എന്റെ ഹൃദയം കൃതജ്ഞ​ത​യാൽ നിറഞ്ഞു​ക​വി​യു​ന്നു

ജോൺ വിൻ പറഞ്ഞ​പ്ര​കാ​രം

യഹോവയുടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ യോഗ​ങ്ങൾക്കു പോകാ​തി​രി​ക്കാൻ ഞാൻ എത്രമാ​ത്രം ശ്രമി​ച്ചെ​ന്നോ! എങ്ങനെ​യെ​ങ്കി​ലും യോഗങ്ങൾ ഒഴിവാ​ക്കണം. അതിനാ​യി ഞാൻ വയറു​വേ​ദ​ന​യോ തലവേ​ദ​ന​യോ ഉള്ളതായി നടിക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ അമ്മയുടെ കർക്കശ സ്വഭാ​വ​ത്തി​നു മുന്നിൽ അത്തരം മുടന്തൻ ന്യായ​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും വില​പ്പോ​കു​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. പിന്നെ ഞാൻ മൂന്നു കിലോ​മീ​റ്റർ അകലെ​യുള്ള രാജ്യ​ഹാ​ളി​ലേക്ക്‌ അമ്മയോ​ടൊ​പ്പം നടക്കു​ക​യാ​യി, പ്രായം​ചെന്ന ഒരു സുഹൃ​ത്തു​മാ​യി അമ്മ ദൈവ​വ​ച​ന​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു ചർച്ചന​ട​ത്തു​ന്ന​തും കേട്ട്‌.

അതെന്നെ വില​യേ​റിയ ഒരു പാഠം പഠിപ്പി​ച്ചു: ദൈവ​ദൃ​ഷ്ടി​യിൽ ശരിയാ​യതു ചെയ്യു​ന്ന​തിൽ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ ദൃഢത​യു​ള്ള​വ​രാ​യി​രി​ക്കണം, സ്‌നേ​ഹ​ത്തോ​ടെ​യാ​യി​രി​ക്ക​ണ​മെന്നു മാത്രം. (സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 29:15, 17) ‘സഭാ​യോ​ഗ​ങ്ങളെ ഉപേക്ഷി​ക്ക​രുത്‌’ എന്ന ദിവ്യ കൽപ്പന അവർ ഒരിക്ക​ലും മറന്നു​ക​ള​യ​രുത്‌. (എബ്രായർ 10:25) എന്റെ ജീവി​ത​ത്തി​ലേക്കു പിന്തി​രി​ഞ്ഞു നോക്കു​മ്പോൾ, എനിക്ക്‌ ഏറ്റവും ഉത്തമമാ​യത്‌ അമ്മ എന്നെ​ക്കൊ​ണ്ടു ചെയ്യി​പ്പി​ച്ച​തിൽ ഞാൻ എത്രമാ​ത്രം കൃതജ്ഞ​നാണ്‌!

ഉത്‌കൃഷ്ട മാതൃ​ക​ക​ളെ​പ്രതി കൃതജ്ഞൻ

എന്റെ പിതാവ്‌ അവിശ്വാ​സി​യാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും അമ്മ ഒരു ബൈബിൾ വിദ്യാർഥി​യാ​യ​പ്പോൾ—യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷികൾ അന്ന്‌ അങ്ങനെ​യാണ്‌ അറിയ​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നത്‌—അദ്ദേഹം അമ്മയുടെ വിശ്വാ​സത്തെ എതിർത്തില്ല. 1913-ൽ അമ്മ, വാച്ച്‌ ടവർ സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ ഒന്നാമത്തെ പ്രസി​ഡ​ന്റാ​യി​രുന്ന ചാൾസ്‌ റ്റി. റസ്സൽ നടത്തിയ “ശവക്കു​ഴി​ക്ക​പ്പു​റം” എന്ന പ്രസംഗം കേൾക്കാൻ പോയി. അമ്മ താമസി​ച്ചാണ്‌ എത്തിയത്‌. ഇരിപ്പി​ട​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും കാലി​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നില്ല. താമസി​ച്ചെ​ത്തിയ മറ്റുള്ള​വ​രോ​ടൊ​പ്പം പ്ലാററ്‌ഫാ​റ​ത്തി​ന​ടുത്ത്‌, പാസ്റ്റർ റസ്സലിന്റെ തൊട്ട​ടു​ത്തി​രി​ക്കാൻ അമ്മയ്‌ക്കു ക്ഷണം ലഭിച്ചു. ആ പ്രസംഗം അമ്മയിൽ ആഴമായ മതിപ്പു​ള​വാ​ക്കി. പിറ്റേന്ന്‌ ആ പ്രസംഗം പ്രാ​ദേ​ശിക പത്രത്തിൽ പ്രസി​ദ്ധീ​ക​രി​ക്കു​ക​യു​ണ്ടാ​യി. അമ്മ അതിന്റെ ഒരു പ്രതി സൂക്ഷി​ച്ചു​വെച്ച്‌ പലവട്ടം വായി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു.

