دسامبر

شاگردان عیسی به کلام خدا ایمان داشتند و سخت تلاش می‌کردند تا آن را در زندگی‌شان به کار ببرند.‏ (‏یو ۱۷:‏⁠۶‏)‏ اما آن‌ها نمی‌توانستند درک کنند که چرا عیسی به عنوان یک جنایتکار کشته شد.‏ عیسی می‌دانست که شک و تردید شاگردانش،‏ نه به خاطر بی‌ایمانی‌شان بلکه به خاطر نداشتن درک درست از کلام خدا بود.‏ (‏لو ۹:‏​۴۴،‏ ۴۵؛‏ یو ۲۰:‏⁠۹‏)‏ پس او به آن‌ها کمک کرد تا بر نوشته‌های مقدّس خوب فکر کنند.‏ ببینیم که عیسی چطور در راه عِمائوس وقتی به دو شاگردش ظاهر شد،‏ این کار را انجام داد.‏ عیسی بلافاصله به شاگردانش نگفت که چه کسی است.‏ در عوض،‏ او از آن‌ها سؤالاتی پرسید.‏ شاید او می‌خواست که آن‌ها آنچه را در دل و ذهن داشتند به زبان بیاورند.‏ آن‌ها گفتند که انتظار داشتند عیسی اسرائیلیان را از ظلم رومیان نجات دهد.‏ (‏لو ۲۴:‏​۱۸-‏۲۷‏)‏ عیسی با استفاده از نوشته‌های مقدّس به آن‌ها نشان داد که در واقع پیشگویی‌های کتاب مقدّس به تحقق رسیده‌اند.‏ بعداً در همان روز،‏ به شاگردان دیگرش ظاهر شد و این حقایق را به آن‌ها هم توضیح داد.‏ لو ۲۴:‏​۳۳-‏۴۸‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۹-‏۱۰

عیسی از پدر آسمانی‌اش یاد گرفت که چه کار کند و چه بگوید.‏ سازمان یَهُوَه با پیروی از نمونهٔ عیسی،‏ بر اساس کلام خدا در مورد امور اخلاقی تعلیم می‌دهد و هدایت می‌کند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ به طور مرتب به ما یادآوری می‌شود که کلام خدا را بخوانیم و آن را به کار گیریم.‏ وقتی ما با استفاده از نشریاتمان کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنیم،‏ فواید زیادی می‌بریم.‏ برای مثال،‏ ما می‌توانیم راهنمایی‌هایی را که از سازمان می‌گیریم،‏ با کتاب مقدّس مقایسه کنیم.‏ وقتی ببینیم راهنمایی‌ای که می‌گیریم مطابق با آیات است،‏ اعتمادمان به سازمان یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ (‏روم ۱۲:‏⁠۲‏)‏ عیسی ‹بشارت پادشاهی خدا را اعلام کرد.‏› (‏لو ۴:‏​۴۳،‏ ۴۴‏)‏ او همچنین به پیروانش فرمان داد که در مورد پادشاهی خدا موعظه کنند.‏ (‏لو ۹:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۱۰:‏​۸،‏ ۹‏)‏ امروزه تمام کسانی که هدایت سازمان یَهُوَه را پذیرفته‌اند،‏ صرف‌نظر از محل زندگی‌شان پیام پادشاهی را موعظه می‌کنند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۹ ¶۵-‏۷

همواره اعتمادتان را به راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه حفظ کنید.‏ در زمان اسرائیل باستان یَهُوَه از طریق موسی و سپس یوشَع راهنمایی‌ها و دستورالعمل‌هایش را به قومش می‌رساند.‏ (‏یوش ۱:‏۱۷‏)‏ هر وقت اسرائیلیان آن مردان را به عنوان نمایندگان خدا قبول می‌کردند،‏ برکت می‌گرفتند.‏ قرن‌ها بعد وقتی جماعت مسیحی تشکیل شد،‏ ۱۲ رسول در اورشلیم کار هدایت را به عهده گرفتند.‏ (‏اعما ۸:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ به مرور زمان پیران جماعت دیگری به این گروه اضافه شدند.‏ به خاطر اطاعت از آن مردان «ایمان اعضای جماعت‌ها تقویت می‌شد و هر روز تعداد بیشتری ایمان می‌آوردند.‏» ‏(‏اعما ۱۶:‏​۴،‏ ۵‏)‏ امروزه هم اطاعت از راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه برکت به همراه دارد.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۰ ¶۱۰

یَهُوَه داوود پادشاه را دوست داشت.‏ او حتی در مورد داوود گفت که «او مورد پسند من است.‏» اما داوود مرتکب گناهانی جدی مثل زنا و قتل شد و مطابق شریعت موسی مستحق مرگ بود.‏ (‏لاو ۲۰:‏۱۰؛‏ اعد ۳۵:‏۳۱‏)‏ با این وجود،‏ یَهُوَه با مهربانی به او کمک کرد تا توبه کند.‏ حتی زمانی که هیچ نشانی از توبه در داوود دیده نمی‌شد،‏ یَهُوَه ناتان نبی را پیش او فرستاد.‏ ناتان با استفاده از تشبیهی به داوود کمک کرد تا متوجه گناهانش شود.‏ داوود به شدّت تحت تأثیر قرار گرفت و توبه کرد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۱-‏۱۴‏)‏ او در مزمور ۵۱‏،‏ عمق پشیمانی خود را از خطاهایش ابراز کرد.‏ (‏مز ۵۱‏،‏ سرآغاز)‏ این مزمور به گناهکاران زیادی تسلّی داده و آن‌ها را به توبه برانگیخته است.‏ ما خوشحالیم که یَهُوَه به داوود کمک کرد تا توبه کند.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹

