Jehóva styrkir þjóna sína í austri og vestri
Á SVÆÐUM þar sem prédikunarstarfið er bannað, í löndum þar sem ofbeldisverk hafa sundrað íbúunum og í löndum þar sem bönnum hefur verið aflétt fyrir skömmu — já, út um heimsakurinn allan — heldur Jehóva áfram að veita vottum sínum „ofurmagn kraftarins.“ — 2. Korintubréf 4:7.
Velgengni undir banni
Á eyjaklasa í Austurlöndum fjær hefur prédikunarstarfið verið bannað í 17 ár. Hafa vottarnir misst kjarkinn? Alls ekki! Í maí síðastliðnum náðu þeir nýju boðberahámarki, 10.756, og þar af þjónuðu 1297 sem brautryðjendur í fullu starfi. Með versnandi heimsástandi verða eyjabúar æ fúsari til að hlusta á sannleikann. Skýrslur greina því frá 15.654 biblíunámum á heimilum áhugasamra einstaklinga. Nokkru fyrr á árinu sóttu 25.397 samkomur sem haldnar voru svo lítið bæri á til að minnast dauða Jesú.
Þegar umdæmismótin „Kennsla Guðs“ voru haldin — einnig án þess að hátt færi í samræmi við aðstæður þar um slóðir — voru bræðurnir yfir sig hrifnir að fá í hendur á sínu eigin tungumáli sömu rit og gefin höfðu verið út í Bandaríkjunum. Þýðendur, próflesarar og aðrir höfðu fúslega unnið yfirvinnu þannig að þeir gætu komið út aðalritinu, sem er mörg hundruð blaðsíður, í tæka tíð. Og samvinnuþýð prentsmiðja utan bræðrafélagsins skilaði fúslega afbragðsverki við prentun og bókband. Mótsgestir voru yfir sig hrifnir að fá í hendur þetta rit með yfir þúsund litskrúðugum myndum. Margir opinberir embættismenn virða votta Jehóva og andstaðan er fyrst og fremst komin frá klerkum kristna heimsins. Vonast er til að banninu verði bráðlega aflétt.
Hvað um Ameríku?
Vottar Jehóva í löndum Ameríku eru sameinaðir bræðrum sínum í austri í því að takast hugrakkir á við vandamál sín, og heilagur andi Jehóva hjálpar þeim að sigrast á erfiðum aðstæðum. Tökum sem dæmi eftirfarandi frásögu frá landi í Rómönsku Ameríku þar sem fíkniefnahringir þræða frumskóginn reglulega.
Hópur votta fór með langferðabíl til afskekkts svæðis. Þegar þeir stigu af bílnum tóku þeir eftir mjóum hliðarvegi sem lá út úr þorpinu. Fimm bræður lögðu því af stað til að kanna hvert þessi mjói moldarvegur lægi, en systrunum og börnunum var falið að starfa í þorpinu. Einn bræðranna segir frá:
„Á tveggja stunda göngu fundum við mjög fá hús meðfram veginum. Þá komu skyndilega átta hettuklæddir, vopnaðir menn út úr skóginum. Sumir báru vélbyssur, aðrir sveðjur. Hverju vorum við nú lentir í? Við byrjuðum á því að spyrja þá hvað þeir vildu en okkur var sagt að þegja og hætta öllu masi — bara ganga beint af augum. Og það gerðum við! Eftir að hafa gengið í tvær klukkustundir í viðbót gegnum þykkan runna- og trjágróður frumskógarins komum við í rjóður þar sem voru augljóslega búðir undir vopnavernd. Alls staðar voru verðir með byssur. Við vorum leiddir að vel byggðu húsi sem stóð í miðju rjóðrinu.
