ഫ്‌​ളൈറ്റ്‌ 801 ദുരന്ത​ത്തിൽനിന്ന്‌ ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു

വിമാനം ഗ്വാമിൽ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങവേ ഞാൻ ജാലക​ത്തി​ലൂ​ടെ പുറ​ത്തേക്കു നോക്കി. ‘വിചി​ത്ര​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്നു,’ ഞാൻ വിചാ​രി​ച്ചു. ‘ഭയങ്കര ഇരുട്ട്‌.’ അതേ, പാതി​രാ​ത്രി കഴിഞ്ഞി​രു​ന്നു. കോരി​ച്ചൊ​രി​യുന്ന മഴ കാഴ്‌ചയെ മറച്ചു. പക്ഷേ ദ്വീപിൽ കാണാ​റുള്ള ആ ലൈറ്റു​ക​ളും വിമാ​ന​ത്താ​വ​ള​ത്തി​ലെ, പ്രകാ​ശ​ത്തിൽ കുളി​ച്ചു​നിൽക്കുന്ന റൺവേ​ക​ളു​മൊ​ക്കെ എവിടെ? ഞങ്ങളുടെ ജംബോ​ജെ​റ്റി​ന്റെ ചിറകു​ക​ളിൽനി​ന്നുള്ള അരണ്ട​വെ​ളി​ച്ചം മാത്രമേ എനിക്കു കാണാൻ കഴിഞ്ഞു​ള്ളൂ.

വിമാനം താഴെ​യി​റ​ക്കാ​നുള്ള തയ്യാ​റെ​ടു​പ്പെ​ന്ന​നി​ല​യിൽ ഞങ്ങളുടെ ഫ്‌​ളൈറ്റ്‌ അറ്റൻറർമാ​രി​ലൊ​രാൾ പതിവുള്ള പ്രഖ്യാ​പനം നടത്തി​യി​രു​ന്നു. വിമാ​ന​ത്തി​ന്റെ ലാൻഡിങ്‌ ഗിയറി​ടുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. പൊടു​ന്നനേ, ഞങ്ങളുടെ വിമാനം നിലം​തൊ​ടവേ കാതട​പ്പി​ക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദമു​ണ്ടാ​യി. വിമാനം നിയ​ന്ത്ര​ണാ​തീ​ത​മാ​യി ആടിയു​ലഞ്ഞു. യാത്ര​ക്കാർ തങ്ങളുടെ ആംറെ​സ്റ്റു​ക​ളിൽ മുറു​ക്കി​പ്പി​ടി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ വിളിച്ചു ചോദി​ച്ചു, “എന്താണിത്‌?”

നിമി​ഷ​ങ്ങൾക്കു​ശേഷം ഞങ്ങളുടെ ബോയിങ്‌ 747 വിമാ​ന​ത്താ​വ​ള​ത്തിൽനിന്ന്‌ കഷ്ടിച്ച്‌ അഞ്ച്‌ കിലോ​മീ​റ്റർ ഇപ്പുറ​ത്തുള്ള ഒരു കുന്നിൻചെ​രു​വിൽ ചെന്നു പതിച്ചു, ഞങ്ങളുടെ വൈമാ​നി​കന്റെ കണക്കു​കൂ​ട്ടൽ പിഴ​ച്ചെന്നു വ്യക്തം. 1997 ആഗസ്റ്റ്‌ 6-നുണ്ടായ ആ വിമാ​ന​ദു​ര​ന്ത​ത്തിൽ യാത്ര​ക്കാ​രും വിമാ​ന​ജോ​ലി​ക്കാ​രും അടക്കം 228 പേർ മരണമ​ടഞ്ഞു. രക്ഷപ്പെട്ട 26 പേരിൽ ഒരാളാ​യി​രു​ന്നു ഞാൻ.

കൊറി​യ​യി​ലെ സിയോ​ളിൽവെച്ച്‌ ഞാൻ വിമാ​ന​ത്തിൽ കയറി​യ​പ്പോൾ എയർലൈൻ പ്രതി​നി​ധി​ക​ളി​ലൊ​രാൾ എന്റെ സീറ്റിൽ മാറ്റം വരുത്തി. ഫസ്റ്റ്‌ ക്ലാസിൽ ശേഷി​ച്ചി​രുന്ന ഒരു സീറ്റ്‌ എനിക്കു ലഭിച്ചു. എനിക്കു വളരെ സന്തോ​ഷ​മാ​യി, ഭാര്യ സൂൻ ഡക്കിനെ ഫോണി​ലൂ​ടെ വിവര​മ​റി​യി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. എന്നെ സ്വീക​രി​ക്കാൻ അവൾ ഗ്വാമി​ലെ വിമാ​ന​ത്താ​വ​ള​ത്തിൽ വരുമാ​യി​രു​ന്നു. ആ സീറ്റ്‌ മാറ്റം ഒരിക്ക​ലും സങ്കൽപ്പി​ക്കാ​നാ​കാത്ത വിധത്തിൽ എനിക്കു പ്രയോ​ജ​കീ​ഭ​വി​ച്ചു.