യോഗ​ത്തി​നു​ശേഷം അമ്മ തന്റെ പേരും വിലാ​സ​വു​മെ​ഴു​തിയ കടലാസ്‌ അവിടെ ഏൽപ്പിച്ചു. താമസി​യാ​തെ ഒരു ബൈബിൾ വിദ്യാർഥി അമ്മയെ സന്ദർശി​ച്ചു. ക്രമേണ, അമ്മ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഞങ്ങളുടെ ജന്മനാ​ടായ ഗ്ലോസ്റ്റ​റിൽ വീടു​തോ​റും ബൈബിൾ ലഘു​ലേ​ഖകൾ വിതരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഞാനും ചേച്ചി​മാ​രും തീരെ ചെറു​പ്പ​മാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോൾ മുതൽ അമ്മയോ​ടൊ​പ്പം പ്രസം​ഗ​വേ​ല​യിൽ പങ്കുപറ്റി.

ഹാരി ഫ്രാൻസിസ്‌ എന്ന തീക്ഷ്‌ണ​ത​യുള്ള ഒരു ബൈബിൾ വിദ്യാർഥി ഗ്ലോസ്റ്റ​റി​ലേക്കു താമസം മാറി​വ​ന്ന​പ്പോൾ അമ്മ അദ്ദേഹ​ത്തിന്‌ ഊഷ്‌മ​ള​മായ സ്വാഗ​ത​മ​രു​ളി. താമസി​യാ​തെ, അദ്ദേഹം എന്നിൽ വ്യക്തി​പ​ര​മാ​യി താത്‌പ​ര്യം പ്രകടി​പ്പി​ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പിൽക്കാ​ലത്തു പയനിയർ—മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷകർ അങ്ങനെ​യാണ്‌ അറിയ​പ്പെ​ടു​ന്നത്‌—ആയിത്തീർന്നതു മുഖ്യ​മാ​യും അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ പ്രോ​ത്സാ​ഹനം കൊണ്ടാണ്‌. ഫ്രാൻസിസ്‌ സഹോ​ദ​രന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം എന്നെ ഒരു പ്രധാന പാഠം പഠിപ്പി​ച്ചു: മുതിർന്നവർ ചെറു​പ്പ​ക്കാ​രെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ എല്ലായ്‌പോ​ഴും വഴികൾ കണ്ടെത്തണം.

അമ്മ ബൈബിൾ വിദ്യാർഥി​യാ​യി​ത്തീർന്ന​പ്പോൾ ഗ്ലോസ്റ്റ​റി​ലെ മറ്റുള്ള​വ​രും അതുതന്നെ ചെയ്‌തു. എന്നിരു​ന്നാ​ലും, സഭയിലെ ചില മൂപ്പന്മാർ തങ്ങളെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ആവശ്യ​ത്തി​ല​ധി​കം ചിന്തി​ക്കാ​നും കൂട്ടാ​യ്‌മ​യി​ലെ—സഭ അന്ന്‌ അങ്ങനെ​യാണ്‌ അറിയ​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നത്‌—അംഗങ്ങൾ വ്യക്തി​കളെ പിൻപ​റ്റാ​നും തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ ഒരു യോഗ​ത്തിൽവെച്ച്‌, ചില മൂപ്പന്മാ​രെ പിന്തു​ണ​യ്‌ക്കു​ന്നെന്നു കാട്ടാൻ കയ്യുയർത്തു​ന്ന​തി​നു ചിലർ അമ്മയെ നിർബ​ന്ധി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. എന്നാൽ അവർ ഉചിത​മായ മാതൃ​കയല്ല വെക്കു​ന്ന​തെന്ന്‌ അറിയാ​മാ​യി​രു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ അവരെ അനുകൂ​ലി​ക്കാ​നുള്ള സമ്മർദ​ത്തിന്‌ അമ്മ വഴങ്ങി​യില്ല. അക്കാലത്ത്‌, 1920-കളുടെ അവസാനം, അനേകർ സഭ വിട്ടു​പോ​യി സത്യത്തി​ന്റെ പാതയിൽ നടക്കാ​താ​യി. (2 പത്രൊസ്‌ 2:2) എങ്കിലും, അമ്മ സ്ഥാപനത്തെ വിശ്വ​സ്‌ത​ത​യോ​ടെ പിന്താ​ങ്ങു​ന്ന​തിൽനിന്ന്‌ ഒരിക്ക​ലും വ്യതി​ച​ലി​ച്ചില്ല. അങ്ങനെ അമ്മ എനിക്കു​വേണ്ടി നല്ലൊരു മാതൃ​ക​വെച്ചു.

