തെക്കേ അമേരി​ക്ക​യിൽനി​ന്നുള്ള അനുഭ​വ​ങ്ങൾ

ഒരു ദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ സമയത്തു വെനെ​സ്വേ​ല​യി​ലുള്ള കരാക​സി​ലെ മെട്രോ ഭൂഗർഭ​തീ​വ​ണ്ടി​യിൽ ഒരു സാക്ഷി തന്റെ അടുത്തി​രുന്ന ഒരു സ്‌ത്രീ​യോ​ടു സുവാർത്ത പറയാ​നുള്ള മാർഗ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു ചിന്തി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. മനുഷ്യ​സ​മൂ​ഹം എങ്ങനെ മാറി​ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും നാമും സാഹച​ര്യ​ങ്ങൾക്ക​നു​സൃ​ത​മാ​യി ഇണങ്ങി​ച്ചേ​രേ​ണ്ടത്‌ അത്‌ എങ്ങനെ ആവശ്യ​മാ​ക്കി​ത്തീർക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും ആ സാക്ഷി സംസാ​രി​ച്ചു​തു​ടങ്ങി.

ആ സ്‌ത്രീ അതു സമ്മതി​ച്ചെ​ങ്കി​ലും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അതുത​ന്നെ​യാ​ണു ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താ​വി​നോ​ടു പറയു​ന്നത്‌, എന്നാൽ അദ്ദേഹ​മൊ​രു മണ്ടനാണ്‌. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടി​കളെ പഴഞ്ചൻ രീതി​യിൽ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​രാ​നാണ്‌ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നത്‌. അദ്ദേഹം ഒരു യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​യാണ്‌.”

താൻ ഒരു സാക്ഷി​യാ​ണെന്നു തിരി​ച്ച​റി​യി​ക്കേ​ണ്ടന്ന്‌ പ്രസാ​ധിക തീരു​മാ​നി​ച്ചു. പകരം, അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അവരിൽപ്പെട്ട എനിക്ക​റി​യാ​വു​ന്ന​വ​രെ​ല്ലാം നല്ലവരാണ്‌. എന്നോടു പറയൂ, അദ്ദേഹം ഒരു കുടി​യ​നാ​ണോ?” “ഏയ്‌, അല്ല!” എന്ന്‌ ആ സ്‌ത്രീ പ്രതി​ക​രി​ച്ച​പ്പോൾ നമ്മുടെ സഹോ​ദരി വളരെ​യ​ധി​കം ചോദ്യ​ങ്ങ​ളു​ടെ ഒരു ലിസ്‌റ​റു​തന്നെ തൊടു​ത്തു​വി​ട്ടു: “അപ്പോൾപ്പി​ന്നെ, അദ്ദേഹം ഒരു മയക്കു​മ​രു​ന്നാ​സ​ക്ത​നാ​യി​രി​ക്കും?” “സംശയ​മില്ല, അദ്ദേഹ​മൊ​രു പൂവാ​ല​നാ​യി​രി​ക്കും, വീട്ടിൽ വരുന്നത്‌ എപ്പോ​ഴും വൈകി​യാ​യി​രി​ക്കും.” “ആകട്ടെ, അദ്ദേഹം കുട്ടി​കളെ ചീത്ത വാക്കുകൾ പഠിപ്പി​ക്കാ​റു​ണ്ടോ?” “എനിക്ക​റി​യാം. അദ്ദേഹം വീട്ടി​ലി​രി​ക്കു​മ്പോൾ നിങ്ങൾ പണി​യെ​ടു​ക്കണം, അദ്ദേഹത്തെ പരിപാ​ലി​ക്കണം.” ഓരോ ചോദ്യ​ത്തി​നു​മുള്ള ഉത്തരം ഉറച്ച “ഇല്ല!” എന്നായി​രു​ന്നു, മിക്ക​പ്പോ​ഴും അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ നല്ല ഗുണങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച അഭി​പ്രാ​യ​ങ്ങ​ളോ​ടെ. അതു​കൊണ്ട്‌ ആ സാക്ഷി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “കൊള്ളാം, അങ്ങനെ​യെ​ങ്കിൽ എനിക്കു മനസ്സി​ലാ​കു​ന്നില്ല. അദ്ദേഹ​ത്തിന്‌ എന്താണു കുഴപ്പം?”

