Segið ekki bara: „Vermið yður og mettið“
„Ef . . . einhver ykkar segði við [þurfandi bræður]: ‚Farið í friði, vermið yður og mettið!‘ en þér gefið þeim ekki það, sem líkaminn þarfnast, hvað stoðar það? Eins er líka trúin dauð í sjálfri sér, vanti hana verkin.“ — JAKOBSBRÉFIÐ 2:15-17.
1. Hvernig komst bróðir í Nígeríu í nauðir?
ÆTLAÐ er að Lebechi Okwaraocha hafi fæðst fyrir árið 1880. Hann er því kominn nokkuð yfir tírætt. Hann erfði og dýrkaði verndargrip nígerískra foreldra sinna. Hann var kominn yfir áttrætt þegar hann fór að nema Biblíuna með vottum Jehóva. Hann fór eftir því sem hann lærði og lét skírast. Hann hefur því verið vottur í um það bil þrjá áratugi. Fyrir skömmu heimsóttu öldungar í söfnuðinum hann og sjötíu og tveggja ára gamla konu hans eftir mikið úrfelli. Þau voru bæði örvilnuð því að gólfið í strákofanum þeirra lá undir vatni og þau áttu enga ættingja sem gátu skotið yfir þau skjólshúsi eða hjálpað þeim að gera við. Hvað hefðir þú gert ef þú hefðir verið þarna? Áður en við ræðum nánar hvað gerðist skulum við íhuga nokkur af ráðum Biblíunnar.
2. Hvers vegna höfum við áhuga á ‚góðum verkum‘?
2 Kristur Jesús „gaf sjálfan sig fyrir oss, til þess að hann . . . hreinsaði sjálfum sér til handa eignarlýð, kostgæfinn til góðra verka.“ (Títusarbréfið 2:14) Þessi verk felast fyrst og fremst í því að bjarga mannslífum með því að prédika Guðsríki. (Markús 13:10; Opinberunarbókin 7:9, 10) ‚Góð verk‘ kristins manns eru þó meira en aðeins hin mikilvæga prédikun, því að hálfbróðir Jesú, Jakob, segir: „Hrein og flekklaus guðrækni fyrir Guði og föður er þetta, að vitja munaðarlausra og ekkna í þrengingu þeirra og varðveita sjálfan sig óflekkaðan af heiminum.“ — Jakobsbréfið 1:27.
3, 4. Hvað getum við lært af 1. Tímóteusarbréfi 3.-5. kafla um ‚góð verk‘ og hvaða spurningar vakna tengdar því?
3 Söfnuðirnir á fyrstu öld inntu af hendi báðar tegundir „góðra verka.“ Í 3. kafla 1. Tímóteusarbréfs segir Páll, eftir að hafa greint frá kröfunum til umsjónarmanna og safnaðarþjóna, að ‚söfnuður lifanda Guðs sé stólpi og grundvöllur sannleikans.‘ (1. Tímóteusarbréf 3:1-15) Hann sýndi fram á að kristnir menn, sem halda sér við slíkar sannleikskenningar, geta bjargað sjálfum sér og þeim sem hlusta á þá. (1. Tímóteusarbréf 4:16) Síðan ræddi Páll um það ‚góða verk‘ að veita efnislega aðstoð trúföstum ekkjum sem stóðu einar. — 1. Tímóteusarbréf 5:3-5.
4 Auk þess að boða Guðsríki ættum við því að gefa gaum ‚góðum verkum‘ svo sem að „vitja munaðarlausra og ekkna í þrengingu þeirra.“ Hvað geta þeir sem með forystuna fara, öldungar og safnaðarþjónar, gert í þessu efni? (Hebreabréfið 13:17) Hvernig geta aðrir í söfnuðinum lagt þeim lið við það? Og hvað getum við eitt og sérhvert gert af ‚góðum verkum‘ af því tagi?
