ആധുനിക ആരാധ​ന​യിൽ സംഗീ​ത​ത്തി​നുള്ള സ്ഥാനം

സംഗീതം ദൈവ​ത്തിൽനി​ന്നുള്ള ഒരു ദാനമാണ്‌. ഉച്ചത്തിൽ പാടു​ന്നതു നമുക്കും നമ്മുടെ സ്രഷ്ടാ​വി​നും ആനന്ദ​മേ​കു​ന്നു. അതിലൂ​ടെ നമുക്കു വികാ​രങ്ങൾ—ദുഃഖ​വും സന്തോ​ഷ​വും—പ്രകടി​പ്പി​ക്കാൻ കഴിയും. അതിലു​മു​പരി, സംഗീ​ത​ത്തി​ലൂ​ടെ നമുക്ക്‌ അതിന്റെ ഉപജ്ഞാ​താ​വായ യഹോ​വ​യോ​ടുള്ള സ്‌നേ​ഹ​വും ഭക്ത്യാ​ദ​ര​വും സ്‌തു​തി​യും വ്യക്തമാ​ക്കാൻ സാധി​ക്കും.

സംഗീ​ത​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള മൂന്നൂ​റോ​ളം വരുന്ന ബൈബിൾ പരാമർശ​ങ്ങ​ളിൽ അധിക​വും യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യു​മാ​യി ബന്ധപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു. സംഗീതം സന്തോ​ഷ​ത്തോ​ടും ബന്ധപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു—പാടു​ന്ന​വർക്കു മാത്രമല്ല യഹോ​വ​യ്‌ക്കും അതു സന്തോഷം പകരുന്നു. “അവർ . . . അവന്നു കീർത്തനം ചെയ്യട്ടെ. യഹോവ തന്റെ ജനത്തിൽ പ്രസാ​ദി​ക്കു​ന്നു” എന്നു സങ്കീർത്ത​ന​ക്കാ​രൻ എഴുതി.—സങ്കീർത്തനം 149:3, 4.

എന്നാൽ, ആധുനിക ആരാധ​ന​യിൽ സംഗീ​ത​ത്തിന്‌ എത്ര​ത്തോ​ളം പ്രാധാ​ന്യ​മുണ്ട്‌? ഇന്ന്‌ ഉച്ചത്തിൽ പാടി​ക്കൊ​ണ്ടു യഹോ​വ​യു​ടെ ജനത്തിന്‌ അവനെ എങ്ങനെ സന്തോ​ഷി​പ്പി​ക്കാൻ സാധി​ക്കും? സത്യാ​രാ​ധ​ന​യിൽ സംഗീ​ത​ത്തി​നുള്ള സ്ഥാന​മെ​ന്താ​യി​രി​ക്കണം? ആരാധ​ന​യി​ലെ സംഗീ​ത​ച​രി​ത്രം ആരാഞ്ഞ​റി​യു​ന്നത്‌ ഈ ചോദ്യ​ങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ സഹായ​ക​മാ​കും.

ആരാധ​ന​യിൽ സംഗീ​ത​ത്തി​നുള്ള ചരി​ത്ര​പ​ര​മായ സ്ഥാനം

സംഗീ​ത​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ബൈബിൾ പരാമർശം നിർദി​ഷ്ട​മാ​യി, യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യോ​ടു ബന്ധപ്പെ​ടു​ത്തി​യല്ല സൂചി​പ്പി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നത്‌. ഉല്‌പത്തി 4:21-ൽ, യൂബാ​ലിന്‌ ആദ്യത്തെ സംഗീ​തോ​പ​ക​ര​ണങ്ങൾ കണ്ടുപി​ടി​ച്ച​തി​ന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കി​ലും വിധത്തി​ലുള്ള സംഗീ​ത​വൃ​ത്തി ഏർപ്പെ​ടു​ത്തി​യ​തി​ന്റെ ബഹുമതി നൽകി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. എന്നാൽ, മനുഷ്യ സൃഷ്ടി​ക്കും മുമ്പ്‌ സംഗീതം യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യു​ടെ ഭാഗമാ​യി​രു​ന്നു. ദൂതന്മാർ പാടു​ന്ന​താ​യി നിരവധി ബൈബിൾ പരിഭാ​ഷകൾ വർണി​ക്കു​ന്നു. ദൂതന്മാർ ഘോഷി​ച്ചു​ല്ല​സി​ക്കു​ക​യും “സന്തോ​ഷി​ച്ചാർക്കു”കയും ചെയ്‌ത​താ​യി ഇയ്യോബ്‌ 38:7 പറയുന്നു. അങ്ങനെ, മനുഷ്യർ രംഗ​പ്ര​വേ​ശനം ചെയ്യു​ന്ന​തി​നു ദീർഘ​കാ​ലം മുമ്പു​തന്നെ യഹോ​വയെ ആരാധി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു സംഗീ​ത​മാ​ല​പി​ക്കു​ന്നതു പതിവാ​യി​രു​ന്നു​വെന്നു വിശ്വ​സി​ക്കാൻ തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​പ​ര​മായ കാരണ​മുണ്ട്‌.

