സ്വഭാ​വ​രൂ​പ​വ​ത്‌കരണ വർഷങ്ങൾ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വിതയ്‌ക്കു​ന്ന​തു​തന്നെ പിന്നീടു കൊയ്യും

ശിശു​ക്ക​ളു​ടെ തലച്ചോ​റു​കൾ അവയുടെ പരിസ​ര​ങ്ങളെ വലി​ച്ചെ​ടു​ക്കുന്ന സ്‌പഞ്ചു​ക​ളാണ്‌. രണ്ടു വർഷത്തി​നു​ള്ളിൽ അവയുടെ ഉടമസ്ഥർ ശ്രവണ​ത്തി​ലൂ​ടെ മാത്രം ഒരു സങ്കീർണ്ണ​മായ ഭാഷ പഠിക്കു​ന്നു. കുട്ടി രണ്ടെണ്ണം കേട്ടാൽ അവ രണ്ടും പഠിക്കു​ന്നു. ഭാഷ മാത്രമല്ല, സംഗീ​താ​ത്മ​ക​വും കലാപ​ര​വു​മായ കഴിവു​കൾ, പേശി​യു​ടെ ഏകോ​പനം, ധാർമ്മി​ക​മൂ​ല്യ​ങ്ങ​ളും മനസ്സാ​ക്ഷി​യും, വിശ്വാ​സ​വും സ്‌നേ​ഹ​വും, ആരാധി​ക്കാ​നുള്ള പ്രേരണ—ഇവയെ​ല്ലാം കുട്ടി​യു​ടെ തലച്ചോ​റിൽ പ്രോ​ഗ്രാം ചെയ്‌തി​രി​ക്കുന്ന ഗ്രഹണ​ശ​ക്തി​യിൽനി​ന്നും കഴിവു​ക​ളിൽനി​ന്നും ഉത്ഭവി​ക്കു​ന്ന​താണ്‌. അവയുടെ വികാ​സ​ത്തി​നാ​യി അവ ചുററു​പാ​ടു​കൾ ലഭ്യമാ​ക്കുന്ന വിവര​ങ്ങൾക്കാ​യി കേവലം കാത്തി​രി​ക്കുക മാത്ര​മാണ്‌. കൂടാതെ, ഈ വിവരങ്ങൾ ഏററവും ഫലപ്ര​ദ​മാ​കു​ന്ന​തിന്‌ അവ ലഭ്യമാ​കേണ്ട ശരിയായ ഒരു സമയപ്പ​ട്ടി​ക​യു​മുണ്ട്‌. ആ പ്രയോ​ജ​ന​പ്ര​ദ​മായ സമയം സ്വഭാ​വ​രൂ​പ​വ​ത്‌കരണ വർഷങ്ങ​ളാണ്‌.

ഈ പ്രക്രിയ ജനനത്തി​ങ്കൽ തുടങ്ങു​ന്നു. അതു സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​മെ​ന്നാണ്‌ വിളി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നത്‌. അമ്മ കണ്ണുപ​റി​ക്കാ​തെ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുക​ളി​ലേക്കു സ്‌നേ​ഹ​പൂർവ്വം നോക്കു​ന്നു, പ്രീതി​വാ​ക്കു​ക​ളിൽ അവനോ​ടു സംസാ​രി​ക്കു​ന്നു, അവനെ ആശ്ലേഷി​ക്കു​ക​യും ലാളി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യുന്നു. കുഞ്ഞ്‌ അവളെ സശ്രദ്ധം വീക്ഷി​ക്കു​ക​യും സുരക്ഷി​ത​ത്വം അനുഭ​വി​ക്കു​ക​യും ചെയ്യു​മ്പോൾ മാതൃ​ത്വ​വാ​സ​നകൾ ഉദ്ദീപി​പ്പി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. ഈ തുടക്ക​ത്തിൽ മുലയൂ​ട്ടൽ നടന്നാൽ അത്‌ ഇരുവർക്കും അത്രയും നന്ന്‌. കുട്ടി​യു​ടെ മുലകു​ടി പാലു​ത്‌പാ​ദ​നത്തെ ഊർജ്ജി​ത​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്നു. അവന്റെ ത്വക്കിന്റെ സ്‌പർശം അവളുടെ പ്രസവാ​നന്തര രക്തസ്രാ​വത്തെ കുറയ്‌ക്കുന്ന ഹോർമോ​ണു​കൾ പുറ​പ്പെ​ടു​വി​ക്കു​ന്നു. അമ്മയുടെ പാലിൽ രോഗ​പ്പ​കർച്ച​യിൽനി​ന്നു കുട്ടിയെ സംരക്ഷി​ക്കുന്ന പ്രതി​രോ​ധ​ശക്തി അടങ്ങി​യി​ട്ടുണ്ട്‌. സ്‌നേ​ഹ​ബന്ധം ഉടലെ​ടു​ക്കു​ന്നു. അതൊരു വാത്സല്ല്യ​ക്കൂ​ട്ടു​കെ​ട്ടി​ന്റെ തുടക്ക​മാണ്‌. എന്നാൽ അതു തുടക്കം മാത്ര​മാണ്‌.

