Með hjálp Guðs skjótum við okkur ekki undan

Bræðurnir höfðu góða ástæðu til að efast um að ég myndi halda út í brautryðjandastarfinu. Ég var ekki andlega sinnaður. Mér fannst ekki skemmtilegt í boðuninni og ég vonaðist til að það myndi rigna á sunnudögum svo að ég þyrfti ekki að fara í boðunina. Og þegar ég fór bauð ég bara blöðin, ég hafði aldrei farið með kynningu þar sem ég las biblíuvers. Mamma mútaði mér til að vera með biblíuupplestur á samkomum. Ég var ekki góður nemandi og var ekki með nein andleg markmið.

Þetta sumar var umdæmismót í Cardiff í Wales. Á þessu móti gerbreyttist líf mitt. Einn ræðumannanna spurði nokkurra spurninga til að vekja áheyrendur til umhugsunar. Hann spurði: „Ertu vígður og skírður?“ ‚Já,‘ hugsaði ég. „Lofaðirðu að þjóna Jehóva af öllu hjarta, sál, huga og mætti?“ ‚Já.‘ „Ertu með einhver heilsuvandamál eða fjölskylduábyrgð sem kemur í veg fyrir að þú getir verið brautryðjandi?“ ‚Nei.‘ „Er einhver ástæða fyrir því að þú getir ekki verið brautryðjandi?“ ‚Nei.‘ „Ef þú svaraðir síðustu spurningunni neitandi af hverju ertu þá ekki brautryðjandi?“

Það var eins og það hefði kviknað á perunni. Ég hugsaði með sjálfum mér: „Ég er að sóa lífi mínu. Ég er ekki að halda vígsluheit mitt. Ég er ekki að þjóna Jehóva af allri sál.“ Ég hugsaði að ef ég ætlaðist til að Jehóva stæði við loforð sín ætti ég að efna heit mitt við hann. Í október 1956 gerðist ég því frítímabrautryðjandi sem er nú kallað aðstoðarbrautryðjandi.

Árið 1957 gerðist ég brautryðjandi og fluttist yfir í söfnuð þar sem voru 19 boðberar. Mér voru úthlutaðar ræður í hverri viku frá því að ég kom. Þolinmóðir bræður hjálpuðu mér að bæta ræðurnar og ræðuflutninginn. Tveim árum seinna, árið 1959, var ég útnefndur sérbrautryðjandi og mér var falið að þjóna í Aberdeen, norðarlega í Skotlandi. Nokkrum mánuðum seinna var mér boðið að þjóna á Betel í London. Ég fékk það ánægjulega verkefni að vinna í prentsmiðjunni þau sjö ár sem ég þjónaði þar.

Ég naut þess að vera á Betel en núna fann ég hjá mér löngun að nota krafta mína úti á akrinum. Ég var ungur, hraustur og tilbúinn til að þjóna Jehóva hvar sem hann vildi. Í apríl 1965 sótti ég því um að fara í Gíleaðskólann til að fá þjálfun í trúboðsstarfi.

Sama ár ákváðum við herbergisfélagi minn að fara til Berlínar í Þýskalandi til að sækja mót og skoða Berlínarmúrinn sem hafði verið reistur fáeinum árum áður.

Einn mótsdaginn höfðum við tækifæri til að taka þátt í boðuninni og ég fékk samstarf með Susanne Bandrock. Við giftum okkur 1966 og tveim árum seinna var okkur boðið að sitja 47. bekk Gíleaðskólans. Það var stórkostleg blessun. Okkur fannst þessir fimm mánuðir í skólanum líða allt of hratt. Verkefni okkar átti að vera í Saír sem er nú kallað Lýðstjórnarlýðveldið Kongó. Það var yfirþyrmandi tilhugsun. Við vissum lítið um þetta land. Við vorum kvíðin en ákváðum að láta það ekki stoppa okkur og treystum á Jehóva.

Eftir marga klukkutíma á flugvöllum og í flugvélum lentum við í litla námubænum Kolwezi. Við veltum fyrir okkur af hverju það væru engin trúsystkini að taka á móti okkur. Seinna komumst við að því að símskeytið sem átti að láta bræðurna vita að við værum á leiðinni kom tveim dögum eftir að við vorum komin til landsins. Flugvallarvörður kom til okkar og sagði eitthvað við okkur á frönsku en við skildum ekki hvað hann var að segja. Konan fyrir framan okkur sneri sér við og túlkaði það fyrir okkur: „Þið eruð handtekin.“

Vörðurinn sem handtók okkur skipaði manni á gömlum tveggja sæta sportbíl að keyra okkur. Einhvern veginn tókst verðinum og bíleigandanum að troða sér inn í bílinn ásamt okkur Susanne. Þetta hlýtur að hafa litið út eins og í gamanmynd þar sem við hossuðumst eftir holóttum veginum með skottið opið eins og fiskur væri að gæða sér á farangrinum okkar.