Öldungar sem taka góða forystu
5. Hvað gerði Páll til að mæta sérstakri þörf og hvaða hliðstæðu á það sér núna?
5 Þegar upp kom sérstök þörf í Júdeu tók Páll, sem var öldungur, forystuna í hjálparstarfinu. Með slíkri forystu var tryggð sem best regla á öllu svo að dreifa mætti hjálpargögnum réttlátlega og eftir þörfum. (1. Korintubréf 16:1-3; Postulasagan 6:1, 2) Á okkar tímum hafa öldungar einnig tekið forystuna í hjálparstarfi eftir flóð, skriðuföll, flóðbylgjur, fellibyli eða jarðskjálfta, og þar með ‚litið á annarra hag.‘ — Filippíbréfið 2:3, 4.
6. Hvað gerðu nokkrir öldungar í Kaliforníu eftir náttúruhamfarir?
6 Í enskri útgáfu Vaknið! frá 8. október 1986 var nefnt dæmi um hvernig kristnin birtist í verki með slíkum hætti. Þegar stíflugarður brast í Kaliforníu og flóð hlaust af komu öldungarnir skjótlega til hjálpar. Þessir andlegu hirðar athuguðu í flýti hvernig hjörðin í þeirra umsjá væri stödd, hvort einhverjir væru týndir, þörfnuðust læknisaðstoðar, matar eða húsaskjóls. Öldungarnir samræmdu hjálparstarfið í samráði við aðalstöðvar votta Jehóva. Skipuð var neyðarhjálparnefnd, og þegar aðrir vottar komu á staðinn til að hjálpa var þeim skipt í vinnuhópa til að hreinsa og gera við húsnæði sem skemmst hafði. Öldungarnir höfðu líka umsjón með innkaupum og dreifingu vista. Þegar slíkir atburðir verða getur ‚hver lærisveinn ákveðið eftir efnum sínum að senda eitthvað til hjálpar bræðrunum‘ eða leggja fram vinnu, en hyggilegt væri að gera það í samráði við öldungana á staðnum og fá frá þeim leiðbeiningar. — Samanber Postulasöguna 11:27-30.
7. Hvaða daglegum þörfum ættum við einnig að gefa gaum?
7 Kannski hefur þú (hvort sem þú ert öldungur eða ekki) endrum og eins tækifæri til að veita hjálp eftir náttúruhamfarir, en við megum ekki heldur gleyma að það er jafnmikilvægt að hversdagslegum þörfum bræðranna í okkar söfnuði sé gaumur gefinn. Þar sem þessar þarfir vekja ekki eins mikla athygli og meiriháttar náttúruhamfarir er auðvelt að láta sér yfirsjást þær eða gefa þeim mjög lítinn gaum. Það eru þó þessar þarfir sem getið er um í Jakobsbréfinu 2:15-17. Já, kannski eru það viðbrögð okkar við þörfum bræðranna í okkar söfnuði sem leiða í ljós hvort trú okkar er samfara verkum eða dauð.
8. Hvernig geta umsjónarmennirnir brugðist með visku við þörfum safnaðarins?
8 Öldungarnir ættu að kappkosta að vera ‚vitrir og skynsamir‘ í forystu sinni. (Jakobsbréfið 3:13) Með visku sinni geta þeir verndað hjörðina fyrir þeim sem villa á sér heimildir og fara frá einum bróður til annars (eða einum söfnuði til annars), fá fé að láni eða spinna upp sögur til að fá „hjálp.“ Viturlegt er af umsjónarmönnum að ýta ekki undir leti, því að Biblían setur þessa reglu: „Ef einhver vill ekki vinna, þá á hann heldur ekki mat að fá.“ (2. Þessaloníkubréf 3:10-15) Samt vilja þeir ekki ‚ljúka aftur hjarta sínu‘ eða láta bræður sína gera það. (1. Jóhannesarbréf 3:17) Önnur ástæða fyrir því að þeir þurfa að sýna visku er sú að Biblían setur okkur ekki endalausar reglur um það hvernig annast skuli þurfandi eða bágstadda. Aðstæður eru breytilegar eftir stað og stund.
9. (a) Hvernig var séð um verðugar, kristnar ekkjur á fyrstu öld? (b) Hvers konar hjálp er hægt að veita slíkum núna?
