کتاب مقدّس در مورد عصبانیت چه میگوید؟
پاسخ کتاب مقدّس
طبق تعالیم کتاب مقدّس، کسی که عصبانیت خود را کنترل نکند به خود و اطرافیانش آسیب میرساند. (امثال ۲۹:۲۲) هرچند که شاید برای عصبانیت دلیل موجهای داشته باشیم، اما به گفتهٔ کلام خدا، کسانی که پیوسته دچار «طغیان خشم» شوند، نجات نمییابند. (غَلاطیان ۵:۱۹-۲۱) اصول کتاب مقدّس در کنترل خشم و عصبانیت برای ما کمک بزرگی است.
آیا عصبانی شدن همیشه اشتباه است؟
خیر. بعضی وقتها ما حق داریم عصبانی شویم. به عنوان مثال، مردی خداپرست به نام نِحِمیا وقتی متوجه شد که به همایمانانش ظلم میشود، «بسیار خشمگین» شد.—نِحِمیا ۵:۶.
خداوند نیز گاهی خشمگین شده است. برای مثال، در ایّام باستان قوم خدا متعهد شد که فقط او را بپرستد، اما وقتی عهد خود را زیر پا گذاشتند و به بتپرستی روی آوردند، خشم خداوند بر ایشان افروخته شد. (داوران ۲:۱۳، ۱۴) البته، خشم و عصبانیت جنبهای اصلی از شخصیت یَهُوَه خدا نیست؛ او همیشه بر خشم خود تسلّط دارد و هرگز بیدلیل عصبانی نمیشود.—خروج ۳۴:۶؛ اِشَعْیا ۴۸:۹.
عصبانیت چه زمانی اشتباه است؟
عصبانیت غیرموجه یا کنترلنشده اشتباه است. اما انسانهای ناکامل اغلب چنین عصبانیتی را از خود نشان میدهند. به نمونههای زیر توجه کنید:
وقتی خدا قربانی قائنa را رد کرد، او «بسیار خشمگین» شد. قائن اجازه داد که عصبانیتش به خشونت تبدیل شود و سرانجام برادرش را به قتل رساند.—پیدایش ۴:۳-۸.
وقتی خدا به اهالی شهر نِینَوا رحمت نشان داد، خشم یونِس نبی «افروخته شد.» خدا یونِس را اصلاح کرده، به او گوشزد کرد که خشمش موجه نبود و باید نسبت به آن گناهکاران توبهکار رحمت نشان میداد.—یونِس ۳:۱۰–۴:۱، ۴، ۱۱.b
نمونههای فوق نشان میدهد که به دلیل ناکاملی «خشم انسان، آنچه را از دید خدا درست است، به بار نمیآورد.»—یعقوب ۱:۲۰.
چگونه خشم و عصبانیتمان را کنترل کنیم؟
به خطر خشم کنترلنشده واقف باشید. برخی بر این عقیدهاند که عصبانیت را باید سر کسی خالی کرد و این کار را نقطهٔ قوّت خود میپندارند. اما واقعیت این است که عصبانیت کنترلنشده یک نقطهضعف است. کتاب مقدّس میگوید: «آن که بر [خشم] خود مسلط نباشد، شهری بیحصار را مانَد که بدان رخنه کرده باشند.» (امثال ۲۵:۲۸؛ ۲۹:۱۱) از سوی دیگر، افزایش توانایی در خنثی کردن خشم، نشانهٔ فهم است و یک نقطهٔ قوّت به شمار میآید. (امثال ۱۴:۲۹) کتاب مقدّس میگوید: «شخصِ دیرخشم از دلاور بهتر است.»—امثال ۱۶:۳۲.
عصبانیت را قبل از آن که شما را به عملی وادارد که از آن پشیمان شوید، سرکوب کنید. در مزمور ۳۷:۸ آمده است: «از خشم بازایست و غضب را ترک نما!» دقت کنید که ما هنگام بروز عصبانیت با تصمیمی روبرو هستیم؛ به جای آن که اجازه دهیم عصبانیتمان به «شرارت» بینجامد، میتوانیم آن را سرکوب کنیم، یعنی طبق اِفِسُسیان ۴:۲۶ عمل کنیم که میگوید: «اگر عصبانی شُدید، نگذارید خشمتان شما را به گناه بکشاند.»—مژده برای عصر جدید.
در صورت امکان، هنگام بروز خشم، آن محیط را ترک کنید. کتاب مقدّس میگوید: «شروع کردن دعوا مانند ایجاد رخنه در سد آب است، پس پیش از دعوا، آن محیط را ترک کن.» (امثال ۱۷:۱۴، ترجمهٔ دنیای جدید) هرچند که حل سریع اختلافات مهم است، شاید لازم باشد که طرفین ابتدا بر اعصاب خود مسلّط شوند و بعد در آرامش مسئله را فیصله دهند.
زود قضاوت نکنیم. در امثال ۱۹:۱۱ آمده است: «عقل انسان خشم او را بازمیدارد؛ جلال او در چشمپوشی از خطاست.» پیش از قضاوت و نتیجهگیری در خصوص یک امر، عاقلانهترین کار این است که از تمامی جوانب آن باخبر شویم. وقتی هر دو طرف به حرفهای یکدیگر بادقت گوش دهند، احتمال عصبانیت ناموجه کمتر میشود.—یعقوب ۱:۱۹.
برای آرامش دعا کنید. از طریق دعا میتوانید از «آرامش خدا که فراتر از درک بشر است» برخوردار شوید. (فیلیپیان ۴:۷) همچنین، دعا راه اصلی دریافت روح مقدّس خداست؛ روحی که خصوصیاتی همچون آرامش، بردباری و خویشتنداری را در ما بارور میسازد.—لوقا ۱۱:۱۳؛ غَلاطیان ۵:۲۲، ۲۳.
در انتخاب معاشرانتان محتاط باشید. ما اغلب بهاصطلاح همرنگ جماعت میشویم. (امثال ۱۳:۲۰؛ ۱قُرِنتیان ۱۵:۳۳) پس هشدار کتاب مقدّس بجاست که میگوید: «با مرد تندخو دوستی مکن، و با آن که زود به خشم آید، دمساز مشو، مبادا راههای او را بیاموزی و جان خویش را به دام در افکنی.»—امثال ۲۲:۲۴، ۲۵.
a منظور همان قابیل است.
b از قرار معلوم، یونِس پند خدا را پذیرفت و بر عصبانیت خود چیره شد، زیرا خدا از او استفاده کرد تا کتاب یونِس را به نگارش درآورد؛ کتابی که اکنون بخشی از کلام الهامی خداست.