ईयोब
३० पण ज्यांच्या वडिलांना, माझे कळप राखणाऱ्या कुत्र्यांसोबतही ठेवण्याचा
मी कधी विचार केला नसता,
असे तरुण आता मला हसतात;+
२ त्यांच्या हातांचं बळ माझ्या काय कामाचं?
त्यांची ताकद संपली आहे.
३ गरिबीने आणि उपासमारीने ते खंगले आहेत;*
आधीच उद्ध्वस्त झालेल्या आणि ओसाड पडलेल्या
कोरड्या जमिनीवरून, मिळेल ते खाऊन ते पोट भरतात.
४ ते झाडाझुडपांतून खारट पानं गोळा करतात;
झाडांची कडवट मुळं त्यांचं अन्न आहे.
५ त्यांना त्यांच्या वस्तीतून हाकलून लावण्यात आलंय;+
चोराच्या मागून ओरडावं तसं लोक त्यांच्यावर ओरडतात.
६ ते दऱ्याखोऱ्यांत; जमिनीतल्या खड्ड्यांत
आणि कडेकपारींत राहतात.
७ ते झुडपांमधून ओरडत राहतात;
खाजकुइलीच्या झुडपांत ते घोळक्याने बसलेले असतात.
८ मूर्ख आणि नालायक माणसांच्या मुलांसारखं,
त्यांना देशातून हुसकावून लावण्यात* आलंय.
१० ते माझ्यापासून चार हात लांब राहतात;+
त्यांना माझी घृणा वाटते;
माझ्या तोंडावर थुंकायलाही ते कमी करत नाहीत.+
१२ उजवीकडून ते टोळीने माझ्यावर उठतात;
ते मला सळो की पळो करून सोडतात,
आणि माझ्या मार्गावर विनाशाचे अडसर उभे करतात.
१४ भिंतीतल्या मोठ्या फटीतून* आत यावं, तसे ते येतात;
माझ्या संकटांत ते माझ्यावर तुटून पडतात.
१५ मला दहशत बसली आहे;
माझी प्रतिष्ठा वाऱ्यासारखी उडून गेली आहे,
माझी सुटकेची आशा ढगासारखी विरून गेली आहे.
१९ देवाने मला चिखलात फेकून दिलंय;
धुळीसारखी आणि राखेसारखी माझी अवस्था झाली आहे.
२० मी मदतीची याचना करतो, पण तू माझं ऐकत नाहीस;+
मी उभा राहतो, पण तू माझ्याकडे नुसताच पाहत राहतोस.
२१ तू निर्दयीपणे माझ्याविरुद्ध उठला आहेस;+
तुझ्या हाताच्या पूर्ण शक्तीने तू माझ्यावर प्रहार करतोस.
२२ तू मला उचलून वाऱ्याने उडवून लावतोस
आणि मग वादळात इकडेतिकडे भिरकावतोस.*
२३ मला माहीत आहे, की तू मला मृत्यूच्या दारात नेशील;
जिवंत असलेल्या सगळ्यांचीच त्या घरात भेट होणार आहे.
२५ ज्यांचे वाईट दिवस आले, त्यांच्यासाठी मी रडलो नाही का?
मी गरिबांसाठी हळहळलो नाही का?+
२६ मी चांगल्याची अपेक्षा केली, पण माझ्यासोबत वाईट घडलं;
मी उजेडाची वाट पाहत होतो, पण माझ्या वाट्याला अंधारच आला.
२७ माझी घालमेल संपतच नाही;
दुःखाचे दिवस माझ्यापुढे उभे आहेत.
२८ मी निराशेच्या अंधारात फिरतो;+ कुठेही प्रकाश दिसत नाही.
मी मंडळीत उठून मदतीसाठी विनवणी करतो.
२९ कोल्हे जणू माझे भाऊबंद;
आणि शहामृग माझे सोबती झाले आहेत.+
३१ माझ्या वीणेतून* फक्त शोकाचे स्वर येतात;
माझ्या बासरीतून फक्त दुःखाचेच सूर निघतात.