Núna er ég fegin að vera á lífi!
„Þú gerir þér grein fyrir að þú deyrð, er það ekki?“ spurði læknirinn. Tvívegis áður hefði ég fegin viljað deyja en ekki í þetta skipti. Leyfið mér að útskýra málið.
ÉG ÓLST upp á Long Island í úthverfi New York borgar þar sem pabbi minn var vinsæll kappakstursmaður. Hann var haldinn fullkomnunaráráttu sem þreifst á samkeppni. Hann var auk þess mislyndur og ákaflega erfitt var að gera honum til geðs. Mamma var aftur á móti friðsöm og rólynd kona og óttaðist svo um pabba að hún gat ekki horft á hann keppa.
Við bróðir minn lærðum snemma að láta lítið fyrir okkur fara á heimilinu, eins og mamma hafði þegar vanið sig á að gera. En það var alls ekki auðvelt. Við vorum öll logandi hrædd við pabba. Óttinn hafði þau áhrif á mig að mér fannst ég aldrei geta gert neitt rétt. Sjálfsvirðing mín beið enn meiri hnekki þegar „fjölskylduvinur“ misnotaði mig kynferðislega. Ég reyndi að stytta mér aldur því ég réði ekki við tilfinningarnar. Þetta var fyrra skiptið sem ég taldi að dauðinn yrði kærkominn léttir.
Mér fannst ég einskis virði og ekki elskuð og fór að þjást af sjúklegum matarvenjum eins og títt er hjá ungum konum með litla sjálfsvirðingu. Ég fór að leita unaðar og spennu í áfengi, fíkniefnum og saurlifnaði með tilheyrandi fóstureyðingum — ‚leita að ást á vitlausum stöðum‘ eins og segir í lagstúfi nokkrum. Ég stundaði mótorhjólaakstur, bílakappakstur og köfun og öðru hverju brá ég mér til Las Vegas í fjárhættuspil. Ég leitaði líka til spákonu og fiktaði við ouija-borð mér til gamans án þess að átta mig á hættum spíritismans. — 5. Mósebók 18:10-12.
Spennufíknin leiddi að auki til þess að ég tók þátt í fíkniefnasölu og búðahnupli. Leitin að ást og viðurkenningu hafði líka í för með sér að ég var með fjölda karlmanna og eignaðist marga kærasta. Samanlagt skapaði allt þetta miklu hættulegri lífsstíl en mig óraði fyrir.
Nótt eina, eftir að ég hafði neytt áfengis og fíkniefna hjá kappakstursbrautinni, tók ég þá óviturlegu ákvörðun að leyfa kærasta mínum að aka mér heim. Ég ‚dó‘ í framsætinu og hann greinilega líka stuttu síðar en ég hrökk aftur til meðvitundar við höggið af árekstrinum. Ég var lögð inn á spítala með fjölda áverka en náði mér um síðir ef undan er skilið skaddað hægra hné.
Löngun í eitthvað betra
Þótt ég mæti eigið líf lítils var mér ákaflega umhugað um öryggi og réttindi barna og dýra og um verndun umhverfisins. Ég þráði betri heim og í viðleitni minni til að skapa slíkan heim var ég virk í fjölmörgum samtökum. Það var þessi löngun í betri heim sem kom mér fyrst til að hlusta á það sem samstarfskona sagði, en hún var ein af vottum Jehóva. Þegar eitthvað fór úrskeiðis í vinnunni sagði hún alltaf: „Æ, þetta heimskerfi.“ Þegar ég spurði hvað hún ætti við útskýrði hún að bráðum yrði lífið laust við allar áhyggjur. Ég hlustaði af áhuga því ég virti hana mjög mikils.
Því miður skildu leiðir en ég gleymdi aldrei því sem hún sagði. Ég gerði mér grein fyrir að einn góðan veðurdag yrði ég að gera miklar breytingar á lífi mínu til að þóknast Guði. En ég var ekki tilbúin. Samt tilkynnti ég kærustum mínum að ég ætlaði einhvern tímann að verða vottur og ef það væri þeim ekki að skapi væri eins gott að slíta samvistum strax.