പുരാതന എബ്രായ സംഗീ​ത​മെ​ല്ലാം ആലംബ​മേ​കുന്ന താ​ളൈ​ക്യ​മി​ല്ലാത്ത രാഗം മാത്ര​മാ​യി​രു​ന്നു​വെ​ന്നാ​ണു ചില ചരി​ത്ര​കാ​ര​ന്മാ​രു​ടെ വാദം. എങ്കിലും, ബൈബി​ളിൽ മുഖ്യ​മാ​യി പ്രതി​പാ​ദി​ച്ചി​രി​ക്കുന്ന സംഗീ​തോ​പ​ക​ര​ണ​മായ കിന്നര​ത്തിൽ ഒന്നില​ധി​കം സ്വരം പുറ​പ്പെ​ടു​വി​പ്പി​ക്കാൻ കഴിയു​മാ​യി​രു​ന്നു. ആ സംഗീ​തോ​പ​ക​ര​ണ​ത്തിൽ ഉത്‌പാ​ദി​പ്പി​ക്കാ​നാ​കു​മാ​യി​രുന്ന സ്വരലയം കിന്നര വായന​ക്കാ​രൻ കണിശ​മാ​യും ശ്രദ്ധി​ച്ചി​രി​ക്കണം. അവരുടെ സംഗീതം പ്രാകൃ​ത​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നു പകരം തികച്ചും പുരോ​ഗ​മ​ന​പ​ര​മാ​യി​രു​ന്നു​വെ​ന്ന​തിൽ സംശയ​മില്ല. എബ്രായ തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​ക​ളി​ലെ ഗീതവും ഗദ്യവും പരിചി​ന്തി​ച്ചു നോക്കു​മ്പോൾ, ഇസ്രാ​യേല്യ സംഗീതം ഉന്നത നിലവാ​ര​മു​ള്ള​താ​യി​രു​ന്നു​വെന്നു നമുക്കു നിഗമനം ചെയ്യാ​നാ​കും. തീർച്ച​യാ​യും, സംഗീത രചനകൾക്കുള്ള പ്രചോ​ദനം സമീപ ദേശങ്ങ​ളു​ടേ​തി​നെ​ക്കാൾ വളരെ​യ​ധി​കം ഉയർന്ന​താ​യി​രു​ന്നു.

പുരാതന ആലയ സംവി​ധാ​നം, ആലയത്തി​ലെ ആരാധ​ന​യിൽ വാദ്യ​സം​ഗീ​ത​വും നാദങ്ങ​ളും സങ്കീർണ​മായ വിധങ്ങ​ളിൽ ക്രമീ​ക​രി​ക്കു​ന്നതു സാധ്യ​മാ​ക്കി​ത്തീർത്തു. (2 ദിനവൃ​ത്താ​ന്തം 29:27, 28) ‘നിർദേ​ശകർ,’ ‘വിദഗ്‌ധർ,’ ‘പഠിതാ​ക്കൾ,’ ‘സംഗീ​ത​ക്കാ​രു​ടെ തലവന്മാർ’ എന്നിവർ അന്നുണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. (1 ദിനവൃ​ത്താ​ന്തം 15:21; 25:7, 8; NW; നെഹെ​മ്യാ​വു 12:46) അവരുടെ പുരോ​ഗ​മ​ന​പ​ര​മായ സംഗീത വൈദ​ഗ്‌ധ്യ​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അഭി​പ്രാ​യ​പ്പെ​ട്ടു​കൊണ്ട്‌ ചരി​ത്ര​കാ​ര​നായ കർട്ട്‌ സാക്‌സ്‌ എഴുതി: “യെരൂ​ശ​ലേ​മി​ലെ ആലയ​ത്തോ​ടു ബന്ധപ്പെട്ട ഗായക​ഗ​ണ​ങ്ങ​ളും വാദ്യ​മേ​ള​ക്കാ​രും, ഉന്നത നിലവാ​ര​ത്തി​ലുള്ള സംഗീത വിദ്യ​യും വൈദ​ഗ്‌ധ്യ​വും അറിവും നിലവി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​താ​യി സൂചി​പ്പി​ക്കു​ന്നു. . . . ആ പുരാതന സംഗീ​ത​ത്തി​ന്റെ ധ്വനി എപ്രകാ​ര​മാ​യി​രു​ന്നു​വെന്നു നമുക്ക​റി​യി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും അതിന്റെ ശക്തിയു​ടെ​യും മാഹാ​ത്മ്യ​ത്തി​ന്റെ​യും വൈദ​ഗ്‌ധ്യ​ത്തി​ന്റെ​യും വേണ്ടത്ര തെളിവു നമ്മുടെ പക്കലുണ്ട്‌.” (പുരാതന ലോക​ത്തിൽ സംഗീ​ത​ത്തി​ന്റെ ആവിർഭാ​വം: കിഴക്കും പടിഞ്ഞാ​റും [ഇംഗ്ലീഷ്‌], 1943, പേജുകൾ 48, 101-2) എബ്രായ സംഗീ​ത​ര​ച​ന​ക​ളു​ടെ സൃഷ്ടി​പ​ര​ത​യ്‌ക്കും ഗുണ​മേ​ന്മ​യ്‌ക്കും ഉദാഹ​ര​ണ​മാ​ണു ശലോ​മോ​ന്റെ ഉത്തമഗീ​തം. ഗാനരൂ​പ​ത്തി​ലുള്ള കഥയാ​ണത്‌. സംഗീ​ത​നാ​ട​ക​ത്തി​ലെ ആട്ടക്കഥ​യ്‌ക്ക്‌ അല്ലെങ്കിൽ പാഠത്തി​നു സമാന​മാ​ണത്‌. എബ്രായ പാഠത്തിൽ ആ ഗീതത്തെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്‌ഠ​മായ ഗീതം എന്ന അർഥത്തിൽ “ഉത്തമഗീ​തം” എന്നു വിളി​ക്കു​ന്നു. പുരാതന എബ്രാ​യരെ സംബന്ധി​ച്ചി​ട​ത്തോ​ളം, ആരാധ​ന​യു​ടെ അവിഭാ​ജ്യ ഘടകമാ​യി​രു​ന്നു സംഗീതം. യഹോ​വ​യു​ടെ സ്‌തു​തി​യിൽ ക്രിയാ​ത്മ​ക​മായ വൈകാ​രിക ഭാവ​പ്ര​ക​ട​ന​ത്തിന്‌ അത്‌ അവസര​മേകി.

