Fleiri ástæður til að vera þakklátur

ÍSRAELSÞJÓÐIN til forna hafði fleiri ástæður en aðrir til að láta í ljós þakklæti til skaparans. Hvers vegna getum við sagt það?

Líkt og allir aðrir höfðu Ísraelsmenn ástæðu til að vera þakklátir fyrir alla þá fögru og dásamlegu hluti sem Guð hafði skapað. En auk þess höfðu þeir sérstaka ástæðu til þakklætis vegna þess að hinn Alvaldi hafði valið þá sem sérstaka þjóð sína og sýndi þeim einstaka umhyggju. (Amos 3:1, 2) Hugleiðum nokkrar af hinum sérstöku ástæðum sem þeir höfðu til að vera þakklátir.

Tvisvar bjargað úr lífsháska

Mikið hljóta allir ísraelskir foreldrar að hafa verið þakklátir aðfaranótt hins 14. nísan árið 1513 f.o.t. Þessa afdrifaríku nótt deyddi engill Guðs „alla frumburði í Egyptalandi, bæði menn og fénað.“ En hann fór fram hjá þeim húsum Ísraelsmanna þar sem blóði páskalambs hafði verið roðið á dyrastafi og dyratré. Kyrrðin var rofin þegar upphófst „mikið harmakvein í Egyptalandi, því að ekki var þar hús, að eigi væri lík inni.“ En þrátt fyrir þetta voru allir frumburðir Ísraelsmanna lifandi og heilir heilsu. — 2. Mósebók 12:12, 21-24, 30.

Skömmu síðar hlýtur þakklætið að hafa streymt fram í brjóstum Ísraelsmanna þegar Jehóva skarst með undursamlegum hætti í leikinn er þeir virtust innikróaðir á strönd Rauðahafsins, með her Faraós Eyptalands á hælum sér. Fyrst sáu þeir skýstólpann, sem vísaði þeim veginn, færast aftur fyrir þá, og dró þannig verulega úr hraða þeirra sem veittu þeim eftirför. Því næst sáu Ísraelsmenn Móse rétta armlegg sinn út yfir hafið, og þeir horfðu furðu lostnir á hvernig Guð lét öflugan austanvind blása alla nóttina svo hann klauf hafið og breytti hafsbotninum í þurra jörð. Ísraelsmenn þurftu ekki mikla hvatningu til að hraða sér gegnum þessi flóttagöng sem Guð hafði opnað handa þeim.

En brátt var annað sem skelfdi þá! Egyptar streyndu út á hafsbotninn vissir um að ná nú Ísraelsmönnum. En bíðum við! Þegar allir Egyptarnir voru komnir út í göngin með vatnsveggi á báða vegu fóru hjólin að detta undan vögnum þeirra og brátt ríkti þar algjör ringulreið. Því næst, er allir Ísraelsmenn voru öruggir á ströndinni hinum megin, bauð Jehóva Móse að rétta aftur út hönd sína „og sjórinn féll aftur undir morguninn í farveg sinn.“ Og afleiðingin? Enginn af hinum stolta og prúða liðsafla Faraós slapp frá drukknun, ekki heldur hinn hrokafulli höfðingi sjálfur. (2. Mósebók 14:19-28; Sálmur 136:15) Getur þú gert þér í hugarlund hve þakklátir Jehóva þessir Ísraelsmenn, sem björguðust, hafa verið?

Tilkomumiklar bardagaaðferðir Guðs

Þótt Ísraelsmenn væru þakklátir fyrir björgunina úr Egyptalandi og ógleymanlega ferð gegnum Rauðahafið áttu þeir eftir að verða fyrir margs konar yfirmáta lýjandi reynslu áður en þeir náðu fyrirheitna landinu. En allt sem þeir reyndu á 40 ára ferð sinni um eyðimörkina hefði átt að færa þeim aukna ástæðu til að þakka Jehóva sérstaklega.