خیلی از والدین با این گفته موافقند که بزرگ کردن فرزند،‏ مثل یک کار تمام‌وقت است.‏ اگر شما فرزندی دارید،‏ مطمئناً به او کمک می‌کنید تا ایمانش را به یَهُوَه بنا کند.‏ (‏تث ۶:‏​۶،‏ ۷‏)‏ ممکن است برای فرزندتان سؤالاتی در مورد اعتقادات مسیحی،‏ از جمله معیارهای اخلاقی کتاب مقدّس به وجود بیاید.‏ شاید در ابتدا به خاطر سؤالات فرزندتان نگران شوید و فکر کنید که ایمانش ضعیف شده است.‏ اما فرزندان باید سؤال بپرسند تا ایمان خود را تقویت کنند،‏ پس دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۱۱‏)‏ سؤالاتشان را فرصتی برای کمک به آن‌ها بدانید تا بتوانند با استفاده از قدرت تفکّرشان،‏ ایمانشان را به یَهُوَه و کتاب مقدّس بیشتر کنند.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

مسیحیان یهودی‌نژاد به ایمانی قوی نیاز داشتند تا از مصیبتی که به زودی در یهودیه اتفاق می‌افتاد نجات پیدا کنند.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۳۷-‏۳۸‏)‏ عیسی به پیروانش هشدار داد که وقتی می‌بینند اورشلیم محاصره شده باید به کوهستان فرار کنند.‏ هشدار او شامل حال مسیحیانی می‌شد که ساکن اورشلیم و مناطق اطراف آن شهر بودند.‏ (‏لو ۲۱:‏​۲۰-‏۲۴‏)‏ در آن زمان وقتی مردم از طرف لشکری تهدید می‌شدند معمولاً به شهرهای حصارداری مثل اورشلیم پناه می‌بردند.‏ پس فرار کردن به کوه‌ها برای نجات غیرمنطقی به نظر می‌رسید و مستلزم ایمانی قوی بود.‏ مسیحیان یهودی‌نژاد باید به کسانی که عیسی برای هدایت جماعت مسیحی انتخاب کرده بود اعتماد می‌کردند.‏ به احتمال زیاد آن‌هایی که هدایت را به عهده داشتند دستورالعمل‌های مشخصی به جماعت دادند تا بدانند که چطور و چه وقت فرار کنند.‏—‏عبر ۱۳:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰

عیسی در طی زندگی زمینی‌اش،‏ کاری را که پدرش به او واگذار کرده بود به بهترین شکل انجام داد.‏ (‏یو ۱۷:‏⁠۴‏)‏ اما عیسی این طرز فکر را نداشت که ‹اگر می‌خواهی کاری را درست انجام دهی،‏ باید خودت انجامش بدهی.‏› او دیگران را برای انجام فعالیت موعظه تعلیم داد.‏ عیسی وظیفهٔ مراقبت از خادمان باارزش یَهُوَه،‏ کار موعظه و تعلیم را به شاگردانش سپرد.‏ به بعضی‌ها هم کار هدایت داده شد.‏ عیسی به شاگردانش پندی صریح اما محبت‌آمیز داد.‏ برای مثال،‏ او به آن‌هایی که به رستاخیزش شک داشتند پند داد.‏ (‏لو ۲۴:‏​۲۵-‏۲۷؛‏ یو ۲۰:‏۲۷‏)‏ او تأکید کرد که مسئولیت شبانی از گله‌اش باید مهم‌تر از شغلشان باشد.‏ (‏یو ۲۱:‏۱۵‏)‏ عیسی همچنین به شاگردانش یادآوری کرد که نباید بیش از اندازه در مورد امتیازاتی که دیگران می‌گیرند،‏ نگران باشند.‏ (‏یو ۲۱:‏​۲۰-‏۲۲‏)‏ همین طور بعضی از باورهای نادرستی را که در مورد پادشاهی خدا داشتند اصلاح و به آن‌ها کمک کرد تا بر موعظهٔ خبر خوش تمرکز کنند.‏—‏اعما ۱:‏​۶-‏۸‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۳-‏۱۴

اطاعت به حیات می‌انجامد.‏ مثل اسرائیلیان که در آستانهٔ سرزمین موعود بودند،‏ ما هم در آستانهٔ ورود به دنیای جدید یعنی بهشت زمینی هستیم.‏ (‏اشع ۳۵:‏۱؛‏ لو ۲۳:‏۴۳‏)‏ شیطان و دیوهایش دیگر تأثیری بر ما نخواهند داشت.‏ (‏مکا ۲۰:‏​۲،‏ ۳‏)‏ ادیان کاذب دیگر مردم را گمراه نمی‌کنند.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۶‏)‏ حکومت‌های بشری به انسان‌ها ظلم نخواهند کرد.‏ (‏مکا ۱۹:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ شریران جایی در بهشت نخواهند داشت.‏ (‏مز ۳۷:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ همهٔ مردم از قوانین عادلانهٔ یَهُوَه اطاعت خواهند کرد و اتحاد و صلح برقرار می‌شود.‏ محبت و اعتماد بین آن‌ها وجود خواهد داشت.‏ (‏اشع ۱۱:‏⁠۹‏)‏ چه آیندهٔ زیبایی در انتظار ماست!‏ اگر از یَهُوَه اطاعت کنیم،‏ می‌توانیم نه تنها برای صدها سال،‏ بلکه تا ابد در بهشت زمینی زندگی کنیم!‏—‏یو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۷

