Geta allir menn nokkurn tíma elskað hver annan?
LÖGLÆRÐUR maður sagði að „eilíft líf“ væri undir því komið að elska Guð af öllu hjarta og náungann eins og sjálfan sig. Jesús hrósaði manninum og sagði: „Þú svaraðir rétt. Gjör þú þetta, og þú munt lifa.“ (Lúkas 10:25-28; 3. Mósebók 19:18; 5. Mósebók 6:5) En maðurinn vildi réttlæta sjálfan sig og spurði: „Hver er þá náungi minn?“
Eflaust reiknaði hann með að Jesús svaraði: „Samlandar þínir, Gyðingar.“ En Jesús sagði sögu af miskunnsömum og hjálpfúsum Samverja og sýndi fram á að náunginn þarf ekki að vera sömu þjóðar og við sjálf. (Lúkas 10:29-37; Jóhannes 4:7-9) Í kennslu sinni og þjónustu lagði hann áherslu á að ákvæðin um að elska Guð og náungann væru þýðingarmestu boðorð skaparans. — Matteus 22:34-40.
En hefur nokkur hópur manna einhvern tíma elskað náungann í raun og veru? Er nokkur möguleiki á því að allir menn geti elskað hver annan?
Kraftaverk á fyrstu öld
Jesús sagði fylgjendum sínum að þeir myndu þekkjast af kærleika sem væri hafinn yfir kynþátta- og þjóðernismúra og alla aðra tálma. Hann sagði: „Nýtt boðorð gef ég yður, að þér elskið hver annan. Eins og ég hef elskað yður, skuluð þér einnig elska hver annan.“ Síðan bætti hann við: „Á því munu allir þekkja, að þér eruð mínir lærisveinar, ef þér berið elsku hver til annars.“ — Jóhannes 13:34, 35; 15:12, 13.
Kennsla Jesú um kærleikann og fordæmi hans sjálfs unnu kraftaverk á fyrstu öld. Fylgjendur hans líktu eftir meistara sínum og lærðu að elska hver annan þannig að þeir vöktu athygli og aðdáun víða. Tertúllíanus, rithöfundur á annarri og þriðju öld, kvað ókristna menn hafa hrósað fylgjendum Jesú og sagt: ‚Sjáið hversu þeir elska hver annan og hvernig þeir eru jafnvel fúsir til að deyja hver fyrir annan!‘
Jóhannes postuli skrifaði: ‚Við eigum að láta lífið fyrir bræðurna.‘ (1. Jóhannesarbréf 3:16) Jesús kenndi fylgjendum sínum að elska jafnvel óvini sína. (Matteus 5:43-45) Hvaða afleiðingar hefur það þegar fólk elskar hvert annað í alvöru eins og Jesús kenndi?
Prófessor í stjórnmálafræði virðist hafa velt því fyrir sér. Haft var eftir honum í tímaritinu The Christian Century: „Getur nokkur í alvöru séð Jesú fyrir sér að henda handsprengju að óvinum sínum, skjóta af vélbyssu, beita eldvörpu, varpa kjarnorkusprengju eða skjóta á loft langdrægu flugskeyti sem myndi drepa eða limlesta þúsundir mæðra og barna?“
Prófessorinn svaraði þessu sjálfur: „Spurningin er svo fáránleg að hún er varla svaraverð.“ Síðan varpaði hann fram annarri spurningu: „Ef Jesús gat ekki gert þetta og verið trúr eðli sínu, hvernig getum við þá gert þetta og verið honum trúir?“ Hlutleysisafstaða fyrstu fylgjenda Jesú er rækilega skjalfest í fjölda sagnfræðirita og ætti ekki að koma okkur á óvart. Lítum á tvö dæmi.
Bókin Our World Through the Ages, eftir N. Platt og M. J. Drummond, segir: „Hegðun kristinna manna og Rómverja var mjög ólík. . . . Kristur hafði prédikað frið svo að þeir neituðu að gerast hermenn.“ Og Edward Gibbon segir í bók sinni, The Decline and Fall of the Roman Empire: „[Frumkristnir menn] neituðu að taka virkan þátt í borgaralegri stjórnsýslu eða hervörnum heimsveldisins. . . . Það var óhugsandi að kristinn maður gæti, án þess að afsala sér enn helgari skyldu, gegnt starfi hermanns, yfirvalds eða höfðingja.“
Hvað um nútímann?
Er nokkurs staðar að finna kærleika nú á dögum eins og Kristur sýndi? Alfræðibókin Encyclopedia Canadiana segir: „Starf votta Jehóva er endurvakning þeirrar frumkristni sem Jesús og lærisveinar hans ástunduðu . . . Allir eru bræður.“
Hvað þýðir það? Að vottar Jehóva láta ekkert koma sér til að hata náungann — hvorki kynþátt, þjóðerni né uppruna. Og þeir drepa ekki nokkurn mann vegna þess að þeir hafa í óeiginlegri merkingu smíðað plógjárn úr sverðum sínum og sniðla úr spjótum sínum eins og Biblían spáði að sannir þjónar Guðs myndu gera. — Jesaja 2:4.