ഒന്നാം നൂറ്റാ​ണ്ടി​ലെ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ക​ളു​ടെ സംഗീതം

ആദിമ ക്രിസ്‌താ​നി​ക​ളു​ടെ ഇടയി​ലും സംഗീതം ആരാധ​ന​യു​ടെ ക്രമമായ ഭാഗമാ​യി തുടർന്നു. നിശ്വസ്‌ത സങ്കീർത്ത​ന​ങ്ങൾക്കു പുറമേ അവർ ആരാധ​ന​യ്‌ക്കാ​യി തനതായ ഗീതങ്ങ​ളും ഭാവഗാ​ന​ങ്ങ​ളും രചിച്ചി​രു​ന്ന​താ​യി തോന്നു​ന്നു. അത്‌ ആധുനിക നാളിലെ ക്രിസ്‌തീയ ഗീതങ്ങ​ളു​ടെ രചനയ്‌ക്കു മുൻമാ​തൃ​ക​യാണ്‌. (എഫെസ്യർ 5:19) വാൾഡൊ സെൽഡൻ പ്രാറ്റ്‌ രചിച്ച, സംഗീ​ത​ച​രി​ത്രം (ഇംഗ്ലീഷ്‌) എന്ന ഗ്രന്ഥം ഇങ്ങനെ വിശദീ​ക​രി​ക്കു​ന്നു: “പരസ്യാ​രാ​ധ​ന​യി​ലും രഹസ്യാ​രാ​ധ​ന​യി​ലും ഗീതമാ​ല​പി​ക്കു​ന്നത്‌ ആദിമ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ക​ളു​ടെ ആചാര​രീ​തി​യാ​യി​രു​ന്നു. യഹൂദ മതപരി​വർത്തി​തരെ സംബന്ധി​ച്ചി​ട​ത്തോ​ളം അതു സിന​ഗോ​ഗി​ലെ ആചാര​രീ​തി​യു​ടെ തുടർച്ച​യാ​യി​രു​ന്നു. . . . എബ്രായ സങ്കീർത്ത​ന​ങ്ങൾക്കു പുറമേ, . . . പുതിയ വിശ്വാ​സം തുടർച്ച​യാ​യി പുതിയ സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ രചിക്കാ​നുള്ള പ്രവണത വളർത്തി​യെ​ടു​ത്തു—പ്രത്യ​ക്ഷ​ത്തിൽ, ആദ്യ​മൊ​ക്കെ അത്‌ അസംഗ​ത​ഗാ​ന​ത്തി​ന്റെ രൂപത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു.”a

കർത്താ​വി​ന്റെ സന്ധ്യാ​ഭ​ക്ഷ​ണ​ത്തിന്‌ യേശു തുടക്ക​മി​ട്ട​പ്പോൾ, അവനും അപ്പോ​സ്‌ത​ല​ന്മാ​രും സംഗീ​ത​ത്തി​ന്റെ മൂല്യം എടുത്തു​കാ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ പാടി​യി​രി​ക്കാ​നാ​ണു സാധ്യത. (മത്തായി 26:26-30) അതു സങ്കീർത്ത​ന​ങ്ങ​ളിൽ രേഖ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യി​രി​ക്കുന്ന, പെസഹാ ആഘോ​ഷ​ത്തോട്‌ അനുബ​ന്ധി​ച്ചു പാടി​യി​രുന്ന യഹോ​വ​യ്‌ക്കുള്ള സ്‌തുതി ഗീതങ്ങ​ളാ​യി​രു​ന്നു.—സങ്കീർത്തനം 113-118.

വ്യാജാ​രാ​ധ​ന​യു​ടെ സ്വാധീ​നം

ഇരുണ്ട​യു​ഗം എന്നു വിളി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന കാലഘ​ട്ട​മാ​യ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും മതപര​മായ സംഗീതം ശോക​നിർഭ​ര​മായ മന്ത്രണ​മാ​യി മാറി. പൊ.യു. 200-നോട​ടുത്ത്‌ അലക്‌സാൻഡ്രി​യ​യി​ലെ ക്ലെമൻറ്‌ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമുക്കു വേണ്ട ഏക ഉപകരണം ആരാധ​ന​യ്‌ക്കുള്ള സമാധാ​ന​പൂർണ​മായ വചനമാണ്‌; അല്ലാതെ കിന്നര​ങ്ങ​ളോ മദ്ദളങ്ങ​ളോ ഊത്തു​കു​ഴ​ലു​ക​ളോ കാഹള​ങ്ങ​ളോ അല്ല.” പള്ളിയി​ലെ സംഗീതം വാചിക ഗീതങ്ങൾ മാത്ര​മാ​യി പരിമി​ത​പ്പെ​ടു​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു വിലക്കു​കൾ ഏർപ്പെ​ടു​ത്തി. ഈ രീതി, മന്ത്രണം അല്ലെങ്കിൽ വിരസ​ഗാ​നം എന്ന്‌ അറിയ​പ്പെട്ടു. “കോൺസ്റ്റാൻറി​നോ​പ്പിൾ സ്ഥാപിച്ച്‌ നാൽപ്പതു വർഷത്തി​നു​ള്ളിൽ ലവോ​ദിക്ക കൗൺസിൽ (ക്രിസ്‌തു​വർഷം 367) ആരാധ​നാ​മു​റ​ക​ളിൽ ഉപകര​ണ​ങ്ങ​ളു​ടെ ഉപയോ​ഗ​വും സഭാം​ഗ​ങ്ങ​ളു​ടെ പങ്കുപ​റ്റ​ലും നിരോ​ധി​ച്ചു. യാഥാ​സ്ഥി​തിക സംഗീതം വാചിക ഗീതങ്ങൾ മാത്ര​മാ​യി​രു​ന്നു” എന്ന്‌ നമ്മുടെ സംഗീത പൈതൃ​കം (ഇംഗ്ലീഷ്‌) എന്ന ഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. (ചെരി​ച്ചെ​ഴു​ത്തു ഞങ്ങളു​ടേത്‌.) ഈ വിലക്കു​കൾ യാതൊ​രു വിധത്തി​ലും ആദിമ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ത്വ​ത്തിൽ അടിസ്ഥാ​ന​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്ന​വയല്ല.