این پیشگویی که در آیهٔ روز آمده هم‌اکنون به طور بی‌سابقه‌ای در حال تحقق است.‏ پیام پادشاهی به بیش از ۱۰۰۰ زبان ترجمه شده و از طریق وب‌سایت jw.org در دسترس اکثر مردم جهان است.‏ با وجود این،‏ عیسی به شاگردان خود گفت که آن‌ها قبل از داوری بشر ‹به تمام شهرها› یا به تک‌تک مردم موعظه نخواهند کرد.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۳؛‏ ۲۵:‏​۳۱-‏۳۳‏)‏ این گفتهٔ عیسی در مورد زمان ما صدق می‌کند.‏ امروزه میلیون‌ها نفر در جاهایی زندگی می‌کنند که کار موعظه ممنوع شده است.‏ علاوه بر این،‏ در هر دقیقه صدها نوزاد به دنیا می‌آیند.‏ ما تمام تلاش خود را می‌کنیم تا خبر خوش را به ‹هر ملت و طایفه و زبان برسانیم.‏› (‏مکا ۱۴:‏⁠۶‏)‏ اما واقعیت این است که امکان ندارد قبل از آمدن پایان،‏ به تک‌تک مردم روی زمین موعظه کنیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۰ ¶۶-‏۷

عیسی با حرف‌هایش به دیگران تسلّی داد و آن‌ها را تشویق کرد.‏ او هیچ وقت با تندی با شاگردانش صحبت نکرد.‏ (‏لو ۸:‏​۴۷،‏ ۴۸‏)‏ او واقعاً نمونهٔ خوبی برای شوهران مسیحی است.‏ عیسی به اهمیت وفاداری شوهران به همسرشان تأکید کرد و فرمان پدرش را تکرار کرد که گفته بود:‏ ‹مرد به زن خود می‌پیوندد.‏› (‏مت ۱۹:‏​۴-‏۶‏)‏ فعل یونانی‌ای که در اینجا «می‌پیوندد» ترجمه شده به معنی «محکم چسبیدن» است.‏ پس پیوند زناشویی باید محکم و جدایی‌ناپذیر باشد.‏ از آنجا که با این پیوند دو نفر یک تن می‌شوند،‏ در صورت جدایی هر دو طرف صدمه می‌بینند.‏ شوهری که چنین رابطهٔ محکمی با همسرش دارد،‏ هر نوع پورنوگرافی را رد می‌کند.‏ او بلافاصله ‹چشمانش را از دیدن چیزهای بی‌ارزش برمی‌گرداند.‏› (‏مز ۱۱۹:‏​۳۷‏،‏ پاورقی)‏ شوهری وفادار مثل ایّوب مصمم است که به هیچ زنی نگاهی شهوت‌انگیز نکند.‏—‏ایو ۳۱:‏⁠۱‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۰ ¶۱۲-‏۱۳

روشی که یَهُوَه انسان‌های ناکامل را می‌بخشد با روشی که انسان‌ها همدیگر را می‌بخشند،‏ خیلی متفاوت است.‏ بخشش یَهُوَه بی‌نظیر است.‏ مزمورنویس در مورد یَهُوَه می‌گوید:‏ «بخشش واقعی از طرف توست،‏ و به همین دلیل،‏ مردم برایت احترامی عمیق قائلند.‏» (‏مز ۱۳۰:‏⁠۴‏)‏ فقط یَهُوَه می‌تواند به ما نشان دهد که «بخشش واقعی» به چه معناست.‏ در بعضی آیات،‏ نویسندگان کتاب مقدّس از کلمه‌ای عبری برای بخشش استفاده کرده‌اند که هیچ وقت در رابطه با بخشش انسانی به کار نرفته است.‏ وقتی یَهُوَه کسی را می‌بخشد،‏ کاملاً گناهان او را پاک می‌کند و آن شخص می‌تواند دوباره با یَهُوَه رابطهٔ نزدیکی داشته باشد.‏ یَهُوَه آماده است که ما را کاملاً و بارها ببخشد.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۳

اگر کسی به پیام ما گوش ندهد،‏ چرا می‌توانیم بگوییم که به هدفمان رسیده‌ایم؟‏ چون مطابق خواست یَهُوَه و پسرش عمل کرده‌ایم و شهادت داده‌ایم.‏ حتی اگر کسی را ملاقات نکنیم یا مردم پیام ما را رد کنند،‏ می‌توانیم شاد باشیم چون می‌دانیم پدر آسمانی‌مان را خشنود کرده‌ایم.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ وقتی یکی از هم‌ایمانانمان شخص علاقه‌مندی را پیدا می‌کند،‏ ما هم شاد می‌شویم.‏ در یکی از مجلّات برج دیده‌بانی کار موعظه به پیدا کردن کودکی گمشده تشبیه شده است.‏ بسیاری در این کار سهم دارند و مناطق مختلف را یکی پس از دیگری جستجو می‌کنند.‏ وقتی کودک پیدا شد نه فقط شخصی که او را پیدا کرده،‏ بلکه همه دلیلی برای شادی دارند.‏ به طور مشابه همه در کار شاگردسازی سهیم هستند.‏ برای موعظه در محدوده به کمک همه نیاز است و وقتی علاقه‌مندی به جلسه بیاید باعث شادی همه می‌شود.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

