ബലഹീനത, ദുഷ്ടത, അനുതാ​പം എന്നിവ നിർണ​യി​ക്കൽ

പാപം—ദൈവ​ത്തി​ന്റെ നീതി​യുള്ള പ്രമാ​ണ​ങ്ങൾക്കൊ​പ്പം എത്താൻ കഴിയാ​തെ പോകൽ—ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾ വെറു​ക്കുന്ന ഒന്നാണ്‌. (എബ്രായർ 1:9) ദുഃഖ​ക​ര​മെന്നു പറയട്ടെ, നാമെ​ല്ലാം പലപ്പോ​ഴും പാപം ചെയ്യുന്നു. അവകാ​ശ​പ്പെ​ടു​ത്തിയ ബലഹീ​ന​ത​യും അപൂർണ​ത​യു​മാ​യി നാമെ​ല്ലാം മല്ലടി​ക്കു​ന്നു. എങ്കിലും, മിക്ക സന്ദർഭ​ങ്ങ​ളി​ലും നമ്മുടെ പാപം യഹോ​വ​യോട്‌ ഏററു​പ​റ​യു​ക​യും അവ ആവർത്തി​ക്കാ​തി​രി​ക്കാൻ ആത്മാർഥ​മാ​യി ശ്രമി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യു​ക​യാ​ണെ​ങ്കിൽ നമുക്കു ശുദ്ധമായ മനസ്സാ​ക്ഷി​യോ​ടെ അവനെ സമീപി​ക്കാ​നാ​വും. (റോമർ 7:21-24; 1 യോഹ​ന്നാൻ 1:8, 9; 2:1, 2) നമ്മുടെ ബലഹീനത കണക്കി​ടാ​തെ മറുവി​ല​യാ​ഗ​ത്തി​ന്റെ അടിസ്ഥാ​ന​ത്തിൽ യഹോവ നമ്മുടെ വിശുദ്ധ സേവനം കൈ​ക്കൊ​ള്ളു​ന്ന​തി​നാൽ നാം അവനു നന്ദി പറയുന്നു.

ജഡിക ബലഹീനത നിമിത്തം ആരെങ്കി​ലും ഗുരു​ത​ര​മായ പാപം ചെയ്യു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ യാക്കോബ്‌ 5:14-16-ൽ രൂപരേഖ നൽകി​യി​രി​ക്കുന്ന പിൻവ​രുന്ന ക്രമീ​ക​ര​ണ​ത്തി​നു ചേർച്ച​യിൽ അയാൾക്കു പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ ഇടയസ​ന്ദർശനം ആവശ്യ​മാണ്‌: “നിങ്ങളിൽ [ആത്മീയ അർഥത്തിൽ] ദീനമാ​യി കിടക്കു​ന്നവൻ സഭയിലെ മൂപ്പൻമാ​രെ വരുത്തട്ടെ. . . . അവൻ പാപം ചെയ്‌തി​ട്ടു​ണ്ടെ​ങ്കിൽ അവനോ​ടു ക്ഷമിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്കു രോഗ​ശാ​ന്തി വരേണ്ട​തി​ന്നു തമ്മിൽ പാപങ്ങളെ ഏററു​പ​റഞ്ഞു ഒരുവ​ന്നു​വേണ്ടി ഒരുവൻ പ്രാർത്ഥി​പ്പിൻ.”

തൻമൂലം, ഒരു സമർപ്പിത ക്രിസ്‌ത്യാ​നി ഒരു ഗുരു​ത​ര​മായ പാപം ചെയ്യു​മ്പോൾ യഹോ​വ​യോ​ടു പാപം ഏററു​പ​റ​യു​ന്ന​തി​നെ​ക്കാൾ അധികം ആവശ്യ​മാണ്‌. അതു സഭയുടെ ശുദ്ധിക്ക്‌ അല്ലെങ്കിൽ സമാധാ​ന​ത്തിന്‌ ഭീഷണി​യാ​യ​തു​കൊ​ണ്ടു മൂപ്പൻമാർ ചില നടപടി​കൾ സ്വീക​രി​ക്കണം. (മത്തായി 18:15-17; 1 കൊരി​ന്ത്യർ 5:9-11; 6:9, 10) മൂപ്പൻമാർ ഇക്കാര്യ​ങ്ങൾ തീരു​മാ​നി​ക്കേ​ണ്ട​തുണ്ട്‌: ആ വ്യക്തി അനുതാ​പി​യാ​ണോ? പാപത്തി​ലേക്കു നയിച്ച​തെ​ന്താണ്‌? അത്‌ ഒററപ്പെട്ട ഒരു ദുർബല നിമി​ഷ​ത്തി​ന്റെ ഫലമാ​യി​രു​ന്നോ? നിരന്തരം പാപം ചെയ്യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നോ? അത്തരം നിർണയം എല്ലായ്‌പോ​ഴും ലളിത​മോ വ്യക്തമോ അല്ല, ഗണ്യമായ വിവേചന ആവശ്യ​മാണ്‌.