ഇരുണ്ട യുഗങ്ങ​ളിൽ സാധാ​ര​ണ​ക്കാ​രെ സംബന്ധി​ച്ചി​ട​ത്തോ​ളം ബൈബിൾ ഒരു അടഞ്ഞ ഗ്രന്ഥമാ​യി​രു​ന്നു. ബൈബിൾ സ്വന്തമാ​ക്കാ​നോ വായി​ക്കാ​നോ ധൈര്യം കാട്ടിയ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾ പീഡി​പ്പി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടു​വെന്നു മാത്രമല്ല കശാപ്പു​ചെ​യ്യ​പ്പെ​ടു​ക​പോ​ലു​മു​ണ്ടാ​യി. ആ സ്ഥിതിക്ക്‌, ആ ഇരുണ്ട ഘട്ടങ്ങളിൽ ദൈവ​ത്തി​നു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ ആലപി​ക്കുന്ന രീതി ഒട്ടുമു​ക്കാ​ലും അപ്രത്യ​ക്ഷ​മാ​യ​തിൽ ഒട്ടും അതിശ​യി​ക്കാ​നില്ല. സാധാ​ര​ണ​ക്കാർക്കു തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​കൾ ലഭ്യമ​ല്ലാ​തി​രുന്ന സ്ഥിതിക്ക്‌, മുഴു ബൈബി​ളി​ന്റെ​യും പത്തി​ലൊ​രു ഭാഗം ഗീതമാ​ണെന്ന്‌ അവർക്കെ​ങ്ങനെ അറിയാ​നാ​കു​മാ​യി​രു​ന്നു? “യഹോ​വെക്കു പുതി​യോ​രു പാട്ടും, ഭക്തന്മാ​രു​ടെ സഭയിൽ അവന്റെ സ്‌തു​തി​യും പാടു​വിൻ” എന്നു ദൈവം തന്റെ ആരാധ​ക​രോ​ടു കൽപ്പി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു​വെന്ന്‌ ആർ അവരെ അറിയി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു?—സങ്കീർത്തനം 149:1.

ആരാധ​ന​യിൽ സംഗീ​തത്തെ ഉചിത​മായ സ്ഥാനത്തു പുനഃ​സ്ഥാ​പി​ക്കൽ

സംഗീ​ത​ത്തെ​യും ഗാനാ​ലാ​പ​ത്തെ​യും ആരാധ​ന​യിൽ ഉചിത​മായ സ്ഥാനത്തു പുനഃ​സ്ഥാ​പി​ക്കാൻ യഹോ​വ​യു​ടെ സ്ഥാപനം വളരെ​യ​ധി​കം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്‌തി​രി​ക്കു​ന്നു. ഉദാഹ​ര​ണ​ത്തിന്‌, 1896 ഫെബ്രു​വരി 1 ലക്കം സീയോ​ന്റെ വീക്ഷാ​ഗോ​പു​ര​ത്തിൽ (ഇംഗ്ലീഷ്‌) മുഴു​വ​നും ഗീതങ്ങ​ളാ​യി​രു​ന്നു. “സീയോ​ന്റെ ആദിമ ആനന്ദ ഗീതങ്ങൾ” എന്നായി​രു​ന്നു അതിന്റെ ശീർഷകം.

