ഹാഡ്രി​യൻ മതിലി​ങ്കലെ—തവിട്ടു​നി​റ​മുള്ള മൂങ്ങ

ബ്രിട്ടനിലെ ഉണരുക! ലേഖകൻ

മഞ്ഞിന്റെ ഒരു നേർത്ത പടലം വൃക്ഷത്ത​ല​പ്പു​ക​ളു​ടെ മീതെ തങ്ങിനിൽക്കവേ, പ്രഭാ​ത​ത്തി​ന്റെ നിശബ്ദ​തയെ ഭേദി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ ഉച്ചസ്ഥാ​യി​യി​ലുള്ള, കർണാ​ന​ന്ദ​ക​ര​മായ, ഒരു സംഗീതം കേൾക്കു​ക​യാ​യി. തദ്ദേശ​വാ​സി​ക​ളായ കരിങ്കു​യി​ലി​ന്റെ​യും മൈന​ക​ളു​ടെ​യും കൂജന​ത്തോ​ടു തങ്ങളുടെ നാദവും ചേർക്കാ​നാ​യി ഇംഗ്ലണ്ടി​ന്റെ വടക്കു​ഭാ​ഗത്തു ഗ്രീഷ്‌മ​കാല ദേശാ​ട​ന​ക്കി​ളി​കൾ എത്തിയ​തേ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു​ള്ളൂ.

വസന്തകു​സു​മ​ച്ചെ​ടി​ക​ളും വുഡ്‌വ​യ​ലറ്റ്‌ ചെടി​ക​ളും തിങ്ങി​വ​ള​രുന്ന ഇരുക​ര​കൾക്കു​മി​ട​യി​ലൂ​ടെ ഒഴുകുന്ന കാണപ്പുൽ നിറഞ്ഞ അരുവി​യു​ടെ ഓരം​ചേർന്ന്‌, ഹാഡ്രി​യൻ മതിലിങ്കലെa തവിട്ടു​നി​റ​ത്തി​ലുള്ള മൂങ്ങയു​ടെ പാരമ്പ​ര്യ​സി​ദ്ധ​മായ ഭവനത്തെ ലക്ഷ്യമാ​ക്കി ഞാൻ നടന്നു. അരുവി​യു​ടെ ഉത്ഭവസ്ഥാ​നം ലക്ഷ്യമാ​ക്കി ഒരു മൈൽകൂ​ടി പോയാൽ ഒരു പഴയ ഇരിമ്പ​ക​മ​ര​ത്തി​ന്റെ തായ്‌ത്ത​ടി​യു​ടെ സമീപം തന്റെ നാലു കുഞ്ഞു​ങ്ങ​ളെ​യും കാവൽ ചെയ്‌തു​കൊണ്ട്‌ അവൾ ഇരിപ്പു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കു​മെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒരു ഉണങ്ങിയ അശോ​ക​വൃ​ക്ഷ​ത്തി​ന്റെ പൊള്ള​യായ കുറ്റി​യിൽ അവ ചൂടു​പറ്റി സുരക്ഷി​ത​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​യിരി​ക്കും.

മൂങ്ങ—സൃഷ്ടി​യു​ടെ ഒരു വിസ്‌മ​യം​തന്നെ! രാത്രി​യി​ലെ അതിന്റെ കാഴ്‌ച​ശക്തി മനുഷ്യ​രു​ടേ​തി​നെ​ക്കാൾ നൂറി​രട്ടി സൂക്ഷ്‌മ​മാണ്‌. ചന്ദ്രന്റെ അരണ്ട​വെ​ളി​ച്ച​ത്തിൽപോ​ലും അതിന്‌ ഇരപി​ടി​ക്കാൻ കഴിയും. മനുഷ്യ​നേ​ത്ര​ങ്ങ​ളിൽ കോൺകോ​ശങ്ങൾ എന്നു വിളി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന കോശ​ങ്ങ​ളാ​ണു നിറങ്ങൾ തിരി​ച്ച​റി​യു​ന്നത്‌, അതേസ​മയം റോഡു​കോ​ശങ്ങൾ പ്രകാ​ശത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, മൂങ്ങയു​ടെ കണ്ണുക​ളിൽ വിഷ്വൽ പർപ്പിൾ എന്നറി​യ​പ്പെ​ടുന്ന ഒരു രാസപ​ദാർഥം അടങ്ങുന്ന റോഡു​കോ​ശങ്ങൾ തിങ്ങി​നി​റ​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌. അത്‌ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്‌മ​മായ പ്രകാ​ശ​കി​ര​ണ​ത്തെ​പോ​ലും ആ പക്ഷിക്കു ദൃശ്യ​പ്ര​തീ​തി ഉളവാ​ക്കുന്ന ഒരു രാസസം​ജ്ഞ​യാ​ക്കി മാറ്റുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യർ വെറും പ്രകാശം മാത്രമേ കാണു​ന്നു​ള്ളൂ.

