Nehemías

9 O día 24 dese mes os israelitas reuníronse. Fixeron xaxún, vestíronse con tea de saco e botáronse po por encima. 2 Entón, os que eran de orixe israelita separáronse dos estranxeiros. Despois puxéronse de pé, confesaron os seus pecados e tamén os erros dos seus pais. 3 Estando alí de pé, leron en voz alta do libro da Lei de Xehová, o seu Deus, durante tres horas*. E despois estiveron outras tres horas confesando os seus pecados e inclinándose diante de Xehová, o seu Deus.

4 Xesúa, Baní, Cadmiel, Xebanías, Buní, Xerebías, Baní e Quenaní subiron á plataforma dos levitas e oráronlle en voz alta a Xehová, o seu Deus. 5 E os levitas Xesúa, Cadmiel, Baní, Haxabneías, Xerebías, Hodías, Xebanías e Petahías dixeron: “Levantádevos e louvade a Xehová, o voso Deus, para sempre*. Oh, Deus, louvado sexa o teu glorioso nome, que está por riba de calquera bendición e louvanza.

6 ”Non hai outro Deus coma ti, Xehová. Ti fixeches os ceos, si, o ceo dos ceos e todo o que hai neles*. Fixeches a terra e todo o que hai nela, os mares e todo o que hai neles. Ti mantelos vivos a todos. Todo o que hai nos ceos* inclínase diante de ti. 7 Ti es Xehová, o Deus verdadeiro. Ti escolliches a Abrán, sacáchelo de Ur dos caldeos e puxécheslle o nome de Abrahán. 8 Viches que o seu corazón che era fiel, e por iso fixeches un pacto con el para darlle a el e á súa descendencia a terra dos cananeos, dos hititas, dos amorreos, dos perizitas, dos xebuseos e dos guirgaxeos. E cumpriches as túas promesas porque es xusto.

9 ”Viches como os nosos antepasados sufrían en Exipto, e escoitaches os seus berros pedindo axuda xunto ó Mar Vermello. 10 Entón, fixeches sinais e milagres para castigar o faraón, os seus servos e a toda a xente da súa terra, porque sabías que trataran con arrogancia o teu pobo. Fixécheste un nome que permanece ata hoxe. 11 Dividiches o mar diante dos teus servos, e así cruzaron por terra seca. Botaches os que os perseguían ás profundidades do mar, como unha pedra que se bota no mar picado. 12 De día guiaches o teu pobo cunha columna de nube, e de noite cunha columna de lume. Así iluminácheslles o camiño polo que tiñan que ir. 13 Baixaches ó monte Sinaí e falaches con eles dende o ceo. Décheslles decisións xudiciais xustas, leis confiables*, e normas e mandamentos excelentes. 14 Ensinácheslles a respectar o sábado para mantelo sagrado. Por medio do teu servo Moisés décheslles mandamentos, normas e unha lei. 15 Cando tiveron fame décheslles pan do ceo, e cando tiveron sede fixeches que saíse auga da roca. Dixécheslles que entrasen na terra que xuraras* darlles e que a ocupasen.

16 ”Pero eles, os nosos antepasados, foron arrogantes e cabezóns*, e non obedeceron os teus mandamentos. 17 Negáronse a obedecer e non se acordaron das cousas tan extraordinarias que fixeches diante deles. Fixéronse cabezóns e nomearon un líder para volver a Exipto como escravos. Pero ti es un Deus que está disposto a perdoar*, compasivo, misericordioso, paciente* e que está cheo de amor leal. Por iso non os abandonaches. 18 Fixeron a estatua dun becerro* e puxéronse a dicir: ‘Este é o teu Deus, que te sacou de Exipto’. E cometeron faltas de respecto moi graves. 19 Aínda así, mostrácheslles moita misericordia e non os abandonaches no deserto. A columna de nube que os guiaba de día polo camiño non se apartou deles, e tampouco a columna de lume que de noite lles iluminaba o camiño polo que tiñan que ir. 20 Ademais, décheslles o teu espírito* para que tivesen entendemento*. Non lles negaches o teu maná*, e décheslles auga cando tiveron sede. 21 Décheslles comida durante 40 anos no deserto. Non lles faltou de nada. A súa roupa non se desgastou e os seus pés non se incharon.

