ژانویه

یکی از خوشایندترین اتفاقات زندگی یک زن و شوهر موقعی است که فرزندشان به دنیا می‌آید.‏ هر چند که آن‌ها نوزادشان را دوست دارند،‏ نمی‌خواهند که او تا ابد نوزاد بماند.‏ در حقیقت اگر او رشد نکند،‏ باعث نگرانی آن‌ها می‌شود.‏ به همین شکل یَهُوَه خوشحال می‌شود وقتی ما قدم‌های اول را برمی‌داریم تا پیرو عیسی شویم،‏ اما او نمی‌خواهد که از نظر روحانی مثل بچهٔ نوپا بمانیم و پیشرفت نکنیم.‏ (‏۱قر ۳:‏⁠۱‏)‏ در عوض او می‌خواهد که ما مسیحیان ‹بالغی› شویم.‏ کلمهٔ یونانی‌ای که در کتاب مقدّس «بالغ» ترجمه شده،‏ می‌تواند «رشد کامل» هم ترجمه شود.‏ (‏۱قر ۲:‏⁠۶‏)‏ همان طور که یک بچه رشد می‌کند و بزرگ می‌شود،‏ ما هم باید از لحاظ روحانی رشد کنیم و مسیحی بالغی شویم.‏ البته اگر به این هدف رسیده‌ایم،‏ باید همچنان به پیشرفت روحانی ادامه دهیم.‏—‏۱تیمو ۴:‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲ ¶۱،‏ ۳

نقش یَهُوَه در زندگی شما چیست؟‏ شاید بگویید که ‹یَهُوَه پدر،‏ خدا و دوست من است.‏› اما لقب‌ها و جایگاه‌های دیگری را می‌توان برای یَهُوَه قائل شد.‏ با این وجود،‏ آیا او را به عنوان میزبان خود می‌دانید؟‏ داوود پادشاه رابطهٔ دوستی یَهُوَه با پرستندگانش را به رابطهٔ میزبان و مهمان تشبیه کرد.‏ او گفت:‏ «ای یَهُوَه،‏ چه کسی می‌تواند در خیمهٔ تو مهمان شود؟‏» (‏مز ۱۵:‏⁠۱‏)‏ از این آیه یاد می‌گیریم که ما می‌توانیم مهمان یَهُوَه،‏ یعنی دوست او باشیم.‏ یَهُوَه قبل از شروع آفرینش تنها بود،‏ اما بعد از مدتی از میزبانی پسر نخست‌زاده‌اش در خیمهٔ خود شادی فراوانی به دست آورد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که عیسی ‹هر روز باعث خوشحالی یَهُوَه می‌شد› و خود او هم همیشه در کنار یَهُوَه «شاد» بود.‏—‏امث ۸:‏۳۰‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲ ¶۱-‏۳

تجسّم کنید که ۳۴۰٬۰۰۰ مرد دور هم جمع شده‌اند تا داوود را پادشاه اسرائیل کنند.‏ طی سه روزی که آن مردان روی تپه‌های سنگی نزدیک حِبرون بودند با هم صحبت می‌کردند و با سرود،‏ یَهُوَه را ستایش می‌کردند.‏ (‏۱توا ۱۲:‏۳۹‏)‏ در آن جمع مردی جوان به اسم صادوق بود که توجه بقیه را جلب نکرده بود؛‏ اما او از چشم یَهُوَه پنهان نماند.‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما از نمونه‌اش درس بگیریم.‏ (‏۱توا ۱۲:‏​۲۲،‏ ۲۶-‏۲۸‏)‏ صادوق به عنوان کاهن با اَبیاتار،‏ کاهن اعظم همکاری می‌کرد.‏ همچنین به او توانایی تشخیص و درک خواست یَهُوَه داده شده بود.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۲۷‏)‏ او مردی شجاع بود.‏ شیطان طی روزهای آخر شدّت حملاتش را به قوم خدا بیشتر کرده است.‏ (‏۱پطر ۵:‏⁠۸‏)‏ ما تا زمانی که یَهُوَه،‏ شیطان و سیستم شریرش را از بین ببرد،‏ نیاز به شجاعت داریم.‏ (‏مز ۳۱:‏۲۴‏)‏ پس بیایید از شجاعت صادوق سرمشق بگیریم.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۲ ¶۱-‏۳

خواست یَهُوَه از همان ابتدای آفرینش این بود تا انسان‌ها شاد باشند.‏ او به آن‌ها یک خانهٔ زیبا،‏ هدیهٔ زندگی مشترک و مأموریتی جذاب داد.‏ آن‌ها قرار بود زمین را از نسلشان پر و آن را به بهشتی زیبا تبدیل کنند.‏ یَهُوَه به آدم و حوّا فقط یک فرمان ساده داد.‏ او هشدار داد که اگر از فرمانش اطاعت نکنند و عمداً بر ضدّ آن عمل کنند خواهند مرد.‏ یک موجود روحی که به خدا و انسان‌ها هیچ علاقه‌ای نداشت،‏ آن‌ها را به گناه وسوسه کرد.‏ در نتیجه آدم و حوّا به خاطر نداشتن اعتماد به پدر پرمهرشان مرتکب گناه شدند و اتفاقی که یَهُوَه گفته بود،‏ افتاد.‏ از آن زمان به بعد،‏ آن‌ها با عواقب گناهشان روبرو شدند.‏ آن‌ها پیر شدند و در نهایت مردند.‏—‏پیدا ۱:‏​۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۲:‏​۸،‏ ۹،‏ ۱۶-‏۱۸؛‏ ۳:‏​۱-‏۶،‏ ۱۷-‏۱۹،‏ ۲۴‏.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۳ ¶۳