Þegar við vorum sestir ávarpaði okkur maður sem virtist vera yfirmaður búðanna. Hann var snyrtilega klæddur, vel menntaður og býsna virðulegur. Hann benti á einn úr hópi okkar bræðranna og sagði honum að standa upp. Síðan spurði hann: ‚Hvað finnst þér um flokkinn okkar?‘ Bróðirinn, sem gerði sér alveg ljóst hvar við vorum, svaraði: ‚Við vitum af flokknum ykkar en við höfum engan áhuga á honum né nokkrum öðrum pólitískum flokki. Eina ástæðan fyrir veru okkar hér er sú að prédika um ríki Jehóva Guðs í höndum Krists Jesú. Það mun bráðlega eyða öllum pólitískum stjórnum þessa heimskerfis og færa mönnum hér á jörð undursamlega blessun við paradísaraðstæður — og það er meira en nokkur maður eða flokkur manna getur gert.‘
Viðhorf mannsins breyttist. Hann byrjaði að spyrja spurninga. ‚Hvar lærðir þú allt þetta? Hvernig varst þú undir það búinn að flytja svona ræðu?‘ Í eina og hálfa klukkustund gátum við gefið góðan vitnisburð um heimsástandið og sýnt að Biblían bendir á einu von mannkynsins. Við útskýrðum líka Rómverjabréfið 13. kafla — að við hlýðum ráðandi yfirvöldum, en þegar orð Jehóva og orð þeirra rekist á hlýðum við Guði okkar, Jehóva, fyrst. Að lokum buðum við honum bækurnar sem við vorum með. Hann þáði þrjár þeirra og biblíu, og okkur til undrunar gaf hann okkur framlag fyrir. Hann sagðist myndu lesa þær.
Síðan benti leiðtoginn einum mannanna að fara með okkur burt úr búðunum. Innan skamms vorum við á leiðinni til baka og þökkuðum Jehóva fyrir sigurinn sem við höfðum unnið á nýjum vitnisburðarvettvangi.“
Í hinni stríðshrjáðu Afríku
Afríka liggur mitt á milli Vesturheims og Austurlanda fjær. Ættflokkastríð hafa skapað ógnaröld í sumum löndum þar. Í Líberíu hafa þjónar Jehóva aftur orðið fyrir miklum áhrifum af borgarastríðinu sem hefur færst í aukana. Fyrst var barist í og umhverfis höfuðborgina í október og nóvember 1992. Síðan, þegar stríðið breiddist norður eftir landinu, leystust heilu söfnuðirnir upp er bræður flúðu út í óbyggðir ásamt öðrum landsmönnum. Ekkert hefur þú dregið úr kostgæfni þeirra. Á flóttanum prédikuðu þeir og það hefur haft í för með sér stórkostlegan vitnisburð á afskekktustu svæðum inni í landinu.
Einn söfnuður uppflosnaðra bræðra reisti bráðabirgðaríkissal á miðri gúmmíekru. Óbreyttir íbúar bæjar nálægt víglínunni flúðu venjulega út á nærliggjandi gúmmíekru yfir daginn til að forðast sprengjuárásir úr lofti. Bræðurnir á staðnum (ásamt mörgum boðberum sem höfðu flúið frá höfuðborginni Monróvíu) skipulögðu prédikunarstarf og það mátti sjá þá reglulega prédika fyrir þeim þúsundum sem leitað höfðu skjóls undir gúmmítrjánum! Hvenær sem flugvél nálgaðist stukku bræðurnir og systurnar ofan í næsta skurð og síðan, þegar hættan var liðin hjá, héldu þeir áfram að ræða við fólk.
Svo furðulegt sem það er hafa þeir rúmlega þúsund boðberar, sem tekst að koma skýrslum sínum til Félagsins, skilað að meðaltali 18,1 klukkustund í þjónustunni á akrinum þrátt fyrir borgarastríðið og stjórnað 3111 biblíunámi mánaðarlega.
Síðastliðin fjögur ár hefur hömlum á starfi votta Jehóva verið aflétt í 18 Afríkulöndum. Og hvílík gleði! Þann 12. ágúst var aflétt banninu sem lagt var við starfi vottanna í Malaví í október 1967. Prédikun fagnaðarerindisins hafði dafnað neðanjarðar allan tímann en núna gátu vottarnir starfað frjálst, þótt það bíði upprisunnar að þeir geti hitt aftur marga ástkæra vini sem kúgararnir myrtu.
Friðarsamningur gekk í gildi í Mósambík þann 4. október 1992. Nú er hægt að komast á svæði, sem voru áður óaðgengileg vegna stríðseyðileggingar síðastliðinna 16 ára. Á svæði, sem kallast Carioco, komst aftur á samband við 375 bræður og systur sem höfðu misst öll tengsl við skipulagið síðastliðin sjö ár. Sérstakt, eins dags mót var haldið í Milange, höfuðstað héraðs sem áður var þekkt sem aðsetur fangabúða og „endurmenntunarmiðstöð“ handa vottum Jehóva sem margir hverjir voru flóttamenn frá Malaví. Hvorki fleiri né færri en 2915 voru viðstaddir, þeirra á meðal borgarstjórinn sem bauð votta Jehóva velkomna. Þessi fyrrverandi „endurmenntunarmiðstöð“ varð þannig miðstöð kennslu Guðs þann daginn.