ഏതാനും നിമി​ഷങ്ങൾ ചിന്തി​ച്ചി​രു​ന്ന​ശേഷം ആ സ്‌ത്രീ പറഞ്ഞു: “അതോ, രണ്ടു മണിക്കൂർ നേര​ത്തേക്ക്‌ അദ്ദേഹം കുട്ടി​കളെ ഹാളിലെ ആ യോഗ​ങ്ങൾക്കു കൊണ്ടു​പോ​കു​ന്ന​താ​ണു പ്രശ്‌നം. പക്ഷേ, അവരെ വീണ്ടും അവിടെ കൊണ്ടു​പോ​ക​രു​തെന്നു ഞാൻ അദ്ദേഹ​ത്തോ​ടു പറഞ്ഞി​ട്ടു​ള്ള​താണ്‌.”

“ആ യോഗ​ങ്ങ​ളിൽ അവർ എന്താണു പറയു​ന്നത്‌?” സാക്ഷി ചോദി​ച്ചു. പിന്നെ ഇങ്ങനെ​യും: “നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടികൾ ആ യോഗ​ങ്ങൾക്കു പോകാ​ത്ത​പ്പോൾ അവർ എന്താണു ചെയ്യു​ന്നത്‌?” ന്യായ​യു​ക്ത​മാ​യി ചിന്തി​ക്കാൻ ഒരിക്കൽക്കൂ​ടി ആ സ്‌ത്രീ​യെ സഹായി​ക്കാൻ സാക്ഷി യത്‌നി​ച്ചു: “ദൈവ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു പഠിക്കു​ന്ന​തി​നെ​ക്കാൾ അക്രമ​വും യുദ്ധവും കൊല​പാ​ത​ക​വും അധാർമി​ക​ചുവ കലർന്ന സോപ്പ്‌ ഓപ്പറ​ക​ളു​മുള്ള ടെലി​വി​ഷൻ പരിപാ​ടി​കൾ കാണു​ന്നതു നല്ലതാ​ണെന്നു നിങ്ങൾ കരുതു​ന്നു​ണ്ടോ?” സാക്ഷി തുടർന്നു, “ഞാൻ നിങ്ങ​ളോ​ടു സത്യം പറയാം, സുന്ദരി​ക​ളായ അനവധി സ്‌ത്രീ​ക​ളുണ്ട്‌, ജോലി ചെയ്യു​ന്ന​വ​രും ഭർത്താ​വു​ള്ള​വ​രു​മൊ​ക്കെ. അവർ പുരു​ഷൻമാർ ചെയ്യുന്ന എല്ലാത്തരം തെററു​ക​ളു​മാ​യി പൊരു​ത്ത​പ്പെട്ടു ജീവി​ക്കാൻ നിർബ​ന്ധി​ത​രാ​യി​ത്തീ​രു​ന്നു. ആ പുരു​ഷൻമാർ കുടി​യൻമാ​രും മയക്കു​മ​രു​ന്നാ​സ​ക്ത​രും കുത്തഴിഞ്ഞ ജീവിതം നയിക്കു​ന്ന​വ​രു​മാ​യി​രി​ക്കാം; അവർ ആ സ്‌ത്രീ​കൾക്ക്‌ എയ്‌ഡ്‌സും മററു രോഗ​ങ്ങ​ളും സമ്മാനി​ക്കു​ന്നു, ആ സ്‌ത്രീ​കൾ വളരെ യാതന അനുഭ​വി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ ഒരു വിശു​ദ്ധ​നാണ്‌; നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ വിലമ​തി​ക്കു​ന്നി​ല്ലേ? എനിക്കു നിങ്ങളെ മനസ്സി​ലാ​കു​ന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം. നിങ്ങൾക്ക്‌ അദ്ദേഹത്തെ വേണ്ടെ​ങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ സ്വീക​രി​ക്കും! ഞാൻ അന്വേ​ഷി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​തരം ആളാണ്‌ അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹ​ത്തെ​പ്പോ​ലൊ​രാൾ ‘നമുക്കു [രാജ്യ]ഹാളി​ലേക്കു പോകാം’ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ‘നമുക്കു പോകാം!’ എന്നു ഞാൻ പറയും. ‘നമുക്കു കുട്ടി​ക​ളെ​യും കൊണ്ടു​പോ​കാം’ എന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വളരെ സന്തോ​ഷ​വ​തി​യാ​യി​രി​ക്കും. നിങ്ങൾക്കു​ള്ളതു വിലമ​തി​ക്കുക.” ആ സ്‌ത്രീ തന്റെ സ്‌റേ​റാ​പ്പിൽ ഇറങ്ങി​യ​പ്പോൾ ചിരി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു, അവൾ ആ സാക്ഷി​യോ​ടു നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ യോഗങ്ങൾ എന്താ​ണെന്നു മനസ്സി​ലാ​ക്കാ​നുള്ള നിർദേശം അവൾ അനുസ​രി​ച്ചു എന്നു ഞങ്ങൾ പ്രതീ​ക്ഷി​ക്കു​ന്നു.