പാപം ദുഷ്‌പ്ര​വൃ​ത്തി​യു​ടെ​യോ ദുഷ്ടമായ നടത്തയു​ടെ​യോ ഒരു ഗതി പിന്തു​ട​രു​ന്ന​തി​ന്റെ ഫലമാ​ണെ​ങ്കി​ലോ? അപ്പോൾ മൂപ്പൻമാ​രു​ടെ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം വ്യക്തമാണ്‌. കൊരി​ന്ത്യ സഭയിലെ ഗുരു​ത​ര​മായ ഒരു പ്രശ്‌നം കൈകാ​ര്യം ചെയ്യു​ന്ന​തി​നു നിർദേ​ശി​ക്കവേ അപ്പോ​സ്‌ത​ല​നായ പൗലോസ്‌ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ആ ദുഷ്ടനെ നിങ്ങളു​ടെ ഇടയിൽനി​ന്നു നീക്കി​ക്ക​ള​വിൻ.” (1 കൊരി​ന്ത്യർ 5:13) ദുഷ്ടൻമാർക്കു ക്രിസ്‌തീയ സഭയിൽ യാതൊ​രു സ്ഥാനവു​മില്ല.

ബലഹീനത, ദുഷ്ടത, അനുതാ​പം എന്നിവ തൂക്കി​നോ​ക്കൽ

ഒരുവൻ അനുതാ​പി​യാ​ണോ എന്ന്‌ മൂപ്പൻമാർക്ക്‌ എങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയും?a ഇത്‌ ഒരു ലളിത​മായ ചോദ്യ​മല്ല. ഉദാഹ​ര​ണ​ത്തിന്‌, ദാവീദ്‌ രാജാ​വി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു ചിന്തി​ക്കുക. അവൻ വ്യഭി​ചാ​ര​വും പിന്നീട്‌ ഫലത്തിൽ കൊല​പാ​ത​ക​വും നടത്തി. എങ്കിലും യഹോവ അവനെ ജീവി​ക്കാൻ അനുവ​ദി​ച്ചു. (2 ശമൂവേൽ 11:2-24; 12:1-14) ഇനി അനന്യാ​സി​നെ​യും സഫീര​യെ​യും കുറിച്ചു ചിന്തി​ക്കുക. അവർ നുണ പറഞ്ഞു​കൊണ്ട്‌ അപ്പോ​സ്‌ത​ലൻമാ​രെ വഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമി​ക്കു​ക​യും യഥാർഥ​ത്തിൽ ആയിരു​ന്ന​തി​നെ​ക്കാൾ കൂടുതൽ ഉദാര​മ​ന​സ്ഥി​തി​യു​ള്ള​വ​രാ​ണെന്നു കപടപൂർവം നടിക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. അതു ഗുരു​ത​ര​മാ​യി​രു​ന്നോ? അതേ. കൊല​പാ​ത​ക​വും വ്യഭി​ചാ​ര​വും​പോ​ലെ അധമമാ​യി​രു​ന്നോ? അല്ലതന്നെ! എന്നിട്ടും അനന്യാ​സി​നും സഫീര​യ്‌ക്കും തങ്ങളുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു.—പ്രവൃ​ത്തി​കൾ 5:1-11.

ഈ വ്യത്യസ്‌ത ന്യായ​വി​ധി​കൾക്കു കാരണ​മെന്ത്‌? ദാവീദ്‌ കൊടിയ പാപത്തി​നി​ര​യാ​യതു ജഡിക ബലഹീനത നിമി​ത്ത​മാണ്‌. ചെയ്‌ത സംഗതി സംബന്ധി​ച്ചു ചോദ്യം​ചെ​യ്‌ത​പ്പോൾ അവൻ അനുത​പി​ക്കു​ക​യും—കുടും​ബ​പ്ര​ശ്‌ന​ങ്ങ​ളോ​ടുള്ള ബന്ധത്തിൽ അവനു കർശന ശിക്ഷ നൽകി​യെ​ങ്കി​ലും—യഹോവ അവനോ​ടു പൊറു​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. അനന്യാ​സും സഫീര​യും ക്രിസ്‌തീയ സഭയെ കപടപൂർവം നുണപ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടു വഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമി​ക്കു​ക​യും അങ്ങനെ ‘പരിശു​ദ്ധാ​ത്മാ​വി​നോ​ടും ദൈവ​ത്തോ​ടും വ്യാജം കാണി’ക്കുകയും ചെയ്‌തു​വെ​ന്ന​താണ്‌ അവർ ചെയ്‌ത പാപം. അത്‌ ദുഷ്ട ഹൃദയ​ത്തി​ന്റെ തെളിവു നൽകി. തൻമൂലം അവർ കൂടുതൽ കർശന​മാ​യി ന്യായം​വി​ധി​ക്ക​പ്പെട്ടു.

രണ്ടു സംഭവ​ങ്ങ​ളി​ലും യഹോവ ന്യായം​വി​ധി​ച്ചു. അവനു ഹൃദയ​ങ്ങളെ ശോധ​ന​ചെ​യ്യാൻ കഴിയു​മെ​ന്ന​തി​നാൽ അവന്റെ ന്യായ​വി​ധി ശരിയാ​യി​രു​ന്നു. (സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 17:3) മനുഷ്യ മൂപ്പൻമാർക്ക്‌ അതു ചെയ്യാ​നാ​വില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌, ഗുരു​ത​ര​മായ ഒരു പാപം ദുഷ്ടത​യെ​ക്കാ​ള​ധി​കം ബലഹീ​ന​ത​യു​ടെ തെളി​വാ​ണോ എന്നു മൂപ്പൻമാർക്ക്‌ എങ്ങനെ നിർണ​യി​ക്കാ​നാ​വും?

വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ, എല്ലാ പാപവും ദുഷ്ടമാണ്‌ എന്നാൽ എല്ലാ പാപി​ക​ളും ദുഷ്ടരല്ല. ഒരേ വിധത്തി​ലുള്ള പാപങ്ങൾ ഒരുവ​നിൽ ബലഹീ​ന​ത​യാ​യും മറെറാ​രു​വ​നിൽ ദുഷ്ടത​യാ​യും കണ്ടെന്നു​വ​രാം. പാപം ചെയ്യു​ന്ന​തിൽ പാപി​യു​ടെ പക്ഷത്തു​നിന്ന്‌ ഒരളവിൽ ബലഹീ​ന​ത​യും ദുഷ്ടത​യും ഉൾപ്പെ​ടു​ന്നു​വെ​ന്ന​താ​ണു വാസ്‌തവം. പാപി തന്റെ ചെയ്‌തി​യെ എങ്ങനെ വീക്ഷി​ക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും അതു സംബന്ധിച്ച്‌ അയാൾ എന്തു നടപടി സ്വീക​രി​ക്കാൻ പോകു​ന്നു​വെ​ന്ന​തു​മാ​ണു നിർണാ​യ​ക​മായ ഒരു ഘടകം. അയാൾ അനുതാ​പ​ത്തി​ന്റെ ആത്മാവു പ്രകട​മാ​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ? ഇതു ഗ്രഹി​ച്ച​റി​യു​ന്ന​തി​നു മൂപ്പൻമാർക്കു വിവേചന ആവശ്യ​മാണ്‌. അവർക്ക്‌ ആ വിവേചന എങ്ങനെ നേടി​യെ​ടു​ക്കാ​നാ​വും? “ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യ​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു നീ അവധാ​ന​പൂർവ്വം [“നിരന്തരം,” NW] ചിന്തി​ക്കുക; എല്ലാക്കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളും മനസ്സി​ലാ​ക്കാൻവേണ്ട കഴിവു കർത്താവു നിനക്കു തരും” എന്ന്‌ അപ്പോ​സ്‌ത​ല​നായ പൗലോസ്‌ വാഗ്‌ദാ​നം ചെയ്‌തു. (2 തിമോ​ത്തേ​യോസ്‌ 2:7, പി.ഒ.സി. ബൈബിൾ) മൂപ്പൻമാർ എളിമ​യോ​ടെ പൗലോ​സി​ന്റെ​യും മററു ബൈബിൾ എഴുത്തു​കാ​രു​ടെ​യും നിശ്വസ്‌ത വചനങ്ങൾ “നിരന്തരം ചിന്തിക്കു”ന്നുവെ​ങ്കിൽ സഭയിൽ പാപം ചെയ്യു​ന്ന​വരെ ഉചിത​മാ​യി വീക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തി​നാ​വ​ശ്യ​മായ വിവേചന അവർക്കു ലഭിക്കും. അപ്പോൾ അവരുടെ തീരു​മാ​നങ്ങൾ സ്വന്ത ആലോ​ച​നയല്ല മറിച്ച്‌ യഹോ​വ​യു​ടെ ആലോചന പ്രതി​ഫ​ലി​പ്പി​ക്കും.—സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 11:2; മത്തായി 18:18.

ഇത്‌ എങ്ങനെ​യാ​ണു സാധി​ക്കു​ന്നത്‌? ദുഷ്ട​രെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള ബൈബി​ളി​ന്റെ വിശദീ​ക​ര​ണ​മെ​ന്തെന്നു പരി​ശോ​ധി​ക്കു​ന്ന​തും ആ വിശദീ​ക​രണം നടപടി എടുക്കേണ്ട വ്യക്തിക്കു ബാധക​മാ​ണോ എന്നു കാണു​ന്ന​തു​മാണ്‌ ഒരു മാർഗം.

ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം ഏറെറ​ടു​ക്ക​ലും അനുത​പി​ക്ക​ലും

ദുഷ്ടത​യു​ടെ ഒരു ഗതി തിര​ഞ്ഞെ​ടുത്ത ആദ്യത്തെ മനുഷ്യർ ആദാമും ഹവ്വായും ആയിരു​ന്നു. പൂർണ​രും യഹോ​വ​യു​ടെ നിയമം സംബന്ധി​ച്ചു പൂർണ അറിവു​മുള്ള വ്യക്തി​ക​ളാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടും അവർ ദിവ്യ പരമാ​ധി​കാ​ര​ത്തി​നെ​തി​രെ മത്സരിച്ചു. അവർ ചെയ്‌ത​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു യഹോവ ചോദ്യം ചെയ്‌ത​പ്പോ​ഴത്തെ അവരുടെ പ്രതി​ക​രണം ശ്രദ്ധേ​യ​മാ​യി​രു​ന്നു—ആദാം ഹവ്വായെ പഴിചാ​രി, ഹവ്വാ സർപ്പ​ത്തെ​യും പഴിചാ​രി! (ഉല്‌പത്തി 3:12, 13) ദാവീ​ദി​ന്റെ ആഴമായ താഴ്‌മ​യു​മാ​യി ഇതു തുലനം ചെയ്യുക. താൻ ചെയ്‌ത കൊടിയ പാപത്തെ അഭിമു​ഖീ​ക​രി​ച്ച​പ്പോൾ അവൻ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം ഏറെറ​ടു​ക്കു​ക​യും, “ഞാൻ യഹോ​വ​യോ​ടു പാപം ചെയ്‌തി​രി​ക്കു​ന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടു ക്ഷമക്കായി യാചി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു.—2 ശമൂവേൽ 12:13; സങ്കീർത്തനം 51:4, 9, 10.