یَهُوَه و عیسی شادی ما را می‌خواهند.‏ در مزمور ۱۱۹:‏۲ آمده:‏ «شاد و سعادتمندند کسانی که به یادآوری‌های خدا توجه می‌کنند،‏ و با تمام دلشان دنبال راهنمایی‌های او هستند.‏» همچنین عیسی در این مورد گفت:‏ «خوش به حال کسانی که کلام خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند!‏» (‏لو ۱۱:‏۲۸‏)‏ ما خادمان یَهُوَه انسان‌های شادی هستیم،‏ چون کلام خدا را مرتباً می‌خوانیم و تلاش می‌کنیم آن را به کار ببریم.‏ (‏یعقو ۱:‏​۲۲-‏۲۵‏)‏ با این کار یَهُوَه را خشنود می‌کنیم.‏ (‏جا ۱۲:‏۱۳‏)‏ با به کار بردن آموخته‌هایمان از کلام خدا زندگی خانوادگی بهتر و روابط نزدیک‌تری با هم‌ایمانانمان خواهیم داشت.‏ علاوه بر این از خیلی از مشکلاتی که مردم این دنیا با آن درگیرند محفوظ مانده‌ایم.‏ حتماً ما با داوود پادشاه موافقیم که بعد از اشاره به احکام،‏ فرامین و داوری‌های یَهُوَه گفت:‏ «کسی که به آن‌ها عمل کند،‏ پاداش بزرگی به دست می‌آورد.‏»—‏مز ۱۹:‏​۷-‏۱۱‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲ ¶۱-‏۳

یَهُوَه می‌داند که در زندگی خادمانش چه می‌گذرد.‏ او از شادی و غم‌های ما باخبر است.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۸‏)‏ وقتی او می‌بیند که با وجود غم و اندوه،‏ با تمام وجود او را خدمت می‌کنیم به ما افتخار می‌کند.‏ یَهُوَه مشتاق است که از ما حمایت کند و تسلّی‌مان دهد.‏ در مزمور ۱۴۷:‏۳ آمده که یَهُوَه روی زخم‌های دلشکستگان «مرهم می‌گذارد.‏» این آیه نشان می‌دهد که یَهُوَه چطور با مهربانی از کسانی که صدمهٔ عاطفی دیده‌اند مراقبت می‌کند.‏ چطور می‌توانیم از حمایت یَهُوَه برخوردار شویم؟‏ به این مثال توجه کنید.‏ یک پزشک ماهر این توانایی را دارد تا شخصی مجروح را درمان کند.‏ با این حال بیمار باید دستورات پزشک را به دقت دنبال کند تا بهبود پیدا کند.‏ یَهُوَه از طریق کلامش با کسانی که از لحاظ عاطفی صدمه دیده‌اند صحبت می‌کند و از روی مهربانی به آن‌ها راهنمایی می‌دهد.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۶ ¶۱-‏۲

در گذشته نشریات ما توضیح می‌دادند که برای کسانی که یَهُوَه آن‌ها را بدکار می‌شمارد چه اتفاقی می‌افتد.‏ قبلاً گفته می‌شد چنین کسانی رستاخیز نمی‌یابند.‏ در کتاب مقدّس،‏ چندین گزارش در مورد داوری‌های یَهُوَه علیه مردمان بدکار آمده است؛‏ مثلاً تعداد نامعلومی که در توفان نوح مردند یا هفت قومی که به فرمان یَهُوَه توسط قوم اسرائیل در سرزمین موعود نابود شدند یا ۱۸۵٬۰۰۰ سرباز آشوری‌ای که توسط فرشتهٔ یَهُوَه در یک شب کشته شدند.‏ (‏تث ۷:‏​۱-‏۳؛‏ اشع ۳۷:‏​۳۶،‏ ۳۷‏)‏ آیا در این گزارشات به روشنی آمده است که یَهُوَه تصمیم گرفته همهٔ آن‌ها را به مرگ ابدی محکوم کند و هرگز رستاخیز ندهد؟‏ نه.‏ ما نمی‌دانیم که یَهُوَه چطور تک‌تک آن افراد را داوری کرد و آیا آن‌ها فرصت آشنایی با او و توبه را داشتند یا نه.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۳ ¶۵-‏۷

عیسی مَثَلی دربارهٔ یک بیوه‌زن که برای درخواست برقراری عدالت دائماً پیش قاضی می‌رفت بیان کرد.‏ شاگردان عیسی اغلب با بی‌عدالتی روبرو می‌شدند،‏ پس بدون شک این مَثَل برای آن‌ها قابل درک بود.‏ (‏لو ۱۸:‏​۱-‏۵‏)‏ حکایت عیسی برای ما هم کاربرد دارد،‏ چون همهٔ ما با بی‌عدالتی روبرو می‌شویم.‏ در دنیای امروز تبعیض،‏ نابرابری و ظلم رایج است،‏ پس وقتی با بی‌عدالتی روبرو می‌شویم تعجب نمی‌کنیم.‏ (‏جا ۵:‏⁠۸‏)‏ اما شاید انتظار بدرفتاری از هم‌ایمانانمان را نداشته باشیم.‏ مسلّماً برادران و خواهرانمان نمی‌خواهند با ما بدرفتاری کنند،‏ آن‌ها فقط ناکاملند.‏ ما از واکنش عیسی در برابر بی‌عدالتی مخالفان درس‌های زیادی می‌گیریم.‏ اگر ما می‌توانیم در برابر بی‌عدالتی مخالفان از خود صبر نشان دهیم،‏ چقدر بیشتر باید با هم‌ایمانانمان صبور باشیم.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲ ¶۱-‏۲