ദുരന്ത​വും ശേഷമുള്ള കാഴ്‌ച​യും

ശരിക്കു കാണാൻ കഴിയാ​തി​രു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ പതിയി​രി​പ്പു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന അപകട​ത്തെ​ക്കു​റിച്ച്‌ വൈമാ​നി​കർ ബോധ​വാ​ന്മാ​ര​ല്ലാ​യി​രു​ന്നി​രി​ക്കാം. എല്ലാം നൊടി​യി​ട​യിൽ സംഭവി​ച്ചു! സംഭവി​ക്കാൻ പോകുന്ന ദുരന്തത്തെ നേരി​ടാൻ ഞാൻ തയ്യാ​റെ​ടു​ത്തു. പിന്നെ എന്റെ ഓർമ​യി​ലു​ള്ളത്‌ ഞാൻ വിമാ​ന​ത്തി​നു വെളി​യിൽ നിലത്തു കിടക്കു​ന്ന​താണ്‌, സീറ്റി​നോ​ടു ബന്ധിക്ക​പ്പെട്ട നിലയിൽ. ബോധ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നോ ഇല്ലയോ എന്നൊ​ന്നും എനിക്ക്‌ ഉറപ്പില്ല.

‘ഇതൊരു സ്വപ്‌ന​മാ​ണോ?’ ഞാൻ സംശയി​ച്ചു. അല്ലെന്നു മനസ്സി​ലാ​യ​പ്പോൾ എന്റെ മനസ്സി​ലേക്ക്‌ ആദ്യം ഓടി​യെ​ത്തിയ ചിന്ത വിമാ​ന​ദു​ര​ന്ത​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച​റി​യു​മ്പോൾ ഭാര്യ എങ്ങനെ പ്രതി​ക​രി​ക്കു​മെ​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നു. ഒരിക്ക​ലും പ്രതീക്ഷ കൈ​വെ​ടി​ഞ്ഞി​ല്ലെന്ന്‌ അവൾ പിന്നീട്‌ എന്നോടു പറഞ്ഞു. ഏഴ്‌ യാത്ര​ക്കാർ മാത്രമേ രക്ഷപ്പെ​ട്ടി​ട്ടു​ള്ളൂ എന്ന്‌ വിമാ​ന​ത്താ​വ​ള​ത്തിൽവെച്ച്‌ ആരോ പറയു​ന്നതു കേട്ട​പ്പോൾപോ​ലും അതി​ലൊ​രാൾ ഞാനാ​യി​രി​ക്കു​മെന്ന്‌ അവൾ വിശ്വ​സി​ച്ചി​രു​ന്നു​വ​ത്രേ.

ഞങ്ങളുടെ വിമാനം നാല്‌ ഭാഗങ്ങ​ളാ​യി തകർന്നു​പോ​യി. കാടു​പി​ടി​ച്ചു കിടക്കുന്ന ആ മലഞ്ചെ​രു​വിൽ അവ ചിതറി​ക്കി​ടന്നു. ശരീരങ്ങൾ നാലു​പാ​ടും ചിന്നി​ച്ചി​തറി കിടപ്പു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. വിമാ​ന​ത്തി​ന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾക്ക്‌ തീപി​ടി​ച്ചു. പൊട്ടി​ത്തെ​റി​ക​ളു​ടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു, ഒപ്പം ആളുക​ളു​ടെ ഞരക്കവും നിലവി​ളി​ക​ളും. “എന്നെ രക്ഷിക്കൂ! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!” എന്നിങ്ങനെ സഹായ​ത്തി​നാ​യുള്ള അപേക്ഷകൾ. 1.8 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ വളർന്നു​നി​ന്നി​രുന്ന പുല്ലു​കൾക്കി​ട​യി​ലാണ്‌ ഞാൻ ഇരുന്നി​രുന്ന സീറ്റ്‌ ചെന്നു​വീ​ണത്‌. അഗ്നിജ്വാ​ല​ക​ളു​ടെ പേടി​പ്പെ​ടു​ത്തുന്ന വെളി​ച്ച​ത്തിൽ അടുത്താ​യി കുത്ത​നെ​യുള്ള ഒരു കുന്ന്‌ ഞാൻ കണ്ടു. പുലർച്ച 2:00 മണിയാ​യി​രു​ന്നു. മഴ നിർത്താ​തെ പെയ്‌തു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