പിതാവ്‌ തീർച്ച​യാ​യും രംഗ​ത്തേക്കു വരേണ്ട​തു​ള്ള​തു​കൊണ്ട്‌ അയാൾ അങ്ങനെ ചെയ്യു​മ്പോൾ ഈ ഇരുപി​രി മുപ്പി​രി​യാ​യി​ത്തീ​രും. “ഓരോ കുട്ടി​ക്കും . . . ഒരു പിതാ​വി​ന്റെ ആവശ്യ​മുണ്ട്‌,” എന്നു ഡോ. ടി. ബെറി ബ്രേസൽട്ടൻ പറയുന്നു. “ഓരോ പിതാ​വി​നും ഒരു പ്രകട​മായ മാററം ഉളവാ​ക്കാൻ കഴിയും . . . മാതാക്കൾ ശിശു​ക്ക​ളോ​ടുള്ള ബന്ധത്തിൽ സൗമ്യ​രും അടക്കമു​ള്ള​വ​രു​മാ​യി​രു​ന്നു. നേരേ​മ​റിച്ച്‌, പിതാ​ക്കൻമാർ കൂടുതൽ വിനോ​ദ​പ്ര​കൃ​ത​രാ​യി​രു​ന്നു, അമ്മമാർ ചെയ്‌ത​തി​നേ​ക്കാൾ കൂടുതൽ തങ്ങളുടെ ശിശു​ക്കളെ തോണ്ടു​ക​യും ഇക്കിളി​പ്പെ​ടു​ത്തു​ക​യും ചെയ്‌തു​കൊ​ണ്ടു​തന്നെ.” നിരന്ത​ര​മുള്ള ഈ പരുക്കൻ സ്‌പർശ​ത്തോ​ടു വികാ​രോ​ജ്ജ്വ​ല​മായ ആർപ്പോ​ടും അത്യാ​ഹ്ലാ​ദ​ത്തോ​ടെ​യുള്ള ഉത്‌​ക്രോ​ശ​ങ്ങ​ളോ​ടും​കൂ​ടെ ശിശുക്കൾ പ്രതി​ക​രി​ക്കു​ന്നു, ശബ്ദമു​ഖ​രി​ത​മായ നേര​മ്പോ​ക്കാ​സ്വ​ദി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ മുറവി​ളി കൂട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടും​തന്നെ. ഇതു ജനനത്തി​ങ്കൽ തുടങ്ങി​വച്ച സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തി​ന്റെ, ‘ഒരു ശിശു​വി​ന്റെ ആദ്യത്തെ 18 മാസങ്ങ​ളിൽ ലഭ്യമാ​കു​ന്ന​തോ നഷ്ടമാ​കു​ന്ന​തോ ആയ മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്കും കുട്ടി​ക്കു​മി​ട​യി​ലുള്ള സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തി​ന്റെ, തുടർച്ച​യാണ്‌’ എന്ന്‌ മനസ്സാ​ക്ഷി​യി​ല്ലാത്ത കുട്ടികൾ: വലിയ അപായ​സാ​ധ്യത (High Risk: Children Without a Conscience) എന്ന പുസ്‌ത​ക​ത്തി​ന്റെ സഹഎഴു​ത്തു​കാ​ര​നായ ഡോ. മാഗിഡ്‌ പറയുന്നു. ഇതു നഷ്ടമാ​യാൽ അത്തരം കുട്ടികൾ പ്രതി​പ​ത്തി​യി​ല്ലാ​ത്ത​വ​രും സ്‌നേ​ഹി​ക്കാ​നുള്ള കഴിവി​ല്ലാ​ത്ത​വ​രു​മാ​യി വളർന്നു​വ​ന്നേ​ക്കാം.

മാതാ​വും പിതാ​വും സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തിൽ പങ്കുപ​റ​റു​ന്നു

അതു​കൊണ്ട്‌, ഈ സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധത്തെ, കിൻറർഗാർട്ടനു മുമ്പുള്ള സ്വഭാ​വ​രൂ​പ​വ​ത്‌കരണ വർഷങ്ങ​ളിൽ മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്കും ശിശു​വി​നു​മി​ട​യി​ലുള്ള സ്‌നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തെ​യും പ്രതി​പ​ത്തി​യെ​യും ശക്തി​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​തിൽ മാതാ​വും പിതാ​വും കൂട്ടായി പ്രവർത്തി​ക്കേ​ണ്ടത്‌ എത്രയോ നിർണ്ണാ​യ​ക​മാണ്‌! ഇരുവ​രിൽ നിന്നും ധാരാളം ആശ്ലേഷ​ങ്ങ​ളും ചുംബ​ന​ങ്ങ​ളും ഉണ്ടായി​രി​ക്കട്ടെ. അതെ, പിതാ​ക്കൻമാ​രിൽനി​ന്നും കൂടെ! ആളുക​ളു​ടെ ആരോ​ഗ്യം (Men’s Health), ജൂൺ 1992 പറയുന്നു: “മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളു​മാ​യുള്ള ആശ്ലേഷ​ങ്ങ​ളും ശാരീ​രിക വാത്സല്യ​ങ്ങ​ളും ഒരു കുട്ടി​യു​ടെ ഭാവി​യി​ലെ വിജയ​ക​ര​മായ സൗഹൃ​ദ​ങ്ങ​ളും വിവാ​ഹ​ങ്ങ​ളും തൊഴി​ലു​ക​ളും ശക്തമാം​വണ്ണം മുൻകൂ​ട്ടി​പ്പ​റ​യു​ന്നു​വെന്നു ജേർണൽ ഓഫ്‌ പേഴ്‌സ​ണാ​ലി​ററി ആൻഡ്‌ സോഷ്യൽ സൈ​ക്കോ​ള​ജി​യിൽ (ഇംഗ്ലീഷ്‌) പ്രസി​ദ്ധ​പ്പെ​ടു​ത്തിയ ഒരു 36-വർഷ പഠനം പറയുന്നു. വാത്സല്യ​മുള്ള മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന കുട്ടി​ക​ളിൽ 70 ശതമാനം പേർ സാമൂ​ഹി​ക​മാ​യി നന്നായി ചെയ്‌ത​പ്പോൾ ആശയവി​നി​യമം കുറവാ​യി​രുന്ന മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന കുട്ടി​ക​ളിൽ 30 ശതമാനം പേർ മാത്രമേ അങ്ങനെ ചെയ്‌തു​ള്ളു; അമ്മയുടെ ആശ്ലേഷം പോ​ലെ​തന്നെ അച്ഛന്റേ​തും തുല്യ​പ്രാ​ധാ​ന്യ​മു​ള്ള​താ​യി​രു​ന്നു.”

കൂടാതെ, ഒരു ആട്ടുക​സേ​ര​യിൽ ആടി​ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോൾ അവനെ കൈയ്യി​ലെ​ടു​ക്കുക. നിങ്ങളു​ടെ മടിയിൽ അവൻ സുരക്ഷി​ത​ത്വ​ത്തി​ന്റെ അനുഭൂ​തി​യി​ലാ​യി​രി​ക്കു​മ്പോൾ അവനെ വായി​ച്ചു​കേൾപ്പി​ക്കുക. അവനു​മാ​യി സംസാ​രി​ക്കുക, അവനെ ശ്രദ്ധി​ക്കുക, തെററും ശരിയും സംബന്ധിച്ച്‌ അവനെ ഉപദേ​ശി​ക്കുക, നിങ്ങൾതന്നെ ഈ തത്ത്വങ്ങൾ പകർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു നല്ല മാതൃ​ക​ക​ളാ​ണെന്ന്‌ ഉറപ്പു​വ​രു​ത്തു​ക​യും ചെയ്യുക. എപ്പോ​ഴും കുട്ടി​യു​ടെ പ്രായം മനസ്സിൽ പിടി​ക്കുക. ഈ പ്രക്രിയ ലളിത​മാ​ക്കുക, രസകര​മാ​ക്കുക, വിനോ​ദ​മാ​ക്കുക.

നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടിക്കു തന്റെ ചുററു​പാ​ടു​ക​ളേ​ക്കു​റി​ച്ചെ​ല്ലാം പഠിക്കു​ന്ന​തി​നും വിശക​ലനം ചെയ്‌തു മനസ്സി​ലാ​ക്കു​ന്ന​തി​നും ഉള്ള ഒരു താല്‌പ​ര്യം, സ്വാഭാ​വി​ക​മായ ഒരു ജിജ്ഞാസ ഉണ്ട്‌. അറിയാ​നുള്ള ഈ തൃഷ്‌ണയെ തൃപ്‌തി​പ്പെ​ടു​ത്താൻ കുട്ടി അനുസ്യൂ​ത​മായ ചോദ്യ​വർഷ​ത്താൽ നിങ്ങളെ വീർപ്പു​മു​ട്ടി​ക്കു​ന്നു. കാറെ​റ​ങ്ങ​നെ​യു​ണ്ടാ​കു​ന്നു? ആകാശം നീലയാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്തു​കൊണ്ട്‌? സൂര്യ​ന​സ്‌ത​മി​ക്കു​മ്പോൾ അതു ചുവപ്പാ​യി​ത്തീ​രു​ന്നത്‌ എന്തു​കൊണ്ട്‌? അവയ്‌ക്കു​ത്തരം കൊടു​ക്കുക. അതെല്ലാ​യ്‌പ്പോ​ഴും എളുപ്പമല്ല. ഈ ചോദ്യ​ങ്ങൾ നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടി​യു​ടെ മനസ്സിനെ സ്വാധീ​നി​ക്കാൻ വിവര​ങ്ങ​ളി​ട്ടു​കൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള ഒരവസരം ഒരുപക്ഷേ, ദൈവ​ത്തോ​ടും അവന്റെ സൃഷ്ടി​യോ​ടു​മുള്ള വിലമ​തി​പ്പു നിവേ​ശി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള ഒരു ക്ഷണം ആയിരി​ക്കാം. ഒരില​യിൽ ഇഴഞ്ഞു​നീ​ങ്ങുന്ന ഒരു പുഴു​വാ​ണോ അവനെ ആകർഷി​ക്കു​ന്നത്‌? അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറു​പൂ​വി​ന്റെ ഘടന? അല്ലെങ്കിൽ ഒരെട്ടു​കാ​ലി വലകെ​ട്ടു​ന്നത്‌? അല്ലെങ്കിൽ കേവലം ചെളി​യിൽ കുഴി​യു​ണ്ടാ​ക്കു​ന്നത്‌? യേശു ഉപമകൾ ഉപയോ​ഗി​ച്ചു ചെയ്‌ത​തു​പോ​ലെ ചെറിയ കഥകളു​പ​യോ​ഗി​ച്ചു പഠിപ്പി​ക്കു​ന്നത്‌ നിസ്സാ​ര​മാ​യെ​ടു​ക്ക​രുത്‌. അതു പഠനം ആസ്വാ​ദ്യ​മാ​ക്കി​ത്തീർക്കു​ന്നു.

അനേക​രു​ടെ​യും കാര്യ​ത്തിൽ ജീവി​ത​വൃ​ത്തി​ക്കാ​യി മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളി​രു​വ​രും ജോലി​ചെ​യ്യേ​ണ്ട​താ​യി​വ​രു​ന്നു. സായാ​ഹ്ന​സ​മ​യ​ങ്ങ​ളും വാരാ​ന്ത​സ​മ​യ​ങ്ങ​ളും തങ്ങളുടെ മക്കളോ​ടൊ​പ്പം ചെലവ​ഴി​ക്കാൻ അവർക്കൊ​രു പ്രത്യേക ശ്രമം ചെലു​ത്താൻ കഴിയു​മോ? തന്റെ കുട്ടി​ക​ളോ​ടൊ​പ്പം ചെലവ​ഴി​ക്കാൻ കൂടുതൽ സമയമു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ അമ്മക്ക്‌ അര ദിവസം മാത്രം ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയു​മോ? മാതാ​വോ പിതാ​വോ മാത്ര​മുള്ള അനവധി കുടും​ബങ്ങൾ ഇന്നുണ്ട്‌, തങ്ങളെ​യും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞു​ങ്ങ​ളെ​യും പോറ​റു​ന്ന​തിന്‌ അവർ ജോലി ചെയ്യേ​ണ്ടി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. തങ്ങൾക്കു സാദ്ധ്യ​മാ​കു​ന്നി​ട​ത്തോ​ളം സായാ​ഹ്ന​സ​മ​യ​ങ്ങ​ളും വാരാ​ന്ത​ങ്ങ​ളും തങ്ങളുടെ കുട്ടി​കൾക്കു നൽകു​ന്ന​തിൽ ഉത്സാഹ​മു​ള്ള​വ​രാ​യി​രി​ക്കാൻ അവർക്കു കഴിയു​മോ? അനേകം അമ്മമാ​രു​ടെ​യും കാര്യ​ത്തിൽ തങ്ങളുടെ മക്കളിൽനിന്ന്‌ അവർ ദൂരെ​യാ​യി​രി​ക്കേ​ണ്ടി​വ​രു​ന്നു. ദൂരെ​യാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള കാരണം സാർത്ഥ​ക​മാ​യി​രി​ക്കു​മ്പോൾപോ​ലും കൊച്ചു​കു​ട്ടിക്ക്‌ അതു ഗ്രഹി​ക്കാൻ കഴിയാ​ത്ത​തി​നാൽ താൻ ഉപേക്ഷി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​താ​യി അവനു തോന്നി​യേ​ക്കാം. അപ്പോൾ, നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടി​ക്കു​വേണ്ടി സമയം വിലയ്‌ക്കു വാങ്ങു​ന്ന​തി​നു പ്രത്യേക ശ്രമം ചെയ്യേ​ണ്ട​താണ്‌.

