„Kærleikur minn til Jehóva hefur haldið mér uppi“

En hvað fékk mig, fyrrverandi kommúnista, til að aðhyllast trú fólks sem var álitið óvinir ríkisins? Og hvernig hjálpaði kærleikur Jehóva og þjálfunin frá honum mér að bæta persónuleika minn meðan ég var í vinnubúðum og útlegð?

Leit mín að réttlæti og hugarfriði

Ég fæddist árið 1930 í Tabani, fátæku þorpi í norðurhluta Moldóvu. Foreldrar mínir unnu hörðum höndum á samyrkjubúi til að sjá börnunum sínum sex farborða. Við höfðum ekki mikið milli handanna. Mamma tilheyrði rússnesku rétttrúnaðarkirkjunni og pabbi var kaþólskur. Oft spruttu eldheitar deilur milli þeirra sem snerust um hneykslanlega hegðun prestanna.

Þegar ég útskrifaðist úr skóla 18 ára gamall gekk ég í ungliðahreyfinguna Komsomol sem hélt á lofti kenningum kommúnistaflokksins. Markmið hennar var að búa menn undir að verða meðlimir flokksins. Fljótlega var ég kosinn ritari hópsins. Gildin sem haldið var á lofti höfðuðu til mín, eins og bræðralag, jafnrétti og réttlæti. En ég fann ég til tómleika þegar ég sá óréttlætið og spillinguna sem gegnsýrði samfélagið.

Ég var virkur meðlimur Komsomol og hafði því ekki um annað að velja en að styðja úrskurði Sovétstjórnarinnara þegar hún ákvað að loka kirkjum og leysa upp trúarhópa. Það voru nokkrir vottar Jehóva í þorpinu okkar en ég hafði tekið eftir því hvað þeir voru heiðarlegir og friðsamir. Engu að síður leit ég á þá sem ofstækismenn. Ekki grunaði mig að ég ætti fljótlega eftir að finna svör við mörgum af spurningum mínum hjá einum þeirra.

Föðurbróðir minn, Dimitriy, sem bjó í þorpinu okkar var vottur Jehóva. Dag einn vorið 1952 spurði hann mig: „Georgiy, hvernig ætlarðu að nota líf þitt?“ Hann var sá eini sem lét sér nógu annt um mig til að spyrja mig slíkrar spurningar. Sannleikurinn var sá að það voru margar ósvaraðar spurningar í huga mínum. Ég var til dæmis alltaf að hugsa um það að ef Guð væri til af hverju leyfði hann þá svona miklar þjáningar? Næstu átta dagana svaraði Dimitriy spurningum mínum með hjálp Biblíunnar. Stundum töluðum við um Guð til klukkan þrjú um nóttina.

Eftir þessar samræður ákvað ég að rannsaka Biblíuna fyrir alvöru. Ég fór að átta mig á því að ég ætti himneskan föður sem elskaði mig innilega. (Sálmur 27:10) Þó að ég hefði mjög litla biblíuþekkingu var kærleikur minn til Jehóva nógu sterkur til að láta ekkert aftra mér. Ég sagði mig úr kommúnistaflokknum þrátt fyrir hótanir flokksforingjans. Í september 1952, aðeins fjórum mánuðum eftir að ég fór að rannsaka Biblíuna, vígði ég Jehóva líf mitt og lét skírast.

Það reynir á kærleika minn til Jehóva

Á þessum tíma var starfsemi Votta Jehóva bönnuð. En mig langaði að sýna kærleika minn til Jehóva í verki og þess vegna bauðst ég til að fara með biblíutengd rit til trúsystkina sem bjuggu í dreifðum þorpum. Þetta var áhættusamt vegna þess að tortryggnir þorpsbúar gætu upplýst yfirvöld um ferðir ókunnugra. Sumir vottar voru meira að segja smeykir við mig og óttuðust að ég gæti verið einn af mörgum útsendurum leynilögreglunnar sem smeygðu sér inn í söfnuðinn. En það kom fljótt á daginn að ég var enginn njósnari. Aðeins tveim mánuðum eftir skírn mína var ég handtekinn og ákærður fyrir að afhenda rit á bannlista.

Meðan mér var haldið í gæsluvarðhaldi sem stóð í næstum ár mátti ég þola yfirheyrslur fangavarða sem reyndu að brjóta á bak aftur trúfesti mína. En ég hafði þegar byggt upp innilegan kærleika til Jehóva Guðs. Það koma að því að opinber réttarhöld voru skipulögð og þau fóru fram í Odessu í Úkraínu. Foreldrar mínir og systkini, sem ekki voru vottar Jehóva á þeim tíma, voru boðuð í dómsalinn.