സത്യത്തി​നു​വേ​ണ്ടി​യുള്ള എന്റെ നിലപാട്‌

ഒടുവിൽ, 1939 ജൂണിൽ, 18 വയസ്സു​ള്ള​പ്പോൾ ഞാൻ സെവെൺ നദിയിൽവെച്ചു സ്‌നാ​പ​ന​മേറ്റു. അതേ വർഷം​തന്നെ എന്നെ ശബ്ദക്ര​മീ​കരണ ദാസനാ​യി നിയോ​ഗി​ച്ചു. അന്നൊക്കെ ഞങ്ങൾ പൊതു​സ്ഥ​ല​ങ്ങ​ളിൽ ഉച്ചഭാ​ഷി​ണി​യി​ലൂ​ടെ കാതട​പ്പി​ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ “മതം ഒരു കെണി​യും വഞ്ചനയു​മാ​കു​ന്നു” എന്ന സന്ദേശം നൽകു​മാ​യി​രു​ന്നു. ക്രൈ​സ്‌ത​വ​ലോ​ക​ത്തി​ന്റെ കാപട്യ​വും വ്യാജ പഠിപ്പി​ക്ക​ലും തുറന്നു​കാ​ട്ടു​ന്ന​തി​നാ​യി​രു​ന്നു അന്ന്‌ ഊന്നൽ നൽകി​യി​രു​ന്നത്‌.

ഒരിക്കൽ ഞാൻ, ഒരുവ​ശത്ത്‌ “മതം ഒരു കെണി​യും വഞ്ചനയു​മാ​കു​ന്നു” എന്നും മറുവ​ശത്ത്‌ “ദൈവ​ത്തെ​യും രാജാ​വായ ക്രിസ്‌തു​വി​നെ​യും സേവി​ക്കുക” എന്നും എഴുതി​യി​രുന്ന ബാനറും വഹിച്ചു​കൊണ്ട്‌ ഒരു ഘോഷ​യാ​ത്ര​യു​ടെ മുന്നി​ലാ​യി നടക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. എന്റെ പിന്നി​ലാ​യി ഒരു കൊച്ചു കുതി​ര​യും. അതിന്റെ പുറത്തി​ട്ടി​രുന്ന ഒരു വലിയ പോസ്റ്റ​റി​ന്റെ ഇരുവ​ശ​ത്തും പരസ്യ​പ്ര​സം​ഗ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള അറിയി​പ്പു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. മതാവ​ബോ​ധം വളരെ​യു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന ഗ്ലോസ്റ്റ​റിൽ ആ ഘോഷ​യാ​ത്ര ഒരു കാഴ്‌ച​ത​ന്നെ​യാ​യി​രു​ന്നു!

വീട്ടിൽ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധി​മു​ട്ടു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടും പയനി​യ​റാ​കാൻ അമ്മ എന്നെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ച്ചു. അങ്ങനെ, 1939 സെപ്‌റ്റം​ബ​റിൽ, രണ്ടാം ലോക​മ​ഹാ​യു​ദ്ധ​ത്തിന്റ തുടക്ക​ത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ആദ്യത്തെ പയനിയർ നിയമ​ന​സ്ഥ​ല​മായ വാർവി​ക്‌ഷി​യ​റി​ലെ ഒരു ചെറിയ പട്ടണമായ ലിമി​ങ്‌ട​ണിൽ എത്തി​ച്ചേർന്നു. സേവന​ത്തിൽനി​ന്നു വിരമിച്ച ഒട്ടനവധി പുരോ​ഹി​ത​ന്മാ​രു​ടെ കേന്ദ്ര​മാ​യി​രു​ന്നു ആ പട്ടണം.

വീടു​തോ​റു​മുള്ള ശുശ്രൂ​ഷ​യിൽ ഞങ്ങൾ ഭാരം കുറഞ്ഞ ഗ്രാമ​ഫോൺ ഉപയോ​ഗിച്ച്‌, വാച്ച്‌ ടവർ ബൈബിൾ ആൻഡ്‌ ട്രാക്‌റ്റ്‌ സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ അന്നത്തെ പ്രസി​ഡ​ന്റാ​യി​രുന്ന ജോസഫ്‌ എഫ്‌. റഥർഫോർഡി​ന്റെ പ്രസം​ഗങ്ങൾ കേൾപ്പി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ, ഞങ്ങളുടെ പ്രക്ഷേ​പ​ണ​യ​ന്ത്രം (വലിയ സദസ്സി​നു​വേണ്ടി ഉപയോ​ഗി​ക്കാ​വു​ന്നവ) വളരെ​യ​ധി​കം ഭാരമു​ള്ള​താ​യി​രു​ന്നു. ഞങ്ങളത്‌ ഒരു പ്രാമിൽ അഥവാ ശിശു​വാ​ഹ​ന​ത്തിൽ വെച്ചു​കൊ​ണ്ടു​പോ​കു​മാ​യി​രു​ന്നു. വ്യാജ​മ​തത്തെ തുറന്നു​കാ​ട്ടുന്ന സന്ദേശ​ത്തിൽ കോപി​ഷ്‌ഠ​രായ പുരോ​ഹി​ത​ന്മാർ ചില​പ്പോ​ഴൊ​ക്കെ ഞങ്ങളെ അവരുടെ വളപ്പിൽനിന്ന്‌ ഓടി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ നിരു​ത്സാ​ഹി​ത​രാ​യില്ല. യഹോവ ഞങ്ങളുടെ വേലയെ അനു​ഗ്ര​ഹി​ച്ചു. ഇന്ന്‌ ലിമി​ങ്‌ട​ണിൽ നൂറി​ല​ധി​കം സാക്ഷി​ക​ളുള്ള ഒരു സഭയുണ്ട്‌.