ഗുരു​ത​ര​മാ​യ പാപം കൈകാ​ര്യം ചെയ്യു​മ്പോൾ, പ്രത്യേ​കി​ച്ചും പ്രായ​പൂർത്തി​യാ​യ​വ​രു​ടെ കാര്യ​ത്തിൽ, മൂപ്പൻമാർ ഈ രണ്ടു ദൃഷ്ടാ​ന്ത​ങ്ങ​ളും പരിചി​ന്തി​ക്കു​ന്നതു നന്നായി​രി​ക്കും. പാപി—തന്റെ പാപ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു ബോധ​വാ​നായ ദാവീ​ദി​നെ​പ്പോ​ലെ—കുററം പൂർണ​മാ​യി സമ്മതി​ക്കു​ക​യും സഹായ​ത്തി​നും ക്ഷമക്കും​വേണ്ടി അനുതാ​പ​ത്തോ​ടെ യഹോ​വ​യി​ലേക്കു നോക്കു​ക​യും ചെയ്യു​ന്നു​ണ്ടോ, അതോ അയാൾ ഒരുപക്ഷേ മറെറാ​രാ​ളെ പഴിചാ​രി​ക്കൊ​ണ്ടു തന്റെ ചെയ്‌തി​യെ ലഘൂക​രി​ക്കാൻ ശ്രമി​ക്കു​ക​യാ​ണോ? പാപത്തി​ലേക്കു നയിക്കാ​നി​ട​യാ​ക്കി​യ​തെ​ന്താ​ണെന്നു പാപം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തി വിശദീ​ക​രി​ക്കാൻ ആഗ്രഹി​ച്ചേ​ക്കാ​മെ​ന്നതു ശരിതന്നെ. അയാളെ എങ്ങനെ സഹായി​ക്കാ​മെന്നു തീരു​മാ​നി​ക്കു​ന്ന​തി​നു മൂപ്പൻമാർ പരിചി​ന്തി​ക്കേ​ണ്ട​താ​യി​ട്ടുള്ള കഴിഞ്ഞ​തോ നിലവി​ലു​ള്ള​തോ ആയ സാഹച​ര്യ​ങ്ങ​ളും ഉണ്ടായി​രു​ന്നേ​ക്കാം. (താരത​മ്യം ചെയ്യുക: ഹോശേയ 4:14) എന്നാൽ പാപം ചെയ്‌തതു താൻ ആണെന്നും യഹോ​വ​യു​ടെ മുമ്പിൽ താൻ ആണ്‌ ഉത്തരവാ​ദി​യെ​ന്നും അയാൾ സമ്മതി​ക്കേ​ണ്ട​തുണ്ട്‌. “ഹൃദയം നുറു​ങ്ങി​യ​വർക്കു യഹോവ സമീപസ്ഥൻ; മനസ്സു തകർന്ന​വരെ അവൻ രക്ഷിക്കു​ന്നു” എന്നത്‌ ഓർക്കുക.—സങ്കീർത്തനം 34:18.

വഷളായ കാര്യങ്ങൾ അഭ്യസി​ക്കൽ

സങ്കീർത്തന പുസ്‌ത​ക​ത്തിൽ ദുഷ്ടൻമാ​രെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അനേകം പരാമർശ​ന​ങ്ങ​ളുണ്ട്‌. ഒരു വ്യക്തി അടിസ്ഥാ​ന​പ​ര​മാ​യി ദുഷ്ടനാ​ണോ ബലഹീ​ന​നാ​ണോ എന്നു തീരു​മാ​നി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ അത്തരം തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​കൾക്കു മൂപ്പൻമാ​രെ കൂടു​ത​ലാ​യി സഹായി​ക്കാൻ കഴിയും. ഉദാഹ​ര​ണ​ത്തിന്‌, ദാവീദ്‌ രാജാ​വി​ന്റെ പിൻവ​രുന്ന നിശ്വസ്‌ത പ്രാർഥന പരിചി​ന്തി​ക്കുക: “ദുഷ്ടൻമാ​രോ​ടും അകൃത്യം ചെയ്യു​ന്ന​വ​രോ​ടും (“അഭ്യസി​ക്കു​ന്ന​വ​രോ​ടും,” NW) കൂടെ എന്നെ വലിച്ചു കൊണ്ടു​പോ​ക​രു​തേ; അവർ കൂട്ടു​കാ​രോ​ടു സമാധാ​നം സംസാ​രി​ക്കു​ന്നു; എങ്കിലും അവരുടെ ഹൃദയ​ത്തിൽ ദുഷ്ടത ഉണ്ടു.” (സങ്കീർത്തനം 28:3) ദുഷ്ടൻമാ​രെ “അകൃത്യം ചെയ്യുന്നവ”ർക്കു സമാന്ത​ര​മാ​യി സൂചി​പ്പി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നതു ശ്രദ്ധി​ക്കുക. ജഡത്തിന്റെ ബലഹീനത നിമിത്തം പാപം ചെയ്യുന്ന ഒരുവൻ അതേക്കു​റി​ച്ചു ബോധ​വാ​നാ​കുന്ന ഉടനെ അതു നിർത്താൻ ഇടയുണ്ട്‌. എങ്കിലും, ഒരുവൻ വഷളായ കാര്യങ്ങൾ ജീവി​ത​ത്തി​ന്റെ ഭാഗമാ​യി​ത്തീ​രാൻപോന്ന വിധം ‘അഭ്യസി​ക്കുക’യാണെ​ങ്കിൽ അത്‌ ഒരു ദുഷ്ട ഹൃദയ​ത്തി​ന്റെ തെളി​വാ​യി​രു​ന്നേ​ക്കാം.