Forsendur málsmeðferðarinnar voru þær að ég hefði verið blekktur til að ganga í hættulegan sértrúarsöfnuð. Yfirvöld vildu að foreldrar mínir og systkini tryðu því að ég hefði misst vitið. Foreldrar mínir urðu hræddir. Þau grétu og báðu mig að iðrast. En ég hélt ró minni og sagði við mömmu: „Ekki hafa áhyggjur. Enginn hefur platað mig. Ég er búinn að finna það sem ég var að leita að alla ævina og ég mun aldrei segja skilið við það.“ (Orðskviðirnir 23:23) Ég hafði ekki mikla biblíuþekkingu en ég vissi nóg um Jehóva til að halda mér fast við hann. Um það bil sex árum síðar fóru foreldrar mínir að átta sig betur á trú minni og gerðu sér grein fyrir að þetta væri hin sanna trú. Þau urðu síðan líka vottar Jehóva.

Ég var dæmdur í 15 ára nauðungarvinnu og var sendur með lest til héraðsins Kolyma í Síberíu þar sem voru margar vinnubúðir allt um kring. Fangaverðirnir og yfirmenn búðanna börðu okkur og sveltu til að hafa fulla stjórn á föngunum. Í byrjun velti ég fyrir mér hvernig ég myndi fara að því að lifa þetta af.

Kærleiksrík umhyggja Guðs og þjálfun

Fljótlega eftir að ég kom í búðirnar komu nokkrir af þeim 34 vottum, sem þegar voru á staðnum, varfærnislega að máli við mig: „Eru einhverjir Jónadabar í þínum hópi?“ Ég vissi um leið að þetta voru andlegir bræður mínir. Þeir voru þeir einu sem myndu nota svona hugtök úr Biblíunni. Þessir reyndu bræður kenndu mér ekki einungis hvernig heimfæra má meginreglur Biblíunnar við erfiðar aðstæður heldur hjálpuðu þeir mér líka að þroska með mér andlega eiginleika eins og að sýna dómgreind.

Ég vann sem vélvirki í búðunum. Dag einn státaði vinnufélagi minn, sem hét Matphey, af því að kunna nöfn 50 dýrlinga utan að. Þegar ég kom með móðgandi athugasemd um hina svokölluðu dýrlinga reyndi Matphey að kýla mig en ég hljóp í burtu. Seinna sá ég að bræðurnir voru að hlæja að þessu atviki og það kom illa við mig. „Hvers vegna eruð þið að hlæja?“ mótmælti ég. „Ég var bara að reyna að prédika.“ Þeir minntu mig hlýlega á að markmið okkar væri að segja fólki gleðifréttir en ekki móðga fólk. (1. Pétursbréf 3:15) Matphey var pólitískur andófsmaður en það snart hann að sjá virðingu vottanna fyrir vörðunum og yfirvöldum. Það kom að því að hann sýndi boðskap Biblíunnar áhuga. Ég mun aldrei gleyma kvöldinu þegar hann var skírður með leynd í tunnu fullri af köldu vatni.

Skömmu eftir komuna í búðirnar var mér boðið að sækja kennslustundir í stjórnmálum ásamt tveim ungum bræðrum. Í fyrstu neituðum við að mæta á slíka fundi. Okkur fannst við vera að brjóta gegn kristnu hlutleysi okkar með því að sækja þá. (Jóhannes 17:16) Afleiðingin var sú að við vorum látnir dúsa í dimmum refsiklefa í tvær vikur. Þegar okkur var sleppt útskýrðu umhyggjusamir bræður fyrir okkur að við værum ekki endilega að hvika frá hlutleysi okkar með því að vera viðstaddir slíka fundi. Þvert á móti gætum við litið á þá sem tækifæri til að gefa góðan vitnisburð. Þessir kærleiksríku bræður hjálpuðu okkur að verða vitrari og sveigjanlegri.

Þolinmæðin sem þeir sýndu með þjálfun sinni bar augljóst vitni um umhyggju Jehóva fyrir mér. Samfangi minn, sem var prestur, var skipaður aðalbókari. Í hvert skipti sem við mættumst í matartímanum heilsaði hann mér með því að segja: „Sæll, sonur Djöfulsins.“ Annar fangi sagði mér að ég ætti að svara honum með kaldhæðni og segja „Sæll pabbi.“ Því miður fór ég að ráðum hans og var lúbarinn fyrir bragðið. Þegar bræðurnir fréttu hvað hafði hent mig bentu þeir mér á að hegðun mín hafði ekki verið við hæfi. (Orðskviðirnir 29:11) Ég fór á endanum til prestsins og baðst afsökunar.

Áður en ég var sendur í vinnubúðirnar var ég vanur að sækja samkomurnar á laun, annaðhvort seint að kvöldi eða snemma morguns. En í búðunum var enginn felustaður. Þess vegna stóðum við bræðurnir á hverjum degi í hring fyrir augum varðanna og ræddum ritningarstaði sem við höfðum skrifað á blaðsnepla. Markmið okkar var að leggja á minnið eins marga ritningarstaði og hægt var og rifja þá upp reglulega. Þegar fangavörður ónáðaði okkur vorum við fljótir að gleypa miðana.