ഇനി, നാം കേൾക്കാ​റുള്ള ഈ “ഗുണ​മേൻമ​യുള്ള സമയം” എന്താണ്‌? തിരക്കുള്ള മാതാ​പി​താ​ക്കൾ തങ്ങളുടെ മക്കളോ​ടൊ​പ്പം ഒന്നിട​വി​ട്ടുള്ള ദിവസ​ങ്ങ​ളിൽ 15-ഓ 20-തോ മിനി​റ​റും വാരാ​ന്ത​ത്തിൽ ഒരു മണിക്കൂ​റും ചെലവ​ഴി​ച്ചേ​ക്കാം. അതിനെ ഗുണ​മേൻമ​യുള്ള സമയ​മെന്നു വിളി​ക്കു​ന്നു. ഇതു കുട്ടി​യു​ടെ ആവശ്യ​ത്തി​നു പര്യാ​പ്‌ത​മാ​ണോ? അതോ അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളു​ടെ മനസ്സാ​ക്ഷി​യെ കുററ​വി​മു​ക്ത​മാ​ക്കുക എന്നതു മാത്ര​മാ​ണോ? അതോ, ജോലി​ചെ​യ്യുന്ന ഒരമ്മ തന്റെ കുട്ടിയെ തൃപ്‌തി​പ്പെ​ടു​ത്താ​തെ സ്വയം തൃപ്‌തി​യ​ട​യു​ക​യെന്ന ഉദ്ദേശ്യ​ത്തിൽ തന്റെ മനസ്സിനു അയവു വരുത്തു​ക​യാ​ണോ? എന്നാൽ, ‘സത്യമാ​യും എനിക്കു നല്ല തിരക്കാണ്‌, എനിക്ക്‌ അത്തര​മൊ​രു സമയമേ ഇല്ല’ എന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു. അതു നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടി​ക്കും വളരെ മോശ​വും സങ്കടക​ര​വു​മാണ്‌, കാരണം അതിനു യാതൊ​രു കുറു​ക്കു​വ​ഴി​യു​മില്ല. ഇതിനു വേണ്ട സമയം സ്വഭാ​വ​രൂ​പ​വ​ത്‌കരണ വർഷങ്ങ​ളിൽ കണ്ടെത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ത്തിൽ ഒരു തലമു​റ​വി​ടവു കൊയ്യാൻ തയ്യാറാ​യി​ക്കൊ​ള്ളുക.

ഡേകെ​യ​റിൽ വിട​പ്പെ​ടുന്ന കുട്ടിക്കു മാത്രമല്ല സാദ്ധ്യ​ത​യുള്ള ഈ നഷ്ടം സംഭവി​ക്കു​ന്നത്‌, മറിച്ച്‌, കുട്ടി വളരവേ അവനു​മാ​യി ഉല്ലസി​ക്കു​ന്ന​തി​നു കഴിയാ​തെ വരു​മ്പോൾ അതു മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്കും നഷ്ടമാണ്‌. താൻ തനിച്ചാ​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്ന​തി​ന്റെ കാരണങ്ങൾ കുട്ടിക്ക്‌ എല്ലായ്‌പ്പോ​ഴും മനസ്സി​ലാ​കു​ക​യില്ല. താൻ അവഗണി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​താ​യോ, തള്ളിക്ക​ള​യ​പ്പെ​ട്ട​താ​യോ, ഉപേക്ഷി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​താ​യോ, സ്‌നേ​ഹി​ക്ക​പ്പെ​ടാ​ത്ത​താ​യോ അവന്‌ അനുഭ​വ​പ്പെ​ട്ടേ​ക്കാം. അവനു കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​മാ​കു​മ്പോ​ഴേ​ക്കും തനിക്കു​വേണ്ടി സമയം ചെലവ​ഴി​ക്കാൻ കഴിയാ​ത്ത​വി​ധം തിരക്കുള്ള മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്കു​പ​കരം സ്ഥാപി​ക്കാൻ തക്കവണ്ണം അവൻ തന്റെ തരപ്പടി​ക്കാ​രു​മാ​യി അടുപ്പം വളർത്തി​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കാം. കുട്ടി ഒരു കപടജീ​വി​തം നയിക്കാൻ പോലും തുടങ്ങി​യി​രി​ക്കാം, തന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കളെ പ്രസാ​ദി​പ്പി​ക്കാൻ ഒരു രീതി​യും സ്വയം തൃപ്‌തി​പ്പെ​ടു​ത്താൻ മറെറാ​ന്നും. വാക്കു​ക​ളോ വിശദീ​ക​ര​ണ​ങ്ങ​ളോ മാപ്പു​പ​റ​ച്ചി​ലോ—ഇവയി​ലൊ​ന്നും ആ വിടവു നികത്തില്ല. തന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കളെ അത്യന്തം ആവശ്യ​മാ​യി​രു​ന്ന​പ്പോൾ താൻ അവഗണി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്ന​തി​നാൽ ഇപ്പോൾ സ്‌നേഹം സംബന്ധിച്ച അവരുടെ സംസാ​ര​ത്തിന്‌ ആത്മാർത്ഥ​ത​യു​ള്ള​താ​യി അവനു തോന്നു​ന്നില്ല. ഇപ്പോൾ സ്‌നേ​ഹ​ത്തെ​പ്പ​റ​റി​യുള്ള സംസാരം വ്യാജ​മാ​യി തോന്നു​ന്നു; വാക്കുകൾ വെറും പൊള്ള​യാ​യി ധ്വനി​ക്കു​ന്നു. വിശ്വാ​സം പോ​ലെ​തന്നെ പ്രവൃ​ത്തി​യി​ല്ലാത്ത സ്‌നേഹം ചത്തതാ​കു​ന്നു.—യാക്കോബ്‌ 2:26.

നാം വിതച്ചത്‌ ഇപ്പോൾപോ​ലും കൊയ്യു​ന്നു

ഈ ഞാൻ-മുമ്പേ തലമു​റ​യിൽ സ്വാർത്ഥത പെരു​കി​ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്ക​യാണ്‌, അതു നമ്മുടെ കുട്ടി​ക​ളു​ടെ ഉപേക്ഷ​ണ​ത്തിൽ പ്രത്യേ​കി​ച്ചും വ്യക്തമാണ്‌. നാം അവർക്കു ജൻമം​നൽകു​ന്നു, തുടർന്നു നാമവരെ ഡേകെയർ സെൻറ​റി​ലാ​ക്കു​ന്നു. ചില ഡേകെയർ സെൻറ​റു​കൾ കുട്ടി​കൾക്കു നല്ലതാ​യി​രു​ന്നേ​ക്കാം, എന്നാൽ അനേക​വും അങ്ങനെയല്ല, പ്രത്യേ​കി​ച്ചും കൊച്ചു കുട്ടി​കൾക്ക്‌. ചിലവ ശിശു​ലൈം​ഗി​ക​ദുർവി​നി​യോ​ഗം നിമിത്തം അന്വേ​ഷ​ണ​വി​ധേ​യ​മാ​കു​ന്നു. ഒരു ഗവേഷകൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, “ഇന്നത്തെ പ്രശ്‌നങ്ങൾ വെറു​മൊ​രു ചായസൽക്കാ​ര​മാ​ണെന്നു തോന്നു​മാറ്‌ ഭാവി​യിൽ നമുക്കു പ്രശ്‌ന​ങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​കു​മെ​ന്ന​തിൽ ലേശം​പോ​ലും സംശയം വേണ്ട.” 1992 മേയ്‌/ജൂണിലെ സൈ​ക്കോ​ളജി ററുഡേ പ്രകട​മാ​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ ഇന്നത്തെ “ചായസൽക്കാ​രം”തന്നെ ഭയാന​ക​മാണ്‌:

