دسامبر

آیا یَهُوَه قدرت رستاخیز مردگان را دارد؟‏ البته که دارد!‏ او خدای «قادر مطلق» است.‏ (‏مکا ۱:‏⁠۸‏)‏ او می‌تواند هر دشمنی را نابود کند،‏ حتی مرگ را.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۶‏)‏ دلیل دیگری که مطمئنیم خدا می‌تواند مردگان را رستاخیز دهد حافظهٔ نامحدودش است.‏ او اسم تک‌تک ستارگان را می‌داند.‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۶‏)‏ او همچنین همهٔ کسانی را که مرده‌اند به خاطر سپرده است.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۳؛‏ لو ۲۰:‏ ۳۸‏)‏ او همهٔ جزئیات مردگان را می‌داند،‏ مثلاً تجربیات،‏ دی‌اِن‌ای و حتی خاطراتشان را.‏ ما می‌توانیم به وعدهٔ یَهُوَه در رابطه با رستاخیز مردگان اعتماد کنیم؛‏ چون او،‏ هم اشتیاق و هم قدرت لازم را برای عملی ساختن آن دارد.‏ دلیل دیگری که به این وعده اطمینان داریم چیست؟‏ یَهُوَه قبلاً مردگان را رستاخیز داده است.‏ در زمان‌های قدیم او به عده‌ای،‏ از جمله پسرش قدرت داد تا مردگان را رستاخیز دهند.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۹

اگر ما اعتقاداتمان را با سنجیدگی بیان کنیم به احتمال زیاد طرف مقابل گوش می‌دهد و گفتگو را ادامه می‌دهد.‏ البته اگر کسی فقط می‌خواهد بحث کند یا اعتقاداتمان را مسخره کند موظف نیستیم که گفتگو را ادامه دهیم.‏ (‏امث ۲۶:‏⁠۴‏)‏ اما اکثر مردم چنین واکنشی نشان نمی‌دهند و حاضرند به ما گوش دهند.‏ پس اگر نشان دادن ملایمت را هدف خود سازیم فواید زیادی می‌بریم.‏ به یَهُوَه دعا کنید تا به شما کمک کند وقتی کسی در مورد موضوعی حساس سؤال کرد یا از اعتقاداتتان انتقاد کرد رفتار ملایمی داشته باشید.‏ فراموش نکنید که ملایمت شما می‌تواند باعث شود که گفتگویتان به بحث منجر نشود.‏ جواب ملایم و احترام شما حتی ممکن است دیدگاه دیگران را نسبت به ما و تعالیم کتاب مقدّس تغییر دهد.‏ پس ‹همواره آماده باشید تا به هر کسی که دلیل اعتقادتان را می‌پرسد پاسخ دهید،‏ اما با خویی ملایم و احترامی عمیق.‏› (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ بله،‏ تلاش کنید که ملایمت نقطهٔ قوّتتان باشد!‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

به چهار روش توجه کنید که می‌توانیم از خود صبر نشان دهیم.‏ اول،‏ شخص صبور دیرخشم است.‏ چنین شخصی آرامشش را تحت فشار و رنجش حفظ می‌کند و تلافی نمی‌کند.‏ (‏خرو ۳۴:‏⁠۶‏)‏ دوم،‏ شخص صبور با آرامش منتظر می‌ماند.‏ اگر چیزی بیشتر از انتظار شخص صبور طول بکشد،‏ بی‌قراری یا تندخویی نمی‌کند.‏ (‏مت ۱۸:‏​۲۶،‏ ۲۷‏)‏ سوم،‏ شخص صبور با بی‌فکری عجله نمی‌کند.‏ چنین شخصی در انجام یک کار مهم عجول نیست.‏ او وقت لازم را کنار می‌گذارد تا کار خود را برنامه‌ریزی کند.‏ به این ترتیب وقت کافی دارد تا به بهترین شکل آن کار را تمام کند.‏ چهارم،‏ شخص صبور سعی می‌کند تا بدون گله و شکایت سختی‌ها را تحمّل کند.‏ او تلاش می‌کند تا حین سختی‌ها دیدگاه مثبت خود را حفظ کند.‏ (‏کول ۱:‏۱۱‏)‏ ما مسیحیان باید در این چهار روش صبر نشان دهیم.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۰-‏۲۲ ¶۳-‏۶