Fyrir vikið vildi síðasti kærastinn minn vita meira og sagði að ef ég hefði áhuga þá hefði hann það kannski líka. Við byrjuðum því að leita að vottunum en í staðinn fundu þeir okkur þegar þeir knúðu dyra hjá mér. Biblíunámskeið var hafið en síðar ákvað kærasti minn að hætta náminu og fara aftur til eiginkonu sinnar.
Biblíunámið var oft óreglulegt. Það tók tíma áður en ég mat að verðleikum viðhorf Jehóva til heilagleika lífsins. En um leið og ég leiðrétti hugsun mína sá ég nauðsyn þess að hætta fallhlífarstökki og reykingum. Smám saman varð mér lífið kærara og ég var tilbúin að koma mér fyrir og hætta að leika mér að lífinu. Hinn 18. október 1985 gaf ég tákn um vígslu mína við Jehóva með niðurdýfingarskírn. Ekki vissi ég þá að líf mitt héngi brátt á bláþræði.
Aftur langar mig að deyja
Nokkrum mánuðum síðar, kvöldið 22. mars 1986, var ég fyrir utan húsið að taka þvottinn inn úr bílnum þegar bíll ók á mig á ofsahraða og dró mig eina þrjátíu metra á eftir sér. Ökumaðurinn stakk af. Þótt ég slasaðist á höfði var ég með rænu allan tímann.
Ég lá á grúfu á dimmum veginum og hryllti við tilhugsuninni um að verða fyrir öðrum bíl. Sársaukinn var óbærilegur, meiri en ég gat þolað. Ég bað því án afláts til Jehóva um að lofa mér að deyja. (Jobsbók 14:13) Svo vildi til að hjúkrunarkona kom að mér. Ég bað hana um að hagræða lemstruðum fótum mínum. Hún gerði það og bjó líka til æðaklemmu úr kjólnum sínum til að stöðva blæðinguna úr opnum beinbrotum á öðrum fætinum. Stígvélin mín fundust nokkrar húsalengdir í burtu full af blóði!
Vegfarendur gerðu sér ekki grein fyrir því að ég hafði verið fótgangandi og spurðu sífellt hvar bíllinn minn væri. Ég hélt að hann væri við hliðina á mér því ég vissi ekki hve langa leið ég hafði verið dregin. Þegar sjúkraliðarnir komu héldu þeir að ég myndi deyja. Þeir kölluðu því á rannsóknarlögregluna þar eð manndráp vegna gálauss aksturs telst glæpsamlegt athæfi. Ökumaðurinn var að lokum handtekinn. Lögreglan girti svæðið af og tók bílinn minn í sína vörslu sem sönnunargagn í glæpamáli. Báðar hurðir á annarri hliðinni höfðu rifnað af.
Hættuástand skapast
Þegar ég kom á slysadeildina endurtók ég í sífellu, þótt ég væri með súrefnisgrímu: „Ekki blóðgjöf, ekki blóðgjöf. Ég er vottur Jehóva!“ Það síðasta sem ég man eftir voru örvæntingarfullar skipanir neyðarvaktarinnar og stór fataskæri sem rennt var upp eftir bakinu á mér.
Ég var undrandi að vera lífs þegar ég vaknaði aftur. Ég missti meðvitund og komst aftur til meðvitundar á víxl. Í hvert sinn sem ég vaknaði bað ég fjölskyldu mína um að hafa samband við hjónin sem höfðu haft biblíunámskeið með mér. Fjölskyldan mín var ósátt við að ég skyldi hafa gerst vottur svo hún „gleymdi“ að láta þau vita. En ég gafst ekki upp — það var alltaf það fyrsta sem ég bað um er ég opnaði augun. Loks bar þrautseigja mín árangur og dag einn þegar ég vaknaði voru þau hjá mér. Hvílíkur léttir! Fólk Jehóva vissi hvar ég var niðurkomin.