ദുഷ്ടതയുടെ മറെറാ​രു സ്വഭാ​വ​വി​ശേഷം ദാവീദ്‌ ആ വാക്യ​ത്തിൽ സൂചി​പ്പി​ച്ചു. അനന്യാ​സി​നെ​യും സഫീര​യെ​യും​പോ​ലെ ദുഷ്ടനായ വ്യക്തി വായ്‌കൊ​ണ്ടു നല്ല കാര്യങ്ങൾ സംസാ​രി​ക്കു​ന്നു എന്നാൽ അയാളു​ടെ ഹൃദയ​ത്തിൽ വഷളായ കാര്യ​ങ്ങ​ളാണ്‌. അയാ​ളൊ​രു കപടഭക്തൻ ആയിരു​ന്നേ​ക്കാം—യേശു​വി​ന്റെ നാളിൽ, ‘പുറമെ നീതി​മാൻമാർ എന്നു മനുഷ്യർക്കു തോന്നു​ക​യും അകമെ കപടഭ​ക്തി​യും അധർമ​വും നിറഞ്ഞ’വർ ആയിരി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌ത പരീശൻമാ​രെ​പ്പോ​ലെ. (മത്തായി 23:28; ലൂക്കൊസ്‌ 11:39) യഹോവ കാപട്യം വെറു​ക്കു​ന്നു. (സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 6:16-19) നീതി​ന്യാ​യ​ക്ക​മ്മി​റ​റി​യോ​ടു സംസാ​രി​ക്കു​മ്പോൾപോ​ലും ഒരുവൻ ഗുരു​ത​ര​മായ അപരാ​ധങ്ങൾ കപടപൂർവം നിരസി​ക്കു​ക​യോ പൂർണ​മാ​യി കുററ​സ​മ്മതം നടത്താതെ മററു​ള്ളവർ അതി​നോ​ടകം അറിഞ്ഞു​ക​ഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം മനസ്സി​ല്ലാ​മ​ന​സ്സോ​ടെ സമ്മതി​ക്കു​ക​യോ ആണെങ്കിൽ അത്‌ ഒരു ദുഷ്ട ഹൃദയ​ത്തി​ന്റെ വ്യക്തമായ തെളി​വാ​യി​രി​ക്കും.

യഹോ​വ​യോ​ടുള്ള അഹങ്കാ​ര​പൂർവ​ക​മായ അവഗണന

ഒരു ദുഷ്ട വ്യക്തിയെ തരംതി​രി​ച്ചു കാണി​ക്കുന്ന മററു സംഗതി​കൾ സങ്കീർത്തനം 10-ൽ രൂപരേഖ ചെയ്‌തി​രി​ക്കു​ന്നു. അവിടെ നാം ഇപ്രകാ​രം വായി​ക്കു​ന്നു: “ദുഷ്ടന്റെ അഹങ്കാ​ര​ത്താൽ എളിയവൻ തപിക്കു​ന്നു; . . . ദുരാ​ഗ്രഹി യഹോ​വയെ ത്യജിച്ചു നിന്ദി​ക്കു​ന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 10:2, 3) അഹങ്കാ​രി​യും യഹോ​വ​യോട്‌ അനാദ​രവു കാട്ടു​ന്ന​വ​നു​മായ ഒരു സമർപ്പിത ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​യെ നാം എങ്ങനെ​യാ​ണു വീക്ഷി​ക്കേ​ണ്ടത്‌? തീർച്ച​യാ​യും, ഇവ ദുഷ്ട മാനസി​ക​ഭാ​വ​ങ്ങ​ളാണ്‌. ബലഹീനത നിമിത്തം പാപം ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തി തന്റെ പാപം തിരി​ച്ച​റി​യു​ക​യോ അത്‌ അയാളു​ടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെ​ടാൻ ഇടയാ​വു​ക​യോ ചെയ്യു​മ്പോൾ അനുത​പി​ക്കു​ക​യും തന്റെ ജീവി​ത​രീ​തി​ക്കു മാററം വരുത്താൻ കഠിന​ശ്രമം ചെലു​ത്തു​ക​യും ചെയ്യുന്നു. (2 കൊരി​ന്ത്യർ 7:10, 11) അതിനു വിപരീ​ത​മാ​യി ഒരുവൻ യഹോ​വ​യോ​ടുള്ള അടിസ്ഥാ​ന​പ​ര​മായ അനാദ​രവു മൂലം പാപം ചെയ്യു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ പാപപ​ങ്കി​ല​മായ ജീവി​ത​രീ​തി​യി​ലേക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും തിരികെ പോകു​ന്ന​തിൽനിന്ന്‌ അയാളെ എന്തു തടയാ​നാണ്‌? സൗമ്യ​ത​യു​ടെ ആത്മാ​വോ​ടെ ബുദ്ധ്യു​പ​ദേശം നൽകി​യി​ട്ടും അയാൾ അഹങ്കാ​രി​യാ​യി​രി​ക്കു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ ആത്മാർഥ​ത​യോ​ടും സത്യ​ത്തോ​ടും​കൂ​ടെ അനുത​പി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ ആവശ്യ​മായ താഴ്‌മ അയാൾക്കെ​ങ്ങനെ ഉണ്ടാകാ​നാണ്‌?

