Horft á heiminn

Vinnudagur karla og kvenna

Ef Norður-Ameríka og Ástralía eru undanskilin vinna konur alls staðar lengri vinnudag en karlar, að sögn Populi, tímarits Mannfjöldasjóðs Sameinuðu þjóðanna. Bilið er breiðast í Afríku og á þeim svæðum Asíu sem snúa að Kyrrahafi, en þar er vinnuvika útivinnandi kvenna að meðaltali 12 stundum lengri en karla. „Í mörgum þróunarríkjum vinna konur nú á bilinu 60-90 stundir á viku,“ segir tímaritið, „aðeins til að halda sömu rýru lífsgæðunum og fyrir áratug.“ Í iðnríkjum heims fer hlutdeild karla í heimilisstörfum aftur á móti vaxandi. „En þessi aukna hlutdeild stafar ekki af jafnari skiptingu matargerðar, hreingerninga og þvotta,“ segir Populi, „heldur eyða karlar meiri tíma í verk eins og innkaup.“

Sniglar í árásarham

Áður en farið var að flytja lifandi gullsnigla til matar frá Suður-Ameríku til Víetnam fyrir sex árum vöruðu vísindamenn við því að sniglarnir gætu orðið til mikilla vandræða ef þeir slyppu nokkurn tíma. Og þeir virðast hafa haft lög að mæla. Sniglar sluppu og sýndu fljótt smekk fyrir hrísgrjónum. Yfirvöld bönnuðu þá sniglana en mörg smáfyrirtæki héldu áfram að rækta þá og selja til matar. Associated Press fréttastofan hefur eftir opinberri fréttastofu Víetnam að það þurfi ekki nema átta af þessum smáu sniglum til að háma í sig hrísgrjón af einum fermetra akurs á einum degi! Sagt er að sniglarnir hafi nú þegar eyðilagt 31.000 hektara af hrísgrjónaökrum og hafi borist til frjósamasta hrísgrjónaræktarhéraðsins. Einn kvensnigill getur verpt um 40 milljónum eggja á ári.

Síðbúinn póstur

Hver sá sem hefur einhvern tíma haft ástæðu til að kvarta undan hægvirkri póstþjónustu getur huggað sig við að hún hafi aldrei verið jafnslæm og hjón í Vicenza á Ítalíu urðu fyrir. Ítalskur maður skrifaði konu sinni úr fangabúðum nasista í Norður-Evrópu árið 1944: „Hafðu ekki áhyggjur þótt fréttir af mér geti verið lengi að berast.“ „Næstum eins og hugboð,“ sagði dagblaðið La Repubblica því að bréfið barst ekki á áfangastað fyrr en 51 ári síðar. Bréfið kom hjónunum, sem eru nú á níræðisaldri, skemmtilega á óvart og þau slógu upp veislu með vinafólki í tilefni dagsins. Enginn veit hvaða leið bréfið fór uns það komst loks á áfangastað.

„Hættuleg starfsemi“

„Námugröftur er í eðli sínu hættuleg starfsemi,“ segir blaðið WeekendStar, sem gefið er út í Jóhannesarborg, „en eigi að síður nauðsynleg fyrir efnahagslíf landsins.“ Hættan sýndi sig berlega í maí síðastliðnum þegar 12 tonna dráttarvél neðanjarðarjárnbrautar í einni af gullnámum Suður-Afríku „ruddist gegnum a.m.k. þrefaldan öryggisbúnað áður en hún steyptist niður 2103 metra lóðrétt námugöng og lenti ofan á lyftu“ með 104 námuverkamenn innanborðs. Enginn komst lífs af. „Því miður hafa slíkir harmleikir lengi verið fastur þáttur lífsins í Suður-Afríku,“ segir WeekendStar. „Á fyrstu 93 árum aldarinnar hafa yfir 60.000 verkamenn farist og yfir milljón slasast í námum okkar.“

Að afskíra dána

Gyðingar, sem lifðu helförina af, komust í uppnám fyrir nokkru er í ljós kom að sumir ættingja þeirra höfðu verið skírðir sem mormónar löngu eftir dauða sinn. Dagblaðið The New York Times fjallaði fyrir nokkru um þann sið mormóna að „skíra látið fólk til mormónatrúar á þann hátt að lifandi safnaðarmenn koma fram eins og staðgenglar þeirra.“ Mormónar höfðu komist yfir nöfn um 380.000 Gyðinga sem höfðu dáið í fangabúðum eða orðið fórnarlömb helfararinnar á annan hátt. Síðan skírðu þeir þá við athöfn þar sem kirkjumeðlimir skírðust niðurdýfingarskírn sem staðgenglar hinna látnu um leið og nöfn hinna látnu voru lesin upp. Sum samtök Gyðinga hafa mótmælt þessu. Leiðtogar mormóna hafa fallist á að strika út nöfn þeirra Gyðinga, sem fórust í helförinni og höfðu verið skírðir við slíka athöfn, af skrám sínum yfir skírða safnaðarmenn.