در زمان باستان،‏ نان غذای اصلی خیلی از انسان‌ها محسوب می‌شد.‏ (‏پیدا ۱۴:‏۱۸؛‏ لو ۴:‏⁠۴‏)‏ اهمیت نان آنقدر زیاد بود که کتاب مقدّس برای اشاره به غذا از کلمهٔ «نان» استفاده کرده است.‏ (‏مت ۶:‏۱۱‏)‏ همچنین عیسی از نان در دو معجزهٔ معروفش استفاده کرد.‏ (‏مت ۱۶:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ گزارش یکی از این معجزات در انجیل یوحنا باب ۶ آمده است.‏ رسولان عیسی بعد از موعظه خیلی خسته بودند،‏ پس عیسی با آن‌ها در ساحل دریای جلیل سوار قایق شد و آن‌ها به طرف منطقه‌ای دورافتاده در بِیت‌صِیدا رفتند تا استراحت کنند.‏ (‏مرق ۶:‏​۷،‏ ۳۰-‏۳۲؛‏ لو ۹:‏۱۰‏)‏ کمی نگذشت که هزاران نفر به آنجا رسیدند تا عیسی را ببینند.‏ او آن‌ها را نادیده نگرفت و با مهربانی برایشان وقت گذاشت تا به آن‌ها در مورد پادشاهی خدا تعلیم دهد و بیماران را شفا دهد.‏ دیر وقت بود و شاگردان نمی‌دانستند که این جمعیت از کجا می‌تواند غذا پیدا کند.‏ شاید بعضی‌ها چیزی برای خوردن همراه داشتند،‏ اما اکثر آن‌ها باید برای خرید غذا به روستاهای اطراف می‌رفتند.‏—‏مت ۱۴:‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲ ¶۱-‏۲

پدر و مادر همهٔ ما انسان‌ها یعنی آدم و حوّا کامل بودند و در بهشتی زیبا زندگی می‌کردند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷؛‏ ۲:‏​۷-‏۹‏)‏ آن‌ها می‌توانستند تا ابد زندگی موفقی داشته باشند.‏ اما همه چیز عوض شد.‏ آدم و حوّا امکان زندگی ابدی در بهشت را از دست دادند.‏ آن‌ها برای نوادگانشان چه چیزی به جا گذاشتند؟‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «گناه از طریق یک انسان [یعنی آدم] وارد دنیا شد و این گناه با خود مرگ را آورد؛‏ و چون همه به گناه آلوده شدند،‏ مرگ بین همهٔ انسان‌ها پخش شد.‏» (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ ارثی که از آدم به ما رسیده،‏ گناه است که مرگ را به دنبال دارد.‏ گناه موروثی مثل یک بدهی هنگفت است که هیچ یک از ما نمی‌تواند آن را پرداخت کند.‏ (‏مز ۴۹:‏⁠۸‏)‏ عیسی گناه را به ‹قرض› تشبیه کرد.‏ (‏مت ۶:‏​۱۲‏،‏ پاورقی؛‏ لو ۱۱:‏⁠۴‏)‏ وقتی گناه می‌کنیم به یَهُوَه بدهکار می‌شویم و باید بدهی‌مان را پرداخت کنیم.‏ در غیر این صورت فقط با مرگ حسابمان تسویه می‌شود.‏—‏روم ۶:‏⁠۷‏.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۳

برای ما افتخار بزرگی است که حقیقت را در مورد پادشاهی خدا به دیگران موعظه کنیم!‏ هر کسی این افتخار را ندارد.‏ برای مثال وقتی عیسی روی زمین بود اجازه نداد که ارواح شریر در مورد او شهادت دهند.‏ (‏لو ۴:‏۴۱‏)‏ امروزه قبل از اینکه شخص بتواند همراه جماعت موعظه کند،‏ باید واجد شرایط شود.‏ وقتی در هر فرصت و هر جا که می‌توانیم موعظه کنیم،‏ نشان می‌دهیم که قدر این افتخار را می‌دانیم.‏ هدف ما مثل عیسی این است که بذر حقیقت را در دل مردم بکاریم و آن را آبیاری کنیم.‏ (‏مت ۱۳:‏​۳،‏ ۲۳؛‏ ۱قر ۳:‏⁠۶‏)‏ سازمان یَهُوَه مانند عیسی تمام تلاش خود را می‌کند تا مردم را با نام خدا آشنا کند.‏ یک راه آن از طریق ترجمهٔ دنیای جدید کتاب مقدّس است.‏ این ترجمه،‏ نام خدا را در هر جا که در زبان اصلی آمده،‏ قرار داده است.‏ این ترجمه یا قسمت‌هایی از آن به بیشتر از ۲۷۰ زبان در دسترس است.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۹

بعضی از برادرانی که زندگی زناشویی موفقی دارند،‏ سعی می‌کنند هر روز محبتشان را به همسرشان ابراز کنند.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۸‏)‏ یک شوهر می‌تواند با کارهای کوچکی مثل گرفتن دست همسرش یا بغل کردن او،‏ عشقش را نشان دهد.‏ او شاید در پیامی کوتاه برای همسرش بنویسد که «دلم برایت تنگ شده» یا از او بپرسد که «حالت چطور است؟‏» همچنین گاهی اوقات می‌تواند برای همسرش کارتی بنویسد و به او بگوید که دوستش دارد.‏ به این شکل یک شوهر به همسرش حرمت می‌گذارد و پیوند زناشویی خود را محکم‌تر می‌کند.‏ شوهری که به همسرش حرمت می‌گذارد،‏ به او می‌گوید که چرا برایش ارزش قائل است و او را تحسین می‌کند.‏ او فراموش نمی‌کند که برای زحمت‌های همسرش،‏ از او قدردانی کند.‏ (‏کول ۳:‏۱۵‏)‏ وقتی شوهری صادقانه از همسرش قدردانی می‌کند،‏ همسرش دلگرم می‌شود،‏ احساس امنیت می‌کند و از عشق و احترامی که شوهرش برای او قائل است،‏ مطمئن می‌شود.‏—‏امث ۳۱:‏۲۸‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۱،‏ ۱۳ ¶۱۵‏؛‏ ص ۱۳ ¶۱۶