അതേ സങ്കീർത്ത​ന​ത്തിൽ കുറച്ചു ഭാഗം കഴിഞ്ഞുള്ള ദാവീ​ദി​ന്റെ പിൻവ​രുന്ന വാക്കുകൾ പരിചി​ന്തി​ക്കുക: “ദുഷ്ടൻ ദൈവത്തെ നിന്ദി​ക്കു​ന്ന​തും നീ ചോദി​ക്ക​യില്ല എന്നു തന്റെ ഉള്ളിൽ പറയു​ന്ന​തും എന്തിന്നു?” (സങ്കീർത്തനം 10:13) ക്രിസ്‌തീയ സഭയുടെ പശ്ചാത്ത​ല​ത്തിൽ ദുഷ്ട മനുഷ്യ​നു ശരിയും തെററും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാ​സം അറിയാ​മെ​ങ്കി​ലും ശിക്ഷി​ക്ക​പ്പെ​ടാ​തെ രക്ഷപെ​ടാ​മെന്ന്‌ അയാൾക്കു തോന്നുന്നെ​ങ്കിൽ തെററു ചെയ്യു​ന്ന​തിന്‌ അയാൾ മടിക്കു​ന്നില്ല. കുററം തുറന്നു​കാ​ട്ട​പ്പെ​ടു​മെ​ന്നുള്ള ഭയമി​ല്ലാ​ത്തി​ട​ത്തോ​ളം കാലം അയാൾ പാപപ​ങ്കി​ല​മായ പ്രവണ​ത​ക​ളിൽ മുഴു സ്വാത​ന്ത്ര്യ​ത്തോ​ടെ ഏർപ്പെ​ടു​ന്നു. ദാവീ​ദിൽനി​ന്നു വ്യത്യ​സ്‌ത​മാ​യി, അയാളു​ടെ പാപങ്ങൾ വെളി​ച്ച​ത്തു​വ​രു​ന്നെ​ങ്കിൽ ശിക്ഷണം ഒഴിവാ​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ അയാൾ പദ്ധതി ആവിഷ്‌ക​രി​ക്കും. അത്തര​മൊ​രു മനുഷ്യൻ യഹോ​വ​യോട്‌ അത്യധി​കം അനാദ​രവു കാട്ടു​ക​യാണ്‌. “അവന്റെ ദൃഷ്ടി​യിൽ ദൈവ​ഭ​യ​മില്ല. . . . അവൻ . . . ദോഷത്തെ വെറു​ക്കു​ന്ന​തു​മില്ല.”—സങ്കീർത്തനം 36:1, 4.

മററു​ള്ള​വരെ ദ്രോ​ഹി​ക്കൽ

സാധാ​ര​ണ​ഗ​തി​യിൽ, ഒരു പാപത്തി​ന്റെ ഫലം ഒന്നില​ധി​കം ആളുകൾ അനുഭ​വി​ക്കേ​ണ്ടി​വ​രു​ന്നു. ദൃഷ്ടാ​ന്ത​ത്തിന്‌, ഒരു വ്യഭി​ചാ​രി ദൈവ​ത്തി​നെ​തി​രെ പാപം ചെയ്യുന്നു; അയാൾ തന്റെ ഭാര്യ​യെ​യും കുട്ടി​ക​ളെ​യും ചതിക്കു​ന്നു; വ്യഭി​ചാ​ര​ത്തി​ലേർപ്പെട്ട സ്‌ത്രീ വിവാ​ഹി​ത​യാ​ണെ​ങ്കിൽ അയാൾ അവളുടെ കുടും​ബത്തെ ചതിക്കു​ന്നു; കൂടാതെ, അയാൾ സഭയുടെ സൽപ്പേ​രി​നു കളങ്കം വരുത്തു​ന്നു. ഇതെല്ലാം അയാൾ എങ്ങനെ​യാ​ണു വീക്ഷി​ക്കു​ന്നത്‌? ഹൃദയം​ഗ​മ​മായ ദുഃഖ​ത്തോ​ടൊ​പ്പം അയാൾ യഥാർഥ അനുതാ​പം പ്രകട​മാ​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ? അതോ അയാൾ സങ്കീർത്തനം 94-ൽ പിൻവ​രുന്ന വിധം വിവരി​ച്ചി​രി​ക്കുന്ന ആത്മാവു പ്രകട​മാ​ക്കു​ക​യാ​ണോ: “നീതി​കേടു പ്രവർത്തി​ക്കുന്ന ഏവരും വമ്പു പറയുന്നു. യഹോവേ, അവൻ നിന്റെ ജനത്തെ തകർത്തു​ക​ള​യു​ന്നു; നിന്റെ അവകാ​ശത്തെ പീഡി​പ്പി​ക്കു​ന്നു. അവർ വിധവ​യെ​യും പരദേ​ശി​യെ​യും കൊല്ലു​ന്നു; അനാഥൻമാ​രെ അവർ ഹിംസി​ക്കു​ന്നു. യഹോവ കാണു​ക​യില്ല എന്നും യാക്കോ​ബി​ന്റെ ദൈവം ഗ്രഹി​ക്ക​യി​ല്ലെ​ന്നും അവർ പറയുന്നു.”—സങ്കീർത്തനം 94:4-7.