یک دلیل مهم که باید از دل خود محافظت کنیم این است که یَهُوَه دل‌های ما را محک می‌زند.‏ او بیشتر از دیگران می‌تواند باطن ما را ببیند و تشخیص دهد که چطور شخصی هستیم.‏ اگر ما افکارمان را با حکمت حیات‌بخش یَهُوَه هماهنگ کنیم،‏ ما را دوست خواهد داشت.‏ (‏یو ۴:‏۱۴‏)‏ به این ترتیب هیچ وقت از امور غیراخلاقی و دروغ‌هایی که از طرف شیطان و دنیای او می‌آید،‏ صدمه نمی‌بینیم.‏ (‏۱یو ۵:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ وقتی به یَهُوَه خدا نزدیک‌تر می‌شویم،‏ محبت و احتراممان به او بیشتر می‌شود.‏ از آنجا که ما نمی‌خواهیم پدر آسمانی‌مان را برنجانیم،‏ حتی از فکر کردن به گناه متنفریم.‏ مارتا خواهری از کرواسی که به انجام کارهای غیراخلاقی وسوسه شده بود می‌نویسد:‏ «سخت بود که درست فکر کنم و تسلیم لذّت موقتی گناه نشوم؛‏ اما خداترسی از من محافظت کرد.‏» خداترسی یا احترام عمیق به خدا چطور به او کمک کرد؟‏ مارتا می‌گوید که او به عواقب تصمیم بد خود فکر کرد.‏ ما هم می‌توانیم همین کار را بکنیم.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

عیسی می‌دانست که خواست یَهُوَه این است که نام خود را تقدیس و از تمام اتهامات پاک کند.‏ به همین دلیل عیسی به پیروان خود تعلیم داد که این طور دعا کنند:‏ «ای پدر ما که در آسمانی،‏ اسم تو پاک و مقدّس شمرده شود.‏» (‏مت ۶:‏⁠۹‏)‏ عیسی می‌دانست که تقدیس نام یَهُوَه اهمیت زیادی دارد.‏ هیچ کدام از موجودات هوشمند در عالم به اندازهٔ عیسی برای تقدیس نام یَهُوَه تلاش نکرده است.‏ با این وجود وقتی عیسی دستگیر شد،‏ به او چه اتهامی زدند؟‏ کفرگویی!‏ مطمئناً از نظر عیسی کفرگویی و تهمت زدن به اسم مقدّس پدرش بدترین گناه محسوب می‌شد.‏ او از این که به جرم کفرگویی محکوم شود شدیداً آشفته بود.‏ شاید این دلیل اصلی‌ای بود که عیسی در ساعت‌های قبل از دستگیری‌اش تحت «عذابی جانکاه» بود.‏—‏لو ۲۲:‏​۴۱-‏۴۴‏.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۱

در مسابقهٔ زندگی،‏ ما باید یَهُوَه و عیسی را بیشتر از خانواده‌مان دوست داشته باشیم.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۷‏)‏ اما نمی‌توانیم از مسئولیت خانوادگی خود شانه خالی کنیم.‏ ما باید نقشمان را در خانواده درست انجام دهیم تا مورد پسند خدا و مسیح باشیم.‏ (‏۱تیمو ۵:‏​۴،‏ ۸‏)‏ با انجام این وظیفه شادی به دست می‌آوریم.‏ یَهُوَه می‌داند وقتی که زن و شوهر با محبت و احترام با هم رفتار کنند،‏ والدین فرزندانشان را دوست داشته و آموزششان دهند و فرزندان از پدر و مادرشان اطاعت کنند،‏ تمام خانواده شاد خواهد بود.‏ (‏افس ۵:‏۳۳؛‏ ۶:‏​۱،‏ ۴‏)‏ در محیط خانواده،‏ بجای اعتماد به احساسات،‏ فرهنگ یا حرف مشاوران به حکمت موجود در کتاب مقدّس اعتماد کنید.‏ از نشریاتی که بر اساس کتاب مقدّس است خوب استفاده کنید.‏ از طریق نشریات یاد می‌گیرید چطور اصول کتاب مقدّس را به کار ببرید.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۸ ¶۶-‏۷