Við keyrðum að trúboðsheimilinu. Við vissum ekki hvar það var en vörðurinn vissi það. Enginn var heima og hliðið var læst. Trúboðarnir höfðu allir farið á alþjóðamót og í frí. Við stóðum úti í steikjandi sólinni og veltum fyrir okkur hvað myndi gerast næst. Loks kom bróðir sem var heimamaður. Þegar hann sá okkur brosti hann út að eyrum og okkur leið strax betur. Hann þekkti vörðinn sem vonaðist greinilega til þess að við gæfum honum einhvern pening. Bróðirinn rökræddi við hann og á endanum gaf hann sig og fór. Og þá gátum við komið okkur fyrir.

Ekki tími til að skjóta sér undan

Við sáum fljótt að við vorum á meðal fólks sem var glaðvært og kærleiksríkt en hafði þurft að þola margt. Ólga og uppreisn hafði valdið miklu ofbeldi í landinu undanfarin tíu ár. Og árið 1971 misstu Vottar Jehóva opinbera viðurkenningu sína sem trúfélag. Hvernig myndum við geta tekist á við allar þessar nýju áskoranir?

Þetta var ekki tími til að skjóta sér undan vegna ótta. Og afar fá trúsystkini gerðu það þrátt fyrir gríðarlegan þrýsting til að gefa kristið hlutleysi sitt upp á bátinn. Fólk þurfti að ganga með flokksskírteini og nælu ákveðins stjórnmálaflokks og þeir sem gerðu það ekki höfðu ekki aðgang að almennri þjónustu í samfélaginu og urðu fyrir áreitni hersins og lögreglunnar. Bræður og systur misstu vinnuna og börn voru rekin úr skólum. Hundruð trúsystkina voru hneppt í fangelsi. Þetta voru erfiðir tímar. Engu að síður héldu vottarnir áfram að boða fagnaðarboðskapinn af hugrekki.

Við þurftum að vera þolgóð

Á þessum árum, þegar ég var farandhirðir og umdæmishirðir, vörðum við Susanne miklum tíma í að ferðast um dreifbýli. Lífið í þessum þorpum gat verið erfitt og krefjandi. Í litlu kofunum með stráþökunum var varla pláss til að leggjast niður. Ég rak höfuðið margoft í þegar ég gekk inn og út um lágar dyragættir. Við böðuðum okkur upp úr vatni sem var búið að sækja í ár og læki. Við notuðum kertaljós til að lesa á kvöldin og elduðum á kolum. En okkur fannst þetta vera ekta trúboðslíf. Við höfðum boðið okkur fram til að gera þetta. Okkur fannst við vera í fremstu víglínu þegar kom að þjónustu Jehóva.

Að gista hjá vottafjölskyldum sem voru heimamenn hjálpaði okkur að meta að verðleikum það sem við lítum oft á sem sjálfsagðan hlut – mat, vatn fatnað og húsaskjól. (1 Tímóteusarbréf 6:8) Allt annað er bara viðbót. Þessi lærdómur fylgir okkur enn þann dag í dag.

Þó að við hefðum ekki staðið frammi fyrir nákvæmlega sömu raunum og Páll postuli reyndu ferðalög okkar stundum á trú okkar og hvatir. Við þurftum að ferðast um á vegum sem voru í hræðilegu ástandi eða varla hægt að kalla vegi. Bíllinn okkar hristist svakalega mikið þegar við keyrðum um grýtta vegi. Stundum sökk hann ofan í djúpan sand. Á rigningartímabilinu sátum við oft pikkföst í leðju sem var eins og lím. Eitt sinn vorum við heilan dag á ferðalagi en komumst aðeins 70 kílómetra áfram af því að við þurfum að grafa upp bílinn 12 sinnum.