1941-ൽ, രണ്ടാം ലോക​മ​ഹാ​യു​ദ്ധം കൊടു​മ്പി​രി​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കെ ഞാൻ വെയ്‌ൽസി​ലേക്കു താമസം മാറ്റി. അവിടെ ഞാൻ ഹവെർഫൊർഡ്‌വെസ്റ്റ്‌, കാർമാർത്തെൻ, റെക്‌സം എന്നീ പട്ടണങ്ങ​ളിൽ പയനി​യ​റിങ്‌ ചെയ്‌തു. ഒരു മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷകൻ എന്ന നിലയിൽ എന്നെ സൈനി​ക​സേ​വ​ന​ത്തിൽനിന്ന്‌ ഒഴിവാ​ക്കി. എങ്കിലും ആളുകൾ ഞങ്ങളുടെ നിഷ്‌പക്ഷ നിലപാ​ടി​നെ വിലമ​തി​ച്ചില്ല. അങ്ങനെ, എന്നെയും സുഹൃ​ത്തി​നെ​യും ചാരന്മാ​രും അഞ്ചാം​പ​ത്തി​ക്കാ​രു​മാ​യി മുദ്ര​കു​ത്തി. ഒരു രാത്രി പൊലീസ്‌ ഞങ്ങളുടെ വാഹന​വീ​ടു വളഞ്ഞു. എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ കൽക്കരി കോരുന്ന ജോലി​ക​ഴിഞ്ഞ്‌ എത്തിയതേ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. ആരാ​ണെ​ന്ന​റി​യാൻ അദ്ദേഹം പുറ​ത്തേക്കു തല നീട്ടി. അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ മുഖം നിറയെ കൽക്കരി​പ്പൊ​ടി​യാ​യി​രു​ന്നു. തന്മൂലം, അദ്ദേഹം കമാൻഡോ ആക്രമ​ണ​ത്തി​നു തയ്യാറാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​താ​യി പൊലീ​സു കരുതി. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ സംഗതി വിശദീ​ക​രി​ച്ചു!

ഞങ്ങളുടെ നിയമ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ​മേൽ സമൃദ്ധ​മായ അനു​ഗ്ര​ഹ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഒരിക്കൽ, കാർമാർത്തെ​നി​ലാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോൾ ലണ്ടനിലെ ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സിൽനി​ന്നു ജോൺ ബാർ (ഇപ്പോൾ ഭരണസം​ഘാം​ഗം) ഞങ്ങളെ സന്ദർശി​ച്ചു. ഞങ്ങൾക്ക്‌ ആ സന്ദർശനം പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ന​മാ​യി. അന്നു കാർമാർത്തെ​നിൽ രണ്ടു പ്രസാ​ധ​കരേ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. ഇപ്പോൾ അവിടെ നൂറി​ല​ധി​കം പേരുണ്ട്‌. റെക്‌സ​മിൽ ഇപ്പോൾ മൂന്നു സഭകളുണ്ട്‌. സമീപ​കാ​ലത്ത്‌ എനിക്കു ഹവെർഫൊർഡ്‌വെ​സ്റ്റിൽ ഒരു രാജ്യ​ഹാ​ളി​ന്റെ സമർപ്പണം നടത്തു​ന്ന​തി​നുള്ള പദവി ലഭിച്ചു.—1 കൊരി​ന്ത്യർ 3:6.

ശുശ്രൂ​ഷ​യെ​പ്രതി കൃതജ്ഞൻ

ഞങ്ങൾ ദക്ഷിണ വെയ്‌ൽസി​ലെ സ്വാൻസി​യി​ലാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോൾ എന്റെ പങ്കാളി​യാ​യി​രുന്ന ഡോൺ റെൻഡ​ലി​നെ സൈനി​ക​സേ​വ​ന​ത്തിൽനിന്ന്‌ ഒഴിവാ​ക്കി​യില്ല. മറ്റു ദേശങ്ങ​ളി​ലുള്ള സഹ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾക്കെ​തി​രെ യുദ്ധത്തി​നു പോകാൻ മനസ്സാക്ഷി അനുവ​ദി​ക്കു​ന്നി​ല്ലെന്നു വിശദീ​ക​രി​ച്ചി​ട്ടും അദ്ദേഹത്തെ ജയിലി​ലാ​ക്കി. (യെശയ്യാ​വു 2:2-4; യോഹ​ന്നാൻ 13:34, 35) അദ്ദേഹത്തെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തി​നും അയൽക്കാർക്കു സാക്ഷ്യം നൽകു​ന്ന​തി​നു​മാ​യി ഞാൻ പ്രക്ഷേ​പ​ണ​യ​ന്ത്രം ജയിലി​ന്റെ സമീപത്തു സ്ഥാപിച്ച്‌ ബൈബിൾ പ്രസം​ഗങ്ങൾ കേൾപ്പി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു.