“കഴിഞ്ഞ രണ്ടു പതിറ​റാ​ണ്ടു​ക​ളി​ലാ​യി കുട്ടി​ക​ളി​ലും ചെറു​പ്പ​ക്കാ​രി​ലും ക്രമം​വിട്ട ശാരീ​രി​ക​വ​ളർച്ച​യു​ടെ ഒരു 50 ശതമാനം വർദ്ധന​വു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടുണ്ട്‌. മയക്കു​മ​രു​ന്നു​പ​യോ​ഗി​ച്ചതു നിമി​ത്ത​മു​ണ്ടായ അപകട​ങ്ങ​ളി​ലൂ​ടെ നമുക്കു വർഷം​തോ​റും പരി​ക്കേൽക്കു​ന്ന​വ​രെ​യും വൈക​ല്യം സംഭവി​ക്കു​ന്ന​വ​രെ​യും കൂടാതെ പതിനാ​യി​ര​ക്ക​ണ​ക്കി​നു കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രെ നഷ്ടപ്പെ​ടു​ക​യാണ്‌. കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രിൽ നാലി​ലൊ​രാൾ വീതം രണ്ടു വാരം​കൂ​ടു​മ്പോൾ അമിത​മാ​യി മദ്യപി​ക്കു​ന്നു, അങ്ങനെ നമുക്കു ഇരുപതു ലക്ഷം മദ്യാ​സ​ക്ത​രായ കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രുണ്ട്‌.

“അമേരി​ക്ക​യിൽ ഒരു വർഷം കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രായ പത്തുലക്ഷം പെൺകു​ട്ടി​കൾ വീതം ഗർഭി​ണി​ക​ളാ​കു​ന്നുണ്ട്‌, പാശ്ചാ​ത്യ​രാ​ജ്യ​ങ്ങ​ളിൽ അടുത്ത സ്ഥാനക്കാ​രായ ഇംഗ്ലണ്ടി​ന്റെ നിരക്കി​ന്റെ ഇരട്ടി​തന്നെ. കഴിഞ്ഞ 20 വർഷത്തി​നു​ള്ളിൽ കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രു​ടെ​യി​ട​യിൽ ആത്മഹത്യ മൂന്നി​ര​ട്ടി​യാ​യി​രി​ക്കു​ന്നു, ഓരോ വർഷവും അയ്യായി​ര​ത്തി​നും ആറായി​ര​ത്തി​നു​മി​ടക്കു കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാർ സ്വന്തം ജീവൻ നശിപ്പി​ക്കു​ന്നു. കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രായ നാലു പെൺകു​ട്ടി​ക​ളിൽ ഒരാൾവീ​തം ഭക്ഷണത്തിൽ ക്രമമി​ല്ലാ​യ്‌മ​യു​ടെ അടയാളം, ഏററവും സാധാ​ര​ണ​യാ​യി കഠിന​മായ ആഹാര​നി​യ​ന്ത്രണം പാലി​ക്കു​ന്നു​വെന്നു കണക്കാ​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്നു. മറേറതു പ്രായ​ക്കൂ​ട്ട​ങ്ങ​ളെ​യും അപേക്ഷി​ച്ചു 14—19 വയസ്സു പ്രായ​മുള്ള പ്രായ​ക്കൂ​ട്ടം ജീവഹ​ത്യ​യിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തു നിൽക്കു​ന്നു.”

ഈ ഭീതി​പ്പെ​ടു​ത്തുന്ന കണക്കു​ക​ളോ​ടു ഗർഭാ​വ​സ്ഥ​വ​യി​ലാ​യി​രി​ക്കെ​ത്തന്നെ വധിക്ക​പ്പെ​ടുന്ന 5 കോടി ശിശു​ക്ക​ളെ​ക്കൂ​ടി കൂട്ടൂക, ഇന്നത്തെ “ചായസൽക്കാ​രം” വർണ്ണനയെ വെല്ലു​വി​ളി​ക്കു​ന്നു. കുടും​ബ​ങ്ങ​ളു​ടെ തകർച്ചയെ മനസ്സിൽപി​ടി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ സൈ​ക്കോ​ളജി ററുഡേ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “തങ്ങളുടെ ആരോ​ഗ്യാ​വ​ഹ​മായ വളർച്ച​ക്കും വികാ​സ​ത്തി​നും സ്ഥിരത​യും സുരക്ഷി​ത​ത്വ​വും ആവശ്യ​മാ​യി​രി​ക്കുന്ന കുട്ടി​കൾക്കും ചെറു​പ്പ​ക്കാർക്കും പെട്ടെ​ന്നുള്ള സാമൂ​ഹി​ക​പ​രി​വർത്തനം ഒരു ദുരന്ത​മാണ്‌.” ഞാൻ-മുമ്പേ എന്ന സ്വാർത്ഥ​ത​യെ​ക്കു​റി​ച്ചെ​ഴു​തിയ ഒരു ലേഖകൻ എതിർപ്പി​ന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇങ്ങനെ മുറവി​ളി​കൂ​ട്ടി: “എന്നാൽ നോക്കൂ, നിങ്ങളു​ടെ വിവാ​ഹത്തെ നിലനിർത്തേ​ണ്ട​തുണ്ട്‌. നിങ്ങൾക്കു കുട്ടി​ക​ളു​ണ്ടെ​ങ്കിൽ നിങ്ങളു​ടെ വിവാ​ഹത്തെ നിലനിർത്തൂ എന്നു ദമ്പതി​ക​ളോ​ടു പറയാൻ ആരും തയ്യാറല്ല!”

ഒരു കുട്ടിയെ സ്‌നേ​ഹി​ക്കാൻ സമയമാ​വ​ശ്യ​മാണ്‌. നിങ്ങളു​ടെ സമയം നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടി​കൾക്കു കൊടു​ക്കു​ന്ന​തിൽനി​ന്നു പിടി​ച്ചു​വെ​ക്കു​ന്ന​തി​ന്റെ അനന്തര​ഫ​ല​ത്തെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ക്യാപ്‌ററൻ കങ്കാരൂ എന്നറി​യ​പ്പെ​ട്ടി​രുന്ന കുട്ടി​കൾക്കു​വേ​ണ്ടി​യുള്ള സം​പ്രേ​ക്ഷ​ക​നാ​യി​രുന്ന റോബർട്ട്‌ കീഷൻ വർഷങ്ങൾക്കു​മു​മ്പു മുന്നറി​യി​പ്പു നൽകി​യി​രു​ന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