ഞെട്ടൽ അപ്പോ​ഴും വിട്ടു​മാ​റി​യി​രു​ന്നി​ല്ലാ​ത്ത​തു​കൊണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ പരിക്കു​പ​റ്റി​യി​ട്ടു​ണ്ടോ എന്നു​പോ​ലും ഞാൻ ചിന്തി​ച്ചില്ല. ഒടുവിൽ, ഉച്ചി​ത്തൊ​ലി തലയ്‌ക്കു പിറകി​ലാ​യി തൂങ്ങി​ക്കി​ട​ന്നി​രുന്ന ഒരു കൊച്ചു പെൺകു​ട്ടി​യെ കണ്ടപ്പോ​ഴാണ്‌ ഞാൻ അതേക്കു​റി​ച്ചു ചിന്തി​ച്ചത്‌. ഉടനെ ഞാൻ എന്റെ തല തടവി​നോ​ക്കി. ഇടതു കണ്ണിനു മുകളി​ലാ​യി ഒരു മുറി​വിൽനിന്ന്‌ രക്തം വാർന്നൊ​ഴു​കു​ന്ന​താ​യി ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കി. ശരീര​ത്തി​ന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങ​ളും ഞാൻ പരി​ശോ​ധി​ക്കാൻ തുടങ്ങി. ചെറിയ മുറി​വു​കൾ പിന്നെ​യു​മു​ണ്ടെന്ന്‌ ഞാൻ കണ്ടെത്തി. എന്നാൽ സന്തോ​ഷ​ക​ര​മെന്നു പറയട്ടെ, ഒന്നും ഗുരു​ത​ര​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. എങ്കിലും കാലിനു ഭയങ്കര വേദന​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു, എനിക്ക്‌ അനങ്ങാൻപോ​ലും കഴിഞ്ഞില്ല. രണ്ടു കാലു​ക​ളും ഒടിഞ്ഞി​രു​ന്നു.

ആശുപ​ത്രി​യിൽ എത്തിയാൽ ഡോക്‌ടർമാർ എന്റെ പരിക്കു​കൾ “നിസ്സാരം” എന്നു വിശേ​ഷി​പ്പി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. രക്ഷപ്പെട്ട മറ്റാളു​ക​ളു​ടേ​തു​മാ​യി തട്ടിച്ചു​നോ​ക്കു​മ്പോൾ അവ തീർച്ച​യാ​യും നിസ്സാ​ര​മാ​യി​രു​ന്നു. കാലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയി​ലാണ്‌ ഒരാളെ അവശി​ഷ്ട​ങ്ങൾക്കി​ട​യിൽനി​ന്നു വലിച്ചു പുറ​ത്തെ​ടു​ത്തത്‌. മറ്റു ചിലർക്കാ​കട്ടെ ഗുരു​ത​ര​മായ പൊള്ള​ലേ​റ്റി​രു​ന്നു. ഇവരിൽ മൂന്നു പേർ പിന്നീട്‌ മരിച്ചു, ആഴ്‌ച​ക​ളോ​ളം കടുത്ത വേദന സഹിച്ച​ശേഷം.

അഗ്നിജ്വാ​ലകൾ കണ്ട്‌ പരി​ഭ്രാ​ന്ത​നാ​യി

പരിക്കു​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചോർത്തു ഞാൻ വിഷമി​ച്ചില്ല, പകരം രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകർ എന്റെ അടുക്കൽ സമയത്ത്‌ എത്തി​പ്പെ​ടു​മോ എന്നായി​രു​ന്നു എന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ. വിമാ​ന​ത്തി​ന്റെ മധ്യഭാ​ഗം—എന്റെ ഇരിപ്പി​ട​മാ​യി​രി​ക്കേ​ണ്ടി​യി​രുന്ന സ്ഥലം—ഏതാണ്ട്‌ പൂർണ​മാ​യും നശിച്ചി​രു​ന്നു. ശേഷിച്ച ഭാഗത്തി​നു തീപി​ടി​ച്ചി​രു​ന്നു. അകത്തു കുരു​ങ്ങി​പ്പോയ യാത്ര​ക്കാർ വേദന തിന്ന്‌ മരിച്ചു. സഹായ​ത്തി​നു​വേ​ണ്ടി​യുള്ള അവരുടെ നിലവി​ളി​കൾ എനിക്ക്‌ ഒരിക്ക​ലും മറക്കാ​നാ​കില്ല.