9 Í 1. Tímóteusarbréfi 5:3-10 ræddi Páll til dæmis um bágstaddar ekkjur. Fyrst og fremst bar ættingjum þeirra í trúnni skylda til að hjálpa þeim, og vanræksla þeirrar skyldu gat skaðað samband þeirra við Guð. Ef hins vegar verðug, þurfandi ekkja gat ekki fengið hjálp með slíkum hætti gátu öldungarnir tryggt henni einhverja efnislega hjálp frá söfnuðinum. Á okkar tímum hafa sumir söfnuðir líka hjálpað nauðstöddum sín á meðal. Í flestum löndum er þó almannatryggingakerfi ætlað til hjálpar öldruðum, fötluðum og atvinnulausum. Sumir sem þarfnast hjálpar og uppfylla öll skilyrði til að hljóta hana frá opinberum aðilum, fá hana ekki vegna þess að þeir hafa ekki sótt um eða veigra sér við að gera það. Í slíkum tilvikum geta öldungarnir spurst fyrir hjá yfirvöldum eða snúið sér til votta sem búa yfir reynslu í þessum málum. Síðan gætu þeir fengið hæfan bróður eða systur til að hjálpa þeim sem þurfandi er til að fá þá aðstoð sem hann á rétt til. — Rómverjabréfið 13:1, 4.
Hjálp skipulögð
10. Hverju ber öldungunum að vera vakandi fyrir þegar þeir gæta hjarðarinnar?
10 Vökulir umsjónarmenn eru oft lykillinn að því að bágstaddir og þurfandi fái hjálp kærleiksríkra bræðra og systra. Öldungarnir ættu að vera vakandi fyrir andlegum og efnislegum þörfum allra í hjörðinni sem þeir gæta. Skiljanlegt er að öldungarnir leggi mesta áherslu á ‚bænina og þjónustu orðsins.‘ (Postulasagan 6:4) Þess vegna reyna þeir að búa svo um hnútana að meðlimir hjarðarinnar, sem eru rúmliggjandi eða á sjúkrahúsum, fái andlega næringu. Öldungarnir geta látið gera hljóðupptökur af samkomunum fyrir þá sem ekki geta verið viðstaddir. Öldungar og þjónar, sem hafa skipst á um að afhenda segulböndin, hafa komist að raun um að með heimsóknum sínum geta þeir veitt öðrum andlega náðargjöf. (Rómverjabréfið 1:11, 12) Samtímis geta þeir veitt því athygli hvort hlutaðeigandi vanhagar um eitthvað.
11. Lýstu með dæmi hvernig hægt væri að aðstoða systur í erfiðleikum.
11 Þeir veita kannski athygli að fötluð eða öldruð systir gæti stundum komið á samkomur eða átt örlítinn hlut í þjónustunni á akrinum ef einhver önnur systir hjálpaði henni við að baða sig og klæða. (Samanber Sálm 23:1, 2, 5.) Umsjónarmennirnir gætu valið einhvern úr sínum hópi til að gera viðeigandi ráðstafanir. Einnig gætu þeir beðið einhvern í söfnuðinum að bjóða sig fram til að verða einstaklingnum samferða á samkomur eða sjá honum fyrir fari. Sé gerð ákveðin áætlun um það ætti það að tryggja enn betri reglu.
12. Hvernig geta aðrir unnið með öldungunum við að hjálpa sjúkum eða öldruðum?
12 Öldungarnir kunna að veita athygli ýmsu öðru þar sem söfnuðurinn gæti hlaupið undir bagga. Til dæmis gæti öldruð eða sjúk systir verið ófær um að annast heimilið eins og hún var vön. Gætu einhverjir safnaðarþjónar og fleiri rétt henni hjálparhönd? Þarf að vökva garðinn eða reyta illgresi? Þarf að slá grasflötina eða klippa limgerðið? Líklega mun henni líða betur þegar hún veit að búið er að snyrta í kringum húsið hennar. Er einhver systir, sem er á leið út í búð að versla, fús til að líta við hjá henni og kaupa inn fyrir hana? Munum að postularnir höfðu áhuga á hjálp af þessu tagi og völdu hæfa einstaklinga í söfnuðinum til að veita hana. — Postulasagan 6:1-6.