مزمور ۱۵ با این وعده به پایان می‌رسد:‏ «کسی که این‌ها را انجام دهد،‏ هیچ وقت لغزش نمی‌خورد.‏» این وعده دلیل خواسته‌های خدا از ما را نشان می‌دهد.‏ یَهُوَه شادی ما را می‌خواهد.‏ وقتی به خواسته‌های او عمل می‌کنیم از زندگی بهتری برخوردار شده و او از ما حمایت می‌کند.‏ آیندهٔ درخشانی پیش روی مهمانان یَهُوَه است.‏ مسح‌شدگان «در مکان‌های زیادی» که عیسی برای آن‌ها در آسمان آماده کرده است زندگی خواهند کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۲‏)‏ کسانی که امید زندگی در بهشت زمینی را دارند،‏ چشم‌انتظار دیدن وعده‌های مکاشفه ۲۱:‏۳ هستند.‏ قطعاً همهٔ ما به دعوت دوستی با یَهُوَه و مهمان بودن در خیمه‌اش افتخار می‌کنیم!‏ ب۲۴/‏۶ ص ۱۳ ¶۱۹-‏۲۰

جلال چیست؟‏ در کتاب مقدّس کلمهٔ «جلال» به هر چیزی که تأثیرگذار است اشاره می‌کند.‏ یَهُوَه مدت کوتاهی بعد از نجات اسرائیلیان از مصر جلال خود را به آن‌ها نشان داد.‏ تصوّر کنید که میلیون‌ها اسرائیلی در کنار کوه سینا دور هم جمع شدند تا به خدایشان گوش بدهند.‏ ابری غلیظ روی کوه قرار گرفت.‏ ناگهان زمین به لرزه درآمد و همه جای کوه سینا پر از دود شد.‏ همین طور صدای رعد و برق و صدای خیلی بلند شیپور شنیده می‌شد.‏ (‏خرو ۱۹:‏​۱۶-‏۱۸؛‏ ۲۴:‏۱۷؛‏ مز ۶۸:‏⁠۸‏)‏ تصوّر کنید که وقتی یَهُوَه جلال پرقدرت خود را به اسرائیلیان نشان داد،‏ آن‌ها چقدر تحت تأثیر قرار گرفتند.‏ ما امروزه با صحبت کردن با دیگران دربارهٔ یَهُوَه،‏ قدرت فوق‌العاده و خصوصیات دلگرم کننده‌اش است،‏ او را جلال می‌دهیم.‏ همچنین زمانی که تأکید می‌کنیم که کاری را با قدرت یَهُوَه انجام می‌دهیم او را جلال می‌دهیم.‏—‏اشع ۲۶:‏۱۲‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲-‏۳ ¶۲-‏۳

وقتی اسرائیلیان به سرزمین موعود می‌رفتند بعضی از مردان سرشناس،‏ موسی و نقشی را که یَهُوَه به او داده بود زیر سؤال بردند.‏ آن‌ها گفتند که نه فقط موسی،‏ بلکه «تک‌تک افراد قوم اسرائیل مقدّسند و یَهُوَه در بین آن‌هاست.‏» (‏اعد ۱۶:‏​۱-‏۳‏)‏ با این که «تک‌تک افراد قوم» واقعاً مقدّس بودند،‏ یَهُوَه موسی را انتخاب کرده بود تا قومش را هدایت کند.‏ انتقاد آن سرکشان از موسی،‏ در واقع انتقاد از یَهُوَه بود.‏ آن‌ها نه به خواست یَهُوَه،‏ بلکه به خواست خودشان که به دست آوردن قدرت و شهرت بود،‏ تمرکز داشتند.‏ خدا رهبران آن سرکشان و هزاران نفری را که از آن‌ها طرفداری کردند،‏ از بین برد.‏ (‏اعد ۱۶:‏​۳۰-‏۳۵،‏ ۴۱،‏ ۴۹‏)‏ به طور مشابه،‏ امروزه یَهُوَه کسانی را که احترامی برای راهنمایی‌های سازمانش قائل نیستند رد می‌کند.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۱ ¶۱۱

ما در دورانی زندگی می‌کنیم که اکثر مردم باور نمی‌کنند که این نظام به زودی به پایان می‌رسد و حتی ما را به خاطر این اعتقاد مسخره می‌کنند.‏ (‏۲پطر ۳:‏​۳،‏ ۴‏)‏ با این که جزئیات زیادی وجود دارد که از آن بی‌خبریم،‏ باید ایمانی قوی داشته باشیم که پایان این نظام در زمان معین می‌رسد و یَهُوَه از ما محافظت خواهد کرد.‏ ما باید ایمانمان را به این که یَهُوَه امروزه از طریق «غلام امین و دانا» ما را هدایت می‌کند قوی‌تر کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ ممکن است با شروع مصیبت عظیم برای نجاتمان دستورالعمل‌هایی بگیریم.‏ خیلی مهم است که الآن،‏ اعتمادمان را به راهنمایی کسانی که هدایت سازمان یَهُوَه را به عهده دارند بیشتر کنیم.‏ اگر امروزه برای ما اعتماد به راهنمایی‌ها سخت باشد،‏ در طی مصیبت عظیم حتی سخت‌تر خواهد شد.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