വിമാ​ന​ത്തി​ന്റെ മുൻഭാ​ഗ​ത്തി​ന​ടു​ത്താ​യി​രു​ന്നു എന്റെ ഇരിപ്പി​ടം. അവശി​ഷ്ട​ങ്ങ​ളിൽനി​ന്നു കയ്യെത്താ​വുന്ന അകലത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു ഞാൻ കിടന്നി​രു​ന്നത്‌. തിരിഞ്ഞു നോക്കി​യ​പ്പോൾ ഞാൻ തീജ്വാ​ലകൾ കണ്ടു. നിമി​ഷ​ങ്ങൾക്കകം അവ എന്റെയ​ടു​ക്ക​ലെ​ത്തു​മെന്നു ഞാൻ ഭയന്നു, എന്നാൽ അതുണ്ടാ​യില്ല.

ഒടുവിൽ രക്ഷപ്പെ​ടു​ത്ത​പ്പെട്ടു!

നിമി​ഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു​നീ​ങ്ങി. ഒരു മണിക്കൂ​റി​ലേറെ സമയം കടന്നു​പോ​യി​രു​ന്നു. ഒടുവിൽ, പുലർച്ചെ 3:00 മണി​യോ​ടെ ഏതാനും രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകർ ദുരന്തം നടന്ന ഇടം കണ്ടെത്തി. കുന്നിൻ മുകളിൽവെച്ച്‌ അവർ സംസാ​രി​ക്കു​ന്നത്‌ എനിക്കു കേൾക്കാ​മാ​യി​രു​ന്നു. കണ്ട കാഴ്‌ച​യിൽ അവർ അത്ഭുതം പ്രകടി​പ്പി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഒരാൾ വിളിച്ചു ചോദി​ച്ചു: “ആരെങ്കി​ലും അവി​ടെ​യു​ണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്‌, ഞാനുണ്ട്‌,” ഞാൻ വിളി​ച്ചു​പ​റഞ്ഞു. “എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!” മറ്റു യാത്ര​ക്കാ​രും പ്രതി​ക​രി​ച്ചു. ഒരു രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകൻ മറ്റൊ​രു​വനെ “ടെഡ്‌” എന്നു വിളി​ച്ചത്‌ ഞാൻ കേട്ടു. അതു​കൊണ്ട്‌ ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, “ടെഡ്‌, ഞാൻ ഇവി​ടെ​യുണ്ട്‌! ഞങ്ങളെ ഒന്നു സഹായി​ക്കൂ ടെഡ്‌!”

“ഞങ്ങൾ താഴോ​ട്ടു വരിക​യാണ്‌! അൽപ്പ​നേരം ക്ഷമിക്കൂ,” എന്നായി​രു​ന്നു മറുപടി.

ഒരുപക്ഷേ പലരെ​യും തീയിൽനി​ന്നു രക്ഷിച്ചി​രി​ക്കാ​വുന്ന ആ കനത്ത മഴ, വഴുക്ക​ലുള്ള കുന്നിൻചെ​രി​വി​ലൂ​ടെ​യുള്ള ഇറക്കം ദുഷ്‌ക​ര​മാ​ക്കി​ത്തീർത്തു. തത്‌ഫ​ല​മാ​യി, നീണ്ട ഒരു മണിക്കൂർകൂ​ടെ കഴിഞ്ഞാണ്‌ രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകർ അതിജീ​വ​ക​രു​ടെ അടുക്ക​ലെ​ത്തി​യത്‌. എന്നെ കണ്ടെത്താൻ അവർ എടുത്ത സമയത്തിന്‌ അവസാ​ന​മി​ല്ലാ​ത്ത​താ​യി തോന്നി.