13. Hvaða afleiðingar hafði sú hjálp sem öldungarnir veittu áðurnefndum bróður í Nígeríu?
13 Öldungarnir, sem voru í hirðisheimsókn og fundu Lebechi Okwaraocha og konu hans illa á sig komin, sýndu slíka kristna umhyggju. Öldungaráðið tók málið upp í skyndingu og lét söfnuðinn vita hvað það hefði í hyggju — að endurbyggja húsið. Ýmsir bræður og systur lögðu til efni og tóku fúslega þátt í verkinu. Á einni viku reistu þeir traust, lítið hús með járniklæddu þaki. Frásagan frá Nígeríu hljóðar svo: „Þorpsbúar voru undrandi og komu af eigin hvötum með mat og drykk handa bræðrunum og systrunum sem unnu langan vinnudag til að ljúka verkinu fyrir næsta úrfelli. Margir þorpsbúa kvörtuðu undan öðrum trúfélögum sem þeir sögðu ræna fólk í stað þess að hjápa fátækum. Allt byggðarlagið talaði um þennan atburð. Þorpsbúar eru orðnir mjög móttækilegir fyrir boðskapnum og fjöldamörg heimabiblíunám hafa verið stofnuð.“
Þáttur þinn í ‚góðum verkum‘
14. Hvernig ber okkur að líta á það að vinna ‚góð verk‘ í þágu bræðra okkar?
14 Að sjálfsögðu getum við oft komið öldruðum, fötluðum, sjúkum og þurfandi á aðra vegu til beinnar hjálpar, án þess að tala fyrst við aðra um það. Ef við komum auga á leið til að sýna sanna kristni, hvers vegna ekki að grípa tækifærið og reyna að hjálpa? (Postulasagan 9:36-39) Við gerum það auðvitað ekki af því að aðrir ýta á okkur heldur vegna kristins kærleika. Fyrsta skilyrðið fyrir sérhverri hjálp er að við höfum ósvikinn áhuga á þeim sem er hjálparþurfi og finnum til með honum. Auðvitað getur enginn gefið öldruðum aftur æskufjör sitt, læknað sjúka með kraftaverki eða jafnað efnahag allra í söfnuðinum. Hins vegar ættum við tvímælalaust að vera umhyggjusöm og gjafmild. Þegar við erum það og breytum samkvæmt því mun það styrkja kærleiksböndin milli okkar og þeirra sem við hjálpum. Svo var um Pál og Onesímus sem hjálpaði Páli þegar hann var í fangelsi þótt nýr væri í trúnni. — Fílemonsbréfið 10-13; Kólossubréfið 3:12-14; 4:10, 11.
15. Hvernig getum við hjálpað nauðstöddum bræðrum?
15 Stundum getum við bætt úr brýnni þörf annarra með því að gefa þeim gjöf, annaðhvort undir fjögur augu eða án þess að láta vita deili á okkur. Er bróðir orðinn atvinnulaus? Hefur systir orðið fyrir óvæntum útgjöldum, orðið fyrir slysi eða verið stolið frá henni? Slíkar kringumstæður geta hæglega komið upp í söfnuðinum. Þegar við ‚gefum ölmusu‘ mun faðir okkar, sem sér í leynum, fylgjast með og hafa velþóknun á. (Matteus 6:1-4) Í stað þess að gefa peninga getum við kannski, líkt og Job, gefið fátækum föt eða ekkjum og munaðarlausum mat. — Jobsbók 6:14; 29:12-16; 31:16-22.