എന്നാൽ, പ്രദേ​ശത്തെ സ്‌ത്രീ​കൾക്ക്‌ അതിഷ്ട​മാ​യില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌ എന്നെയും സുഹൃ​ത്തി​നെ​യും തല്ലുന്ന​തി​നു പണം കൊടു​ത്തു പട്ടാള​ക്കാ​രെ പാട്ടി​ലാ​ക്കാൻ അവർ പിരിവു നടത്തി. രാജ്യ​ഹാ​ളിൽ അഭയം തേടാൻ ഞങ്ങൾ പരമാ​വധി വേഗത്തിൽ ഓടി. പ്രക്ഷേ​പ​ണ​യ​ന്ത്രം വെച്ചി​രുന്ന ശിശു​വാ​ഹ​ന​വും ഉന്തി​ക്കൊ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു എന്റെ ഓട്ടം. എന്നാൽ, രാജ്യ​ഹാ​ളി​ലെ​ത്തി​യ​പ്പോ​ഴുണ്ട്‌, അതു പൂട്ടി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്നു! ഒരു പൊലീ​സു​കാ​രന്റെ സമയോ​ചിത സഹായം​കൊ​ണ്ടു​മാ​ത്രം ഞങ്ങൾ തല്ലു​കൊ​ള്ളാ​തെ രക്ഷപ്പെട്ടു.

ആ സംഭവം നാടു മുഴുവൻ പാട്ടായി. പിന്നീട്‌, സ്വാൻസി​ക്ക​ടു​ത്തുള്ള പ്രദേ​ശത്തു ഞാൻ പ്രസം​ഗ​വേ​ല​യിൽ ഏർപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കെ ഒരു മനുഷ്യൻ വിലമ​തി​പ്പോ​ടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “സ്വാൻസി​യിൽ തന്റെ വിശ്വാ​സ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു സധൈ​ര്യം പ്രഖ്യാ​പിച്ച്‌ സംരക്ഷ​ണ​ത്തി​നാ​യി ഓടേ​ണ്ടി​വന്ന ആ യുവാ​വി​നെ​പ്പോ​ലെ, നിങ്ങൾ വാദി​ക്കു​ന്ന​താ​ണു ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ത്വം.” ആ യുവാവു ഞാനാ​യി​രു​ന്നെന്ന്‌ അറിഞ്ഞ​പ്പോൾ അദ്ദേഹം അത്യന്തം വിസ്‌മ​യ​ഭ​രി​ത​നാ​യി!

ആ യുദ്ധകാ​ല​ങ്ങ​ളിൽ പയനി​യ​റിങ്‌ അത്ര എളുപ്പ​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. ഭൗതിക വസ്‌തു​വ​ക​ക​ളാ​യി ഞങ്ങളുടെ പക്കൽ അധിക​മൊ​ന്നു​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നില്ല. എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നതു ഞങ്ങൾ വിലമ​തി​ച്ചു, അതിൽ തൃപ്‌തി​യ​ടഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക്‌ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ക്രമമാ​യി ആത്മീയ ഭക്ഷണം ലഭിച്ചി​രു​ന്നു. രോഗ​മാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോ​ഴ​ല്ലാ​തെ ഞങ്ങൾ ഒരിക്ക​ലും യോഗം മുടക്കി​യില്ല. ഞാൻ ഒരു പഴയ സൈക്കിൾ വാങ്ങി. അതിൽ വലിയ കൊട്ട​കൾവെച്ച്‌ ഒരു ഗ്രാമ​ഫോ​ണും ബൈബിൾ സാഹി​ത്യ​ങ്ങ​ളും വഹിച്ചു​കൊ​ണ്ടു​പോ​കു​മാ​യി​രു​ന്നു. ചില​പ്പോ​ഴൊ​ക്കെ ഞാൻ ദിവസം 80 കിലോ​മീ​റ്റർ സൈക്കി​ളിൽ യാത്ര ചെയ്യു​മാ​യി​രു​ന്നു! ഏതാണ്ട്‌ ഏഴു വർഷം ഞാൻ പയനി​യ​റിങ്‌ ചെയ്‌തു. ഇന്നും ആ നാളു​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള മധുര​സ്‌മ​ര​ണകൾ ഞാൻ അയവി​റ​ക്കു​ന്നു.

