پرسشهای جوانان
چرا همیشه چیزهای اشتباه میگویم؟
«بعضی وقتها میتونم زبونم رو کنترل کنم، ولی مواقع دیگه به نظر مییاد که زبونم بدون هماهنگی عقلم داره کار میکنه!»—جِیمز.
«وقتی که هول میشم بدون فکر کردن حرف میزنم و وقتی آرومم بیش از حد حرف میزنم و چیزایی میگم که نباید به زبون میاوردم. پس خلاصه بگم، همیشه موقع حرف زدن اشتباه میکنم.»—ماری.
کتاب مقدّس میگوید: «زبان ... آتش است» و «تنها آتشی کوچک، میتواند جنگلی بزرگ را به آتش بکشد!» (یعقوب ۳:۵، ۶) آیا تو هم اغلب به خاطر حرفهایت به دردسر میافتی؟ اگر این طور است این مقاله میتواند به تو کمک کند.
چرا چیزهای اشتباه میگویم؟
ناکاملی. کتاب مقدّس میگوید: «همهٔ ما بسیار میلغزیم. اگر کسی در سخن گفتن نلغزد، شخصی کامل است.» (یعقوب ۳:۲) ناکاملی ما انسانها نه تنها موقع راه رفتن، بلکه در صحبت کردن نیز باعث لغزشمان میشود.
«میدانم که ذهن ناکامل و زبون ناکاملی دارم، پس اگه بگم که میتونم اونا رو کاملاً کنترل کنم، خودم رو گول میزنم.»—آنا.
پرحرفی. کتاب مقدّس میگوید: «پرحرفی، انسان را به سوی گناه میکشاند.» (امثال ۱۰:۱۹، ترجمهٔ تفسیری) افرادی که زیاد حرف میزنند و کم گوش میکنند، ممکن است بیشتر با حرفهای اشتباهشان دیگران را برنجانند.
«باهوشترین آدم در یک جمع اونی نیست که بیشتر حرف میزنه. عیسی باهوشترین فرد روی زمین بود، با این حال بعضی وقتها ترجیح میداد ساکت بمونه.»—جولیا.
سخنان طعنهآمیز. کتاب مقدّس میگوید: «هستند کسانی که با حرفهای نسنجیدهٔ خود زخمزبان میزنند.» (امثال ۱۲:۱۸) یک نمونه از حرفهای نسنجیده، سخنان طعنهآمیز است؛ یعنی کلماتی نیشدار برای تحقیر کردن دیگران. کسانی که سخنان طعنهآمیز به کار میبرند، ممکن است بگویند: «فقط شوخی کردم!» اما تحقیر کردن دیگران شوخی نیست. کتاب مقدّس از ما میخواهد که ‹ناسزاگویی و هر گونه بدی را از خود دور کنیم.›—اِفِسُسیان ۴:۳۱.
«من خیلی آدم شوخی هستم و دوست دارم دیگران رو بخندونم. اما شوخیهام اغلب به حرفای طعنهآمیز تبدیل میشه و منو تو دردسر میندازه.»—اُکسانا.
وقتی چیزی را بگوییم، نمیتوان آن را پس گرفت، همان طور که نمیتوان خمیر دندانی که از لولهاش بیرون آمده است، سر جایش برگرداند
کنترل زبان
کنترل کردن زبان شاید کار آسانی نباشد، اما اصول کتاب مقدّس میتواند کمکمان کند. به عنوان مثال به آیات زیر دقت کن.
«در دلتان ... بیندیشید و خاموش باشید.»—مزمور ۴:۴.
بعضی موقعها بهترین جواب، خاموشی است. دختر جوانی به نام لورا میگوید: «من معمولاً موقع عصبانیت حرفی نمیزنم چون بیشتر مواقع اون احساسی رو که داشتم با احساسی که بعد از آروم شدنم دارم، خیلی فرق میکنه و معمولاً خوشحال میشم که چیزی نگفتم که باعث پشیمونیم بشه.»
«آیا چنان که دهان خوراک خود را میچِشَد گوش سخنان را نمیسنجد؟»—ایّوب ۱۲:۱۱.
اگر این سؤالات را در ذهنتان داشته باشید، میتوانید از گفتن حرفهایی که ممکن است باعث پشیمانیتان شود جلوگیری کنید:
آیا حرفی که میخواهم بزنم، درست است؟ آیا از روی محبت است؟ یا آیا اصلاً لازم است که گفته شود؟—رومیان ۱۴:۱۹.
اگر شخص دیگری این حرف را به من بزند، چه احساسی خواهم داشت؟—مَتّی ۷:۱۲.
آیا این حرف من نشاندهندهٔ احترام به دیدگاه شخص مقابل است؟—رومیان ۱۲:۱۰.
آیا الآن وقت مناسبی برای گفتن این حرف است؟—جامعه ۳:۷.
«با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.»—فیلیپیان ۲:۳.
این توصیه از کتاب مقدّس کمک میکند که افکار مثبتی نسبت به دیگران داشته باشیم و نتیجهٔ آن باعث میشود که زبان خود را نگه داریم و قبل از صحبت کردن فکر کنیم. حتی اگر سخنی ناراحتکننده به زبان آوریم، فروتنی به ما کمک میکند که هر چه زودتر عذرخواهی کنیم. (مَتّی ۵:۲۳، ۲۴) بعد مصمم باشیم که زبانمان را بیشتر کنترل کنیم.