മിക്ക ജീവി​കൾക്കും കഴിയു​ന്ന​തു​പോ​ലെ മൂങ്ങകൾക്ക്‌ അവയുടെ കൺകു​ഴി​ക​ളിൽ നേത്രങ്ങൾ ചലിപ്പി​ക്കാൻ സാധ്യമല്ല. ഒരു കാറിന്റെ ഹെഡ്‌​ലൈറ്റ്‌ പോലെ ഓരോ നേത്ര​വും ഘടിപ്പി​ച്ചു​വെ​ച്ചി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌. ഈ കുറവു നികത്താൻ, ഏതു ദിശയിൽ കാണു​ന്ന​തി​നും അതിശ​യ​ക​ര​മാം​വി​ധം വഴക്കമുള്ള കഴുത്തു​ള്ള​തി​നാൽ മൂങ്ങയ്‌ക്ക്‌ അതിന്റെ തല കുറഞ്ഞത്‌ 270 ഡിഗ്രി അക്ഷത്തിൽ തിരി​ക്കാൻ സാധി​ക്കും!

ഒരു മരത്തിൽ 15 മീറ്റർ ഉയരത്തി​ലുള്ള കൊമ്പി​ലി​രു​ന്നു​കൊണ്ട്‌ മൂങ്ങയ്‌ക്ക്‌ ഒരു ചുണ്ടെ​ലി​യെ കാണാൻ മാത്രമല്ല, അതു പുല്ലി​ലു​ണ്ടാ​ക്കുന്ന മർമര​ശബ്ദം കേൾക്കാ​നും കഴിയും. അതിന്റെ ചെവി​ക​ളു​ടെ ഘടന നിമി​ത്ത​മാണ്‌ കേൾക്കാ​നുള്ള അതിശ​യ​ക​ര​മായ പ്രാപ്‌തി അതിനു​ള്ളത്‌. മൂങ്ങയു​ടെ മുഖത്തു നോക്കു​ക​യാ​ണെ​ങ്കിൽ, പരുപ​രുത്ത വളഞ്ഞ തൂവലു​കൾ വട്ടത്തി​ലു​ള്ള​താ​യി കാണാം. പക്ഷി​ലോ​ക​ത്തി​ലെ ഏറ്റവും വലിയ കർണപ​ട​ങ്ങ​ളി​ലേക്കു ശബ്ദത്തെ വീഴ്‌ത്തി​ക്കൊണ്ട്‌ അവ ശബ്ദതരം​ഗ​ങ്ങളെ ചെവി​ക്കു​ള്ളി​ലേക്കു പ്രതി​ധ്വ​നി​പ്പി​ക്കു​ന്നു. ഒരു ചെവി മറ്റേതി​നെ​ക്കാൾ അൽപ്പം ഉയർന്നി​രി​ക്ക​ത്ത​ക്ക​വി​ധ​മാ​ണു ചെവി​ക​ളു​ടെ സ്ഥാനം. ശബ്ദത്തിന്റെ ഉത്‌ഭ​വ​സ്ഥാ​നം കൃത്യ​മാ​യി മനസ്സി​ലാ​ക്കാൻ ഇതു മൂങ്ങയെ സഹായി​ക്കു​ന്നു.