സമ്മേള​ന​ങ്ങ​ളിൽ സംബന്ധി​ക്കാൻ നാം ആസൂ​ത്രണം ചെയ്യു​മ്പോൾ യഹോ​വ​യി​ലുള്ള ആശ്രയ​ത്തോ​ടെ നാം പ്രവർത്തി​ക്കു​ന്നതു ജ്ഞാനപൂർവ​ക​മാ​ണെന്നു പരഗ്വെ​യി​ലുള്ള ഒരു സഹോ​ദ​രി​യു​ടെ അനുഭവം വ്യക്തമാ​ക്കു​ന്നു. സമ്മേളനം നടക്കു​ന്നത്‌ 580 കിലോ​മീ​റ്റർ അകലെ​യുള്ള തലസ്ഥാ​ന​ന​ഗ​രി​യി​ലാ​യി​രു​ന്നു. നമ്മുടെ സഹോ​ദ​രിക്ക്‌ അഞ്ചു കുട്ടി​ക​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു, ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്‌ ഭർത്താവ്‌ അവളെ ഉപേക്ഷി​ച്ചു​പോ​യി, അവൾക്കു വളരെ കുറച്ചു പണമേ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. എന്നിരു​ന്നാ​ലും, തന്റെ കുട്ടി​ക​ളെ​ല്ലാ​വ​രോ​ടും കൂടെ സമ്മേള​ന​ത്തിൽ സംബന്ധി​ക്കാൻ അവൾക്കു കഴി​യേ​ണ്ട​തിന്‌ അവൾ പണം സ്വരൂ​പി​ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, പോകേണ്ട ദിവസം വന്നപ്പോ​ഴും യാത്ര​യ്‌ക്ക്‌ ആവശ്യ​മായ പണം അവളുടെ കൈവ​ശ​മി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. അവൾ എന്തു ചെയ്യും? അവളു​ടേത്‌ ഒരു കൊച്ചു​പ​ട്ട​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു, വളരെ ഉപചാ​ര​പൂർവ​മാണ്‌ കാര്യ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം നടന്നു​പോ​ന്നി​രു​ന്ന​തും, അതു​കൊണ്ട്‌ അവളും തന്റെ അഞ്ചു കുട്ടി​ക​ളും ബസ്‌ സ്‌റേ​റ​ഷ​നി​ലേക്കു പുറ​പ്പെട്ടു. തലസ്ഥാ​ന​ന​ഗ​രി​യി​ലേക്കു തനിക്കും കുട്ടി​കൾക്കും പോ​കേ​ണ്ട​തു​ണ്ടെ​ന്നും എന്നാൽ രണ്ടു ടിക്കറ​റി​നുള്ള പണമേ തന്റെ കൈവ​ശ​മു​ള്ളൂ​വെ​ന്നും അവൾ ടിക്കററ്‌ കൊടു​ക്കുന്ന ആളോടു പറഞ്ഞു. കുട്ടി​ക​ളോ​ടൊ​പ്പം ബസ്സിൽ കയറി​ക്കൊ​ള്ളാൻ ടിക്കററു ക്ലർക്ക്‌ അവളോ​ടു പറഞ്ഞു, അത്‌ അവളെ വളരെ സന്തോ​ഷി​പ്പി​ച്ചു. യാത്ര തുടങ്ങി​യ​ശേഷം അദ്ദേഹം ടിക്കറ​റി​ന്റെ പണം ശേഖരി​ക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അവളിൽനിന്ന്‌ ഒരു ടിക്കറ​റി​ന്റെ ചാർജു മാത്രമേ അദ്ദേഹം എടുത്തു​ള്ളൂ. അത്‌ അവളുടെ പട്ടണത്തി​ലെ ഏററവും ചെലവു​വ​രുന്ന ഫസ്‌റ​റ്‌ക്ലാസ്സ്‌ ബസ്സായി​രു​ന്നു. സർക്കിട്ട്‌ സമ്മേള​ന​ത്തി​ലെ ആത്മീയാ​ഹാ​രം നഷ്ടപ്പെ​ടു​ത്താ​തി​രു​ന്ന​തിൽ ആ കുടും​ബം എത്ര നന്ദിയു​ള്ള​വ​രാ​യി​രു​ന്നു!