1938-ൽ സഭാ​യോ​ഗ​ങ്ങ​ളിൽ പാടു​ന്നതു മിക്കവാ​റും നിർത്ത​ലാ​ക്കി. എങ്കിലും, അപ്പോ​സ്‌ത​ലിക മാതൃ​ക​യും മാർഗ​ദർശ​ന​വും പിൻപ​റ്റു​ന്ന​തി​ലെ ജ്ഞാനം ഉടനടി എങ്ങും പ്രകട​മാ​യി. 1944-ലെ ഡിസ്‌ട്രി​ക്‌റ്റ്‌ കൺ​വെൻ​ഷ​നിൽ എഫ്‌. ഡബ്ലിയു. ഫ്രാൻസ്‌ “രാജ്യ​സേവന ഗീതം” എന്ന പ്രസംഗം നടത്തി. മനുഷ്യ സൃഷ്ടിക്കു വളരെ​ക്കാ​ലം മുമ്പ്‌ ദൈവ​ത്തി​ന്റെ സ്വർഗീയ സൃഷ്ടികൾ യഹോ​വ​യ്‌ക്കു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ ആലപി​ച്ചി​രു​ന്നു​വെന്നു വ്യക്തമാ​ക്കി​ക്കൊണ്ട്‌ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ദൈവ​ത്തി​ന്റെ ഭൗമിക ദാസർ അക്ഷരാർഥ​ത്തിൽ ശബ്ദമു​യർത്തി പാടു​ന്നത്‌ ഉചിത​മാണ്‌, അത്‌ അവനെ സന്തോ​ഷി​പ്പി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യുന്നു.” ആരാധ​ന​യിൽ പാടു​ന്ന​തി​നെ അനുകൂ​ലി​ച്ചുള്ള വാദഗതി വികസി​പ്പി​ച്ചെ​ടു​ത്ത​ശേഷം പ്രതി​വാര സേവന​യോ​ഗ​ങ്ങ​ളിൽ ഉപയോ​ഗി​ക്കു​ന്ന​തി​നാ​യി അദ്ദേഹം രാജ്യ​സേവന പാട്ടു​പു​സ്‌തകം (ഇംഗ്ലീഷ്‌) പ്രകാ​ശനം ചെയ്‌തു.b പിന്നീട്‌, 1944 ഡിസം​ബ​റി​ലെ ഇൻഫോർമൻറിൽ (ഇപ്പോ​ഴത്തെ നമ്മുടെ രാജ്യ ശുശ്രൂഷ), മറ്റു യോഗ​ങ്ങ​ളി​ലും പ്രാരംഭ-ഉപസം​ഹാര ഗീതങ്ങൾ ഉണ്ടായി​രി​ക്കു​മെന്നു വ്യക്തമാ​ക്കി. അങ്ങനെ, സംഗീതം വീണ്ടും യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യു​ടെ ഭാഗമാ​യി.

‘നമ്മുടെ ഹൃദയ​ത്തിൽ യഹോ​വ​യ്‌ക്കു പാടുന്നു’

വർഷങ്ങ​ളോ​ളം പ്രതി​കൂല സാഹച​ര്യ​ങ്ങ​ളും പീഡന​ങ്ങ​ളും നേരിട്ട, പൂർവ യൂറോ​പ്പി​ലും ആഫ്രി​ക്ക​യി​ലു​മുള്ള നമ്മുടെ സഹോ​ദ​രങ്ങൾ ഹൃദയം​ഗ​മ​മായ ഗാനാ​ലാ​പ​ത്തി​ന്റെ മൂല്യം ദൃഷ്ടാ​ന്തീ​ക​രി​ക്കു​ന്നു. ലോതർ വാഗ്നർ ഏഴു വർഷമാണ്‌ ഏകാന്ത തടവിൽ കഴിഞ്ഞത്‌. അദ്ദേഹം എങ്ങനെ​യാ​ണു സഹിച്ചു​നി​ന്നത്‌? “ഏതാനും ആഴ്‌ചകൾ ഞാൻ എന്റെ രാജ്യ​ഗീത കലവറ നിറയ്‌ക്കു​ന്ന​തിൽ ശ്രദ്ധ​കേ​ന്ദ്രീ​ക​രി​ച്ചു. വരികൾ തിട്ടമി​ല്ലാ​തി​രു​ന്ന​പ്പോ​ഴൊ​ക്കെ ഒന്നും രണ്ടും പദ്യഖണ്ഡം രചി​ച്ചെ​ടു​ത്തു. . . . പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ന​വും പരിപു​ഷ്ടി​യും പകരുന്ന ചിന്താ​ഗ​തി​കൾ എത്ര സമൃദ്ധ​മാ​യാ​ണു നമ്മുടെ രാജ്യ​ഗീ​ത​ങ്ങ​ളിൽ അടങ്ങി​യി​രി​ക്കു​ന്നത്‌!” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.—യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ വാർഷിക പുസ്‌തകം—1974, പേജുകൾ 226-8.

വിശ്വ​സ്‌ത​മാ​യ നിലപാ​ടു നിമിത്തം, അഞ്ചു വർഷം ഏകാന്ത തടവിൽ കഴിഞ്ഞു​കൂ​ടിയ ഹാറോൾഡ്‌ കിങ്‌ യഹോ​വ​യ്‌ക്കുള്ള സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ രചിക്കു​ന്ന​തി​ലും പാടു​ന്ന​തി​ലും ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ രചനക​ളിൽ പലതും ഇപ്പോൾ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷികൾ തങ്ങളുടെ ആരാധ​ന​യിൽ ഉപയോ​ഗി​ക്കു​ന്നുണ്ട്‌. സംഗീ​ത​വു​മാ​യി ബന്ധപ്പെട്ട സന്തോഷം, താങ്ങി​നിർത്തുന്ന ഒന്നാണ്‌. എന്നാൽ, ദൈവ​ത്തി​നു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ പാടു​ന്ന​തി​ന്റെ മൂല്യം മനസ്സി​ലാ​ക്കാൻ നാം അവശ്യം പീഡനം അനുഭ​വി​ക്ക​ണ​മെ​ന്നില്ല.