22 ”Décheslles reinos e pobos, e repartiches as terras entre eles. Así que ocuparon a terra de Sehón (é dicir, a terra do rei de Hesbón) e a terra de Og, o rei de Basán. 23 Tamén fixeches que os seus fillos fosen tantos coma as estrelas dos ceos. Entón leváchelos á terra que ían conquistar, tal como lles prometeras ós seus antepasados. 24 Así que os seus fillos entraron na terra e ocupárona. Ti derrotaches diante deles os cananeos, que eran os que vivían alí. Entregaches nas súas mans os reis e os pobos desa terra, para que fixesen con eles o que quixesen. 25 Conquistaron cidades fortificadas* e terras fértiles*. Ademais quedaron con casas que estaban cheas de todo tipo de cousas boas, con cisternas* que xa estaban escavadas, con viñas, con plantacións de oliveiras e con moitas árbores froiteiras. Entón comeron, quedaron satisfeitos e engordaron. Desfrutaron grazas á túa gran bondade.

26 ”Pero volvéronse desobedientes, rebeláronse contra ti e rexeitaron a túa Lei*. Mataron os teus profetas, que os advertiran para que volvesen a acercarse a ti. E cometeron faltas de respecto moi graves. 27 Por iso os deixaches nas mans dos seus inimigos, que os facían sufrir. Pero cando pasaban por problemas, suplicábanche que lles axudases e ti escoitábalos desde os ceos. E como a túa misericordia é tan grande, enviábaslles homes que os rescataban das mans dos seus inimigos.

28 ”Pero en canto a súa situación melloraba, volvían facer cousas malas diante de ti. Entón ti abandonábalos nas mans dos seus inimigos, que os oprimían*. Despois eles volvían a pedirche axuda, e ti escoitábalos dende os ceos e rescatábalos unha e outra vez, porque a túa misericordia é moi grande. 29 Aínda que os advertías para que volvesen a obedecer a túa Lei, eles eran arrogantes e negábanse a escoitar os teus mandamentos. Pecaron porque non seguiron as túas normas, que dan vida ós que as obedecen. Empeñáronse en rexeitarte, foron cabezóns e negáronse a escoitar. 30 Durante moitos anos fuches paciente con eles e advertíchelos co teu espírito por medio dos teus profetas, pero eles negáronse a escoitar. Así que ó final, deixáchelos nas mans dos pobos que estaban arredor. 31 Pero como a túa misericordia é tan grande, non acabaches con eles nin os abandonaches, porque es un Deus compasivo e misericordioso.

32 ”E agora, noso Deus, o Deus grande, poderoso e impoñente, que cumpriches o teu pacto e mostraches amor leal, por favor, non esquezas todo o que sufrimos nós, os nosos reis, os nosos gobernantes, os nosos sacerdotes, os nosos profetas, os nosos antepasados e todo o teu pobo desde os días dos reis de Asiria ata hoxe. 33 Ti fuches xusto ó permitir que se nos castigase, porque cumpriches a túa palabra. Somos nós os que actuamos mal. 34 Os nosos reis, os nosos gobernantes, os nosos sacerdotes e os nosos antepasados non obedeceron a túa Lei, e non lles fixeron caso ós teus mandamentos nin ás advertencias* que lles deches. 35 Incluso cando reinaban os nosos propios reis, mentres desfrutaban de tantas cousas boas que lles deches e vivían na terra extensa e fértil* que lles entregaches, eles non te serviron nin deixaron as súas prácticas malas. 36 Por iso hoxe somos escravos. Si, somos escravos na terra que lles deches ós nosos antepasados para que comesen do seu froito e das súas cousas boas. 37 Por culpa dos nosos pecados, as abundantes colleitas son para os reis estranxeiros que puxeches sobre nós. Eles gobérnannos como queren a nós e ós nosos animais. Estamos sufrindo moito.

38 ”En vista de todo isto, facemos unha promesa solemne, poñémola por escrito e validámola co selo dos nosos gobernantes, dos nosos levitas e dos nosos sacerdotes”.