കാഴ്‌ച​യാ​ലോ ശബ്ദത്താ​ലോ തന്റെ ഇരയെ കണ്ടുപി​ടി​ച്ചു​ക​ഴി​ഞ്ഞാൽ അത്‌ ഒച്ചയു​ണ്ടാ​ക്കാ​തെ അതിനെ റാഞ്ചി​യെ​ടു​ക്കും. അൽപ്പം​പോ​ലും ശബ്ദമു​ള​വാ​ക്കാ​ത്ത​വി​ധം അത്രയ്‌ക്കും മൃദു​വായ തൂവലു​കൾകൊ​ണ്ടു മൂങ്ങയു​ടെ ശരീരം പൊതി​യ​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു. പറക്കു​മ്പോൾ ശബ്ദമു​ണ്ടാ​കാ​തി​രി​ക്കാൻ അതിന്റെ ചിറകി​ലെ തൂവലു​കൾക്കു​പോ​ലും മൃദുല അഗ്രങ്ങ​ളുണ്ട്‌. രാത്രി​യിൽ റോഡി​നു സമാന്തരം താഴ്‌ന്നു റാഞ്ചി​പ്പ​റ​ക്കുന്ന മൂങ്ങയു​ടെ തിളങ്ങുന്ന രൂപം കണ്ട്‌ ചില​പ്പോൾ ഗ്രാമീ​ണർ പേടി​ച്ച​ര​ണ്ടി​ട്ടുണ്ട്‌. അവർക്ക്‌ അജ്ഞാത​മായ ഒരു സംഗതി​യുണ്ട്‌. അതായത്‌, മൂങ്ങ കുടി​യി​രി​ക്കുന്ന ജീർണിച്ച മരത്തിൽ വളരുന്ന പ്രകാശം പുറ​പ്പെ​ടു​വി​ക്കുന്ന ഫംഗസു​ക​ളിൽനിന്ന്‌ അതിന്റെ ചിറകിൽ ഫോസ്‌ഫ​റ​സെൻസ്‌ പറ്റിപ്പി​ടി​ക്കു​മ്പോ​ഴാ​ണു മൂങ്ങയ്‌ക്ക്‌ ആ തിളക്കം ലഭിക്കു​ന്നത്‌.

നദിയു​ടെ ഉത്ഭവസ്ഥാ​നത്തെ ലക്ഷ്യമാ​ക്കി ഞാൻ നടന്ന​പ്പോൾ വളഞ്ഞു​പി​രിഞ്ഞ ഒരു പഴയ മരക്കുറ്റി കണ്ടു. പ്രഭാ​ത​ത്തി​ന്റെ ഊഷ്‌മളത ഒരു പക്ഷിക്കു​ഞ്ഞി​നെ മരപ്പൊ​ത്തി​ന്റെ വായ്‌ക്ക​ലേക്കു കൊണ്ടു​വന്നു. മുകളി​ലെ നിറയെ ഇലകളുള്ള മേലാ​പ്പി​ലൂ​ടെ അരിച്ചി​റങ്ങി ചെരി​ഞ്ഞു​പ​തി​ക്കുന്ന സൂര്യ​ര​ശ്‌മി​ക​ളേറ്റ്‌ അത്‌ അവി​ടെ​യി​രു​ന്നു വെയിൽ കായു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ചിതറി​വീ​ഴുന്ന സൂര്യ​പ്ര​കാ​ശ​ത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി അതവിടെ ഇരുന്നു—ഹൃദ്യ​മായ ഒരു കാഴ്‌ച​തന്നെ!

മുകളി​ലെ വൃക്ഷ​ക്കൊ​മ്പു​ക​ളി​ലെ​വി​ടെ​യോ തവിട്ടു​നി​റ​മുള്ള ആ പ്രായ​മായ മൂങ്ങ അവളുടെ ഇണയോ​ടൊ​പ്പം ചേക്കയി​രുന്ന്‌, പകുതി അടഞ്ഞ നേത്ര​ങ്ങ​ളി​ലൂ​ടെ തന്റെ മുമ്പി​ലു​ള്ള​തെ​ല്ലാം സസൂക്ഷ്‌മം വീക്ഷി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. മഹദ്‌സ്ര​ഷ്ടാവ്‌ പക്ഷികൾക്കു നൽകിയ സഹജജ്ഞാ​ന​ത്താൽ അവയ്‌ക്കു പരസഹാ​യം കൂടാതെ കഴിയാ​റാ​കു​ന്ന​തു​വരെ അവൾ ശ്രദ്ധാ​പൂർവം തന്റെ കുഞ്ഞു​ങ്ങളെ കാവൽചെ​യ്യു​മെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു.

[അടിക്കു​റി​പ്പു​കൾ]

[15-ാം പേജിലെ ചിത്ര​ത്തിന്‌ കടപ്പാട്‌]

Courtesy of English Heritage