لازم است که هر زن مسیحی مهارت‌های زندگی را یاد بگیرد.‏ مهارت‌هایی که یک دختر در جوانی یاد می‌گیرد می‌تواند در تمام عمر به او فایده برساند.‏ برای مثال،‏ شما دختران جوان خواندن و نوشتن را خوب یاد بگیرید.‏ مردم در بعضی فرهنگ‌ها خواندن و نوشتن را برای دخترها واجب نمی‌دانند،‏ اما داشتن سواد خواندن و نوشتن برای هر مسیحی مهم است.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۳‏)‏ پس حتی اگر سخت باشد،‏ یادگیری خواندن و نوشتن ارزش زحمتش را دارد.‏ انجام این کار چه فایده‌ای برای شما خواهد داشت؟‏ این مهارت ممکن است به شما کمک کند تا شغلی پیدا کنید و پول درآورید.‏ همچنین شاگرد و معلّم بهتر کتاب مقدّس می‌شوید.‏ مهم‌تر از همه با خواندن و تعمّق بر کلام یَهُوَه،‏ به او نزدیک‌تر می‌شوید.‏—‏ ۱تیمو ۴:‏۱۵‏.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۰-‏۱۱

برای مقابله با وسوسه‌ها از یَهُوَه کمک بخواهید.‏ ما انسان‌های ناکامل به انجام کار بد وسوسه می‌شویم.‏ شیطان تمام تلاش خود را می‌کند تا ما را در تنگنا قرار دهد.‏ تفریحات ناسالم یکی از راه‌هایی است که او استفاده می‌کند تا طرز فکر ما را آلوده کند.‏ چنین تفریحاتی باعث می‌شود که در دید یَهُوَه ناپاک شویم و حتی می‌تواند به گناه جدی منجر شود.‏ (‏مرق ۷:‏​۲۱-‏۲۳؛‏ یعقو ۱:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ فقط با کمک یَهُوَه می‌توانیم با وسوسه مقابله کنیم.‏ عیسی در دعای نمونه نشان داد که می‌توانیم چنین درخواست کنیم:‏ «ما را در وسوسه میاور،‏ بلکه ما را از آن شریر رهایی ده.‏» (‏مت ۶:‏۱۳‏)‏ یَهُوَه می‌خواهد به ما کمک کند،‏ اما ما هم باید از او کمک بخواهیم.‏ همچنین باید هماهنگ با دعاهایمان عمل کنیم.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۷

اگر یک زوج برای رابطه‌شان با پدر آسمانی خود ارزش قائل باشند،‏ با میل و رغبت پندهایش را به کار می‌برند.‏ به این شکل بر مشکلاتی که باعث سردی عشقشان می‌شود غلبه می‌کنند.‏ شخص روحانی سعی می‌کند از یَهُوَه سرمشق بگیرد و خصوصیاتی مثل مهربانی،‏ صبر و بخشش را در خود پرورش دهد.‏ (‏افس ۴:‏۳۲–‏۵:‏⁠۱‏)‏ زوج‌هایی که این خصوصیات را نشان می‌دهند،‏ راحت‌تر عشقشان را زنده نگه می‌دارند.‏ خواهری به اسم لِنا که حدود ۲۵ سال ازدواج کرده است،‏ می‌گوید:‏ «دوست داشتن شخص روحانی و احترام گذاشتن به او آسان است.‏» نمونه‌ای از کتاب مقدّس را در نظر بگیرید.‏ وقتی یَهُوَه می‌خواست زوجی را برای به عهده گرفتن سرپرستی مسیح موعود انتخاب کند،‏ از بین تمام نوادگان داوود،‏ یوسِف و مریم را انتخاب کرد.‏ چرا؟‏ چون هر دوی آن‌ها رابطه‌ای صمیمی با او داشتند.‏ یَهُوَه همین طور می‌دانست که آن‌ها زندگی مشترکشان را بر اساس محبت به او بنا خواهند کرد.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۱ ¶۳-‏۴