16. Með hvaða hætti getum við stundum veitt hjálp? Nefndu dæmi.
16 Reynsla þín eða sambönd getur komið að góðu gagni við að veita öðrum hjálp. Bróðir bað bróður N... um lán. Hann svaraði vingjarnlega: ‚Hvers vegna heldur þú að ég eigi peninga til að lána öðrum?‘ Hinn svaraði: ‚Vegna þess að þú kannt betur að fara með peninga en ég.‘ Bróðir N..., sem hafði oft lánað fé þeim sem voru í kröggum, svaraði: ‚Kannski þarft þú mest á hjálp að halda til að læra að fara með peninga, og ég er meira en fús til að leggja þér lið ef þú vilt þiggja hjálp mína.‘ Slík hjálp er sérstaklega mikils virði fyrir bræður sem þurfa að aðlaga sig breyttum kringumstæðum og efnahag eða eru fúsir til að leggja hart að sér við vinnu sem ekki er mikils metin. Ef bróðir hefur í raun þörf fyrir lán er gott að gera skriflegan samning til að forðast misskilning og vandamál síðar meir. En margir bræður, sem vilja síður þurfa að taka fé að láni, væru mjög þakklátir fyrir leiðbeiningar og góð ráð. (Rómverjabréfið 13:8) Því má vel lýsa með frásögu frá Vestur-Afríku: Emmanúel var hárskeri að mennt. En viðskiptavinir voru fáir og hann var hnugginn yfir því að hann skyldi ekki geta séð sér farborða. Þá spurði vökull öldungur í söfnuðinum Emmanúel hvort hann gæti hugsað sér annars konar vinnu. Já, það gat hann, því að hann ætlaði ekki að láta faglegt stolt vera sér fjötur um fót. Öldungurinn talaði við kunningja sína og fann vinnu fyrir Emmanúel sem vörður á spítala. Hann hefur gert vel í því starfi og getað hjálpað öðrum í söfnuðinum.
17. Hvernig gætir þú hugsanlega hjálpað bróður á spítala? (Sálmur 41:2-4)
17 Ef bróðir eða systir liggur á spítala eða er á elliheimili höfum við sérstaka möguleika á að hjálpa. Sem fyrr er einlægur áhugi og umhyggja nauðsynleg. Þú getur sýnt hvorttveggja með því að vera fús til að lesa fyrir sjúklinginn úr uppbyggilegum, kristnum bókum eða blöðum eða segja hvetjandi frásögur. Í sumum löndum eru hjúkrunarheimili og spítalar svo yfirfullir að sjúklingar fá hvorki mat né hjálp við að baða sig nema þeir sem heimsækja þá hjálpi þeim. Þar sem svo háttar til mætti, ef starfslið samþykir, færa þeim næringarríkan mat eða hjálpa til við þvott og hreinlæti. Vantar hann slopp eða inniskó? (2. Tímóteusarbréf 4:13) Gætir þú boðist til að annast eitthvert mál sem veldur sjúklingnum áhyggjum? Kannski er hann áhyggjufullur út af því hvernig launatékkinn hans verði innleystur og reikningarnir greiddir. Þú gætir kannski létt þeim af honum með því að annast fyrir hann einföldustu mál svo sem að sjá um að pósturinn hrúgist ekki upp fyrir innan dyrnar hjá honum, að blómin séu vökvuð og litið eftir íbúðinni.
18. Hvað er þú staðráðinn í að gera fyrir þurfandi bræður?
18 Enginn vafi leikur á að við getum öll fundið leiðir til að gera meira en aðeins að segja: „Vermið yður og mettið!“ (Jakobsbréfið 2:16) Hugsaðu um bræðurna og systurnar í söfnuðinum þínum. Eru einhverjir í alvarlegum fjárhagskröggum, veikir, fatlaðir eða rúmfastir? Hvað getur þú gert til að hjálpa þessum ástkæru meðlimum safnaðarins sem Kristur dó fyrir? Hafir þú það viðhorf ert þú betur í stakk búinn til að bregðast skjótlega við ef hjálpar þinnar er krafist.