1946-ൽ, രണ്ടാം ലോക​മ​ഹാ​യു​ദ്ധം അവസാ​നി​ച്ച​പ്പോൾ ബെഥേ​ലിൽ—യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ഓരോ രാജ്യ​ത്തെ​യും മുഖ്യ​കാ​ര്യാ​ല​യത്തെ അങ്ങനെ​യാ​ണു വിളി​ക്കു​ന്നത്‌—സേവി​ക്കാൻ എനിക്കു ക്ഷണം ലഭിച്ചു. അന്ന്‌, ലണ്ടൻ ടെബർണ​ക്കി​ളി​നോ​ടു തൊട്ടു​ചേർന്ന്‌ 34 ക്രാവെൻ ടെറെ​സി​ലാ​യി​രു​ന്നു ഞങ്ങളുടെ ബെഥേൽ. അവിടെ ഞാൻ ആലീസ്‌ ഹർട്ടി​നെ​പ്പോ​ലെ പ്രായം​ചെ​ന്ന​വ​രു​മാ​യുള്ള സഹവാസം ആസ്വദി​ച്ചു. ആലീസ്‌ ഹർട്ടിന്റെ പിതാ​വായ ടോം ഹർട്ടാ​യി​രു​ന്നു ഇംഗ്ലണ്ടി​ലെ ആദ്യ സാക്ഷി​യെന്നു കരുത​പ്പെ​ടു​ന്നു.

ഒരു വിശ്വസ്‌ത പങ്കാളി​യെ കണ്ടെത്തു​ന്നു

1956-ൽ, പയനി​യ​റാ​യി​രുന്ന എറ്റിയെ വിവാഹം ചെയ്യാ​നാ​യി ഞാൻ ബെഥേൽ വിട്ടു. നെതർലൻഡ്‌സിൽനി​ന്നു ലണ്ടനി​ലുള്ള ജ്യേഷ്‌ഠ​ത്തി​യെ സന്ദർശി​ക്കാൻ വന്ന അവളെ ഞാൻ പരിച​യ​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നു. യുദ്ധാ​വ​സാ​ന​ത്തോ​ടെ ദക്ഷിണ നെതർലൻഡ്‌സിൽ ടിൽബർഗി​ലെ ഒരു വ്യവസായ കോ​ളെ​ജിൽ എറ്റി ടൈപ്പും ഷോർട്ട്‌ ഹാൻഡും പഠിപ്പി​ച്ചു. ഒരിക്കൽ, അവൾ സുരക്ഷി​ത​മാ​യി വീട്ടി​ലെ​ത്തു​ന്നു​വെന്ന്‌ ഉറപ്പു​വ​രു​ത്താൻ അവളോ​ടൊ​പ്പം സൈക്കിൾ ചവിട്ടി​വ​രാ​മെന്ന്‌ ഒരധ്യാ​പകൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്ക​നാ​യി​രു​ന്നു. വീട്ടി​ലെ​ത്തി​യ​പ്പോൾ എറ്റിയു​ടെ പ്രൊ​ട്ട​സ്റ്റൻറു​കാ​രായ മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളു​മാ​യി അദ്ദേഹം ഒരു ചർച്ച തുടങ്ങി. അതൊരു സുഹൃ​ദ്‌ബ​ന്ധ​ത്തി​ന്റെ തുടക്ക​മാ​യി​രു​ന്നു. ആ അധ്യാ​പകൻ അവരുടെ വീട്ടിലെ നിരന്തര സന്ദർശ​ക​നാ​യി മാറി.

യുദ്ധം അവസാ​നി​ച്ച​യു​ടനെ ആ അധ്യാ​പകൻ എറ്റിയു​ടെ വീട്ടി​ലെത്തി. “ഞാൻ സത്യം കണ്ടെത്തി!” എന്ന്‌ ഉച്ചത്തിൽ വിളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു വരവ്‌.

“റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്ക​നാ​യി​രി​ക്കെ​തന്നെ സത്യത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു​വെന്നു നീ പറഞ്ഞതാ​യി​ട്ടാ​ണ​ല്ലോ ഞാൻ ഓർക്കു​ന്നത്‌!” എറ്റിയു​ടെ പിതാവു പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല, യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ പക്കലാണു സത്യം!” അദ്ദേഹം ആവേശ​പൂർവം മറുപടി പറഞ്ഞു.