Loks fóru Ísraelsmenn yfir ána Jórdan og stóðu á landinu sem Guð hafði gefið þeim. Brátt urðu þeir vitni að því hvernig Jehóva beitti tilkomumiklum bardagaaðferðum þeirra vegna. Hvernig? Með hinni undraverðu hertöku og eyðingu fyrstu borgar Kanverja sem varð á vegi þeirra — Jeríkó! (Jósúabók, kafli 6) Mikið var hernaðarlist Guðs óvenjuleg þegar hann stjórnaði göngunni í kringum Jeríkó með sáttmálsörkina! Þeir gengu í kringum múrana einu sinni á dag í sex daga samfellt. Á sjöunda degi gengu þeir í kringum múrana sjö sinnum. Þegar prestarnir blésu í horn sín æptu Ísraelsmenn „heróp mikið“ og „hrundi þá múrinn til grunna“! (Vers 20) Það eina sem eftir stóð var hús Rahab og sá hluti múrsins sem það stóð á. Múrar þessarar borgar, sem hafði virst ósigrandi, hrundu án þess að Jósúa og her hans hleyptu einni einustu ör af boga! Það er áreiðanlegt að þessi reynsla við Jeríkó var einstök aukin ástæða til að sýna Guði þakklæti.

Við annað tækifæri sýndi Jehóva enn á ný einstaklega áhrifamiklar bardagaaðferðir sínar. Þegar Gíbeonbúar sömdu frið við Ísraelsmenn lýstu fimm Amorítakonungar stríði á hendur Gíbeonítum. Jósúa kom þeim til hjálpar og máttug hönd Jehóva sást hvað eftir annað að verki í orustunni sem á eftir kom. Guð sló felmtri á Amoríta, og „er þeir flýðu fyrir Ísrael og voru á leið niður frá Bet Hóron, þá lét [Jehóva] stóra steina falla yfir þá af himni alla leið til Aseka, svo að þeir dóu. Voru þeir fleiri, er féllu fyrir haglsteinunum, en þeir, er Ísraelsmenn drápu með sverðseggjum.“ — Jósúabók 10:1-11.

Þá talaði Jósúa við Jehóva „í áheyrn Ísraels“ og sagði: „Sól statt þú kyrr á Gíbeon, og þú, tungl, í Ajalondal!“ Hvað gerðist? „Og,“ segir frásagan, „sólin stóð kyrr, og tunglið staðnaði, uns lýðurinn hafði hefnt sín á óvinum sínum.“ — Jósúabók 10:12, 13.

Þetta voru furðulegir atburðir! Og sannarlega frábærar og auknar ástæður fyrir þjóð Jehóva að vera þakklát!

Skammlíft þakklæti

Í hvert sinn sem Jehóva skarst í leikinn fylltust Ísraelsmenn þakklæti. Líklegt er að sérhver Ísraelsmaður hafi sagt við sjálfan sig að hann myndi aldrei gleyma því sem hann hafði orðið vitni að. Samt sem áður var slíkt þakklæti ótrúlega skammlíft. Hvað eftir annað sýndu Ísraelsmenn vanþakklæti. Því gaf Guð þá æ ofan í æ „á vald heiðingjum, og hatursmenn þeirra drottnuðu yfir þeim.“ — Sálmur 106:41.

Samt sem áður sýndi Jehóva veglyndi sitt og fyrirgaf Ísraelsmönnum þegar þeir komust í sára neyð og iðruðust synda sinna og vanþakklætis og ákölluðu hann sér til hjálpar. „Samt leit hann á neyð þeirra, er hann heyrði kvein þeirra. Hann minntist sáttmála síns við þá og aumkaðist yfir þá sakir sinnar miklu miskunnar.“ (Sálmur 106:44, 45) Hvað eftir annað fyrirgaf Guð þeim og frelsaði þá undan kúgurum þeirra og tók þá aftur í sátt.

Þótt Guð sýndi mikið langlundargeð og sendi Ísraelsmönnum hvað eftir annað spámenn til að leiðrétta hugsun þeirra, reyndust þeir óforbetranlegir. Þar kom að Jehóva missti þolinmæðina og leyfði að Júdaþjóðin biði lægri hlut fyrir Babýloníumönnum árið 607 f.o.t. Þeir sem hersveitir Nebúkadnesars konungs drápu ekki voru herleiddir til Babýlonar.

Þetta voru skelfileg endalok vegna síendurtekins vanþakklætis og óhollustu við Guð! Og þetta gerðist þrátt fyrir að Ísraeslmenn hefðu ríkulegar ástæður til að vera þakklátir.

Hvernig geta kristnir menn nú á dögum komist hjá að gera þessi sömu mistök að gleyma að sýna þakklæti sitt fyrir allt sem Jehóva Guð hefur gert fyrir þá, sem nær lengra og hærra en velgjörðir hans til manna almennt? Við tökum þetta til umfjöllunar í næstu grein.