محبت کلید درِ خدمتی پرثمر

^۱ «بیایید نزد من .‏ .‏ .‏ و من شما را آرامی خواهم بخشید.‏» (‏ مت ۱۱:‏۲۸‏)‏ این سخنان خوشایند نشانگر این است که عیسی محبتی عمیق به مردم داشت.‏ ما خادمان مسیحی تمایل داریم عیسی را سرمشق قرار داده،‏ همچون او به مردم خسته در این دنیای نامهربان محبت کنیم.‏ حال چگونه می‌توانیم هنگام پخش بشارت چنین کنیم؟‏

^۲ در سخن:‏ محبت به مردم عیسی را برمی‌انگیخت تا از هر فرصتی که به دست می‌آمد برای اعلام خبر خوش استفاده کند.‏ (‏ یو ۴:‏۷-‏۱۴‏)‏ محبت ما را برمی‌انگیزد تا در شهادت دادن به طور غیررسمی تردید به دل خود راه ندهیم.‏ دختری شش ساله در اطاقِ انتظارِ مطب دکتر به خانمی که در کنارش نشسته بود به خوبی موعظه کرد.‏ چرا آن دختر بی‌درنگ چنین کرد؟‏ او می‌گوید:‏ «چهرهٔ آن خانم چنین به نظر می‌آمد که نیاز دارد با یَهُوَه آشنا شود.‏»‏

^۳ ما می‌توانیم با لبخندی گرم و صمیمی،‏ و با لحنی دوستانه علاقهٔ خود را به مردم ابراز کنیم.‏ به دقت گوش کردن به اظهارات دیگران،‏ تشخیص نگرانی‌هایشان و انعکاسی از علاقهٔ صمیمانه نیز نشان‌دهندهٔ محبتمان می‌باشد.‏ (‏ امث ۱۵:‏۲۳‏)‏ همچنین با سرمشق گرفتن از عیسی می‌توانیم بر پیام مثبت ملکوت و ترحّم یَهُوَه تأکید کنیم.‏ —‏ مت ۲۴:‏۱۴؛‏ لو ۴:‏۱۸‏.‏

^۴ در عمل:‏ عیسی نسبت به نیاز مادی مردم آگاه و هوشیار بود و سریع از خود واکنش نشان می‌داد.‏ (‏ مت ۱۵:‏۳۲‏)‏ شاید در خدمت موعظه نیز برای ما فرصتی پیش آید که بتوانیم به دیگران محبت کنیم.‏ خواهری متوجه شد که خانمی نمی‌تواند سخنان کسی را که به او تلفن زده بود و موضوع مهمی را بیان می‌کرد بفهمد.‏ پس داوطلب شد تا سخنان تلفن‌کننده را برایش ترجمه کند.‏ این عمل مهربانانهٔ او راه را برای گفتگو با آن زن در بارهٔ کتاب مقدّس باز کرد و در نتیجه مطالعه با وی آغاز شد.‏ در جایی دیگر،‏ برادری هنگام بازدید،‏ متوجه شد که صاحبخانه عصبانی است چرا که مبلِ بسیار سنگینش میان درب گیر کرده و جلوی راه را گرفته بود.‏ بعد از آن که برادرمان به آن مرد کمک کرد تا مبل خود را جابه‌جا کند،‏ بلافاصله بر روی همان مبل نشست و مطالعهٔ کتاب مقدّس را با وی که بسیار خوشحال و راضی بود شروع کرد.‏

^۵ با خدمت موعظهٔ خود محبتمان را به خدا و همنوع ابراز می‌کنیم.‏ (‏ مت ۲۲:‏۳۶-‏۴۰‏)‏ اگر در سخن و عمل چنین کنیم آنانی که دلی مساعد دارند تشخیص خواهند داد که ما خدای حقیقی را می‌پرستیم.‏