والدین مسیحی می‌دانند که فرزندان،‏ ایمان به خدا را به ارث نمی‌برند.‏ به این دلیل ممکن است برای فرزندان این سؤالات پیش بیاید:‏ ‹از کجا می‌دانم که خدایی وجود دارد؟‏ آیا می‌توانم به آنچه کتاب مقدّس می‌گوید اعتماد کنم؟‏› در واقع کتاب مقدّس ما را ترغیب می‌کند تا از ‹قدرت استدلالمان› استفاده کنیم و ‹از درستی همه چیز اطمینان پیدا کنیم.‏› (‏روم ۱۲:‏۱؛‏ ۱تسا ۵:‏۲۱‏)‏ شما چطور می‌توانید به فرزندتان کمک کنید تا ایمانش را تقویت کند؟‏ فرزندتان را تشویق کنید تا از درستی کلام خدا مطمئن شود.‏ وقتی فرزندتان سؤالی می‌پرسد،‏ از این فرصت استفاده کنید تا به او نشان دهید که چطور می‌تواند جواب سؤالش را در ابزارهای تحقیقی،‏ مثل راهنمای تحقیق برای شاهدان یَهُوَه پیدا کند.‏ او می‌تواند در آن نشریه،‏ «کتاب مقدّس» را از بخش موضوعات انتخاب کرده،‏ به قسمت «از الهام خدا» مراجعه کند.‏ در آنجا شواهدی ثابت می‌کند که انسان‌ها کتاب مقدّس را به الهام خدا نوشته‌اند.‏—‏۱تسا ۲:‏۱۳‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۴-‏۵

پیران جماعت چطور می‌توانند از عیسی سرمشق بگیرند؟‏ آن‌ها باید برادران،‏ منجمله جوانان را آموزش دهند تا برای مسئولیت‌های بزرگ‌تر واجد شرایط شوند.‏ پیران جماعت نباید از کسانی که به آن‌ها تعلیم می‌دهند انتظار کاملیت داشته باشند.‏ آن‌ها باید به این برادران جوان پندهای محبت‌آمیز بدهند تا بتوانند تجربه کسب کنند،‏ نیاز به پرورش خصوصیاتی مثل فروتنی و وفاداری را ببینند و میل خدمت به دیگران را به دست بیاورند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۱؛‏ ۲تیمو ۲:‏۲؛‏ ۱پطر ۵:‏⁠۵‏)‏ عیسی نه تنها مسئولیت موعظه،‏ بلکه وظیفهٔ تعلیم را هم به شاگردانش سپرد.‏ شاید شاگردان احساس می‌کردند که برای این مسئولیت صلاحیت ندارند.‏ با این وجود عیسی شک نداشت که آن‌ها می‌توانند این وظیفه را به انجام برسانند.‏ او به آن‌ها اطمینان کامل داشت و گفت:‏ «همان طور که پدرم مرا به میان مردم فرستاد،‏ من هم شما را به میان مردم می‌فرستم.‏»—‏یو ۲۰:‏۲۱‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۱۶ ¶۱۵؛‏ ص ۱۷ ¶۱۷

داوود،‏ پادشاه خوبی بود.‏ او همچنین نوازنده،‏ شاعر،‏ جنگجو و نبی بود.‏ او با سختی‌های زیادی روبرو شد و برای چند سال به دلیل حسادت شائول پادشاه فراری بود.‏ بعد از این که داوود پادشاه شد،‏ پسرش اَبشالوم سعی کرد او را بکشد و تخت سلطنت را بگیرد.‏ به همین دلیل داوود دوباره مجبور شد تا برای نجات جانش فرار کند.‏ او با وجود همهٔ سختی‌ها و اشتباهاتش تا آخر عمر به خدا وفادار ماند.‏ یَهُوَه در مورد داوود گفت که ‹مایهٔ شادی دل اوست.‏› بنابراین ما می‌خواهیم به پند حکیمانهٔ داوود گوش کنیم.‏ (‏۱پاد ۱۵:‏⁠۵‏)‏ پند داوود به سلیمان یعنی پسر و جانشینش را در نظر بگیرید.‏ یَهُوَه آن مرد جوان را انتخاب کرد تا معبدی برای او بسازد و مثل پدرش پرستش پاک را ترویج دهد.‏ (‏۱توا ۲۲:‏⁠۵‏)‏ برای سلیمان این مسئولیت سنگینی بود و او برای هدایت قوم به کمک یَهُوَه نیاز داشت.‏ توجه کنید که داوود به او چه گفت.‏ داوود به پسرش گفت که اگر از یَهُوَه اطاعت کند در زندگی موفق می‌شود.‏—‏۱پاد ۲:‏​۲،‏ ۳‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۱