Orð ritstjórnargreinarinnar í dagblaðinu Sacramento Union í Kaliforníu vekja því enga furðu: „Það nægir að segja að ef allur heimurinn lifði eftir trú votta Jehóva væri bundinn endi á blóðsúthellingar og hatur og kærleikurinn myndi ráða ríkjum.“
Maður skrifaði í ungverska tímaritið Ring: „Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ef vottar Jehóva byggju einir á jörðinni yrðu engar styrjaldir framar og lögreglan hefði ekki öðrum skyldum að gegna en að stjórna umferð og gefa út vegabréf.“
Rómversk-kaþólsk nunna lýsti einu sinni aðdáun sinni á vottum Jehóva í ítalska kirkjutímaritinu Andare alle genti: „Þeir hafna eindregið hvers kyns ofbeldi og umbera, án uppreisnar, þær mörgu prófraunir sem þeir mega ganga í gegnum vegna trúarskoðana sinna . . . Hversu ólíkur væri ekki heimurinn ef við vöknuðum einn góðan veðurdag einráðin í að taka okkur aldrei framar vopn í hönd, hvað sem það kostaði og hvað sem það þýddi, alveg eins og vottar Jehóva!“
Vottar Jehóva eru annálaðir fyrir að hjálpa náunganum. (Galatabréfið 6:10) Lettnesk kona, sem veiktist alvarlega í Potma-hegningarbúðunum um miðjan sjöunda áratuginn, segir í bók sinni Women in Soviet Prisons: „[Vottarnir] hjúkruðu mér frábærlega allan tímann sem ég var veik. Ég hefði ekki getað óskað mér betri umönnunar, sérstaklega í fangabúðum.“ Hún bætir við: „Vottar Jehóva telja það skyldu sína að hjálpa öllum, óháð trú og þjóðerni.“
Fjölmiðlar í Tékklandi fjölluðu fyrir nokkrum árum um framkomu vottanna í fangabúðum. Í umfjöllun um heimildarmyndina „Glataða heimilið,“ sem gerð var í Brno, sagði dagblaðið Severočeský deník: „Það er eftirtektarvert að þessir áreiðanlegu samtíðarmenn okkar [tékkneskir og slóvakískir Gyðingar sem lifðu af] tala af mikilli aðdáun um fanga úr hópi votta Jehóva. ‚Þeir voru afskaplega hugrakkir, voru sífellt að hjálpa okkur við hvaðeina sem þeir gátu þótt þeir hættu þar með á aftöku,‘ sögðu margir. ‚Þeir báðu fyrir okkur, rétt eins og við tilheyrðum fjölskyldunni, og þeir hvöttu okkur til að gefast ekki upp.‘“
En er hægt að elska þá sem bókstaflega hata okkur?
Kærleikur yfirvinnur hatur
Jesús kenndi að menn skyldu elska óvini sína, rétt eins og biblíuorðskviður einn segir: „Ef óvin þinn hungrar, þá gef honum að eta, og ef hann þyrstir, þá gef honum að drekka.“ (Orðskviðirnir 25:21; Matteus 5:44) Blökkukona, sem var nýlega orðin vottur Jehóva, benti á hve jákvæð áhrif það hefði þegar fólk, sem maður hefur talið óvini sína, sýnir manni ást og umhyggju: „Stundum hlýnar mér svo um hjartaræturnar að ég ræð ekki við tárin þegar hvítir vottar sýna mér ósvikinn kærleika. Áður fyrr hefði ég hiklaust drepið þetta fólk í þágu byltingarinnar.“
Frönsk kona, sem er vottur, segir frá því að í síðari heimsstyrjöldinni hafi nágrannakona klagað móður hennar fyrir Gestapó. Móðirin þurfti að vera „tvö ár í fangabúðum í Þýskalandi og var næstum dáin þar,“ segir dóttirin. „Eftir stríðið vildi franska lögreglan fá mömmu til að skrifa undir skjal þar sem þessi kona var sökuð um samstarf við Þjóðverja. En mamma neitaði.“ Nágrannakonan fékk síðar ólæknandi krabbamein. ‚Mamma eyddi mörgum klukkustundum í að gera henni lífið sem þægilegast síðustu mánuðina sem hún lifði. Ég gleymi aldrei þessum sigri kærleikans yfir hatrinu,‘ segir dóttirin.
Ljóst er að fólk getur lært að elska hvert annað. Sannleikur Biblíunnar hefur sameinað fyrrverandi óvini — tútsa og hútúmenn, Gyðinga og Araba, Armena og Tyrki, Japana og Bandaríkjamenn, Þjóðverja og Rússa, mótmælendur og kaþólska.
Fyrst milljónir manna, sem hötuðu hver annan, hafa nú lært að elska hver aðra hlýtur heill mannheimur að geta gert það líka. En óneitanlega þarf gríðarleg breyting að eiga sér stað í heiminum til að allir menn elski hver annan. Hvað getur komið slíkri breytingu til leiðar?
[Myndir á blaðsíðu 7]
Vottarnir hafa í táknrænni merkingu smíðað plógjárn úr sverðum sínum.
Hvítir og svartir í Suður-Afríku.
Gyðingar og Arabar.
Hútúmenn og tútsar.