“വായിൽ വിരൽ തിരുകി പാവയെ കൈയി​ലു​മേന്തി അല്‌പം അക്ഷമ​യോ​ടെ ഒരു കുട്ടി തന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളി​ലൊ​രാ​ളെ കാത്തു​നിൽക്കു​ന്നു. അവൾ മണ്ണുവാ​രി​ക്ക​ളിച്ച തന്റെ അനുഭവം പറയാൻ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നു. ആ ദിവസം അനുഭ​വിച്ച ആഹ്ലാദം പങ്കുവ​യ്‌ക്കാൻ അവൾ ഉത്സാഹ​ഭ​രി​ത​യാണ്‌. സമയമാ​കു​ന്നു, അച്ഛനെ​ത്തു​ന്നു. ജോലി​സ്ഥ​ലത്തെ പിരി​മു​റു​ക്ക​ത്താൽ തളർന്ന​വ​ശ​നാ​യി എത്തുന്ന അച്ഛൻ പലപ്പോ​ഴും കുട്ടി​യോ​ടി​ങ്ങനെ പറയുന്നു, ‘ഇപ്പോൾ വേണ്ട മോളേ. അച്ഛൻ വളരെ തിരക്കി​ലാ, മോളു പോയി ടി വി കണ്ടോളൂ.’ അമേരി​ക്കൻ കുടും​ബ​ങ്ങ​ളിൽ ഏററവും കൂടുതൽ ആവർത്തി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന വാക്കു​ക​ളാണ്‌, ‘ഞാൻ തിരക്കി​ലാ, പോയി ടി വി കണ്ടോളൂ.’ ഇപ്പോ​ഴ​ല്ലെ​ങ്കിൽ എപ്പോ​ഴാണ്‌? ‘പിന്നെ.’ പക്ഷേ, പിന്നെ വിരള​മാ​യേ വരാറു​ള്ളു . . .

“വർഷങ്ങൾ കടന്നു​പോ​കു​ക​യും കുട്ടി വളരു​ക​യും ചെയ്യുന്നു. നാം അവൾക്കു പാവക​ളും വസ്‌ത്ര​ങ്ങ​ളും കൊടു​ക്കു​ന്നു. നാം അവൾക്കു വിലകൂ​ടി​യ​വ​സ്‌ത്ര​ങ്ങ​ളും സ്‌ററീ​രി​യോ​യും കൊടു​ക്കു​ന്നു, എന്നാൽ അവർക്കേ​റ​റ​വും ആവശ്യ​മാ​യതു നാം നൽകു​ന്നില്ല, നമ്മുടെ സമയം. അവൾക്കു പതിന്നാ​ലാ​യി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങു​ന്നു, അവൾക്ക്‌ എന്തോ സംഭവി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. ‘മോളേ, എന്താണു സംഭവി​ക്കു​ന്നത്‌? എന്നോടു സംസാ​രി​ക്കൂ, എന്നോടു സംസാ​രി​ക്കൂ.’ വളരെ വൈകി​പ്പോ​യി​രി​ക്കു​ന്നു. വളരെ വൈകി​പ്പോ​യി​രി​ക്കു​ന്നു. സ്‌നേഹം നമ്മെ വഴിമാ​റി​പ്പോ​യി​രി​ക്കു​ന്നു. . . .

“‘ഇപ്പോൾ വേണ്ട, പിന്നെ’ എന്നു നാം ഒരു കുട്ടി​യോ​ടു പറയു​മ്പോൾ, ‘പോയി ടി വി കണ്ടോളൂ’ എന്നു നാം പറയു​മ്പോൾ, ‘ഇത്രമാ​ത്രം ചോദ്യം ചോദി​ക്ക​രുത്‌’ എന്നു നാം പറയു​മ്പോൾ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞു​ങ്ങൾക്കു നമ്മിൽനി​ന്ന​വർക്കാ​വ​ശ്യ​മാ​യതു—നമ്മുടെ സമയം—നൽകു​ന്ന​തിൽ പരാജ​യ​പ്പെ​ടു​മ്പോൾ, ഒരു കുട്ടിയെ സ്‌നേ​ഹി​ക്കു​ന്ന​തിൽ നാം പരാജ​യ​പ്പെ​ടു​മ്പോൾ, നാം അശ്രദ്ധാ​ലു​ക്കളല്ല, നാം ഒരു കുട്ടിയെ സ്‌നേ​ഹി​ക്കാൻ കഴിയാ​ത്ത​വണ്ണം കേവലം വളരെ തിരക്കു​ള്ള​വ​രാ​കു​ക​യാണ്‌.”

വലിയ അളവിൽ സമയം ആവശ്യം

നിശ്ചിത അളവിൽ തവണക​ളി​ലാ​യി പകുത്തു​കൊ​ടു​ക്കുന്ന “ഗുണ​മേൻമ​യു​ള്ള​സ​മയം” എന്നു വിളി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നതല്ല ആദർശ​യോ​ഗ്യ​മാ​യത്‌; മറിച്ച്‌ യാതൊ​രു ലോഭ​വും കൂടാതെ നൽക​പ്പെ​ടുന്ന “കൂടുതൽ അളവി​ലുള്ള സമയ”മാണ്‌, ബൈബിൾ ആവർത്തനം 6:6, 7-ൽ പറയുന്ന പ്രകാരം തന്നെ: “ഇന്നു ഞാൻ നിന്നോ​ടു കല്‌പി​ക്കുന്ന ഈ വചനങ്ങൾ നിന്റെ ഹൃദയ​ത്തിൽ ഇരി​ക്കേണം നീ അവയെ നിന്റെ മക്കൾക്ക്‌ ഉപദേ​ശി​ച്ചു​കൊ​ടു​ക്ക​യും നീ വീട്ടിൽ ഇരിക്കു​മ്പോ​ഴും വഴി നടക്കു​മ്പോ​ഴും കിടക്കു​മ്പോ​ഴും എഴു​ന്നേ​ല്‌ക്കു​മ്പോ​ഴും അവയെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ക്ക​യും വേണം.” ഇതു നിങ്ങളു​ടെ ഹൃദയ​ങ്ങ​ളി​ലുള്ള ദൈവ​വ​ച​ന​ത്തി​ന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യങ്ങൾ നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടി​ക​ളു​ടെ ഹൃദയ​ങ്ങ​ളിൽ നട്ടുവ​ളർത്തു​ന്ന​തിന്‌ ഉപയോ​ഗി​ക്ക​പ്പെ​ടേണ്ട സമയമാണ്‌. നിങ്ങൾ അതിൻപ്ര​കാ​രം ജീവി​ച്ചാൽ അവർ നിങ്ങളെ പകർത്തി​ക്കൊ​ള്ളും.