شوهری که از لحاظ جسمی و کلامی همسر خود را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد،‏ باید برای ترمیم رابطهٔ خود با یَهُوَه و همسرش قدم‌هایی بردارد.‏ اول،‏ او متوجهٔ جدّیت اشتباهش می‌شود و می‌داند که هیچ چیز از چشم یَهُوَه پنهان نیست.‏ (‏مز ۴۴:‏۲۱؛‏ جا ۱۲:‏۱۴؛‏ عبر ۴:‏۱۳‏)‏ دوم،‏ او دست از بدرفتاری با همسرش برمی‌دارد و رفتارش را تغییر می‌دهد.‏ (‏امث ۲۸:‏۱۳‏)‏ سوم،‏ از یَهُوَه و همسرش عذرخواهی و درخواست بخشش می‌کند.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹‏)‏ او باید به یَهُوَه التماس کند تا انگیزهٔ ایجاد تغییرات را در او به وجود بیاورد و کمکش کند تا بر افکار،‏ زبان و رفتارش تسلّط داشته باشد.‏ (‏مز ۵۱:‏​۱۰-‏۱۲؛‏ ۲قر ۱۰:‏۵؛‏ فیلیپ ۲:‏۱۳‏)‏ چهارم،‏ هماهنگ با دعاهایش عمل می‌کند و تلاش می‌کند تا مثل یَهُوَه از خشونت و حرف‌های آزاردهنده،‏ نفرت داشته باشد.‏ (‏مز ۹۷:‏۱۰‏)‏ پنجم،‏ بلافاصله از پیران جماعت درخواست کمک می‌کند.‏ (‏یعقو ۵:‏​۱۴-‏۱۶‏)‏ ششم،‏ او به این فکر می‌کند که چه تصمیماتی کمکش می‌کند تا در آینده این رفتارها را تکرار نکند.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۴

یَهُوَه خدای مهربانمان ما را خیلی دوست دارد و به ما نعمت‌ها و هدیه‌های زیادی داده است.‏ حتی زندگی‌مان هدیه‌ای از طرف اوست.‏ ما چطور می‌توانیم محبتمان را به او نشان دهیم؟‏ بهترین کار این است که زندگی‌مان را به یَهُوَه وقف کنیم و تعمید بگیریم.‏ در نتیجه یَهُوَه مثل یک پدر و دوست،‏ راهنمایی‌های لازم را به ما می‌دهد و از ما مراقبت می‌کند،‏ چون با تعمیدمان در واقع عضوی از خانوادهٔ او می‌شویم.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۴؛‏ اشع ۴۳:‏​۱،‏ ۲‏)‏ وقف و تعمید این امید را پیش روی ما می‌گذارد که در آینده به زندگی جاودان دست پیدا کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۲۱‏)‏ آیا چیزی مانع تعمیدتان می‌شود؟‏ خیلی‌ها با چنین موانعی روبرو بودند.‏ میلیون‌ها نفر باید تغییراتی در رفتار و طرز فکرشان ایجاد می‌کردند تا برای تعمید واجد شرایط شوند.‏ امروزه آن‌ها با شور و اشتیاق یَهُوَه را خدمت می‌کنند.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲ ¶۱-‏۲

کتاب مقدّس گناهان ما را به باری سنگین تشبیه می‌کند.‏ داوود پادشاه در مورد گناهانش گفت:‏ «گناهانم از سرم گذشته؛‏ مثل بار سنگینی شده که دیگر تاب تحمّلش را ندارم.‏» (‏مز ۳۸:‏⁠۴‏)‏ اما یَهُوَه گناهان توبه‌کاران را می‌بخشد.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۸؛‏ ۳۲:‏⁠۵‏)‏ عبارت عبری‌ای که «بخشش» ترجمه شده،‏ به معنی «بلند کردن» یا «حمل کردن» است.‏ یَهُوَه مثل مردی قوی بار گناهان ما را از روی دوشمان برمی‌دارد و از ما دور می‌کند.‏ با کمک تشبیهی دیگر،‏ می‌توانیم بهتر تصوّر کنیم که یَهُوَه تا چه حد گناهانمان را از ما دور می‌کند.‏ در مزمور ۱۰۳:‏۱۲ آمده:‏ «به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است،‏ به همان اندازه خدا گناهانمان را از ما دور کرده است.‏» شرق دورترین نقطه از غرب است.‏ این دو نقطه هیچ وقت به هم نمی‌رسند.‏ به عبارت دیگر یَهُوَه گناهان ما را بیشتر از آن چه که تصوّر می‌کنیم از ما دور می‌کند.‏ این تشبیه به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه گناهان ما را کاملاً می‌بخشد.‏ ب۲۵/‏۲ ص ۹ ¶۵-‏۶

پِطرُس رسول فروتنی عیسی را سرمشق قرار داد.‏ او بعد از این که عیسی به آسمان رفت،‏ مردی را که لنگ به دنیا آمده بود شفا داد.‏ (‏اعما ۱:‏​۸،‏ ۹؛‏ ۳:‏​۲،‏ ۶-‏۸‏)‏ مطمئناً به خاطر این معجزه،‏ عدهٔ زیادی آنجا جمع شدند.‏ (‏اعما ۳:‏۱۱‏)‏ هرچند پِطرُس در جامعه‌ای بزرگ شده بود که جاه و مقام اهمیت زیادی داشت،‏ مغرور نشد.‏ او با فروتنی،‏ تمام ستایش و جلال را به یَهُوَه و عیسی داد و گفت:‏ «این مردی که شما می‌بینید و می‌شناسید،‏ به خاطر نام عیسی شفا پیدا کرده،‏ چون ما به نام عیسی ایمان داریم.‏» (‏اعما ۳:‏​۱۲-‏۱۶‏)‏ ما هم می‌توانیم مثل پِطرُس،‏ خصوصیت فروتنی را در خودمان پرورش دهیم.‏ وقتی برای کسی کاری انجام می‌دهیم،‏ این کار را به خاطر محبتمان به یَهُوَه و آن شخص انجام می‌دهیم،‏ نه برای این که تحسین شویم.‏ فروتنی ما زمانی ثابت می‌شود که با شادی و بدون هیچ توقعی به یَهُوَه و هم‌ایمانانمان خدمت کنیم و انتظار نداشته باشیم که مورد توجه دیگران قرار بگیریم.‏—‏مت ۶:‏​۱-‏۴‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۰-‏۱۱¶۱۱-‏۱۲