സഭയിൽ കൈകാ​ര്യം ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങ​ളിൽ കൊല്ലും കൊല​യും ഉൾപ്പെ​ടു​ക​യില്ല. എങ്കിലും ഇവിടെ പ്രകട​മാ​ക്കി​യി​രി​ക്കുന്ന ആത്മാവ്‌—വ്യക്തി​പ​ര​മായ പ്രയോ​ജ​ന​ത്തി​നു​വേണ്ടി മററു​ള്ള​വരെ ചതിക്കുക എന്ന ആത്മാവ്‌—മൂപ്പൻമാർ ദുഷ്‌പ്ര​വൃ​ത്തി​യെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അന്വേ​ഷണം നടത്തു​മ്പോൾ വ്യക്തമാ​യേ​ക്കാം. അതും ദുഷ്ടമ​മ​നു​ഷ്യ​ന്റെ അടയാ​ള​മായ അഹങ്കാ​ര​മാണ്‌. (സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 21:4) അത്‌ തന്റെ സഹോ​ദ​ര​നു​വേണ്ടി സ്വയം ത്യജി​ക്കാൻ മനസ്സൊ​രു​ക്ക​മുള്ള ഒരു സത്യ​ക്രി​സ്‌ത്യാ​നി​യു​ടെ മനോ​ഭാ​വ​ത്തി​നു നേർ വിപരീ​ത​മായ ഒന്നാണ്‌.—യോഹ​ന്നാൻ 15:12, 13.

ദൈവിക തത്ത്വങ്ങൾ ബാധക​മാ​ക്കൽ

നിയമങ്ങൾ സ്ഥാപി​ക്കാ​നല്ല ഈ മാർഗ​നിർദേ​ശ​ങ്ങൾകൊണ്ട്‌ ഉദ്ദേശി​ക്കു​ന്നത്‌. എന്നിരു​ന്നാ​ലും, യഥാർഥ​ത്തിൽ ദുഷ്ട​മെന്നു യഹോവ വീക്ഷി​ക്കുന്ന ചില കാര്യ​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അവ ഒരു ധാരണ നൽകുന്നു. ചെയ്‌ത തെററിന്‌ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം വഹിക്കാ​നുള്ള വിസമ്മതം പ്രകട​മാ​ണോ? ഇതേ സംഗതി സംബന്ധി​ച്ചു നേരത്തെ കൊടുത്ത ബുദ്ധ്യു​പ​ദേശം പാപം ചെയ്‌ത​യാൾ പാടേ അവഗണി​ച്ചു കളഞ്ഞോ? ഗുരു​ത​ര​മായ ദുഷ്‌പ്ര​വൃ​ത്തി പതിവാ​യി ചെയ്യു​ന്നു​ണ്ടോ? ദുഷ്‌പ്ര​വൃ​ത്തി​ക്കാ​രൻ യഹോ​വ​യു​ടെ നിയമ​ത്തോ​ടു തികഞ്ഞ അവഗണന കാണി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ? ഒരുപക്ഷേ മററു​ള്ള​വരെ ദുഷി​പ്പി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​പോ​ലും തന്റെ തെററു​കൾ മറച്ചു​വ​യ്‌ക്കാൻ അയാൾ കണക്കു​കൂ​ട്ട​ലു​കൾ നടത്തി​യി​ട്ടു​ണ്ടോ? (യൂദാ 4) തെററു​കൾ വെളി​ച്ച​ത്തു​വ​രു​മ്പോൾ അത്‌ അത്തരം ശ്രമങ്ങളെ തീവ്ര​മാ​ക്കുക മാത്ര​മാ​ണോ ചെയ്യു​ന്നത്‌? മററു​ള്ള​വ​രോ​ടും യഹോ​വ​യു​ടെ നാമ​ത്തോ​ടും ചെയ്‌ത ദോഷ​ത്തി​നു​നേരെ ദുഷ്‌പ്ര​വൃ​ത്തി​ക്കാ​രൻ തികഞ്ഞ അവഗണ​ന​യാ​ണോ കാണി​ക്കു​ന്നത്‌? അയാളു​ടെ മനോ​ഭാ​വം സംബന്ധി​ച്ചെന്ത്‌? സദയം തിരു​വെ​ഴു​ത്തു ബുദ്ധ്യു​പ​ദേശം നൽകി​യ​ശേ​ഷ​വും അയാൾ അഹങ്കാരി അഥവാ അഹംഭാ​വി​യാ​ണോ? തെററ്‌ ആവർത്തി​ക്കാ​തി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള ഹൃദയം​ഗ​മ​മായ ആഗ്രഹ​ത്തി​ന്റെ അഭാവം അയാൾക്കു​ണ്ടോ? അനുതാ​പ​ത്തി​ന്റെ അഭാവം ശക്തമായി സൂചി​പ്പി​ക്കുന്ന അത്തരം കാര്യങ്ങൾ മൂപ്പൻമാർ ഗ്രഹി​ച്ച​റി​യു​ന്നെ​ങ്കിൽ ചെയ്‌തി​രി​ക്കുന്ന അപരാ​ധങ്ങൾ ജഡത്തിന്റെ ബലഹീ​ന​തക്കു പകരം ദുഷ്ടതക്കു തെളിവു നൽകു​ന്നു​വെന്ന്‌ അവർ തീരു​മാ​നി​ച്ചേ​ക്കാം.