En gleði mín var skammvin því að blóðrauðinn fór lækkandi og ég fékk háan hita. Bein, sem voru talin valda sýkingunni, voru fjarlægð og fjórum málmteinum komið fyrir í fætinum. En brátt kom sótthitinn aftur og fóturinn varð svartur. Það var komið drep í hann og líf mitt var undir því komið að hann yrði tekinn af.
Þrýst á um að þiggja blóð
Þar eð blóðrauðinn hafði hríðlækkað töldu læknar óhugsandi að gera aðgerðina án blóðs. Læknar, hjúkrunarkonur, ættingjar og fyrrverandi félagar voru fengnir til að þrýsta á mig. Síðan var farið að hvísla fyrir utan dyrnar. Ég heyrði út undan mér að læknarnir voru að leggja á ráðin um eitthvað en ég áttaði mig ekki á hvað það var. Til allrar hamingju heyrði vottur, sem þá kom í heimsókn, að til stæði að þvinga upp á mig blóðgjöf. Hún hafði strax samband við kristna öldunga á staðnum sem komu mér til hjálpar.
Sálfræðingur var ráðinn til að meta hugarástand mitt. Tilgangurinn var greinilega sá að láta lýsa mig lagalega vanhæfa, þannig að hægt yrði að virða óskir mínar að vettugi. Ráðabruggið mistókst. Þá var prestur fenginn til að sannfæra mig um að það væri í lagi að þiggja blóð, en hann hafði sjálfur fengið blóðgjöf. Að lokum leitaði fjölskylda mín dómsúrskurðar til að þvinga upp á mig blóði.
Klukkan rúmlega tvö um nóttina gengu læknar, réttarritari, réttarþjónn, lögfræðingar spítalans og dómari fylktu liði inn á sjúkrastofuna til mín. Réttur var settur. Mér var ekki tilkynnt um það fyrirfram, ég hafði enga biblíu, ég fékk enga lögfræðiaðstoð og var á sterkum kvalastillandi lyfjum. Hver var niðurstaða réttarins? Dómarinn hafnaði úrskurðarbeiðninni og sagðist dást meira en nokkru sinni fyrr að ráðvendni votta Jehóva.
Sjúkrahús í Camden í New Jersey féllst á að meðhöndla mig. Sjúkrahúsyfirvöld í New York voru æf og meinuðu mér um alla meðferð, meðal annars verkjalyf. Þau neituðu líka þyrlunni, sem átti að flytja mig á spítalann í New Jersey, um leyfi til að lenda. Til allrar hamingju lifði ég af flutninginn í sjúkrabílnum. Þegar ég komst á leiðarenda heyrði ég orðin sem eru fremst í frásögninni: „Þú gerir þér grein fyrir að þú deyrð, er það ekki?“
Velheppnuð skurðaðgerð
Ég var svo máttfarin að hjúkrunarkona varð að hjálpa mér að merkja við á blaði að ég væri samþykk skurðaðgerðinni. Taka varð hægri fótinn af fyrir ofan hné. Eftir það lækkaði blóðrauðinn niður fyrir tvo og læknana grunaði að ég hefði hlotið alvarlegar heilaskemmdir. Það stafaði af því að þeir fengu engin viðbrögð þegar þeir kölluðu í eyra mér „Virginía, Virginía“ — nafnið sem stóð á innritunarskjölunum mínum. En þegar ég heyrði hvíslað mjúklega „Ginger, Ginger“ skömmu síðar, opnaði ég augun og sá mann sem ég hafði aldrei litið áður.
Bill Turpin var frá einum af söfnuðum votta Jehóva í New Jersey. Vottar í New York höfðu sagt honum að ég væri kölluð Ginger — sem hafði verið gælunafn mitt alla ævi. Þar sem ég var í öndunarvél og gat með engu móti talað, bar hann fram spurningar sem ég gat svarað með því að depla augunum. „Viltu að ég haldi áfram að reyna að heimsækja þig,“ spurði hann, „og segi vottunum í New York frá þér?“ Ég gat ekki deplað augunum nógu oft! Bróðir Turpin hafði tekið áhættu með því að læðast inn á stofuna þar eð fjölskylda mín hafði fyrirskipað að ég ætti ekki að fá neina votta í heimsókn.