ما می‌توانیم با افزایش محبتمان به یَهُوَه و مردم،‏ اشتیاق خود را برای موعظه بیشتر کنیم.‏ (‏مت ۲۲:‏​۳۷-‏۳۹‏)‏ به این فکر کنید که یَهُوَه با دیدن کار موعظهٔ ما چقدر خوشحال می‌شود و مردم از مطالعهٔ کتاب مقدّس چقدر فایده می‌برند.‏ همچنین به نجاتی که در انتظار کسانی است که به پیام ما گوش می‌دهند فکر کنید.‏ (‏یو ۶:‏۴۰‏)‏ آیا بنا به دلایلی خانه‌نشین شده‌اید؟‏ در این صورت راه‌هایی پیدا کنید که بتوانید محبت خود را به یَهُوَه و مردم نشان دهید.‏ سموئیل و دینا در طول همه‌گیری کرونا نمی‌توانستند از خانه‌شان بیرون بروند.‏ آن‌ها در آن دوران سخت مرتباً موعظهٔ تلفنی انجام می‌دادند،‏ نامه می‌نوشتند و از طریق تماس‌های ویدیویی کتاب مقدّس را با مردم مطالعه می‌کردند.‏ هر چند شرایط سموئیل و دینا فعالیت آن‌ها را محدود کرده بود،‏ آن‌ها تمام تلاش خود را کردند و شادی زیادی به دست آوردند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۶

هر چند که ازدواج راز خوشبختی نیست،‏ خیلی از مسیحیان مجرّد قصد ازدواج دارند.‏ البته قبل از شروع دوران آشنایی شما باید از نظر مالی،‏ روحانی و عاطفی برای ازدواج آماده باشید.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۶‏)‏ قبل از شروع دوران آشنایی فکر کنید که دوست دارید همسر آینده‌تان چه خصوصیاتی داشته باشد.‏ در غیر این صورت شاید متوجه شخصی که می‌تواند همسر خوبی باشد نشوید و با شخصی نامناسب وارد رابطه شوید.‏ البته همسر آیندهٔ شما باید تعمید گرفته باشد.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۹‏)‏ با این وجود هر کسی که تعمید گرفته لزوماً همسر خوبی برای شما نمی‌شود.‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹در زندگی چه هدف‌هایی دارم؟‏ دوست دارم همسر آینده‌ام چه خصوصیاتی داشته باشد؟‏ آیا انتظاراتم واقع‌بینانه است؟‏› ب۲۴/‏۵ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۱ ¶۳

چطور می‌توانید طی دوران آشنانی مشکلات و اختلاف‌نظرات را که گاهی پیش می‌آید،‏ برطرف کنید؟‏ آیا این نشان می‌دهد که زوج خوبی برای هم نمی‌شوید؟‏ لزوماً نه.‏ همهٔ زوج‌ها اختلاف‌نظر دارند.‏ یک پیوند ازدواج موفق از دو نفر تشکیل می‌شود که بتوانند با وجود اختلاف‌نظر به توافق برسند.‏ پس اگر الآن بتوانید مشکلات را حل کنید،‏ نشانگر این است که ازدواج موفقی خواهید داشت.‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹آیا می‌توانیم با آرامش و احترام در مورد مسائل صحبت کنیم؟‏ آیا حاضریم اشتباهاتمان را بپذیریم و برای پیشرفت تلاش کنیم؟‏ آیا برای سازش،‏ معذرت‌خواهی و بخشش پیشقدم می‌شویم؟‏› (‏افس ۴:‏۳۱‏)‏ با وجود این اگر در دوران آشنایی‌تان دائماً با هم مخالفت یا بحث می‌کنید،‏ بعید است که شرایط بعد از ازدواجتان بهتر شود.‏ اگر به این نتیجه رسیدید که شخص مقابل همسر مناسبی برایتان نیست،‏ پایان دادن به دوران آشنایی به نفع هر دوی شماست.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲

اگر ما در هر شرایطی مطیع بوده و بر اساس اصول کتاب مقدّس تصمیم‌گیری کنیم،‏ تأثیر مثبتی روی دیگران می‌گذاریم.‏ با شناخت دقیق از کتاب مقدّس ایمانمان قوی‌تر می‌شود و به معیارهای یَهُوَه پای‌بند می‌مانیم.‏ در نتیجه تعلیمات نادرست و طرز فکر این دنیا ما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.‏ (‏افس ۴:‏۱۴؛‏ یعقو ۱:‏​۶-‏۸‏)‏ شاید حتی بتوانیم به دیگران که با سختی‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند کمک کنیم.‏ (‏۱تسا ۳:‏​۲،‏ ۳‏)‏ پیران جماعت باید در عاداتشان تعادل را حفظ کنند،‏ قدرت تشخیص داشته باشند و منظم و معقول باشند.‏ آن‌ها ‹همیشه به کلام قابل اعتماد خدا پای‌بندند› و به دیگران کمک می‌کنند تا ایمانشان قوی بماند.‏ (‏تیت ۱:‏۹؛‏ ۱تیمو ۳:‏​۱-‏۳‏)‏ پیران جماعت با بجا گذاشتن نمونهٔ خوب و شبانی از برادران و خواهران،‏ به آن‌ها کمک می‌کنند تا مرتب در جلسات و خدمت موعظه شرکت کنند و مطالعهٔ شخصی داشته باشند.‏ علاوه بر این وقتی مبشّران با سختی‌ها روبرو می‌شوند،‏ پیران به آن‌ها کمک می‌کنند تا تمرکزشان بر یَهُوَه و وعده‌هایش باشد.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۳۱ ¶۱۶-‏۱۸