قطعاً زمان هیجان‌انگیزی پیش روی ماست.‏ آرزوی ما این است که قبل از شروع مصیبت عظیم،‏ با برکت یَهُوَه تعداد بیشتری حقیقت را بپذیرند.‏ خوشحالیم که حتی در مصیبت عظیم ممکن است عده‌ای از دنیای شیطان که رو به نابودی است بیرون بیایند و یَهُوَه را بپرستند!‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ ما این افتخار بی‌نظیر را داریم که خبر خوش پادشاهی خدا را در سراسر زمین اعلام کنیم؛‏ فعالیتی که دیگر تکرار نخواهد شد.‏ در عین حال،‏ ما باید همچنان به مردم هشدار دهیم.‏ آن‌ها باید بدانند که پایان این دنیای شریر به سرعت نزدیک می‌شود.‏ از آنجا که ما خبر خوش،‏ مردم و مهم‌تر از همه یَهُوَه و نامش را دوست داریم،‏ می‌خواهیم با اشتیاق،‏ فوریت و غیرت به موعظه ادامه دهیم تا زمانی که یَهُوَه بگوید:‏ «کافی است!‏» ب۲۴/‏۵ ص ۱۹¶۱۴-‏۱۶

عیسی شب قبل از مرگش،‏ به پِطرُس و بقیهٔ رسولانش درس مهمی از فروتنی داد.‏ رسولان خیلی تعجب کردند،‏ چون عیسی کاری را انجام داد که معمولاً وظیفهٔ خدمتکاران بود.‏ او ردایش را درآورد،‏ دستمالی برداشت و آن را به کمرش بست.‏ بعد در لگنی آب ریخت و به شستن پاهای شاگردان مشغول شد.‏ (‏یو ۱۳:‏​۴،‏ ۵‏)‏ این کار مطمئناً مدتی طول کشید چون عیسی پاهای هر ۱۲ رسول،‏ از جمله یهودا که به‌زودی به او خیانت می‌کرد،‏ را شست.‏ بعد از این که عیسی با فروتنی کارش را تمام کرد،‏ با صبر و حوصله به شاگردانش گفت:‏ «آیا فهمیدید که چرا پاهایتان را شستم؟‏ شما به من ‹استاد› و ‹سَرور› می‌گویید و این کاملاً درست است،‏ چون من استاد و سَرور هستم.‏ پس اگر من که سَرور و استاد شما هستم پاهایتان را شستم،‏ شما هم باید پاهای همدیگر را بشویید.‏»—‏یو ۱۳:‏​۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۱

دنیای امروز نزدیک ماندن به یَهُوَه را سخت می‌کند.‏ خیلی‌ها وجود خدا را انکار می‌کنند.‏ آن‌هایی که خواست خدا را نادیده می‌گیرند،‏ اغلب موفق‌تر به نظر می‌رسند و این ممکن است ایمانمان را مورد آزمایش قرار دهد.‏ معلوم است که ما وجود خدا را انکار نمی‌کنیم،‏ ولی شاید شک کنیم که آیا از ما حمایت می‌کند یا نه.‏ نویسندهٔ مزمور ۷۳ در چنین وضعیتی قرار گرفت.‏ او می‌دید که اطرافیانش قوانین خدا را نادیده می‌گیرند،‏ اما زندگی خوبی دارند،‏ پس شک کرد که آیا خدمت به خدا ارزش دارد یا نه.‏ (‏مز ۷۳:‏​۱۱-‏۱۳‏)‏ چه چیزی به مزمورنویس کمک کرد تا دیدگاهش را اصلاح کند؟‏ او به عاقبت کسانی که دیگر به یَهُوَه اعتماد نداشتند فکر کرد.‏ (‏مز ۷۳:‏​۱۸،‏ ۱۹،‏ ۲۷‏)‏ او همین طور روی فواید خدمت به خدا تعمّق کرد.‏ ما هم می‌توانیم به برکاتی که یَهُوَه به ما داده است فکر کنیم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۶-‏۱۷

در زمان باستان بعضی‌ها با گرفتن بهرهٔ پولی که به برادران فقیرشان قرض داده بودند،‏ از آن‌ها سوءاستفاده می‌کردند.‏ بعضی از داوران هم با گرفتن رشوه،‏ در حق دیگران ناعادلانه قضاوت می‌کردند.‏ چنین کارهایی برای یَهُوَه نفرت‌انگیز است.‏ (‏حز ۲۲:‏۱۲‏)‏ بجاست که دیدمان را نسبت به پول محک بزنیم و از خود بپرسیم:‏ ‹آیا بیشتر وقت‌ها به پول و آنچه می‌خواهم بخرم فکر می‌کنم؟‏ اگر فکر می‌کنم شخصی که به او بدهکارم به پولش نیاز ندارد،‏ آیا در پس دادن پولی که از او قرض گرفتم تأخیر می‌کنم؟‏ آیا پولدار بودن حس برتری به من می‌دهد؟‏ آیا نسبت به دیگران دست و دلباز هستم؟‏ آیا برادران و خواهرانم را صرفاً به خاطر ثروتمند بودنشان،‏ پول‌دوست می‌دانم؟‏ آیا همیشه با ثروتمندان دوست می‌شوم و به فقیران بی‌توجهی می‌کنم؟‏› ما می‌توانیم با دوری از پول‌دوستی،‏ دوستی‌مان را با یَهُوَه حفظ کنیم.‏ در این صورت یَهُوَه هرگز ما را ترک نخواهد کرد.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

