مهارت در سؤال کردن و گوش دادن
۱ بیشتر انسانها مایلند نظر خود را ابراز کنند ولی دوست ندارند مورد انتقاد و بازجویی قرار گیرند. ما مبشّران مسیحی باید بیاموزیم با استفاده از سؤال، ماهرانه به عقیده و طرز فکر مردم پی ببریم. — امث ۲۰:۵.
۲ سؤالات ما باید مردم را به فکر وادارد نه آنکه ایشان را معذّب سازد. برادری در موعظهٔ خانه به خانه از مردم چنین سؤال میکند: «به نظر شما آیا زمانی میرسد که رفتار مردم نسبت به هم محترمانه باشد؟» بعد نسبت به واکنشِ ایشان چنین سؤال میکند: «چگونه چنین کاری امکانپذیر است؟» یا «چرا چنین فکر میکنید؟» برادری دیگر هنگام موعظه در اماکن عمومی و غیررسمی از کسانی که همراه با کودکانشان هستند چنین سؤال میکند: «شادی پدر یا مادر بودن چیست؟» سپس میپرسد: «نگرانی والدین چیست؟» دقت کنید که این سؤالات مردم را بدون اینکه احساس ناراحتی کنند وامیدارد تا نظر خود را ابراز نمایند. از آنجایی که وضعیت مردم با هم متفاوت است باید موضوع و نحوهٔ سؤالات خود را با مردم محدودهٔ خود تطبیق داد.
۳ واداشتن مردم به صحبت: اگر کسی مایل به ابراز افکارش است، بدون آنکه حرفش را قطع کنید با صبر و حوصله به او گوش دهید. ( یعقو ۱:۱۹) با مهربانی اظهاراتش را تصدیق کنید. ( کول ۴:۶) میتوانید بگویید: «نکتهٔ جالبی را بیان کردید. خیلی ممنونم که عقیدهٔ خودتان را برای من توضیح دادید.» او را برای اظهار نکات جالبش تحسین کنید. برای پیبردن به طرز فکر و احساسش با مهربانی سؤالات دیگری را مطرح کنید. در جستجوی نکاتی باشید که با او همفکر هستید. هنگامی که میخواهید آیهای را مطرح کنید میتوانید بپرسید: «آیا تا به حال موضوع را از این زاویه نیز در نظر گرفتهاید؟» از تعصب و مشاجره اجتناب کنید. — ۲ تیمو ۲:۲۴، ۲۵.
۴ عکسالعمل مردم نسبت به سؤالات ما بستگی به نحوهٔ گوش دادن ما دارد. مردم متوجه میشوند که آیا از ته دل به آنها گوش میدهیم یا نه. سرپرست سیّاری چنین اظهار کرد: «تمایل و صبر به گوش دادن نیروی محرک در جذب و نشاندهندهٔ علاقه ما به شخص است.» با گوش دادن به سخنان دیگران، به ایشان احترام میگذاریم و راه را برای شنیدن پیام بشارت باز میکنیم. — روم ۱۲:۱۰.