19. (a) Hvers vegna er jafnvægi mjög þýðingarmikið í þessu efni? (b) Hvað er það besta sem við getum gert fyrir aðra og hvers vegna? (Sálmur 72:4, 16)
19 Með því að gera það sem við getum til að aðstoða bræður okkar sönnum við að trú okkar er ekki dauð. Þessi sama trú fær okkur til að vinna kappsamlega að hinni kristnu prédikun. Við þurfum að varðveita jafnvægi milli þess að hjálpa öðrum efnislega og eiga reglulega þátt í hinni kristnu prédikun. (Samanber Matteus 15:3-9; 23:23.) Þetta jafnvægi kom vel fram í leiðbeiningum Jesú til Mörtu og Maríu. Hann sagði að í samanburði við efnislega fæðu væri hin andlega „góða hlutskiptið“ sem ekki yrði frá okkur tekið. (Lúkas 10:39-42) Í þessu heimskerfi verða alltaf til sjúkir og fátækir. Við bæði getum og ættum að gera þeim gott. (Markús 14:7) En mest og varanlegast gagn getum við unnið þeim með því að kenna þeim sannindin um Guðsríki. Það var það sem Jesús einbeitti sér að. (Lúkas 4:16-19) Undir ríki Guðs verður fátækum, sjúkum og hrjáðum veitt varanleg lausn frá bágindum sínum. Hvílík gleði er það ekki að hjálpa bræðrum okkar og öðrum að treysta Guði og ‚höndla hið sanna líf.‘ — 1. Tímóteusarbréf 6:17-19.
Manst þú?
◻ Hver eru mikilvægustu ‚góðverk‘ sem kristni söfnuðurinn getur unnið?
◻ Hvernig geta öldungarnir gefið öfgalausan gaum ‚góðum verkum‘ tengd efnahag bræðranna?
◻ Hvaða skref gætu öldungarnir stigið til hjálpar?
◻ Hvað getur þú gert til að hjálpa þurfandi bræðrum þínum eða systrum?
[Rammagrein á blaðsíðu 16]
Söfnuðurinn sýndi umhyggju
Hjón, sem höfðu flust til lítils sveitasafnaðar, segja svo frá:
‚Fyrir þrem árum seldum við hjónin húsið okkar og fluttumst til fjarlægs safnaðar. Vegna ýmissa vandamála var þar þörf fyrir hjálp þroskaðra bræðra. Innan skamms hafði ég fjögur störf í minni umsjá. Okkur þótti vænt um bræðurna og langaði til að starfa með þeim. Eftir því sem mánuðirnir liðu færðist andi safnaðarins í betra horf og tveir góðir öldungar fluttust þangað.
Þá veiktist konan mín og á síðasta ári þurfti hún að gangast undir stóra skurðaðgerð. Sama dag og hún var lögð inn á spítala veiktist ég af lifrarbólgu. Tveim mánuðum síðar var mér sagt upp störfum vegna þess að efnahagur var bágur á þessum slóðum. Við vorum févana, ég var atvinnulaus og bæði vorum við að reyna að endurheimta heilsuna. Ég var niðurdreginn út af því að umdæmismót var á næstu grösum og ég var með atriði á dagskránni. Ég hafði líka verkefni á svæðismóti eftir hálfan mánuð. Þar sem við vorum peningalaus hafði ég ekki hugmynd um hvernig við gætum komist þangað eða haft í okkur og á. Morgun einn fór konan mín út í starfið og ég settist niður til að hugleiða aðstæður okkar.
Þegar ég horfði út um gluggann spurði ég sjálfan mig hvað væri orðið af trausti mínu til Jehóva. Ég hafði sagt konu minni að hafa ekki áhyggjur, en nú var ég farinn að vera með efasemdir. Í bæn játaði ég fyrir Jehóva mína veiku trú og sárbændi hann um hjálp. Um leið og ég lauk bæninni bankaði bróðir á dyrnar. Hann bauð mér að koma með sér heim og þiggja kaffibolla. Ég svaraði honum að mér væri hollara að sitja heima því að ég þyrfti að undirbúa atriði fyrir samkomuna um kvöldið. En honum varð ekki haggað og hann sagði að það tæki aðeins fáeinar mínútur. Ég fór því með honum. Við snerum aftur heim til mín hálftíma seinna og mér leið betur þegar ég steig út úr bílnum.