ما باید تمایلات درست را در خودمان ایجاد کنیم تا با وسوسه مقابله کنیم.‏ اگر یاد بگیریم ‹از بدی متنفر باشیم و خوبی را دوست داشته باشیم› مصمم‌تر خواهیم بود که کار درست را انجام دهیم.‏ (‏عا ۵:‏۱۵‏)‏ اما بعضی وقت‌ها به طور غیرمنتظره در موقعیت‌های وسوسه‌انگیز قرار می‌گیریم.‏ ما باید تا جای ممکن در فعالیت‌های روحانی مشغول باشیم.‏ وقتی در جلسات یا موعظه شرکت می‌کنیم،‏ خواستمان را برای خشنود کردن یَهُوَه تقویت می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ عبر ۱۰:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ با مطالعهٔ کلام خدا و تعمّق در آن،‏ علاقه‌مان به خوبی و نفرتمان از بدی بیشتر می‌شود.‏ (‏یوش ۱:‏۸؛‏ مز ۱:‏​۲،‏ ۳؛‏ ۱۱۹:‏۹۷‏)‏ عیسی به رسولانش گفت:‏ «از دعا دست نکشید تا تسلیم وسوسه نشوید.‏» (‏مت ۲۶:‏۴۱‏)‏ به این شکل کمک یَهُوَه را به دست می‌آوریم و عزممان برای خشنود کردن او تقویت می‌شود.‏—‏یعقو ۴:‏⁠۸‏.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۶

برای تعلیم دادن به دیگران از یَهُوَه سرمشق بگیرید.‏ یَهُوَه با سخاوتمندی حکمتش را در اختیار ما قرار می‌دهد.‏ به طور مشابه،‏ ما هم دانش و تجربهٔ خود را با میل و رغبت در اختیار دیگران قرار می‌دهیم و از این که یک روز جایگزین ما شوند نمی‌ترسیم.‏ همین طور نباید این دیدگاه را داشته باشیم که ‹چون کسی به من چیزی یاد نداده،‏ دیگران هم می‌توانند خودشان یاد بگیرند.‏› چنین طرز فکری بین شاهدان یَهُوَه جایی ندارد.‏ ما آموخته‌هایمان را در اختیار دیگران می‌گذاریم و هر آنچه از دستمان بر بیاید برای آموزششان انجام می‌دهیم.‏ (‏۱تسا ۲:‏⁠۸‏)‏ ما امیدواریم تا «آن‌ها هم بتوانند صلاحیت لازم را برای تعلیم دادن به دیگران به دست بیاورند.‏» (‏۲تیمو ۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ اگر همواره از حکمتمان به نفع دیگران استفاده کنیم،‏ همگی از حکمت و شادی بیشتری برخوردار خواهیم شد.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۹ ¶۱۲-‏۱۳

اگر احساس می‌کنی که مهارت خاصّی نداری ناامید نشو!‏ بدون شک،‏ توانایی‌هایی داری که می‌توانی از آن‌ها در خدمت به جماعت استفاده کنی.‏ سخنان پولُس در اول قُرِنتیان ۱۲:‏​۱۲-‏۳۰ را بخوان و ببین که چطور از آن‌ها فایده می‌بری.‏ این آیه‌ها روشن می‌کند که تو مثل خادمان دیگر یَهُوَه نقش پرارزشی در جماعت داری.‏ هر آنچه از دستت برمی‌آید در خدمت به یَهُوَه و هم‌ایمانانت انجام بده.‏ مطمئن باش که پیران جماعت به فکرت هستند و وظایفی را به تو می‌سپارند که می‌توانی انجام بدهی.‏ (‏روم ۱۲:‏​۴-‏۸‏)‏ همهٔ مسیحیان می‌خواهند به یَهُوَه نزدیک شوند،‏ شادی خدمت به دیگران را تجربه کنند و نمونهٔ خوبی باشند.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

مشکلات حَنّا باعث شد که اشک بریزید.‏ یکی از سختی‌هایش زندگی با هوویش فِنِنّه بود.‏ فِنِنّه از او تنفر داشت.‏ از همه بدتر حَنّا بچه‌دار نمی‌شد،‏ در حالی که هوویش چند فرزند داشت.‏ (‏۱سمو ۱:‏​۱،‏ ۲‏)‏ فِنِنّه دائماً به حَنّا به خاطر نازایی‌اش سرکوفت می‌زد.‏ حَنّا آنقدر ناراحت می‌شد که «گریه‌اش می‌گرفت و غذا نمی‌خورد.‏» دل حَنّا ‹از غم و ناراحتی به درد می‌آمد.‏› (‏۱سمو ۱:‏​۶،‏ ۷،‏ ۱۰‏)‏ حَنّا چطور تسلّی گرفت؟‏ او برای پرستش به خیمهٔ عبادت رفت.‏ حَنّا به یَهُوَه التماس کرد:‏ ‹تو می‌بینی که کنیزت چطور عذاب می‌کشد.‏ مرا به یاد بیاور.‏› (‏۱سمو ۱:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه رنج او را دید،‏ صدای گریه‌اش را شنید و بعداً به او فرزندی داد.‏—‏۱سمو ۱:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۲:‏۲۱‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲۱ ¶۵-‏۷