അന്നു വൈകു​ന്നേ​ര​വും തുടർന്നു​വന്ന വൈകു​ന്നേ​ര​ങ്ങ​ളി​ലും സമഗ്ര​മായ ബൈബിൾ ചർച്ചകൾ നടന്നു. താമസി​യാ​തെ എറ്റി പയനി​യ​റാ​യി. അവളും ശുശ്രൂ​ഷ​യിൽ കടുത്ത എതിർപ്പു​കളെ നേരിട്ടു. നെതർലൻഡ്‌സിൽ റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്കാ സഭയിൽനി​ന്നാ​യി​രു​ന്നു എതിർപ്പു​കൾ വന്നത്‌. അവൾ വീടു​തോ​റും സന്ദർശി​ക്കു​മ്പോൾ, പുരോ​ഹി​ത​ന്മാ​രു​ടെ പ്രേര​ണ​യാൽ ചില കുട്ടികൾ സംഭാ​ഷ​ണ​ത്തി​നു തടസ്സം സൃഷ്ടി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒരിക്കൽ അവർ അവളുടെ സൈക്കിൾ തകർത്തു തരിപ്പ​ണ​മാ​ക്കി. അവളതു സൈക്കിൾ നന്നാക്കുന്ന ഒരാളു​ടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടു​ചെന്നു. അയാൾ മുമ്പൊ​രി​ക്കൽ അവളുടെ പക്കൽനിന്ന്‌ ഒരു ചെറു​പു​സ്‌തകം സ്വീക​രി​ച്ചി​രു​ന്നു. അവൾ നിറക​ണ്ണു​ക​ളോ​ടെ അയാ​ളോ​ടു പറഞ്ഞു: “ആ കുട്ടി​ക​ളു​ടെ പണി നോക്കി​ക്കേ!”

“നീ നിരു​ത്സാ​ഹ​പ്പെ​ട​രുത്‌. നല്ലൊരു വേലയാ​ണു നീ ചെയ്യു​ന്നത്‌. ഞാൻ സൗജന്യ​മാ​യി നിന്റെ സൈക്കിൾ നന്നാക്കി​ത്ത​രാം,” ദയാപു​ര​സ്സരം അയാൾ മറുപടി നൽകി. അതാണ​യാൾ ചെയ്‌ത​തും.

താൻ ഇടവക​ക്കാർക്കു ബൈബിൾ പഠിപ്പി​ച്ചു​കൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​തു​വരെ പുരോ​ഹി​ത​ന്മാർ അവരിൽ യാതൊ​രു താത്‌പ​ര്യ​വു​മെ​ടു​ത്തി​ല്ലെന്ന്‌ എറ്റി കണ്ടെത്തി. പിന്നീട്‌, പുരോ​ഹി​ത​ന്മാ​രും കന്യാ​സ്‌ത്രീ​ക​ളും ആളുകളെ സന്ദർശിച്ച്‌ ബൈബി​ളി​ലും യഹോ​വ​യി​ലു​മുള്ള അവരുടെ വിശ്വാ​സ​ത്തി​നു തുരങ്കം​വ​യ്‌ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്നിട്ടും അവൾ ഫലപ്ര​ദ​മായ അനേകം ബൈബി​ള​ധ്യ​യ​നങ്ങൾ ആസ്വദി​ച്ചു.

ഒരുമി​ച്ചുള്ള ഞങ്ങളുടെ ജീവി​ത​ത്തെ​പ്രതി കൃതജ്ഞൻ

വിവാ​ഹ​ത്തി​നു​ശേഷം എനിക്കും എറ്റിക്കും ഇംഗ്ലണ്ടിൽ സഞ്ചാര​വേ​ല​യ്‌ക്കുള്ള നിയമനം ലഭിച്ചു. അഞ്ചുവർഷ​ത്തോ​ളം ഞങ്ങൾ സഭകൾ സന്ദർശിച്ച്‌ അവരെ ആത്മീയ​മാ​യി ബലിഷ്‌ഠ​രാ​ക്കി. അടുത്ത​താ​യി, ന്യൂ​യോർക്കി​ലെ ബ്രുക്ലി​നി​ലുള്ള യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ലോകാ​സ്ഥാ​നത്തു നടത്ത​പ്പെ​ടുന്ന ഗിലെ​യാ​ദി​ന്റെ 36-ാമത്തെ ക്ലാസ്സിൽ പങ്കെടു​ക്കാൻ എനിക്കു ക്ഷണം ലഭിച്ചു. പത്തുമാ​സം നീണ്ടു​നിന്ന കോഴ്‌സ്‌ 1961 നവംബ​റിൽ പൂർത്തി​യാ​യി. അതു പ്രത്യേ​കി​ച്ചും യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സു​ക​ളി​ലെ വേലയിൽ പരിശീ​ലനം നൽകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്‌ത​താ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ അവി​ടെ​യാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോൾ എറ്റി ഇംഗ്ലണ്ടി​ലെ ലണ്ടൻ ബെഥേ​ലിൽ താമസി​ച്ചു. എന്റെ ബിരു​ദാ​ന​ന്തരം ഞങ്ങൾക്ക്‌ ഒരുമി​ച്ചു ബെഥേ​ലി​ലേക്കു നിയമനം ലഭിച്ചു.