En okkur hefur aldrei fundist við nánari Jehóva en á þessum tíma þegar við þjónuðum við erfiðar aðstæður í dreifbýlinu. Við komumst að því að með hjálp Jehóva getum við haldið út með gleði þó að við getum ekkert gert til að breyta erfiðum aðstæðum. Susanne er ekki ævintýragjörn útivistarmanneskja að eðlisfari en hún kvartaði samt aldrei. Þegar við hugsum til baka var þessi tími ánægjulegur, gefandi og vissulega lærdómsríkur.

Þau ár sem við vorum í Saír var ég nokkrum sinnum handtekinn. Einu sinni var ég ranglega sakaður um ólögleg kaup og sölu á demöntum. Við fundum auðvitað fyrir kvíða en við minntum okkur á að ef Jehóva vildi að við fullnuðum þjónustu okkar myndi hann hjálpa okkur. Og það gerði hann!

Við höldum ótrauð áfram

Árið 1981 var okkur boðið að þjóna á deildarskrifstofunni í Kinshasa. Ári áður hafði starfsemi okkar aftur fengið lagalega viðurkenningu. Við fengum landskika til að byggja stærri deildarskrifstofu. Í mars 1986 kom það okkur síðan á óvart þegar forseti landsins undirritaði úrskurð þess efnis að starfsemi Votta Jehóva væri bönnuð. Byggingarframkvæmdir lögðust niður og áður en langt um leið höfðu flestir trúboðarnir yfirgefið landið.

Við gátum verið þarna áfram um tíma. Við gerðum það sem við gátum til að halda áfram að boða trúna þótt við vissum að við værum undir stöðugu eftirliti. Ég var handtekinn á meðan ég stýrði biblíunámskeiði þótt við værum varkár. Ég var settur í stórt herbergi sem var eins og dýflissa og það var troðfullt af öðrum föngum. Þarna var heitt, vond lykt, dimmt og loftlaust. Eina ljósið og loftið sem kom inn var í gegnum lítið op ofarlega á einum veggnum. Nokkrir fangarnir gripu í mig og leiddu mig til sjálfskipaðs foringja hópsins. „Syngdu þjóðsönginn okkar,“ skipaði hann mér. „Ég kann hann ekki,“ svaraði ég. „Syngdu þá þjóðsönginn frá þínu landi,“ sögðu þeir. „Ég kann hann ekki heldur,“ sagði ég. Hann lét mig þá snúa út í vegg í 45 mínútur. Bræðurnir náðu loks að semja um að ég yrði látinn laus.

Við gerðum okkur grein fyrir að ástandið væri ekki að fara að lagast í landinu og ekki leið á löngu þar til við fengum nýtt verkefni í Sambíu. Við fundum bæði fyrir sorg og létti þegar við fórum yfir landamærin. Við höfðum varið 18 árum í verkefni okkar ásamt trúföstum trúboðum og bræðrum og systrum frá landinu. Við fundum fyrir blessun Jehóva þótt lífið hefði ekki alltaf verið auðvelt. Við vissum að Jehóva hafði verið með okkur allan tímann. Við vorum búin að læra svahílí og frönsku og Susanne líka smá lingala. Boðun okkar hafði borið árangur og við gátum hjálpað 130 manns að taka framförum og láta skírast. Það gladdi okkur líka að vita að við höfðum átt þátt í að leggja grunn að áframhaldandi vexti. Og það varð mikill vöxtur. Árið 1993 ógilti Hæstiréttur bannið frá árinu 1986. Núna eru meira en 240.000 boðberar í Kongó.

Í Sambíu höfum við séð byggingu nýrrar deildarskrifstofu og stækkun hennar. Núna eru hér meira en þrefalt fleiri virkir boðberar en þegar við komum árið 1987.

Hvað varð um unga bróðurinn sem virtist ólíklegur til að endast í mánuð í þjónustu í fullu starfi? Með blessun Jehóva og stuðningi frá Susanne hef ég þjónað í fullu starfi í 65 ár. Ég hef fundið og séð að Jehóva er góður. – Sálmur 34:8.

Við gerum okkur grein fyrir að við erum ekki einstök. Við höfum einfaldlega gert okkar besta til að vera trúföst og halda vígsluheit okkar. Við treystum því að Jehóva haldi áfram að hjálpa okkur að ‚skjóta okkur ekki undan‘ heldur styrkja trú okkar til að við ‚höldum lífi‘. – Hebreabréfið 10:39.

Horfðu á myndbandið Dayrell and Susanne Sharp: We Promised to Serve Jehovah Whole-Souled.