Þegar ég gekk inn í húsið tók ég eftir að eldhúsborðið var hlaðið matvörum. Ég hugsaði með mér að konan mín hlyti að hafa farið í búð. En hvernig hefði hún getað gert það því að við áttum ekki grænan eyri? Þá kom ég auga á umslag. Utan á því stóð:
„Frá bræðrum og systrum sem þykir mjög vænt um ykkur. Ekki leggja neitt af þessu í framlagabaukinn. Það er þegar búið að gera það fyrir ykkur.“
Ég gat ekki haldið aftur af tárunum. Ég hugsaði um mína litlu trú og það kom mér til að gráta enn meira. Þá kom konan mín heim. Ég gat bara bent á matvörurnar og hinar gjafirnar. Hún fór líka að gráta ásamt systrum tveim sem höfðu komið inn með henni. Við reyndum að útskýra að við gætum ekki tekið við svona miklu, en systurnar sögðu okkur að enginn vissi hver hefði gefið hvað. Allur söfnuðurinn hafði lagt sitt að mörkum vegna þess að honum fannst við hafa kennt þeim að gefa öðrum. Við það jókst táraflóðið enn meira!‘
Þegar bróðirinn skrifaði þessa frásögu var heilsan orðin betri og þau hjónin tóku þá bæði þátt í aðstoðarbrautryðjandastarfi. Þessi frásaga vekur okkur sannarlega til umhugsunar.
[Rammagrein á blaðsíðu 18]
Vitnisburður um kristinn kærleika
Einn af söfnuðum votta Jehóva í vesturhluta Bandaríkjanna fékk einstakt tækifæri til að sýna kristinn kærleika eins og Ritningin hvetur til, þegar ríkið opnaði miðstöð fyrir lamaða í starfssvæði safnaðarins. Einn af fyrstu vistmönnunum var hinn 25 ára gamli Gary sem ekki var hægt að annast lengur heima fyrir. Hann var lamaður á höndum og fótum og átti erfitt um tal.
Gary hafði verið skírður vottur í sjö ár. Strax og hann kom á nýja dvalarheimilið vildi hann sækja samkomur safnaðarins. Foreldrar hans bjuggu ekki allfjarri og um skeið óku þau honum á samkomurnar. Sökum aldurs þeirra fóru aðrir bræður í söfnuðinum að hjálpa til. Bróðir, sem átti sendibíl, tók sig til ásamt konu sinni og tveim dætrum og lagði af stað þrem stundarfjórðungum fyrir samkomuna til að geta sótt Gary. Að samkomunni lokinni skiluðu þau honum á sama stað og komu því seint heim á kvöldin.
Meðan þessu fór fram var fleira að gerast á hælinu. Aðrir vistmenn sýndu sannindum Biblíunnar áhuga. Innan skamms þáðu tveir þeirra biblíunám. Síðar tóku fleiri að sýna áhuga. En hvernig var hægt að flytja þá alla á samkomur? Önnur fjölskylda í söfnuðinum keypti sendiferðabíl og fyrirtæki í eigu bræðra lagði til þann þriðja. Samt sem áður dugði það ekki alltaf til og var stundum óþægilegt. Gat söfnuðurinn gert eitthvað meira?
Öldungarnir ræddu málið og lögðu síðan til að keypt yrði bifreið til þess eingöngu að flytja fatlaða til og frá samkomum. Söfnuðurinn gaf samþykki sitt og lagði fúslega fram fé. Nokkrir vottar á svæðum þar í kring, sem heyrðu af þessu framtaki, lögðu einnig sitt af mörkum. Keypt var bifreið og búin þannig að hægt væri að flytja í henni fólk í hjólastólum.
Núna skiptast bóknámshópar safnaðarins á um að aka bifreiðinni á samkomur og mót. Fimm frá hælinu sækja reglulega samkomur og fjórir þeirra eru nú skírðir vottar. Fjöldi bræðra og systra hefur kynnst þeim og hefur yndi af því að hjálpa þeim svo sem með því að halda á söngbókum fyrir þá og fletta upp ritningarstöðum á samkomum. Á svæðis- og umdæmismótum hjálpa þeir jafnvel til við að mata og sjá um þá sem geta ekki bjargað sér sjálfir. Allt þetta hefur skapað sterk, gagnkvæm kærleikstengsl. Og hvað um Gary? Hann er núna safnaðarþjónn í þessum söfnuði sem hefur gefið svo góðan vitnisburð um kærleika sinn. — Postulasagan 20:35.