Evanxeo segundo San Marcos

12 E comezou a falarlles en parábolas:

—Un home plantou unha viña, rodeouna cun valado, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo arrendóullela a uns viñadores, e marchou para lonxe.

2 No seu tempo, mandou un criado para cobrárlle-las rendas da viña ós viñadores. 3 Pero eles, botáronse enriba del, zorregáronlle duro, e despedírono coas mans baleiras. 4 Vaise el e mándalles outro criado, pero tamén mallaron nel e aldraxárono. 5 Mandoulles outro, e matárono; e a outros moitos bouraron neles e matáronos.

6 Pero aínda lle quedaba un a quen mandar, o seu fillo benquerido; e mandóullelo de último, dicindo para si: “El é fillo meu, e hano respectar”. 7 Pero os viñadores comentaron: “¡Oi! Este é o herdeiro: veña, matámolo e ¡herdanza para nós!”. 8 E agarrárono, matárono e botárono fóra da viña.

9 ¿Que fará o dono da viña? Voltará, acabará con estes viñadores e darálle-la viña a outros.

10 ¿Ou seica non lestes aquilo da Escritura:

A pedra que desbotaron os canteiros

é agora o esquinal;

11 esa colocouna o Señor;

¡que regalía para nós!?

12 Decatándose de que a parábola ía por eles, quixérono prender, pero por medo á xente, deixárono e fóronse.

13 Mandáronlle algúns fariseos e herodianos, para o pillaren nalgunha pregunta. 14 Ó que chegaron onda el, preguntáronlle:

—Mestre, sabemos que es sincero, e non andas con miramentos, porque ti non te deixas levar polos respectos humanos, senón que ensína-lo verdadeiro camiño de Deus. ¿Está permitido pagarlle a contribución ó Cesar, ou non? ¿Pagámoslla ou non lla pagamos?

15 Xesús, decatándose da súa hipocresía, contestoulles:

—¿E por que me queredes comprometer? A ver, traédeme un denario para que o vexa.

16 Eles leváronllo, e el preguntoulles:

—¿De quen é esta imaxe e de quen fala esta inscrición?

Contestáronlle:

—É do César.

17 Xesús replicoulles:

—Pois logo dádelle ó César o do César, e a Deus o de Deus.

E ficaron pasmados.

18 Chegaron uns saduceos —deses que negan que haxa resurrección—, e preguntáronlle:

19 —Mestre, Moisés deixou escrito: Se lle morre a alguén o seu irmán, deixando muller sen fillos, case coa viúva de seu irmán, para lle dar descendencia. 20 Pois dunha vez había sete irmáns. O primeiro casou, e morreu sen fillos; 21 o segundo casou coa viúva e morreu tamén sen deixar fillos; o mesmo lle pasou ó terceiro; 22 e ningún dos sete deixou descendencia. Ó cabo, morreu tamén a muller. 23 Ora, cando resuciten, ¿de cal deles vai se-la muller, se ela estivo casada cos sete?

24 Xesús contestoulles:

—¿Non será que andades descamiñados precisamente porque non comprendedes nin a Escritura nin o poder de Deus? 25 Pois cando resuciten nin casarán eles nin elas, porque serán coma anxos do ceo. 26 E volvendo á resurrección dos mortos, ¿non tedes lido no Libro de Moisés, no episodio da silveira, como lle falou Deus dicindo: Eu son o Deus de Abraham, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob? 27 Ben, pois El non é Deus de mortos, senón dos vivos. Así que ides moi descamiñados.

28 Un letrado, que oíra a discusión, decatándose do ben que lles respondera, preguntoulle:

—¿Cal é o mais importante de tódolos mandamentos?

29 Xesús respondeulle:

—O primeiro é: Escoita, Israel: o Señor é o noso Deus, o Señor é único, 30 e amara-lo Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con tódalas túas forzas. 31 O segundo é: Amara-lo teu próximo coma a ti mesmo. Non hai mandamentos máis importantes ca estes.

32 O letrado replicou:

—Moi ben, Mestre, estás no certo cando dis que El é único e non hai outro fóra del; 33 e que amalo con todo o corazón, con todo o entendemento e con tódalas forzas, e o próximo coma a un mesmo, é mais importante do que tódolos sacrificios e holocaustos.

34 Xesús, vendo que respondera con moito tino, díxolle:

—Non estás lonxe do Reino de Deus.

E ninguén se atreveu a facerlle máis preguntas.

35 Ensinando no templo, preguntou:

37 Ora, se David o chama Señor, ¿como vai se-lo seu fillo?

E a numerosa multitude escoitaba engaiolada a Xesús.

38 El seguía ensinando:

—¡Coidado cos letrados! Gustan moito de se pasearen con vestidos fachendosos, e que lles fagan reverencias polas rúas; 39 buscan os primeiros postos nas sinagogas e mais nos banquetes. 40 E acábanlles cos bens ás viúvas, facéndose os piadosos. Pero serán xulgados como lles cómpre.

41 Sentado fronte por fronte da sala do tesouro, ollaba para a xente que botaba cartos no peto. E moitos ricos botaban con fartura. 42 E nisto viu unha viúva pobriña botar uns céntimos nada máis, unha miseria coma quen di. 43 Entón chamou ós seus discípulos, é díxolles:

—Asegúrovos que esa pobre viúva botou máis cós ricos todos. 44 Pois eles botaron o que lles sobraba, pero ela na súa pobreza, botou todo canto tiña para vivir.