Trúboði skrifar: „Fulltrúi Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna lét athyglisverð orð falla um bræður okkar í flóttamannabúðum í Tetehéraði. Hann sagði að vottar Jehóva hefðu skipulagt sínar eigin búðir aðskildar frá öðrum hópum. ‚Búðir þeirra,‘ sagði hann, ‚eru þær einu sem er almennilega stjórnað.‘ Hann bætti við: ‚Vottar Jehóva eru hreinlátir, menntaðir og hafa gott skipulag.‘ Síðan bauðst hann til að fara með mig í flugferð yfir óbyggðirnar til að sjá það með eigin augum. Úr lofti benti flugmaðurinn á tvennar búðir. Aðrar voru sóðalegar og vanhirtar með moldarkofum sem stóðu óskipulega hver um annan þveran. Hinar voru vel skipulagðar og húsin stóðu í röðum milli gatna. Húsin voru snyrtileg að sjá og garðarnir sópaðir. Sum voru jafnvel máluð með heimatilbúinni málningu. ‚Gettu hvorar búðirnar tilheyra þínu fólki,‘ sagði flugmaðurinn. Það var mjög ánægjulegt fyrir mig að hitta bræðurna í þessum búðum. Núna eru átta söfnuðir votta Jehóva í þessu þorpi.“
Í „landi arnarins“
Nei, það er ekki ameríski örninn sem við er átt! Milli austurs og vestur liggur Evrópuríkið Albanía en nafn þess, Shqipëria á þjóðtungunni, merkir „land arnarins.“ Fyrir skömmu var aflétt grimmilegu, 50 ára banni af starfi votta Jehóva í þessu landi og þeir geta nú verið sameinaðir bræðrum sínum úr austri og vestri í því að njóta trúfrelsis. Þeir nota svo sannarlega „hverja stund.“ (Efesusbréfið 5:16) Fyrsta mótið í sögu Albaníu var eins dags mót haldið í Þjóðleikhúsinu í höfuðborginni Tírana sunnudaginn 21. mars. Síðdegis á laugardeginum hafði 75 manna hópur sjálfboðaliða frá vottum Jehóva umbreytt samkomuhúsinu, sem var í niðurníðslu, í bjartan, hreinan mótssal. Stjórn hússins var orðlaus af undrun. Og það er rétt að nefna að einungis um 20 þessara 75 sjálfboðaliða voru skírðir!
Veðrið hefði ekki getað verið betra. Móttökurnar sem erlendir mótsgestir fengu — aðallega látbragð og faðmlög — gerðu mótsdaginn mjög sérstakan. Með útréttar hendur til himins flutti bróðir Nasho Dori inngangsbæn. Hann var skírður árið 1930 og telst núorðið næstum blindur. Dagskráin var flutt á albönsku, að stærstum hluta af erlendum sérbrautryðjendum. Þeir 585, sem voru viðstaddir, sungu sönginn „Kristin vígsla“ — einn af sex söngvum sem höfðu verið þýddir á albönsku fyrir mótið — þegar 41 nýr bróðir og systir gengu að lauginni sem gestkomandi, grískir bræður höfðu vinsamlega sett upp í ríkissalnum á staðnum. Hvílík umskipti! Áður kostaði það vinnubúðavist að eiga biblíu og fundir máttu ekki vera fjölmennari en tveir til þrír einstaklingar.
Daginn eftir mótið hringdi framkvæmdastjóri leikhússins til skrifstofu Varðturnsfélagsins. Yfirleitt sýnir hann því lítinn áhuga hverjir nota leikhúsið. Það er hlutverk aðstoðarframkvæmdastjórans. En hann sagði: „Ég varð hreinlega að hringja til að þakka ykkur. Ég hef aldrei séð þennan stað svona hreinan. Ef ég ætti að lýsa þessu myndi ég segja að andgustur frá himni hafi komið yfir leikhúsið okkar í gær. Þið eruð velkomnir hvenær sem þið viljið nota húsnæðið hjá okkur, og við látum ykkur ganga fyrir. Við ættum eiginlega að láta ykkur nota húsið frítt á þriggja mánaða fresti.“
Vottarnir sneru til heimabæja sinna styrktir og þakklátir og tóku að búa sig undir minningarhátíðina um dauða Jesú. Aðeins 15 dögum síðar, þriðjudaginn 6. apríl, var fyrsta minningarhátíðin haldin fyrir opnum tjöldum á sjö stöðum.