“ഞങ്ങളെ​ത്തി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞു, പരി​ഭ്ര​മി​ക്കാ​തി​രി​ക്കൂ,” ഫ്‌ളാഷ്‌ ലൈറ്റ്‌ കയ്യി​ലേ​ന്തിയ രണ്ടു രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകർ പറഞ്ഞു. രണ്ടു രക്ഷാ​പ്ര​വർത്തകർ കൂടെ വന്നു. എല്ലാവ​രും ചേർന്ന്‌ എന്നെ അവി​ടെ​നി​ന്നു കൊണ്ടു​പോ​കാ​നുള്ള ശ്രമം ആരംഭി​ച്ചു. രണ്ടുപേർ എന്റെ കയ്യിലും രണ്ടു പേർ കാലി​ലും പിടിച്ചു. അങ്ങനെ കൊണ്ടു​പോ​കു​ന്നത്‌ വളരെ വേദനാ​ക​ര​മാ​യി​രു​ന്നു, പ്രത്യേ​കി​ച്ചും അവർ കൂടെ​ക്കൂ​ടെ ചെളി​യിൽ തെന്നി​വീ​ഴാൻ തുടങ്ങി​യി​രു​ന്ന​തി​നാൽ. കുറച്ചു ദൂരം പോയ​ശേഷം അവർ എന്നെ നിലത്തു കിടത്തി. ഒരാൾ ഒരു സ്‌​ട്രെച്ചർ കൊണ്ടു​വ​രാൻ പോയി. ഒരു മിലി​റ്ററി ഹെലി​ക്കോ​പ്‌റ്റർ കിടന്നി​രുന്ന സ്ഥലത്ത്‌ അവർ എന്നെ എത്തിച്ചു, അവി​ടെ​നിന്ന്‌ കുന്നിൻ മുകളി​ലു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന ആംബു​ലൻസി​ലേക്ക്‌ എന്നെ കൊണ്ടു​പോ​കാ​നാ​യി​രു​ന്നു പരിപാ​ടി.

ഒടുവിൽ ഭാര്യയെ കാണുന്നു!

പുലർച്ച 5:30-നാണ്‌ ആശുപ​ത്രി​യി​ലെ അടിയ​ന്തിര വിഭാ​ഗ​ത്തിൽ എന്നെ എത്തിക്കു​ന്നത്‌. പരിക്കു​കൾ ഗുരു​ത​ര​മാ​യി​രു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ ഫോൺ ചെയ്യാൻ ഡോക്‌ടർമാർ എന്നെ അനുവ​ദി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌ രാവിലെ 10:30-നാണ്‌, അതായത്‌ വിമാനം തകർന്ന്‌ ഏതാണ്ട്‌ ഒമ്പതു മണിക്കൂ​റി​നു​ശേ​ഷ​മാണ്‌, ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ട വിവരം എന്റെ ഭാര്യ അറിയു​ന്നത്‌. രക്ഷപ്പെട്ട ആളുക​ളു​ടെ പട്ടിക​യിൽ എന്റെ പേരു കണ്ട ഒരു സുഹൃത്ത്‌ അവളെ വിവര​മ​റി​യി​ച്ചി​രു​ന്നു.

ഒടുവിൽ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്‌ 4:00 മണി​യോ​ടെ എന്നെ കാണാ​നുള്ള അനുവാ​ദം അവൾക്കു ലഭിച്ചു. കണ്ടയു​ടനെ എനിക്ക​വളെ തിരി​ച്ച​റി​യാൻ സാധി​ച്ചില്ല. വേദനാ​സം​ഹാ​രി എന്റെ ഇന്ദ്രി​യ​ങ്ങളെ മരവി​പ്പി​ച്ചി​രു​ന്നു. “നന്ദി, ജീവ​നോ​ടെ​യി​രി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട​ല്ലോ,” അവൾ ആദ്യം പറഞ്ഞത്‌ അതായി​രു​ന്നു. സംഭാ​ഷ​ണ​മൊ​ന്നും ഞാൻ ഓർക്കു​ന്നില്ല. എങ്കിലും, “നന്ദി പറയേ​ണ്ടത്‌ എന്നോടല്ല, യഹോ​വ​യോ​ടാണ്‌” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത്രേ.