Eftir sex mánaða sjúkrahússdvöl gat ég enn aðeins gert einföldustu hluti, svo sem borðað og burstað tennurnar. Um síðir fékk ég gervifót og gat gengið svolítið um í göngugrind. Ég fór heim af spítalanum í september 1986 og sjúkraliði var hjá mér næstu sex mánuðina mér til aðstoðar.
Hjálp frá bræðrafélaginu
Jafnvel áður en ég kom aftur heim var ég virkilega farin að skilja hvað það merkir að tilheyra kristnu bræðrafélagi. (Markús 10:29, 30) Bræður og systur önnuðust bæði líkamlegar og andlegar þarfir mínar af alúð. Með kærleiksríkri hjálp þeirra gat ég sótt kristnar samkomur á ný og með tíð og tíma jafnvel tekið þátt í aðstoðarbrautryðjandastarfinu.
Málsóknin gegn ökumanni bílsins var leidd til lykta innan nokkurra mánaða — lögfræðingi mínum til mikillar undrunar — en venjulega líða minnst fimm ár áður en dæmt er í slíkum málum. Skaðabæturnar sem ég fékk gerðu mér kleift að flytja í aðgengilegra hús. Auk þess keypti ég sendiferðabíl með hjólastólalyftu og handstjórntækjum. Árið 1988 gerðist ég reglulegur brautryðjandi en þeir verja að minnsta kosti 1000 klukkustundum á ári til boðunarstarfsins. Síðan þá hef ég notið þess að starfa á svæðum í Norður-Dakota, Alabama og Kentucky. Ég hef keyrt meira en 160.000 kílómetra á sendiferðabílnum, mestmegnis í hinni kristnu þjónustu.
Ég hef lent í mörgu hlægilegu á rafdrifnu, þriggja hjóla vespunni minni. Tvívegis hef ég hvolft henni þegar ég var í starfinu með eiginkonum farandumsjónarmanna. Eitt sinn þegar ég var í Alabama taldi ég mig geta stokkið yfir læk á vespunni, en mér skjátlaðist hrapallega og lenti á jörðinni þar sem ég lá útötuð í aur. En með því að hafa skopskynið í lagi og taka ekki sjálfa mig of hátíðlega hef ég getað varðveitt jákvætt viðhorf mitt.
Haldið uppi af öruggri von
Stundum hafa heilsuvandamálin verið næstum yfirþyrmandi. Ég varð að hætta brautryðjandastarfi í tvígang fyrir nokkrum árum af því það leit út fyrir að taka þyrfti hinn fótinn af. Nú vofir stöðugt yfir mér að geta misst fótinn og síðustu fimm árin hef ég verið alveg bundin við hjólastól. Árið 1994 handleggsbrotnaði ég. Ég þurfti hjálp til baða mig og klæða, við eldamennskuna og þrifin, og til að komast leiðar minnar. En þrátt fyrir þennan afturkipp gat ég haldið áfram sem brautryðjandi með aðstoð bræðranna.
Mestalla ævi hef ég sóst eftir spenningi en nú geri ég mér ljóst að mest spennandi tímarnir eru framundan. Sú sannfæring mín að Guð lækni öll mein í nýja heiminum, sem nálgast óðfluga, gerir að verkum að ég er glöð að vera á lífi. (Jesaja 35:4-6) Í þessum nýja heimi hlakka ég til að geta synt um með hvölum og höfrungum, reikað um fjöll og firnindi með ljónynju og ungum hennar, eða jafnvel bara gengið á ströndinni. Ég hef yndi af að sjá sjálfan mig gera allt það, sem Guð skapaði okkur til að njóta, í þessari paradís á jörð. — Frásaga Ginger Klauss.
[Mynd á blaðsíðu 21]
Þegar fjárhættuspil var mitt líf og yndi.
[Mynd á blaðsíðu 23]
Loforð Guðs halda mér uppi.