عیسی طی خدمتش بر زمین تعلیم داد که پدرش مشتاق بخشش گناهکاران است.‏ به شرح حکایت پسر گم‌شده توجه کنید.‏ آن مرد جوان تصمیم گرفت که شیوهٔ زندگی گناه‌آلودی را در پیش بگیرد.‏ «او بالاخره سر عقل آمد» و به خانه برگشت.‏ پدرش چه واکنشی نشان داد؟‏ عیسی گفت:‏ «هنوز از خانه فاصلهٔ زیادی داشت که چشم پدرش به او افتاد.‏ .‏ .‏ .‏ و به طرفش دوید،‏ بغلش کرد و او را به‌گرمی بوسید.‏» آن پسر حتی حاضر بود تا مثل یکی از کارگران خانهٔ پدرش کار کند،‏ اما پدرش او را «پسرم» خواند و به خانه برد.‏ پدرش گفت:‏ ‹او گم شده بود ولی پیدا شد.‏› (‏لو ۱۵:‏​۱۱-‏۳۲‏)‏ عیسی قبل از آمدن بر زمین،‏ در آسمان دیده بود که پدرش نسبت به توبه‌کاران چقدر دلسوزی نشان داده بود!‏ عیسی با بیان حکایت پسر گمشده و آشکار کردن رحمت یَهُوَه،‏ به ما دلگرمی و اطمینان‌خاطر می‌بخشد.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱-‏۱۲

مسیحی عاقل و فهمیده همیشه به رابطه‌اش با یَهُوَه اولویت می‌دهد و تلاش می‌کند که تصمیماتش هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه باشد.‏ او خودش را بیش از حد عاقل و دانا نمی‌داند و قبول می‌کند که به راهنمایی یَهُوَه نیاز دارد.‏ برای همین مرتباً با فروتنی به یَهُوَه دعا می‌کند و از او کمک می‌خواهد.‏ حتی اگر توانایی‌های زیادی داشته باشیم،‏ باید همیشه در دعا از یَهُوَه راهنمایی بخواهیم.‏ به خصوص وقتی باید تصمیمات مهمی در زندگی‌مان بگیریم،‏ در دعا از او کمک می‌خواهیم.‏ ما مطمئنیم که یَهُوَه همیشه کمکمان می‌کند که بهترین تصمیم را بگیریم.‏ واقعاً قدردانیم که یَهُوَه ما را طوری آفریده است که بتوانیم خصوصیاتش را سرمشق قرار دهیم.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶‏)‏ البته ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم خصوصیات یَهُوَه را به طور کامل نشان دهیم.‏ —‏اشع ۵۵:‏⁠۹‏.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۱۱¶۱۳؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

انگیزهٔ دیگران را زیر سؤال نبرید.‏ اگر دیگران از ما تشکر نکنند،‏ می‌توانیم از خودمان بپرسیم:‏ ‹آیا آن‌ها واقعاً قدردان نیستند یا صرفاً فراموش کرده‌اند که تشکر کنند؟‏› شاید دلایل دیگری وجود دارد که آن‌ها به شکلی که انتظار داشتیم از ما تشکر نکرده‌اند.‏ شاید بعضی‌ها واقعاً حس قدردانی دارند،‏ ولی ابراز آن برایشان سخت است.‏ آن‌ها ممکن است از دریافت کمک خجالت‌زده شوند،‏ مخصوصاً اگر در گذشته،‏ خودشان به دیگران کمک می‌کرده‌اند.‏ محبت به هم‌ایمانانمان باعث می‌شود که انگیزهٔ بد به آن‌ها نسبت ندهیم و همچنان با شادی کمکشان می‌کنیم.‏ (‏افس ۴:‏⁠۲‏)‏ صبور باشید.‏ سلیمان پادشاه در رابطه با سخاوتمندی نوشت:‏ «نان خود را روی آب‌ها بینداز،‏ چون بعد از مدتی طولانی دوباره آن را پیدا می‌کنی.‏» (‏جا ۱۱:‏⁠۱‏)‏ طبق این آیه،‏ ممکن است بعضی‌ها بعد از «مدتی طولانی» قدردانی خود را نشان دهند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۸-‏۱۹

در بعضی از موارد به جماعت اعلام می‌شود که کسی توبیخ شده است.‏ ما می‌توانیم همچنان با چنین شخصی معاشرت کنیم،‏ چون می‌دانیم که توبه کرده و از راه اشتباهش برگشته است.‏ او هنوز جزوی از جماعت است و به تشویقمان نیاز دارد.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ اما اگر کسی اجازه نداشته باشد جزوی از جماعت بماند ‹دیگر با او معاشرت نمی‌کنیم› و حتی ‹سر یک سفره با او نمی‌نشینیم.‏› (‏۱قر ۵:‏۱۱‏)‏ آیا این آیه به این معناست که نباید با شخص هیچ تماسی داشته باشیم؟‏ لزوماً نه.‏ البته واضح است که با او معاشرت نمی‌کنیم،‏ اما هر مسیحی می‌تواند مطابق وجدان خود تصمیم بگیرد که آن شخص را به جلسات دعوت کند.‏ شاید او خویشاوندمان است یا قبلاً دوستمان بوده است.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۳-‏۱۴