به یَهُوَه «خدای متبارک» اقتدا کنید
۱ خواست یَهُوَه این است که انسانها شاد باشند. در کتاب مقدّس برکات شگفتانگیزی که یَهُوَه برای بشر در نظر دارد پیشبینی شده است. ( اشع ۶۵:۲۱-۲۵) مردم باید شادی ما را هنگام پخش «انجیل جلال خدای متبارک» یا خجسته ببینند. ( ۱ تیمو ۱:۱۱) نحوهٔ سخن گفتن ما هنگام اعلام پیام ملکوت میباید نشانی از محبت بیریا به حقیقت و علاقهمان به مردم باشد. — روم ۱:۱۴-۱۶.
۲ البته، برخی اوقات ابراز شادی میتواند کمی دشوار باشد. در بعضی محدودهها ممکن است تعداد کمی از انسانها عکسالعملی مثبت نسبت به پیام ملکوت نشان دهند. حتی شاید خود ما نیز برای مدتی در زندگی با مشکلاتی مواجه باشیم. اگر به این فکر کنیم که مردم محدودهٔ ما نیاز به شنیدن و درک پیام ملکوت دارند آنگاه میتوانیم روحیهٔ شاد را حفظ نماییم. ( روم ۱۰:۱۳، ۱۴، ۱۷) تعمّق بر این موضوع به ما کمک میکند تا با شادی تدارکات نجاتی که یَهُوَه فراهم دیده است به مردم اعلام کنیم.
۳ تمرکز کردن بر نکات مثبت: ما باید به آنچه که در موعظه میگوییم نیز توجه کنیم. با اینکه ممکن است گفتگوی خود را با اشاره به اخباری بد شروع کنیم اساس گفتگوی ما نباید نکاتی باشد که باعث افسردگی میشود. مأموریت ما این است که «به چیزهای نیکو مژده» بدهیم. ( اشع ۵۲:۷؛ روم ۱۰:۱۵) اساس پیام ما وعدههای خداست که آیندهای نیکو را مژدهٔ میدهد. ( ۲ پطر ۳:۱۳) با مد نظر قرار دادن این موضوع میتوانیم آیاتی را استفاده کنیم که «شکستهدلان را التیام» بخشد. ( اشع ۶۱:۱، ۲) چنین کاری به هر یک از ما کمک میکند روحیهٔ شاد و مثبت را در خود حفظ کنیم.
۴ مردم هنگام موعظه متوجهٔ روحیهٔ شاد ما خواهند شد. پس بگذاریم هنگام پخش بشارت در محدودهمان از یَهُوَه خدای خجسته و شاد تقلید کنیم.