ദുഷ്ട പ്രവണ​തകൾ ഉള്ളതായി തോന്നി​ക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി​യു​മാ​യി ഇടപഴ​കു​മ്പോൾപോ​ലും നീതി പിന്തു​ട​രാൻ അയാളെ പ്രബോ​ധി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തിൽനി​ന്നു മൂപ്പൻമാർ വിരമി​ക്കു​ന്നില്ല. (എബ്രായർ 3:12) ദുഷ്ടവ്യ​ക്തി​കൾ അനുത​പി​ക്കു​ക​യും മാററം വരുത്തു​ക​യും ചെയ്‌തെ​ന്നു​വ​രാം. അങ്ങനെ​യ​ല്ലാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കിൽ, “ദുഷ്ടൻ തന്റെ വഴി​യെ​യും നീതി​കെ​ട്ടവൻ തന്റെ വിചാ​ര​ങ്ങ​ളെ​യും ഉപേക്ഷി​ച്ചു യഹോ​വ​യി​ങ്ക​ലേക്കു തിരി​യട്ടെ; അവൻ അവനോ​ടു കരുണ​കാ​ണി​ക്കും; നമ്മുടെ ദൈവ​ത്തി​ങ്ക​ലേക്കു തിരി​യട്ടെ; അവൻ ധാരാളം ക്ഷമിക്കും” എന്ന്‌ യഹോവ എന്തിനാണ്‌ ഇസ്രാ​യേ​ല്യ​രെ ഉദ്‌ബോ​ധി​പ്പി​ച്ചത്‌? (യെശയ്യാ​വു 55:7) ഒരുപക്ഷേ, ഒരു നീതി​ന്യാ​യ വിചാരണ നടക്കു​മ്പോൾ അനുതാ​പ​ത്തോ​ടെ​യുള്ള പെരു​മാ​റ​റ​ത്തിൽനി​ന്നും മനോ​ഭാ​വ​ത്തിൽനി​ന്നും അയാളു​ടെ ഹൃദയ​നി​ല​യിൽ ഗണ്യമായ മാററം പ്രതി​ഫ​ലി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു​വെന്നു മൂപ്പൻമാർ ഗ്രഹി​ച്ച​റി​യും.

ഒരു വ്യക്തിയെ പുറത്താ​ക്കു​മ്പോൾപോ​ലും അനുത​പി​ക്കാ​നും യഹോ​വ​യു​ടെ അംഗീ​കാ​രം വീണ്ടും നേടി​യെ​ടു​ക്കാ​നും മൂപ്പൻമാർ ഇടയൻമാ​രെന്ന നിലയിൽ അയാളെ പ്രേരി​പ്പി​ക്കും. കൊരി​ന്തി​ലെ “ദുഷ്ടനെ” ഓർക്കുക. സ്‌പഷ്ട​മാ​യും അയാൾ പിന്നീടു തന്റെ വഴിക​ളിൽ മാററം വരുത്തു​ക​യും അയാളെ പുനഃ​സ്ഥി​തീ​ക​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നു പൗലോസ്‌ ശുപാർശ​ചെ​യ്യു​ക​യും ചെയ്‌തു. (2 കൊരി​ന്ത്യർ 2:7, 8) മനശ്ശെ രാജാ​വി​ന്റെ കാര്യ​വും പരിചി​ന്തി​ക്കുക. അദ്ദേഹം വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ മഹാ ദുഷ്ടനാ​യി​രു​ന്നു. എങ്കിലും ഒടുവിൽ അനുത​പി​ച്ച​പ്പോൾ യഹോവ അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ അനുതാ​പം കൈ​ക്കൊ​ണ്ടു.—2 രാജാ​ക്കൻമാർ 21:10-16; 2 ദിനവൃ​ത്താ​ന്തം 33:9, 13, 19.

ക്ഷമിക്ക​പ്പെ​ടു​ക​യി​ല്ലാത്ത ഒരു പാപമുണ്ട്‌ എന്നതു ശരിതന്നെ—പരിശു​ദ്ധാ​ത്മാ​വി​നെ​തി​രെ​യുള്ള പാപം. (എബ്രായർ 10:26, 27) ആരാണ്‌ ആ പാപം ചെയ്‌ത​തെന്നു യഹോ​വക്കു മാത്രമേ തീരു​മാ​നി​ക്കാ​നാ​വൂ. മനുഷ്യർക്ക്‌ അപ്രകാ​രം ചെയ്യു​ന്ന​തി​നുള്ള യാതൊ​രു അധികാ​ര​വു​മില്ല. സഭയെ ശുദ്ധമാ​യി സൂക്ഷി​ക്കു​ക​യും അനുത​പിച്ച പാപി​കളെ യഥാസ്ഥാ​ന​ത്താ​ക്കു​ക​യു​മാ​ണു മൂപ്പൻമാ​രു​ടെ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം. അവർ അത്‌ വിവേ​ച​ന​യോ​ടും താഴ്‌മ​യോ​ടും​കൂ​ടെ ചെയ്യു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ, അവരുടെ തീരു​മാ​ന​ങ്ങ​ളിൽ യഹോ​വ​യു​ടെ ജ്ഞാനം പ്രതി​ഫ​ലി​ക്കാൻ അനുവ​ദി​ക്കു​ന്നു​വെ​ങ്കിൽ, അവരുടെ ഇടയ​വേ​ല​യി​ലെ ഈ വശത്തെ യഹോവ അനു​ഗ്ര​ഹി​ക്കും.

[അടിക്കു​റി​പ്പു​കൾ]

[29-ാം പേജിലെ ചിത്രം]

അനന്യാസും സഫീര​യും കപടപൂർവം പരിശു​ദ്ധാ​ത്മാ​വി​നോ​ടു വ്യാജം കാണിച്ചു, അങ്ങനെ ഹൃദയ​ത്തി​ലെ ദുഷ്ടത വെളി​പ്പെ​ടു​ത്തി