بهای رهایی نشان می‌دهد که عیسی به فکر همهٔ انسان‌هاست‏.‏ او به خصوص به پیروانش توجه دارد.‏ (‏یو ۱۳:‏⁠۱‏)‏ عیسی می‌دانست که هنگام انجام مأموریتش روی زمین،‏ سختی‌های زیادی خواهد کشید و مرگ دردناکی در انتظارش است.‏ با این وجود،‏ او انجام مأموریت خود را فقط یک وظیفه نمی‌دانست؛‏ او با تمام دل و جان موعظه می‌کرد،‏ تعلیم می‌داد و به دیگران کمک می‌کرد.‏ عیسی حتی در روز مرگش برای شستن پاهای رسولانش وقت گذاشت و به آن‌ها تسلّی و راهنمایی داد.‏ (‏یو ۱۳:‏​۱۲-‏۱۵‏)‏ در آخر وقتی روی تیر شکنجه درد می‌کشید،‏ به دزدی که در کنارش در حال مرگ بود امید داد و مراقبت از مادرش را به یوحنا سپرد.‏ (‏لو ۲۳:‏​۴۲،‏ ۴۳؛‏ یو ۱۹:‏​۲۶،‏ ۲۷‏)‏ عیسی با اعمال و مرگش محبت عمیق خود را به انسان‌ها نشان داد.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۱

وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد احساس آزادی می‌کنیم.‏ کتاب مقدّس از تشبیهی استفاده می‌کند تا مفهوم این آزادی را درک کنیم.‏ ما به دلیل ناکاملی و تمایلات گناه‌آلودمان «بردهٔ گناه» هستیم.‏ اما به خاطر بخشش یَهُوَه مثل بردگانی هستیم که ‹از گناه آزاد شده‌اند.‏› (‏روم ۶:‏​۱۷،‏ ۱۸؛‏ مکا ۱:‏⁠۵‏)‏ احساس فوق‌العاده‌ای که بخشش یَهُوَه به ما می‌دهد،‏ مثل احساسی است که یک برده موقع آزادی‌اش دارد.‏ بهای رهایی‌ای که یَهُوَه از طریق عیسی فراهم کرد،‏ ما را از این بیماری کشنده شفا می‌دهد،‏ یعنی رابطه‌مان با یَهُوَه که به خاطر گناه آسیب دیده بود ترمیم می‌شود.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۴‏)‏ شخصی که از بیماری‌ای کشنده شفا پیدا می‌کند،‏ شاد می‌شود.‏ ما هم از شفای روحانی‌مان شاد می‌شویم،‏ چون به خاطر بخشش یَهُوَه دوباره لطف او را به دست می‌آوریم.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۶؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷

در مَثَل قِنطارها،‏ عیسی در مورد دو غلام وفادار و یک غلام که به اربابش وفادار نبود صحبت کرد.‏ (‏مت ۲۵:‏​۱۴-‏۳۰‏)‏ دو غلام وفادار مظهر مسح‌شدگان وفادار هستند.‏ ارباب که مظهر عیساست آن‌ها را دعوت می‌کند تا ‹در شادی او شریک شوند.‏› آن‌ها با «رستاخیز اول» پاداش آسمانی‌شان را می‌گیرند.‏ (‏مت ۲۵:‏​۲۱،‏ ۲۳؛‏ مکا ۲۰:‏۵ب‏)‏ از سوی دیگر،‏ رفتار بد آن غلام تنبل درس عبرتی برای مسح‌شدگان است.‏ از چه لحاظ؟‏ آنان باید سخت‌کوشی خود را ثابت کنند.‏ در هر دو مَثَل قِنطارها و باکره‌ها،‏ منظور عیسی این نبود که مسح‌شدگان تنبل و کم‌کار می‌شوند،‏ بلکه او توضیح داد که اگر آن‌ها غیرتشان را از دست بدهند چه اتفاقی می‌افتد.‏ در این صورت آن‌ها دیگر جزو «دعوت‌شدگان و برگزیدگان» محسوب نخواهند شد و اجازهٔ ورود به پادشاهی آسمانی را از دست می‌دهند.‏—‏۲پطر ۱:‏۱۰‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۳ ¶۱۰؛‏ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