Í útlegð en kærleikur Guðs er ekki utan seilingar

Eftir að mér var sleppt úr búðunum árið 1959 var ég fluttur til Karaganda-héraðs í Kasakstan. Þó að ég væri enn á skilorði bað ég yfirvöld um 20 daga fjarvistarleyfi til að ganga í hjónaband. Ég ferðaðist til Tomsk-héraðs í Rússlandi þar sem ég þekkti trúfasta og yndislega systur að nafni María. Ég kom mér beint að efninu eins og ég var vanur að gera og sagði við hana: „María, ég hef ekki tíma fyrir tilhugalíf. Gifstu mér!“ Hún féllst á það og haldið var lítið brúðkaup. María kunni að meta þolgæði mitt í svo mörgum raunum og hún vildi vera mín stoð og stytta í þjónustu Jehóva. – Orðskviðirnir 19:14.

Á sjöunda áratugnum gátum við ekki boðað trúna hús úr húsi en við gripum hvert tækifæri til að segja öðrum frá trú okkar. Þegar okkur var boðið í heimsókn eða þegar við vorum í fríi sögðum við oft frá von okkar að lifa að eilífu á jörðinni. Við sköpuðum líka tækifæri til að tala við aðra. Við skoðuðum til dæmis hús sem voru til sölu og reyndum að hefja samræður um andleg mál við eigendurna. Með þessum hætti hófum við María biblíunámskeið með sex einstaklingum sem urðu vottar Jehóva.

Stundum gátum við borið vitni í kringum kosningar. Dag nokkurn komu menn frá leyniþjónustunni í verksmiðjuna þar sem ég vann ásamt nokkrum bræðrum. Starfsmennirnir voru kallaðir saman, um þúsund manns, og þeir spurðu okkur fyrir framan þá hvers vegna vottar Jehóva taka ekki þátt í stjórnmálum. Aðalverkfræðingurinn ásamt nokkrum vinnufélögum tóku málstað okkar. Þeir sögðu lögreglumönnunum að við værum ábyrgir og duglegir starfskraftar. Viðbrögð þeirra gáfu okkur styrk til að útskýra afstöðu okkar og vitna í ritningarstaði eftir minni. Árangurinn af hugrökkum vitnisburði okkar leiddi til þess að fjórir samstarfsmenn sýndu sannleika Biblíunnar áhuga og létu skírast innan árs.

Snemma á 8. áratugnum urðu margir einlægir einstaklingar vottar Jehóva í Kasakstan. Okkur fannst því komin þörf á að skipuleggja okkar fyrsta mót. En hvernig áttum við að fara að því án þess að vekja grunsemdir yfirvalda? Við ákváðum að halda eins dags mót í tengslum við brúðkaup í þorpi nálægt borginni Almaty. Samkundan var bæði alvöru brúðkaup og kristilegt mót þar sem meira en 300 gestir samglöddust brúðhjónunum. Konan mín og nokkrar aðrar systur unnu hörðum höndum við að skreyta staðinn og búa til ljúffengan mat. Gestirnir kunnu sérstaklega að meta frábæra biblíukennslu sem um 12 ræðumenn sáu um. Þennan dag flutti ég fyrirlestur frammi fyrir stórum áheyrendahópi í fyrsta sinn á ævinni.

Kærleikur Guðs hefur haldið okkur uppi í raunum

Mín ástkæra eiginkona, María, var mér stoð og stytta allt sitt líf. Hún var mild og auðmjúk og setti alltaf Guðsríki í fyrsta sæti. Þó að hún hafi verið líkamlega sterk kona var hún skyndilega greind með alvarlegt afbrigði af beinþynningu sem gerði hana rúmfasta í næstum 16 ár. Með hjálp okkar umhyggjusömu dóttur, Ludmilu, gátum við annast hana allt til dauðadags árið 2014.

Ég fann til vanmáttar að horfa upp á mína elskuðu Maríu þjást. En allt fram á síðasta dag lásum við Biblíuna og uppörvandi greinar saman. Við töluðum oft um nýja heiminn. Stundum grét ég hljóðlega við rúmbeð hennar. En það róaði okkur alltaf að lesa um dásamleg loforð Jehóva og við fengum styrk til að halda áfram. – Sálmur 37:18; 41:3.

Frá þeim degi sem ég fann fyrst fyrir kærleika Jehóva hef ég alltaf fundið fyrir stuðningi hans og umhyggju. (Sálmur 34:19) Þegar ég var óreyndur ungur maður fann ég kærleika hans fyrir atbeina þeirra sem hjálpuðu mér þolinmóðir að bæta persónuleika minn. Þegar ég upplifði raunir í vinnubúðunum og í útlegð fann ég hvernig Jehóva styrkti mig með orði sínu. Hann gaf mér líka nauðsynlegan styrk til að annast mína ástkæru eiginkonu þar til hún lést. Í dag get ég með sanni sagt að kærleikur minn til Jehóva hafi haldið mér uppi allt mitt líf.