യഹോ​വ​യു​ടെ ജനത്തി​നെ​ല്ലാം ഗീതത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താ​നാ​കും. യഹോ​വ​യോ​ടുള്ള നമ്മുടെ വികാ​രങ്ങൾ വാക്കു​ക​ളി​ലൂ​ടെ അവതരി​പ്പി​ക്കാൻ നമുക്കു കുറ​ച്ചൊ​രു വൈക്ല​ബ്യം ഉണ്ടെന്നു വരികി​ലും പാട്ടി​ലാ​കു​മ്പോൾ അതു തുറന്ന​വ​ത​രി​പ്പി​ക്കാ​നാ​വും. “സങ്കീർത്ത​ന​ങ്ങ​ളാ​ലും സ്‌തു​തി​ക​ളാ​ലും ആത്മിക​ഗീ​ത​ങ്ങ​ളാ​ലും തമ്മിൽ സംസാ​രി​ച്ചും നിങ്ങളു​ടെ ഹൃദയ​ത്തിൽ കർത്താ​വി​ന്നു പാടി​യും കീർത്തനം ചെയ്‌തു”മിരി​ക്കാൻ പൗലൊസ്‌ അപ്പോ​സ്‌തലൻ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾക്ക്‌ അനുശാ​സ​ന​മേ​കി​യ​പ്പോൾ, സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ പാടു​ന്ന​തിൽ നമുക്ക്‌ എങ്ങനെ സന്തോഷം കണ്ടെത്താ​മെന്ന്‌ അവൻ സൂചി​പ്പി​ച്ചു. (എഫെസ്യർ 5:19) ആത്മീയ കാര്യ​ങ്ങ​ളാൽ ഹൃദയം നിറഞ്ഞി​രി​ക്കു​മ്പോൾ ഗീതത്തി​ലൂ​ടെ നമുക്കതു നന്നായി പ്രകടി​പ്പി​ക്കാൻ കഴിയും. അതു​കൊണ്ട്‌, ശരിയായ ഹൃദയ​നി​ല​യാ​ണു മെച്ചമാ​യി പാടു​ന്ന​തി​നുള്ള താക്കോൽ.

യഹോ​വ​യു​മാ​യി നല്ല ബന്ധമു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ ആനന്ദത്തി​ന്റെ ആത്മാവു പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. അതു നമുക്ക്‌, യഹോ​വ​യെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ക്കാ​നും ഗീതങ്ങൾ ആലപി​ക്കാ​നും അവനു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ പാടാ​നും പ്രചോ​ദ​ന​മേ​കു​ന്നു. (സങ്കീർത്തനം 146:2, 5) നാം ആസ്വദി​ക്കുന്ന കാര്യ​ങ്ങ​ളു​മാ​യി ബന്ധപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കുന്ന ഗീതങ്ങൾ നാം ഹൃദയാ പാടാ​റുണ്ട്‌. ഒരു ഗീതമോ അതില​ട​ങ്ങി​യി​രി​ക്കുന്ന വികാ​ര​ങ്ങ​ളോ നമുക്ക്‌ ഇഷ്ടമാ​ണെ​ങ്കിൽ യഥാർഥ അനുഭൂ​തി​യോ​ടെ നാം അതു പാടാൻ ഏറെ സാധ്യ​ത​യുണ്ട്‌.

അനുഭൂ​തി​യോ​ടെ പാടാൻ ഉച്ചത്തിൽ പാടണ​മെന്നു നിർബ​ന്ധ​മില്ല. ഉച്ചത്തിൽ പാടു​ന്നത്‌ അവശ്യം നന്നായി പാടു​ന്ന​തി​ന്റെ പര്യാ​യമല്ല; അതു​പോ​ലെ, തീരെ ശബ്ദം താഴ്‌ത്തി പാടു​ന്ന​തും നന്നല്ല. സ്വാഭാ​വി​ക​മാ​യി മുഴക്ക​മുള്ള ശബ്ദം പതുക്കെ പാടി​യാ​ലും ഉയർന്നു​കേൾക്കും. ഒരു സംഘ​ത്തോ​ടൊ​പ്പം നന്നായി പാടു​ന്ന​തി​ലെ വെല്ലു​വി​ളി​യു​ടെ ഭാഗമാ​ണു ശബ്ദത്തി​നൊ​ത്തു പാടുക എന്നത്‌. താ​ളൈ​ക്യ​ത്തോ​ടെ പാടി​യാ​ലും സ്വ​രൈ​ക്യ​ത്തോ​ടെ പാടി​യാ​ലും, നിങ്ങളു​ടെ ശബ്ദം സമീപ​ത്തു​ള്ള​വ​രു​ടെ ശബ്ദവു​മാ​യി ചേർന്നു​പോ​കു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ കർണര​സ​വും സ്വ​രൈ​ക്യ​വും പകരുന്ന ഗാനമാ​യി​രി​ക്കും ഫലം. ഉത്സാഹ​ത്തോ​ടെ, എന്നാൽ മറ്റൊ​രാ​ളു​ടെ ശബ്ദത്തെ കീഴട​ക്കാ​തെ, സമനി​ല​യോ​ടെ പാടു​ന്ന​തിന്‌, ക്രിസ്‌തീയ എളിമ​യും ശ്രദ്ധയുള്ള കാതും ഒരുവനെ സഹായി​ക്കും. എങ്കിലും, പാടാൻ കഴിവുള്ള, ശബ്ദമാ​ധു​ര്യ​മു​ള്ളവർ ഉച്ചത്തിൽ പാടു​മ്പോൾ ഒരു കാരണ​വ​ശാ​ലും അവരെ നിരു​ത്സാ​ഹ​പ്പെ​ടു​ത്ത​രുത്‌. ഈണമുള്ള ഒരു ശബ്ദത്തിന്‌, യഹോ​വ​യ്‌ക്കു സ്‌തു​തി​ഗീ​തങ്ങൾ പാടു​മ്പോൾ സഭയ്‌ക്കു ശക്തമായ പിന്തു​ണ​യേ​കാൻ കഴിയും.