برای همهٔ ما مهم است که نیازهای خودمان و خانواده‌مان را برطرف کنیم.‏ (‏جا ۷:‏۱۲؛‏ ۱تیمو ۵:‏⁠۸‏)‏ موقع قبول کردن یک پیشنهاد کاری،‏ منطقی است که درآمد آن را در نظر بگیریم.‏ اما اگر کسی فقط این نکته را در نظر بگیرد،‏ در واقع طبق ایمان قدم برنمی‌دارد،‏ بلکه بر اساس چیزی که می‌بیند قدم برمی‌دارد.‏ اگر بخواهیم بر اساس ایمان عمل کنیم،‏ باید در نظر بگیریم شغلی که به ما پیشنهاد شده چه تأثیری روی رابطه‌مان با یَهُوَه می‌گذارد.‏ پس باید از خودمان بپرسیم:‏ ‹آیا این شغل شامل کارهایی می‌شود که یَهُوَه از آن نفرت دارد؟‏› (‏امث ۶:‏​۱۶-‏۱۹‏)‏ ‹آیا روی برنامهٔ روحانی‌ام تأثیر می‌گذارد؟‏ آیا باعث می‌شود که مدتی طولانی از خانواده‌ام دور باشم؟‏› اگر جوابمان حتی به یکی از این سؤالات مثبت باشد،‏ بهتر است آن شغل را قبول نکنیم؛‏ حتی اگر پیدا کردن شغلی دیگر سخت باشد.‏ وقتی بر اساس ایمان تصمیم می‌گیریم،‏ نشان می‌دهیم که مطمئنیم یَهُوَه نیازهای ما را به شکلی برطرف می‌کند.‏—‏مت ۶:‏۳۳؛‏ عبر ۱۳:‏⁠۵‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

ما باید همیشه برادران و خواهرانمان را از دید یَهُوَه ببینیم و بر خصوصیات خوب آن‌ها تمرکز کنیم،‏ نه بر ضعف‌هایشان که در نهایت از بین خواهد رفت.‏ ما می‌توانیم با محبت،‏ هر اختلافی را بین خودمان حل کنیم بنابراین کسانی که می‌خواهند با آن‌ها رفتار محبت‌آمیز شود،‏ جذب بهشت روحانی می‌شوند.‏ ما همیشه می‌خواهیم قدر بهشتی را بدانیم که یَهُوَه برایمان برقرار کرده است.‏ هر کسی که بخواهد شادابی،‏ رضایت،‏ آرامش و امنیت واقعی را تجربه کند،‏ باید وارد بهشت روحانی شود و هرگز آن را ترک نکند.‏ اما شیطان تمام تلاشش را می‌کند که ما را از این بهشت دور کند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۸؛‏ مکا ۱۲:‏⁠۹‏)‏ ما نباید اجازه دهیم که شیطان به هدفش برسد،‏ بلکه باید سخت تلاش کنیم تا زیبایی،‏ پاکی و صلح بهشت روحانی را حفظ کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

والدین،‏ شما می‌توانید فرزندانتان را تشویق کنید تا پرستندهٔ یَهُوَه شوند.‏ با حرف‌ها و کارهایتان به بچه‌هایتان نشان دهید که مطالعهٔ کتاب مقدّس،‏ شرکت در جلسات و خدمت موعظه برایتان اولویت دارد.‏ در غیر این صورت،‏ شاید بچه‌هایتان فکر کنند که تنها اسماً شاهد یَهُوَه هستند و به این دلیل به پرستش حقیقی اولویت ندهند یا آن را کاملاً ترک کنند.‏ آیا برای کسی که پرستش حقیقی را ترک کرده است،‏ امیدی وجود دارد؟‏ بله،‏ او می‌تواند توبه کند و به پرستش حقیقی برگردد.‏ برای این کار باید فروتن باشد و کمک پیران جماعت را قبول کند.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴‏)‏ بازگشت به طرف یَهُوَه و مورد قبول او شدن،‏ ارزش هر تلاشی را دارد!‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

چطور می‌توانید حرمت دوران آشنایی‌تان را حفظ کنید؟‏ هر چه بیشتر به یکدیگر علاقه‌مند شوید،‏ طبیعی است که بخواهید بیشتر در کنار هم باشید.‏ چطور می‌توانید مطمئن شوید که معیارهای اخلاقی یَهُوَه را زیر پا نمی‌گذارید؟‏ از گفتگوهای ناپاک،‏ تنها بودن با هم و مصرف زیاد الکل خودداری کنید.‏ (‏افس ۵:‏⁠۳‏)‏ این کارها می‌توانند تمایلات جنسی را بیدار و ارادهٔ انجام کار درست را سست کنند.‏ مرتباً با هم صحبت کنید که چطور می‌توانید حرمت دوران آشنایی‌تان را حفظ کنید.‏ (‏امث ۲۲:‏⁠۳‏)‏ بعضی‌ها شاید فکر کنند که نشان دادن علاقه به همدیگر با پیشرفت رابطه‌تان مناسب باشد.‏ اما اگر باعث بیداری میل جنسی شود،‏ گرفتن تصمیم عاقلانه خیلی سخت‌تر خواهد شد.‏ (‏غز ۱:‏۲؛‏ ۲:‏⁠۶‏)‏ نشان دادن علاقه به راحتی می‌تواند به کاری که یَهُوَه نمی‌پسندد ختم شود.‏ (‏امث ۶:‏۲۷‏)‏ پس در ابتدای دوران آشنایی‌تان بر اساس اصول کتاب مقدّس محدودیت‌هایی برای خود تعیین کنید.‏ —‏۱تسا ۴:‏​۳-‏۷‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