അടുത്ത 16 വർഷം ഞാൻ, സഭാ​പ്ര​വർത്ത​ന​ങ്ങ​ളോ​ടു ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ കൈകാ​ര്യം ചെയ്യു​ന്ന​തി​നു സേവന​വി​ഭാ​ഗ​ത്തിൽ ജോലി​ചെ​യ്‌തു. പിന്നീട്‌, ബെഥേൽ ഭവന മേൽവി​ചാ​ര​ക​നാ​യി​രുന്ന പ്രൈസ്‌ ഹ്യൂസ്‌ മരിച്ച​പ്പോൾ, 1978-ൽ, എന്നെ അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ സ്ഥാനത്തു നിയോ​ഗി​ച്ചു. ഞങ്ങളുടെ വർധി​ച്ചു​വ​രുന്ന ബെഥേൽ കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ—ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കുടും​ബ​ത്തിൽ 260 പേരുണ്ട്‌—ക്ഷേമത്തിൽ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വ​മു​ള്ള​വ​നാ​യി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ ഈ വർഷങ്ങ​ളി​ലെ​ല്ലാം ആസ്വദിച്ച പ്രതി​ഫ​ല​ദാ​യ​ക​മായ ഒരു നിയമ​ന​മാണ്‌.

1971-ൽ, 85-ാം വയസ്സിൽ എന്റെ പ്രിയ​പ്പെട്ട അമ്മ മരണമ​ടഞ്ഞു. എറ്റിയും ഞാനും ശവസം​സ്‌കാ​ര​ത്തി​നാ​യി ഗ്ലോസ്റ്റ​റി​ലേക്കു മടങ്ങി. അമ്മ വെച്ചു​പു​ലർത്തി​യി​രുന്ന സ്വർഗീയ പ്രത്യാ​ശ​യെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ഒരു സഹോ​ദരൻ അവി​ടെ​വെച്ചു നന്നായി വിവരി​ച്ചു. (ഫിലി​പ്പി​യർ 3:14) എന്റെ ജ്യേഷ്‌ഠ​ത്തി​മാ​രായ ഡോറി​സും ഗ്രെയ്‌സും അമ്മയ്‌ക്കു വയസ്സു​കാ​ലത്തു നൽകിയ സഹായ​ത്തെ​പ്രതി ഞാൻ കൃതജ്ഞ​നാണ്‌. തന്മൂലം എറ്റിക്കും എനിക്കും മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷ​യിൽ തുടരാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഞാനും എറ്റിയും മിക്ക​പ്പോ​ഴും ഞങ്ങളുടെ മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളെ​യും അവർ ഞങ്ങളെ കർശന​മെ​ങ്കി​ലും സ്‌നേ​ഹ​പു​ര​സ്സ​ര​മായ വിധത്തിൽ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന​തി​നെ​യും കുറിച്ചു ചിന്തി​ക്കാ​റുണ്ട്‌. ഞങ്ങൾ അവരോട്‌ അങ്ങേയറ്റം കടപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു! എന്റെ അമ്മ എനിക്കും ജ്യേഷ്‌ഠ​ത്തി​മാർക്കും വിശേ​ഷാൽ ഉത്‌കൃഷ്ട മാതൃ​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. യഹോ​വ​യി​ലും അവന്റെ സ്ഥാപന​ത്തി​ലു​മുള്ള വിലമ​തി​പ്പു വളർത്തി​യെ​ടു​ക്കാൻ അമ്മ ഞങ്ങളെ സഹായി​ച്ചു.

സ്വർഗീയ പിതാ​വായ യഹോ​വ​യ്‌ക്കാ​യി ഓരോ ദിവസ​വും അനുഷ്‌ഠി​ക്കുന്ന സേവന​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു ചിന്തി​ക്കു​മ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കൃതജ്ഞ​ത​യാൽ നിറഞ്ഞു​ക​വി​യു​ന്നു. എത്രമാ​ത്രം അത്ഭുത​വാ​നും സ്‌നേ​ഹ​നി​ധി​യു​മായ ദൈവ​മാ​ണവൻ! ബൈബിൾ സങ്കീർത്ത​ന​ക്കാ​ര​നായ ദാവീ​ദി​ന്റെ പിൻവ​രുന്ന വാക്കുകൾ ഞങ്ങളുടെ മനോ​ഗ​തത്തെ പ്രകട​മാ​ക്കു​ന്നു: “എന്റെ ദൈവ​മായ രാജാവേ, ഞാൻ നിന്നെ പുകഴ്‌ത്തും; ഞാൻ നിന്റെ നാമത്തെ എന്നെ​ന്നേ​ക്കും വാഴ്‌ത്തും. നാൾതോ​റും ഞാൻ നിന്നെ വാഴ്‌ത്തും; ഞാൻ നിന്റെ നാമത്തെ എന്നെ​ന്നേ​ക്കും സ്‌തു​തി​ക്കും.”—സങ്കീർത്തനം 145:1, 2.

[26-ാം പേജിലെ ചിത്രം]

ഭാര്യയായ എറ്റി​യോ​ടൊ​പ്പം