Í bænum Berat hefur samkomusóknin rokið upp í um 170 og presturinn á staðnum er ævareiður. Af þeim 33 boðberum, sem eru í Berat, lét 21 skírast á mótinu. Í Berat sóttu 472 minningarhátíðina. Aðsóknin var einnig einstök annars staðar, aðallega vegna góðrar forystu sérbrautryðjendanna.
Í kaþólskasta bænum í Albaníu, Shkodër, þar sem er basilíka, tók kirkjan að prenta mánaðarlegt fréttabréf og hvert einasta tölublað fjallaði um efnið: „Hvernig forðast má votta Jehóva.“ Síðasta tölublaðið sagði: „Vottar Jehóva hafa lagt Shkodër undir sig“! Hinn stóri her þar, sem er tveir vottar, safnaði 74 prúðum og alvarlega sinnuðum einstaklingum til minningarhátíðarinnar. Eftir að hafa hlýtt á minningarhátíðarræðuna báðu 15 fjölskyldur um biblíunám á heimilum sínum. Í öðrum bæ, Durres, þar sem vottaherinn er fjögurra manna, var einnig frábær aðsókn eða 79.
Vegna andstöðu kaþólskra ungmenna, sem hótuðu að hrekja vottana burt með grjótkasti, var minningarhátíðarsamkoman í þorpinu Kalmeti i Vogel flutt á heimili bróður þar sem 22 komu saman í friði. Í þessum hópi eru fimm boðberar og af þeim létu þrír skírast á mótinu í Tírana.
Í Vlorë fengu tveir ungir menn eintak af Varðturninum, lásu það og skrifuðu Félaginu: „Við köllum okkur núna votta Jehóva vegna sannleikans sem við höfum lært í Varðturninum. Vinsamlegast sendið okkur hjálp.“ Tveir sérbrautryðjendur voru sendir þangað og annar þessara ungu manna varð fljótlega hæfur sem boðberi. Hann fagnaði því að vera meðal þeirra 64 sem sóttu minningarhátíðina í Vlorë.
Albanskur bróðir, sem kynntist sannleikanum í Bandaríkjunum, sneri aftur til heimabæjar síns Gjirokastër á sjötta áratugnum þar sem hann þjónaði til dauðadags að því marki sem hægt var. Hann sáði sæði sannleikans í hjarta sonar síns. Þegar banninu var aflétt bað þessi sonur Varðturnsfélagið um hjálp. Annar áhugasamur maður, sem bjó í þorpi rétt fyrir norðan, hafði líka skrifað og beðið um hjálp, þannig að fjórir sérbrautryðjendur voru sendir þangað. Á miðvikudagsmorgni eftir minningarhátíðina hringdi einn þeirra til skrifstofu Félagsins í Tírana og sagði: „Ég get ekki setið á mér að segja ykkur frá því hve miklu andi Jehóva hefur áorkað. Við erum svo hamingjusamir. Minningarhátíðin heppnaðist mjög vel.“ Aðsóknin var 106 að meðtöldum hópnum þeirra sem í eru sjö boðberar.
Hvað um heildaraðsóknina að minningarhátíðinni? Árið 1992, þegar boðberarnir voru aðeins 30, var aðsóknin 325. Árið 1993 höfðu boðberarnir 131 safnað saman 1318 gestum. Bæði árin var aðsóknin tíföld tala boðbera. Það er hrífandi að sjá ‚hinn minnsta verða að þúsund‘ á svona skömmum tíma! — Jesaja 60:22.