മുമ്പി​ല​ത്തെ ലേഖന​ത്തി​ന്റെ പ്രാരംഭ ഖണ്ഡിക​യിൽ ഉദ്ധരി​ച്ചി​രുന്ന സദൃശ​വാ​ക്യം ഓർമ്മി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ? ഇതാ അതു വീണ്ടും: “ബാലൻ നടക്കേ​ണ്ടുന്ന വഴിയിൽ അവനെ അഭ്യസി​പ്പിക്ക; അവൻ വൃദ്ധനാ​യാ​ലും അതു വിട്ടു​മാ​റു​ക​യില്ല.” (സദൃശ​വാ​ക്യ​ങ്ങൾ 22:6) മൂല്യങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച പരിശീ​ലനം അവനിൽ ഉൾനട്ടാൽ, അതായത്‌ അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവേ​ശി​പ്പി​ച്ചാൽ, അവന്റെ ചിന്തയു​ടെ, അവന്റെ ആന്തരിക വികാ​ര​ങ്ങ​ളു​ടെ ഒരു ഭാഗാ​യി​ത്തീർന്നാൽ, അവന്റെ ഹൃദയ​ത്തി​നു​ള്ളി​ലാ​യാൽ മാത്രമേ ഇതു സത്യമാ​യി​രി​ക്ക​യു​ള്ളു. അവന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ അവനെ ഈ മൂല്യങ്ങൾ പഠിപ്പി​ക്കുക മാത്രമല്ല അവർ ഇവ ബാധക​മാ​ക്കു​ക​കൂ​ടി ചെയ്‌താൽ മാത്രമേ ഇതു സംഭവി​ക്കു​ക​യു​ള്ളു.

അവൻ ഒരു ജീവി​ത​രീ​തി​യാ​യി അവയെ ഉൾക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്നു. അത്‌ അവന്റെ​തന്നെ ഭാഗമാ​യി​രി​ക്കുന്ന അവന്റെ വ്യക്തി​പ​ര​മായ നിലവാ​ര​മാ​യി​ത്തീർന്നി​രി​ക്കു​ന്നു. ഇപ്പോൾ അവക്കെ​തി​രേ പോകു​ക​യെ​ന്നാൽ അവന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ പഠിപ്പി​ച്ച​വ​ക്കെ​തി​രെ പോകു​ക​യെന്നല്ല, അവൻതന്നെ ആയിത്തീർന്നി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നെ​തി​രെ പോകു​ക​യെ​ന്നാണ്‌. അവൻ തന്നോ​ടു​തന്നെ സത്യസ​ന്ധ​ന​ല്ലാ​താ​യി​ത്തീ​രു​ക​യാ​യി​രി​ക്കും. അവൻ സ്വയം തള്ളിപ്പ​റ​യു​ക​യാ​യി​രി​ക്കും. (2 തിമൊ​ഥെ​യോസ്‌ 2:13) തന്നോ​ടു​തന്നെ ഇതു ചെയ്യു​ന്ന​തിന്‌ ആഴത്തി​ലുള്ള ഒരു വിലക്കുണ്ട്‌. അതു​കൊണ്ട്‌, അവനിൽ ഉൾനട്ടി​രി​ക്കുന്ന ‘ഈ മാർഗ്ഗ​ത്തിൽനിന്ന്‌ അവൻ തിരി​ഞ്ഞു​പോ​കു​ന്ന​തിന്‌’ തീരെ സാദ്ധ്യ​ത​യില്ല. അതിനാൽ നിങ്ങളിൽനി​ന്നു നിങ്ങളു​ടെ കുട്ടികൾ നല്ല നടത്ത പഠിക്കട്ടെ. ദയ പ്രടമാ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ടു ദയയും, പെരു​മാ​റ​റ​രീ​തി​കൾ ബാധക​മാ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ടു പെരു​മാ​റ​റ​രീ​തി​ക​ളും, മാന്യ​നാ​യി​രു​ന്നു​കൊണ്ട്‌ മാന്യ​ത​യും, ജീവി​ത​മാ​തൃ​ക​യി​ലൂ​ടെ സത്യസ​ന്ധ​ത​യും പരമാർത്ഥ​ത​യും പഠിപ്പി​ക്കുക.

യഹോ​വ​യു​ടെ ക്രമീ​ക​ര​ണം

കുടും​ബ​ഘ​ടകം ആരംഭം മുതൽത്തന്നേ മനുഷ്യ​നു​വേ​ണ്ടി​യുള്ള യഹോ​വ​യു​ടെ ക്രമീ​ക​ര​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു. (ഉല്‌പത്തി 1:26-28; 2:18-24) മാനു​ഷ​ച​രി​ത്ര​ത്തി​ന്റെ ആറായി​രം വർഷത്തി​നു​ശേഷം അതി​പ്പോ​ഴും മുതിർന്ന​വർക്കും കുട്ടി​കൾക്കും അത്യു​ത്ത​മ​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​താ​യി അംഗീ​ക​രി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. ശക്തമായ കുടും​ബ​ങ്ങ​ളു​ടെ രഹസ്യങ്ങൾ (Secrets of Strong Families) എന്ന പുസ്‌തകം പിൻവ​രു​ന്ന​പ്ര​കാ​രം പറഞ്ഞു​കൊണ്ട്‌ ഈ നിഗമ​ന​ത്തി​ലെ​ത്തു​ന്നു:

“നാഗരി​ക​ത​യു​ടെ അടിസ്ഥാ​നം കുടും​ബ​മാ​ണെന്ന്‌, ഒരുപക്ഷേ, നമ്മിൽ ആഴത്തി​ലുള്ള എന്തോ തിരി​ച്ച​റി​യു​ന്നുണ്ട്‌. ജീവി​ത​ത്തി​ന്റെ അന്തസ്സത്ത​യി​ലേക്കു വരു​മ്പോൾ ജീവി​ത​ത്തിൽ പണമോ, ജോലി​യോ, പ്രശസ്‌തി​യോ, ഒരു നല്ല വീടോ, സ്ഥലമോ, ഭൗതിക സമ്പത്തോ അല്ല—നമ്മെ സ്‌നേ​ഹി​ക്കു​ക​യും നമുക്കു​വേണ്ടി കരുതു​ക​യും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ ജീവി​ത​ത്തി​ലെ വ്യക്തി​ക​ളാ​ണു പ്രധാ​ന​പ്പെ​ട്ടത്‌ എന്ന്‌ ഒരുപക്ഷേ നാം സഹജമാ​യി അറിയു​ന്നു. നമ്മോടു കടപ്പാ​ടു​ള്ള​വ​രും സഹായ​ത്തി​നാ​യി നമുക്ക്‌ ആശ്രയി​ക്കാ​വു​ന്ന​വ​രു​മായ നമ്മുടെ ജീവി​ത​ത്തി​ലെ വ്യക്തി​ക​ളാ​ണു യഥാർത്ഥ​ത്തിൽ പ്രസക്ത​മാ​യത്‌. നാം ഉൽക്കട​മാ​യി ആശിക്കുന്ന സ്‌നേഹം, പിന്തുണ, കരുതൽ, കടപ്പാട്‌ എന്നിവ വളർത്തി​യെ​ടു​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള സാധ്യത കുടും​ബ​ത്തി​ലു​ള്ള​തി​നേ​ക്കാൾ മറെറാ​രി​ട​ത്തു​മില്ല.”