മുൻഗ​ണ​നകൾ ചിട്ട​പ്പെ​ടു​ത്തൽ

ആശുപ​ത്രി​യിൽ സുഖം പ്രാപി​ച്ചു​വ​രവേ, മുമ്പും ഇതു​പോ​ലുള്ള വേദന അനുഭ​വി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട​ല്ലോ എന്നു ഞാൻ ഓർത്തു. 1987-ൽ, കൊറി​യ​യിൽനിന്ന്‌ ഗ്വാമി​ലേക്കു പോയി കഷ്ടിച്ച്‌ ഒരു വർഷത്തി​നു​ശേഷം, കെട്ടി​ട​നിർമാ​ണ​പ്ര​വർത്ത​ന​ത്തിൽ ഏർപ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കേ നാലാം​നി​ല​യിൽനി​ന്നു വീണ്‌ എന്റെ രണ്ടു കാലു​ക​ളും ഒടിഞ്ഞു. എന്റെ ജീവി​ത​ത്തി​ലെ ഒരു വഴിത്തി​രി​വാ​യി​രു​ന്നു അത്‌. എന്റെ മൂത്ത സഹോ​ദരി ഒരു യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​യാ​യി​രു​ന്നു. ബൈബിൾ പഠിക്കാൻ അവർ എന്നെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ച്ചി​രു​ന്നു. പൂർവ​സ്ഥി​തി കൈവ​രി​ക്കാ​നെ​ടുത്ത ആ ആറു മാസക്കാ​ലം എനിക്ക്‌ അതിനുള്ള അവസരം നൽകി. തത്‌ഫ​ല​മാ​യി, ആ വർഷം​തന്നെ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം യഹോ​വ​യാം ദൈവ​ത്തിന്‌ സമർപ്പിച്ച്‌ അത്‌ ജലസ്‌നാ​പ​ന​ത്താൽ പ്രതീ​ക​പ്പെ​ടു​ത്തി.

വിമാ​ന​ദു​ര​ന്തം സംഭവി​ച്ച​തു​മു​തൽ, എനി​ക്കേ​റ്റ​വും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തിരു​വെ​ഴു​ത്തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു ഞാൻ ചിന്തി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. അത്‌ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “മുമ്പെ [ദൈവ​ത്തി​ന്റെ] രാജ്യ​വും നീതി​യും അന്വേ​ഷി​പ്പിൻ; അതോ​ടു​കൂ​ടെ ഇതൊ​ക്കെ​യും നിങ്ങൾക്കു കിട്ടും.” (മത്തായി 6:33) വിമാ​ന​ദു​ര​ന്ത​ത്തി​നു​ശേഷം സുഖം​പ്രാ​പി​ക്കവേ എന്റെ ജീവി​തത്തെ വിലയി​രു​ത്താൻ എനിക്ക്‌ അവസരം ലഭിച്ചു.

ഫ്‌​ളൈറ്റ്‌ 801-ന്റെ ദുരന്തം, ജീവൻ എത്ര വില​പ്പെ​ട്ട​താ​ണെന്ന ബോധം ശക്തമാ​യൊ​രു വിധത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ പതിപ്പി​ച്ചു. ഞാൻ എളുപ്പ​ത്തിൽ കൊല്ല​പ്പെ​ടു​മാ​യി​രു​ന്നു! (സഭാ​പ്ര​സം​ഗി 9:11) ശരീര​ത്തി​ന്റെ ക്ഷതങ്ങൾ സുഖ​പ്പെ​ടു​ത്താൻ എനിക്കു നിരവധി ശസ്‌ത്ര​ക്രി​യ​കൾക്കു വിധേ​യ​നാ​കേ​ണ്ടി​വന്നു. ഒരു മാസത്തി​ലേറെ ഞാൻ ആശുപ​ത്രി​യിൽ കഴിഞ്ഞു.

നമ്മുടെ മഹാ സ്രഷ്ടാ​വി​ന്റെ ദാനമായ ജീവനെ, മനുഷ്യർക്ക്‌ ഒരു ഭൗമിക പറുദീ​സ​യിൽ ജീവിതം ആസ്വദി​ക്കാൻ അവൻ ചെയ്‌തി​രി​ക്കുന്ന കരുത​ലു​കൾ ഉൾപ്പെടെ, ഞാൻ വാസ്‌ത​വ​മാ​യും വിലമ​തി​ക്കു​ന്നു​വെന്ന്‌ അവനെ കാണി​ക്കാൻ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നു. (സങ്കീർത്തനം 37:9-11, 29; വെളി​പ്പാ​ടു 21:3, 4) അത്തരം വിലമ​തി​പ്പു പ്രകട​മാ​ക്കാ​നുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗം എന്റെ ജീവി​ത​ത്തിൽ രാജ്യ​താ​ത്‌പ​ര്യ​ങ്ങൾ ഒന്നാമതു വെക്കു​ന്ന​താ​ണെന്നു ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കു​ന്നു.—സംഭാവന ചെയ്യ​പ്പെ​ട്ടത്‌.

[23-ാം പേജിലെ ചിത്ര​ത്തിന്‌ കടപ്പാട്‌]

US Navy/Sipa Press