„Ég er ekki hræddur við dauðann!“

CHRISTOPHER Heslop var níu ára gamall. Hann var einn votta Jehóva, líkt og bróðir hans Matthew sem var fjórtán ára. Morgun einn í október höfðu þeir verið ásamt frænda sínum og frænku og tveim frændsystkinum að heimsækja fólk hús úr húsi í kristinni þjónustu í grennd við Manchester á Englandi. Síðdegis fóru þau saman í ökuferð til hafnarbæjarins Blackpool þar í grenndinni. Á leiðinni lentu þau í umferðarslysi og létust öll sex. Alls fórust tólf í slysinu sem lögreglan kallaði „ógurlegt eldhaf.“

Kvöldið fyrir þennan harmleik hafði Heslop-fjölskyldan verið á biblíunámssamkomu í grennd við heimili sitt þar sem meðal annars var fjallað um dauðann. „Christopher var alltaf íhugull drengur,“ segir David, faðir hans. „Þetta kvöld talaði hann um hinn nýja heim og framtíðarvon okkar og í miðjum samræðunum sagði hann skyndilega: ‚Það góða við að vera vottur Jehóva er að jafnvel þótt dauðinn sé sársaukafullur vitum við að við munum sjá hvert annað aftur á jörðinni einn góðan veðurdag.‘ Ekkert okkar gerði sér auðvitað grein fyrir því þá að við myndum aldrei geta gleymt þessum orðum.“

Eftir slysið birtist frétt í dagblaðinu Manchester Evening News. Yfirskriftin hljóðaði svo: „Ég er ekki hræddur við dauðann, sagði drengur sem fórst,“ og greinin vitnaði síðan orðrétt í það sem Christopher hafði sagt. Hvernig gat níu ára gamall drengur talað af slíku trúartrausti um líf í framtíðinni? Hverju hafði Christopher verið kennt að trúa?

Upprisan — örugg von

„Það einkenni hinnar fyrstu, kristnu prédikunar, sem mest kemur á óvart, er áhersla hennar á upprisuna,“ segir uppsláttarritið New Bible Dictionary. „Fyrstu prédikararnir voru sannfærðir um að Kristur hefði risið upp og þar af leiðandi öruggir um að hinir trúuðu myndu á sínum tíma einnig rísa upp. Þar skildi á milli þeirra og allra annarra kennara í heimi fortíðar.“

Sannkristnir menn nú á tímum eru jafnólíkir. Þeir gæla ekki við gríska heimspeki eða eigna manninum ranglega ‚ódauðlega sál.‘ Þess í stað sækja þeir styrk í yfirlýsingu Jesú þess efnis að ‚allir þeir sem eru í gröfunum muni ganga út þegar þeir heyra rödd hans.‘ Þetta er grundvöllur kristinnar trúar — að þeir sem Guð geymir í minni sér fái upprisu frá dauðum til að lifa á jörð sem verður paradís. — Jóhannes 5:28, 29; sjá einnig Postulasöguna 17:31; 1. Korintubréf 15:14.

David Heslop og Ailene, kona hans, kenndu sonum sínum tveim þessi undirstöðusannindi Biblíunnar og þau eru þeim sjálfum mikil hughreysting núna. „Eðlilega hugsum við mjög mikið um upprisuna núna,“ segir David, „og ef við erum niðurdregin, sem við erum stundum, þá erum við fljót til að fara að hugsa um framtíðina og minna okkur á að missir okkar sé aðeins tímabundinn.“ Ailene bætir við: „Þetta er næstum eins og ástvinur flytjist til útlanda. Maður veit ekki hve lengi hann verður í burtu en hlakkar til að sjá hann aftur þegar hann kemur.“

Einlægt boð til þín

Langar þig til að geta trúað á slíkt? Það er alls ekki erfitt.

Í fyrstu greininni í þessari syrpu var minnst á skoðanakönnun sem nýverið var gerð á Englandi. Athygli vekur að þegar fólk, sem ekki sótti kirkju, var spurt hvert það vildi fara ef það ætlaði sér að vera viðstatt guðsþjónustu nefndi stærsti hópurinn, 27 af hundraði, Ríkissal votta Jehóva.

Þá var spurt: „Ef þig bráðlangaði til að vita eitthvað um Biblíuna, kristna trú eða þvíumlíkt, hvern myndir þú spyrja?“ Nítján af hundraði svöruðu: „Votta Jehóva.“

Hvar sem þú býrð munu vottar Jehóva fúslega hjálpa þér að byggja upp trú á þær kenningar sem Biblían geymir. Enginn aðgangseyrir er tekinn að samkomum þeirra í Ríkissalnum og einkakennsla um Biblíuna á heimilum manna er veitt endurgjaldslaust. Þú getur átt frumkvæðið að því að snúa þér til þeirra. Bæði mun það veita þér hughreystingu vegna þekkingar á dauðanum og upprisunni en einnig von um nýjan, réttlátan heim þar sem ‚dauðinn verður ekki til framar.‘ — Opinberunarbókin 21:4.

[Rammi á blaðsíðu 11]

Snúið aftur frá dauðum?

Ekki er óþekkt að tekist hafi að lífga við fólk sem talið verið hefur látið. Sumir, sem lífgaðir hafa verið, segjast hafa orðið fyrir óvenjulegri reynslu úr ‚öðru lífi.‘ En slík fyrirbæri eiga sér læknisfræðilega skýringu. Lundúnablaðið „The Independent“ segir: „Líklegt virðist að þessar skynvillur eigi sér stað þegar fólk er að dauða komið, því að sömu svæði heilans verða fyrir áhrifum af miklu koldíoxíðmagni og af litlu súrefnismagni í blóðrásinni.“ Þegar sjúklingurinn vaknar til meðvitundar getur hann túlkað þessar skynvillur á þann veg að hann hafi dáið og snúið aftur til lífs.