അതു​കൊ​ണ്ടി​പ്പോൾ, സ്വഭാ​വ​രൂ​പ​വ​ത്‌കരണ വർഷങ്ങ​ളിൽ ഉത്സാഹ​മു​ള്ള​വ​രാ​യി നല്ല പരിശീ​ലനം വിതയ്‌ക്കുക; ഭാവി​യിൽ നിങ്ങൾ കൊയ്യു​ന്നതു നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളു​ടെ മക്കൾക്കും​വേണ്ടി ഒരു സന്തുഷ്ട കുടും​ബ​ജീ​വി​ത​മാ​യി​രി​ക്കും. (g92 9⁄22)

[10-ാം പേജിലെ ചതുരം]

ഞാൻ ഏതുത​ര​ത്തി​ലുള്ള മാതാ​വോ പിതാ​വോ ആയിരി​ക്കും?

“എനിക്കു രണ്ടു വിഷയ​ങ്ങ​ളിൽ ‘എ’ ഗ്രേഡു കിട്ടി,” ആനന്ദം തുളു​മ്പുന്ന സ്വരത്തിൽ കൊച്ചു കുട്ടി വളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്റെ അച്ഛൻ പരു​ഷോ​ക്ത്യാ ഇങ്ങനെ ചോദി​ച്ചു: “നീ എന്തു​കൊ​ണ്ടു കൂടുതൽ വിഷയ​ങ്ങ​ളിൽ വാങ്ങി​യില്ല?” “അമ്മേ, ഞാൻ പാത്രം കഴുകി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞു,” പെൺകു​ട്ടി അടുക്ക​ള​യിൽനി​ന്നു വിളി​ച്ചു​പ​റഞ്ഞു. അവളുടെ അമ്മ ശാന്തസ്വ​ര​ത്തിൽ ചോദി​ച്ചു, “നീ ഉച്ഛിഷ്ടം എടുത്തു​ക​ള​ഞ്ഞോ?” “ഞാൻ പുല്ലു ചെത്തി, എന്നിട്ടു പുല്ലു​വെട്ടി തിരികെ കൊണ്ടു​വെ​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു” പൊക്ക​മുള്ള കുട്ടി പറഞ്ഞു. തോൾ കുലു​ക്കി​ക്കൊണ്ട്‌ അച്ഛൻ ചോദി​ച്ചു, “നീ വേലി​യു​ടെ അരികും​കൂ​ടി വെട്ടി​യോ?”

അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ സന്തുഷ്ട​രും സംപ്രീ​ത​രു​മാ​യി കാണ​പ്പെ​ടു​ന്നു. ഇതേ കാര്യം അവി​ടെ​യും സംഭവി​ച്ചു. എന്നാൽ ഇങ്ങനെ​യാണ്‌ അവിടെ നടന്നത്‌.

“എനിക്കു രണ്ടു വിഷയ​ങ്ങ​ളിൽ ‘എ’ ഗ്രേഡു കിട്ടി,” ആനന്ദം തുളു​മ്പുന്ന സ്വരത്തിൽ കൊച്ചു കുട്ടി വളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്റെ അച്ഛൻ അഭിമാ​ന​ത്തോ​ടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അതു വളരെ നന്നായി​രി​ക്കു​ന്നു; നീ ഇത്ര നന്നായി ചെയ്‌ത​തിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ട​നാണ്‌.” “അമ്മേ, ഞാൻ പാത്രം കഴുകി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞു,” പെൺകു​ട്ടി അടുക്ക​ള​യിൽനി​ന്നു വിളി​ച്ചു​പ​റഞ്ഞു. അവളുടെ അമ്മ സൗമ്യ​മാ​യി പറഞ്ഞു, “ഓരോ ദിവസ​വും ഞാൻ നിന്നെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെ​ടു​ന്നു.” “ഞാൻ പുല്ലു ചെത്തി, എന്നിട്ടു പുല്ലു​വെട്ടി തിരികെ കൊണ്ടു​വെ​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു” പൊക്ക​മുള്ള കുട്ടി പറഞ്ഞു. സന്തോ​ഷ​പൂർവം അവന്റെ അച്ഛൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, “നീ എന്നെ നിന്നെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അഭിമാ​ന​മു​ള്ള​വ​നാ​ക്കി​ത്തീർത്തി​രി​ക്കു​ന്നു.”

ഓരോ ദിവസ​വും കുട്ടികൾ ചെയ്യുന്ന ജോലി​കൾ നിമിത്തം അവർ ഒരല്‌പം പുകഴ്‌ച അർഹി​ക്കു​ന്നു. അവർ ഒരു സന്തുഷ്ട​ജീ​വി​തം നയിക്ക​ണ​മെ​ങ്കിൽ, അധിക​വും നിങ്ങളെ ആശ്രയി​ച്ചാ​ണി​രി​ക്കു​ന്നത്‌.

[7-ാം പേജിലെ ചിത്രങ്ങൾ]

സ്‌നേഹബന്ധ പ്രക്രി​യ​യിൽ പിതാവ്‌ മാതാ​വി​നോ​ടു ചേരുന്നു

[8-ാം പേജിലെ ചിത്രം]

ഭാവന വളരു​മ്പോൾ, വശങ്ങളി​ലേക്കു നീട്ടി​പ്പി​ടിച്ച കരങ്ങളു​മാ​യി ഓടി​വ​രുന്ന ഒരു ബാലൻ പറക്കുന്ന ഒരു വിമാ​ന​മാ​യി​മാ​റു​ന്നു, ഒരു വലിയ കടലാസ്സു പെട്ടി കളിക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള ഒരു വീടാ​യി​ത്തീ​രു​ന്നു. ഒരു ചൂൽ ഒരു ഉജ്ജ്വല​പ​ട​ക്കു​തി​ര​യാ​യി​മാ​റു​ന്നു, ഒരു കസേര പന്തയക്കാ​റി​ലെ ഡ്രൈ​വ​റു​ടെ സീററ്‌ ആയിമാ​റു​ന്നു