നമ്മുടെ യോഗ​ങ്ങ​ളിൽ പാടു​ന്നത്‌, രാഗങ്ങൾ താ​ളൈ​ക്യ​ത്തോ​ടെ പാടു​ന്ന​തി​നും അനു​യോ​ജ്യ​മായ വേദി​യൊ​രു​ക്കു​ന്നു. താ​ളൈ​ക്യം പിടി​ച്ചെ​ടു​ക്കാ​നോ പാട്ടു​പു​സ്‌ത​ക​ത്തി​ലെ താളവ​രി​കൾക്കൊ​ത്തു പാടാ​നോ കഴിവു​ള്ള​വരെ ഒത്തു​ചേർന്നു പാടാ​നും സംഗീ​ത​ത്തിന്‌ ഇമ്പം പകരാ​നും പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കു​ക​യാണ്‌.c

‘എനിക്ക്‌ ഈണത്തിൽ പാടാ​ന​റി​യില്ല,’ അല്ലെങ്കിൽ ‘എന്റെ ശബ്ദം ഒന്നിനും കൊള്ളു​ക​യില്ല; ഉച്ചത്തിൽ പാടു​മ്പോൾ അതു പതറും’ എന്നെല്ലാം ചിലർ പറഞ്ഞേ​ക്കാം. അങ്ങനെ, രാജ്യ​ഹാ​ളിൽ പാടാൻപോ​ലും അവർ സങ്കോചം കാട്ടി​യേ​ക്കാം. യഹോ​വയെ സ്‌തു​തി​ക്കാ​നാ​യി ഉയർത്തുന്ന ഒരു ശബ്ദവും അവന്റെ വീക്ഷണ​ത്തിൽ ‘കൊള്ളു​ക​യി​ല്ലാ’ത്തതല്ല എന്നതാണു വാസ്‌തവം. പരിശീ​ല​ന​ത്തി​ലൂ​ടെ​യും ദിവ്യാ​ധി​പത്യ ശുശ്രൂ​ഷാ​സ്‌കൂ​ളിൽ നൽക​പ്പെ​ടുന്ന സഹായ​ക​മായ നിർദേ​ശങ്ങൾ പിൻപ​റ്റു​ന്ന​തി​ലൂ​ടെ​യും ഒരുവന്റെ പ്രസം​ഗ​പ്രാ​പ്‌തി പുരോ​ഗ​മി​പ്പി​ക്കാൻ സാധി​ക്കു​മെ​ന്ന​തു​പോ​ലെ​തന്നെ, പാടാ​നുള്ള ഒരുവന്റെ പ്രാപ്‌തി​യും പുരോ​ഗ​മി​പ്പി​ക്കാൻ സാധി​ക്കും. എന്തെങ്കി​ലു​മൊ​ക്കെ ജോലി​കൾ ചെയ്‌തു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോൾ മൂളി​പ്പാ​ട്ടു പാടു​ന്ന​തി​ലൂ​ടെ ചിലർ തങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പുരോ​ഗതി വരുത്തി​യി​ട്ടുണ്ട്‌. സ്വരം മെച്ച​പ്പെ​ടു​ത്താൻ മൂളി​പ്പാ​ട്ടു സഹായി​ക്കു​ന്നു. നാം ഒറ്റയ്‌ക്കാ​യി​രി​ക്കു​മ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ള​വർക്കു ശല്യമാ​കാ​ത്തി​ടത്തു ജോലി ചെയ്‌തു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോൾ രാജ്യ സംഗീ​തങ്ങൾ പാടു​ന്നതു ശ്രേഷ്‌ഠ​മായ ശബ്ദ വ്യായാ​മ​മാണ്‌. മാത്രമല്ല, അത്‌ ഒരുവന്‌ ആനന്ദക​ര​വും ആയാസ​ര​ഹി​ത​വു​മായ മനോ​നി​ല​യു​മേ​കു​ന്നു.

കൂടി​വ​ര​വു​ക​ളിൽ ഏതാനും രാജ്യ​ഗീ​തങ്ങൾ പാടു​ന്ന​തി​നും നമുക്കു പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ന​മേ​കാ​വു​ന്ന​താണ്‌. ഗിത്താർ അല്ലെങ്കിൽ പിയാ​നോ പോലുള്ള ഉപകര​ണ​മോ സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ പിയാ​നോ ശബ്ദലേ​ഖ​ന​ങ്ങ​ളോ ഉപയോ​ഗി​ച്ചു പാടു​ന്നത്‌, നമ്മുടെ കൂടി​വ​ര​വു​കൾക്ക്‌ ആത്മീയ അന്തരീക്ഷം പ്രദാനം ചെയ്യും. അതു ഗീതങ്ങൾ പഠിക്കു​ന്ന​തി​നും സഭാ​യോ​ഗ​ങ്ങ​ളിൽ അവ നന്നായി പാടു​ന്ന​തി​നും സഹായ​മേ​കും.