ما می‌خواهیم دیگران بدانند که در سختی‌ها آمادهٔ کمک به آن‌ها هستیم.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ اما چه چیزی به دیگران کمک می‌کند تا به ما اعتماد پیدا کنند؟‏ ما باید سعی کنیم خصوصیات یَهُوَه را از خودمان نشان دهیم؛‏ مثلاً خوش‌قول و وقت‌شناس باشیم.‏ چرا پیران قابل اعتماد برکتی برای جماعت هستند؟‏ وقتی برادران و خواهران مطمئنند که در صورت نیاز می‌توانند با پیران جماعت،‏ منجمله سرپرست گروهشان تماس بگیرند،‏ احساس امنیت می‌کنند.‏ وقتی پیران آمادهٔ کمک به دیگران باشند،‏ مبشّران محبت آن‌ها را حس می‌کنند.‏ همچنین هنگامی که آن‌ها بجای نظرات خود،‏ بر اساس کتاب مقدّس و نشریات راهنمایی و پند دهند،‏ مبشّران به آن‌ها اعتماد پیدا می‌کنند.‏ به علاوه،‏ یک پیر جماعت با فاش نکردن مسائل خصوصی دیگران و وفا کردن به قولش،‏ باعث جلب اعتماد می‌شود.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۴-‏۱۵

ما امروزه انتظار نداریم که یَهُوَه تمام مشکلاتمان را برطرف کند،‏ اما مطمئنیم که او همیشه از ما در سختی‌ها حمایت می‌کند.‏ (‏مز ۴۱:‏⁠۳‏)‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش به ما نیرو،‏ حکمت و آرامش درونی می‌دهد تا مشکلاتمان را تحمّل کنیم.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۴؛‏ فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ او همچنین در کلامش به ما امید می‌دهد که در آینده،‏ همهٔ بیماری‌ها را از بین خواهد برد.‏ (‏اشع ۳۳:‏۲۴‏)‏ یَهُوَه ما را در موقعیت‌های سخت از طریق کلامش،‏ آرامش و دلگرمی می‌دهد.‏ (‏روم ۱۵:‏⁠۴‏)‏ خواهری در غرب آفریقا که به سرطان مبتلا شده بود،‏ مرتباً گریه می‌کرد.‏ او می‌گوید:‏ «یکی از آیاتی که مخصوصاً آرامم کرد،‏ اِشَعْیا ۲۶:‏۳ بود.‏ این آیه اطمینان می‌دهد که یَهُوَه به ما آرامش می‌دهد تا بتوانیم واکنش درستی نسبت به سختی‌هایمان نشان دهیم.‏» آیا آیه‌ای را در ذهن دارید که به شما در شرایط سخت یا زمان ناامیدی آرامش داده است؟‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۱۷-‏۱۸

پیران جماعت سعی می‌کنند با کسانی که یَهُوَه را ترک کرده‌اند رفتاری بخشنده داشته باشند.‏ آن‌ها می‌خواهند که این گوسفندان گم‌شده «به خانه برگردند.‏» (‏لو ۱۵:‏​۲۲-‏۲۴،‏ ۳۲‏)‏ وقتی خطاکاری از راه اشتباهش برمی‌گردد در آسمان و روی زمین شادی عظیمی می‌شود!‏ (‏لو ۱۵:‏⁠۷‏)‏ واضح است که یَهُوَه به خطاکارانی که توبه نمی‌کنند اجازه نمی‌دهد جزوی از جماعت بمانند.‏ با این حال،‏ او به آن‌ها پشت نمی‌کند و می‌خواهد که پیش او برگردند.‏ در هوشَع ۱۴:‏۴ یَهُوَه احساساتش را نسبت به خطاکاران توبه‌کار چنین بیان می‌کند:‏ «من آن‌ها را شفا خواهم داد و آن‌ها دیگر به من خیانت نخواهند کرد.‏ آن‌ها را از صمیم دل دوست خواهم داشت،‏ چون دیگر از آن‌ها خشمگین نیستم.‏» درک احساسات یَهُوَه باعث می‌شود که پیران با دیدن حتی کوچک‌ترین نشانه از توبه به خطاکار کمک کنند.‏ به علاوه این آیه به کسی که از یَهُوَه دور شده است انگیزه می‌دهد تا بی‌درنگ پیش او برگردد.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۸ ¶۸-‏۹

واقعیت این است که بعضی‌ها همیشه قدردانی خود را ابراز نمی‌کنند.‏ ما بعضی وقت‌ها زمان،‏ انرژی و پول صرف دیگران می‌کنیم،‏ ولی شاید به نظر برسد که برای آن‌ها اهمیتی ندارد.‏ در این صورت چطور می‌توانیم شادی‌مان را حفظ کنیم و مأیوس نشویم؟‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ شادی‌ای که از سخاوتمندی به دست می‌آید،‏ به واکنش دیگران بستگی ندارد.‏ پس حتی اگر دیگران قدردانی خود را از کمک ما نشان ندهند،‏ هنوز می‌توانیم شاد باشیم.‏ چطور؟‏ از یَهُوَه سرمشق بگیرید.‏ او به همهٔ انسان‌ها چیزهای نیکو می‌بخشد؛‏ حتی به آن‌هایی که قدردان نیستند.‏ (‏مت ۵:‏​۴۳-‏۴۸‏)‏ یَهُوَه به ما قول می‌دهد که اگر ما هم «بدون هیچ توقعی» به دیگران خوبی کنیم،‏ ‹پاداش بزرگی نصیبمان می‌شود.‏› (‏لو ۶:‏۳۵‏)‏ حتی اگر از ما تشکر نشود،‏ به خاطر کمک به دیگران،‏ «بخشندهٔ شاد» هستیم و یَهُوَه به ما پاداش می‌دهد.‏—‏امث ۱۹:‏۱۷؛‏ ۲قر ۹:‏⁠۷‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۴-‏۱۶