با مهربانی علاقهٔ خود را به دیگران ابراز کنیم
۱ خانمی که سابقاً نسبت به شاهدان یَهُوَه نظری منفی داشت در مورد اوّلین برخوردش با یکی از آنها چنین میگوید: «آنچه را که با هم گفتگو کردیم به خاطر نمیآورم، تنها چیزی که یاد دارم این است که بسیار متواضع، مهربان و خوشبرخورد بود. پیش او اصلاً احساس غریبی نمیکردم.» اظهارات این خانم نشان میدهد که ابراز علاقهٔ صمیمانه به آنانی که موعظه میکنیم بسیار اهمیت دارد. — فیل ۲:۴.
۲ محبت، مهربان است: یک راه محبت کردن به دیگران مهربانی است. ( ۱ قر ۱۳:۴) شخص مهربان در فکر رفاه و آسایش دیگران و در پی کمک به آنهاست. بااینکه فعالیت موعظه عملی مهربانانه میباشد، توجه و علاقهٔ ما به مردم فقط در موعظه کردن خلاصه نمیشود. کل رفتارمان در برخورد با مردم میباید نشانگر توجه و علاقهٔ ما به ایشان باشد. ما میتوانیم با رفتاری دوستانه و مؤدبانه، همچنین با گوش کردن به آنچه میگویند، انتخاب کلمات، نحوهٔ بیان و حتی طرز نگاه کردنمان علاقه و توجه خود را به ایشان نشان دهیم. — مت ۸:۲، ۳.
۳ توجه و علاقه به مردم ما را برمیانگیزد تا دست یاری به سویشان دراز کنیم. برای مثال، برادری پیشگام هنگام موعظه درِ خانهٔ خانم مسنی را زد. آن خانم به محض آنکه دریافت یکی از شاهدان یَهُوَه است سریع خواست او را از سر خود باز کند. پس گفت در آشپزخانه روی نردبان مشغول عوض کردن لامپ بودم. آن پیشگام به او گفت: «عوض کردن لامپ برای شما خطرناک است، اگر بخواهید میتوانم به شما کمک کنم.» آن خانم نیز پذیرفت. بلافاصله بعد از رفتن او پسر آن خانم برای دیدنش آمد و تمام ماجرا را از مادرش شنید. آن مرد چنان تحت تأثیر قرار گرفت که بلافاصله به دنبال آن برادر رفت تا از او قدردانی کند. کمک آن پیشگام باعث شد گفتگوی خوبی با آن مرد داشته باشد و مطالعهٔ کتاب مقدّس را آغاز کند.
۴ رفتاری مهربانانه با مردم در موعظه نشاندهـندهٔ محبت یَهُوَه به آنان و زینتدهندهٔ پیام ملکوت است. امید است که همیشه ‹ در هر امری ثابت کنیم که خدّام خدا هستیم.› — ۲ قر ۶:۴، ۶.