യോഗ​ങ്ങ​ളിൽ ഉത്സാഹ​ത്തോ​ടെ പാടാൻ സഭകളെ സഹായി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌, ശബ്ദലേ​ഖനം ചെയ്‌ത സംഗീത സ്വരലയം സൊ​സൈറ്റി പ്രാദാ​നം ചെയ്‌തി​ട്ടുണ്ട്‌. അവ ഉപയോ​ഗി​ക്കു​മ്പോൾ ഉച്ചഭാ​ഷി​ണി സംവി​ധാ​നം കൈകാ​ര്യം ചെയ്യു​ന്ന​യാൾ ശബ്ദം എത്ര ഉച്ചത്തി​ലാ​ണെന്ന കാര്യ​ത്തിൽ ശ്രദ്ധ​ചെ​ലു​ത്തണം. സംഗീതം വേണ്ടത്ര ഉച്ചത്തി​ല​ല്ലെ​ങ്കിൽ പാടാൻ സഭ വൈക്ല​ബ്യം കാട്ടും. ഉച്ചഭാ​ഷി​ണി സംവി​ധാ​നം നിയ​ന്ത്രി​ക്കുന്ന സഹോ​ദരൻ സഭയോ​ടൊ​ത്തു പാടു​മ്പോൾ, സംഗീതം ആലംബ​മേ​കുന്ന ഗതി നൽകു​ന്നു​വോ ഇല്ലയോ എന്ന്‌ അദ്ദേഹ​ത്തി​നു നിർണ​യി​ക്കാ​നാ​കും.

യഹോ​വ​യ്‌ക്കു കീർത്തനം ചെയ്യുക

സ്രഷ്ടാ​വി​നോ​ടുള്ള നമ്മുടെ വികാ​രങ്ങൾ വ്യക്തമാ​ക്കാൻ സംഗീതം അവസര​മേ​കു​ന്നു. (സങ്കീർത്തനം 149:1, 3) അതു കേവലം വികാ​ര​പ​ര​മായ പൊട്ടി​ത്തെ​റി​യല്ല. മറിച്ച്‌, നിയ​ന്ത്രി​ത​മായ, ന്യായ​യു​ക്ത​മായ, സന്തുഷ്ട​ക​ര​മായ സ്‌തുതി പ്രകട​ന​മാണ്‌. സഭയോ​ടൊ​ത്തു ഹൃദയാ പാടു​ന്നത്‌, തുടർന്നു വരുന്ന പരിപാ​ടിക്ക്‌ ഉചിത​മായ ഹൃദയ-മനോ​നില പകരു​ന്ന​തി​നും യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യിൽ വർധി​ച്ച​യ​ള​വിൽ പങ്കുപ​റ്റു​ന്ന​തി​നു നമുക്കു പ്രചോ​ദ​ന​മേ​കു​ന്ന​തി​നും ഇടയാ​ക്കും. സംഗീതം വൈകാ​രി​ക​മാ​യി സ്വാധീ​നം ചെലു​ത്തു​ന്നു​വെ​ങ്കി​ലും അതിലെ പദങ്ങൾ നമുക്കു പ്രബോ​ധ​ന​മേ​കാ​നും ഉതകി​യേ​ക്കാം. സ്വ​രൈ​ക്യ​ത്തി​ലും താ​ളൈ​ക്യ​ത്തി​ലും പാടു​ന്ന​തു​മൂ​ലം ഒരു സമ്മിളിത ജനമെന്ന നിലയിൽ ഒരുമി​ച്ചു പഠിക്കു​ന്ന​തി​നു നാം എളിമ​യോ​ടും താഴ്‌മ​യോ​ടും കൂടെ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ ഒരുക്കു​ക​യാണ്‌.—സങ്കീർത്തനം 10:17 താരത​മ്യം ചെയ്യുക.

സംഗീതം എല്ലായ്‌പോ​ഴും യഹോ​വ​യു​ടെ ആരാധ​ന​യു​ടെ ഭാഗമാ​യി​രി​ക്കും. തന്മൂലം, സങ്കീർത്ത​ന​ക്കാ​രന്റെ ഈ മനോ​ഗതം എന്നേക്കും പങ്കിടു​ന്ന​തി​നുള്ള പ്രത്യാശ നമുക്കുണ്ട്‌: “ജീവനു​ള്ള​ന്നും ഞാൻ യഹോ​വയെ സ്‌തു​തി​ക്കും; ഞാൻ ഉള്ള കാല​ത്തോ​ളം എന്റെ ദൈവ​ത്തി​ന്നു കീർത്തനം ചെയ്യും.”—സങ്കീർത്തനം 146:2.

[അടിക്കു​റി​പ്പു​കൾ]

[27-ാം പേജിലെ ചതുരം]

മെച്ചമായി പാടു​ന്ന​തി​നുള്ള ചില നിർദേ​ശ​ങ്ങൾ

1. പാടു​മ്പോൾ പാട്ടു​പു​സ്‌തകം ഉയർത്തി​പ്പി​ടി​ക്കുക. കൂടുതൽ സ്വാഭാ​വി​ക​മാ​യി ശ്വാസ​മെ​ടു​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ ഇത്‌ ഒരുവനെ സഹായി​ക്കും.

2. ഓരോ വരിയു​ടെ​യും തുടക്ക​ത്തിൽ ദീർഘ​ശ്വാ​സ​മെ​ടു​ക്കുക.

3. സൗകര്യ​പ്ര​ദ​മെന്ന്‌ ആദ്യം തോന്നു​ന്ന​തി​നെ​ക്കാൾ അൽപ്പം​കൂ​ടി വായ്‌ തുറന്നു പാടു​ന്നത്‌, സ്വതവേ സ്വരപു​ഷ്ടി​യും അനുസ്വ​ന​വും വർധി​പ്പി​ക്കു​ന്നു.

4. സർവോ​പരി, പാടുന്ന ഗീതത്തി​ല​ട​ങ്ങി​യി​രി​ക്കുന്ന വികാ​ര​ങ്ങ​ളിൽ ശ്രദ്ധ​കേ​ന്ദ്രീ​ക​രി​ക്കുക.