„Gjör tjaldstög þín löng“
Um leið og prédikunarstarf votta Jehóva teygir sig til allra heimshorna hljómar kallið: „Víkka þú út tjald þitt, og lát þá þenja út tjalddúka búðar þinnar, meina þeim það ekki, gjör tjaldstög þín löng og rek fast hælana. Því að þú munt útbreiðast til hægri og vinstri.“ (Jesaja 54:2, 3) Þessi útbreiðsla í hinni miklu ‚tjaldbúð‘ Jehóva — sem er söfnuður dýrkenda hans um heim allan — hefur svo sannarlega sýnt sig í Austur-Evrópu, einkum í löndum fyrrverandi Sovétríkjanna. Eftir að hafa haldið vottum sínum uppi undir áratugalangri kúgun veitir Jehóva þeim nú þann mikla kraft sem þarf til að stækka og efla skipulagið.
Dagana 22.-25. júlí sóttu 23.743 mót á Locomotív-leikvanginum í Moskvu. Þetta var alþjóðamót í mótaröðinni „Kennsla Guðs“ og markaði þáttaskil. Hver hefði ímyndað sér, jafnvel fyrir tveim árum, að þetta væri mögulegt? En þarna voru þeir! Yfir 1000 komu frá Japan og Kóreu, næstum 4000 frá Bandaríkjunum og Kanada, auk nokkurra þúsunda frá yfir 30 löndum á Suður-Kyrrahafi, Afríku, Evrópu og annars staðar frá. Þar mættust austrið og vestrið svo sannarlega. Það var einstaklega uppörvandi fyrir þá alla að blanda frjálslega geði við yfir 15.000 rússneska bræður og systur! Gleðin var takmarkalaus.
Tala skírðra var hreinlega ótrúleg — 1489 nýir vottar. Fjölmiðlar víða um heim vöktu rækilega athygli á skírninni. Meðal annars var góð mynd á forsíðu The New York Times. Þótt lófatakið við skírnina hafi verið eins og þrumugnýr var þó klappað af enn meiri krafti í lokaræðunni eftir að ræðumaðurinn hafði þakkað þeim 4752 sjálfboðaliðum og embættismönnum sem höfðu látið mótið heppnast svona vel, og sagt: „Framar öllum þökkum við Jehóva!“ Já, andi Jehóva hafði haldið aftur af sterkri andstöðu rétttrúnaðarkirkjumanna og gefið þann kraft sem þurfti til að gera mótið að hrífandi veruleika.
En meira var þó í vændum í Úkraínuborginni Kíev dagana 5.-8. ágúst. Sem fyrr gerðu fúsir sjálfboðaliðar leikvanginn algerlega upp, og þessi risavaxni ríkissalur rúmaði 64.714 þegar flest var. Enn á ný komu vottar úr austri og vestri og alls staðar þar á milli. Aðalræðurnar voru túlkaðar á 12 tungumál. Á járnbrautarstöðvum og flugvöllum þurfti að taka á móti um 53.000 mótsgestum, sem komu með almennum flutningatækjum, og flytja þá til gististaða á hótelum, í skólum, á einkaheimilum og á skipum. Öllu þessu var komið í kring með lágmarkstilkostnaði, hnökralaust og með slíkri skilvirkni að lögregla borgarinnar lét í ljós undrun sína og aðdáun.
Hámark hinnar hrífandi mótsdagskrár var skírnin sem tók heilar tvær og hálfa klukkustund. Alls gáfu 7402 nýir bræður og systur tákn um vígslu sína til Jehóva meðan lófatakið ómaði og endurómaði um þennan gríðarstóra leikvang. Þetta voru fleiri en fyrra met í tölu skírðra, 7136 sem náðist þegar 253.922 mótsgestir komu saman í New Yorkborg árið 1958.
Er nálgast lokakafla þessa dómstíma er verið að safna saman sauðumlíkum mönnum úr austri, vestri og jafnvel frá ‚endimörkum jarðarinnar‘ til einingar sem á sér enga hliðstæðu í mannkynssögunni. Svo sannarlega er „mikill múgur . . . af alls kyns fólki og kynkvíslum og lýðum og tungum“ að sameinast hinum andlega Ísrael í því að lýsa yfir trú sinni á dýrmæta lausnarfórn Jesú, undirstöðu alls þess sem verið er að áorka til upphafningar æðstu stjórn Jehóva. — Postulasagan 1:8; Opinberunarbókin 7:4, 9, 10.
[Myndir á blaðsíðu 8, 9]
Austrið og vestrið mætast í Moskvu og Kíev (á næstu síðu).