برخلاف رهبر ما عیسی که کامل است،‏ کسانی که هدایت را بر عهده دارند ناکاملند.‏ ممکن است اطاعت از آن‌ها برای ما سخت باشد،‏ مخصوصاً اگر از ما کاری بخواهند که دوست نداریم انجام دهیم.‏ یک بار پِطرُس رسول دستورالعملی گرفت که نمی‌خواست از آن اطاعت کند.‏ وقتی فرشته‌ای از او خواست تا حیواناتی را که در شریعت موسی ناپاک خوانده شده بود بخورد،‏ نه یک مرتبه،‏ بلکه سه مرتبه از انجام آن کار اجتناب کرد!‏ (‏اعما ۱۰:‏​۹-‏۱۶‏)‏ چرا؟‏ چون آن دستورالعمل جدید در نظر او نامعقول بود.‏ از طرفی دیگر،‏ وقتی پیران مسیحی در اورشلیم به پولُس رسول گفتند که چهار نفر را برای مراسم پاکسازی به معبد ببرد تا نشان دهد که به شریعت عمل می‌کند،‏ او اطاعت کرد.‏ پولُس می‌دانست که مسیحیان،‏ دیگر تحت شریعت نیستند و در حقیقت او کار اشتباهی نکرده است.‏ با این وجود او به درخواست آن‌ها عمل کرد و ‹روز بعد،‏ آن چهار نفر را با خودش برد و آن‌ها مراسم پاکسازی خودشان را انجام دادند.‏› (‏اعما ۲۱:‏​۲۳،‏ ۲۴،‏ ۲۶‏)‏ اطاعت پولُس اتحاد جماعت را ترویج داد.‏—‏روم ۱۴:‏​۱۹،‏ ۲۱‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۱۰ ¶۱۵-‏۱۶

حتماً موافقید که احترام عمیق در روابط دوستی خیلی اهمیت دارد.‏ اگر ما می‌خواهیم با یَهُوَه دوستی صمیمانه‌ای داشته باشیم،‏ باید نسبت به او «احترامی عمیق» یا خداترسی از خود نشان دهیم.‏ فرقی نمی‌کند که یَهُوَه را برای چه مدتی خدمت می‌کنیم،‏ همهٔ ما باید احترامی عمیق برای او قائل باشیم.‏ اما منظور از احترام عمیق به خدا یا خداترسی چیست؟‏ شخصی که ترسی سالم از یَهُوَه دارد و برای او احترامی عمیق قائل است،‏ به خاطر محبت به خدا کاری نمی‌کند که به رابطهٔ دوستی‌اش با او صدمه بزند.‏ عیسی هم چنین خداترسی‌ای داشت.‏ (‏عبر ۵:‏⁠۷‏)‏ او از یَهُوَه وحشت نداشت،‏ بلکه به خاطر محبت عمیقش به یَهُوَه از او اطاعت می‌کرد.‏ (‏اشع ۱۱:‏​۲،‏ ۳؛‏ یو ۱۴:‏​۲۱،‏ ۳۱‏)‏ ما هم مثل عیسی احترامی عمیق برای یَهُوَه قائلیم،‏ چون او مهربان،‏ حکیم،‏ عادل و قدرتمند است.‏ همچنین می‌دانیم که یَهُوَه ما را دوست دارد و واکنش ما نسبت به تعالیمش،‏ برای او اهمیت دارد.‏ ما می‌توانیم باعث خشنودی یا ناراحتی یَهُوَه شویم.‏—‏مز ۷۸:‏۴۱؛‏ امث ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۴ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۱۵ ¶۵

وقتی عُزّیای پادشاه قدرتمند شد فراموش کرد که یَهُوَه منشأ قدرت و موفقیت او بوده است.‏ ما از این موضوع چه درسی می‌گیریم؟‏ ما باید به یاد داشته باشیم که هر برکت و افتخاری که داریم از طرف یَهُوَه است.‏ به جای بالیدن به دست‌آوردهایمان،‏ باید تمام جلال را به یَهُوَه بدهیم.‏ (‏۱قر ۴:‏⁠۷‏)‏ ما باید با فروتنی قبول کنیم که ناکاملیم و به تأدیب نیاز داریم.‏ برادری حدوداً ۶۰ ساله نوشت:‏ «یاد گرفته‌ام که خودم را خیلی جدی نگیرم.‏ وقتی به خاطر اشتباهات کوچک تأدیب می‌شوم سعی می‌کنم خودم را اصلاح کنم و پیشرفت کنم.‏» واقعیت این است که اگر خداترس باشیم و فروتن بمانیم زندگی شادی خواهیم داشت.‏—‏امث ۲۲:‏⁠۴‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

مسیحیان اولیه باید از خود پایداری نشان می‌دادند.‏ آن‌ها در کنار مشکلات روزانه،‏ به خاطر مسیحی بودن سختی‌های دیگری را هم متحمّل می‌شدند.‏ بسیاری از آن‌ها نه تنها از طرف رهبران یهودی و حاکمان رومی،‏ بلکه از طرف خانواده‌هایشان هم با مخالفت روبرو بودند.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۱‏)‏ در جماعت هم گاهی باید با تأثیرات مرتدان و تعالیم تفرقه‌انگیزشان مقابله می‌کردند.‏ (‏اعما ۲۰:‏​۲۹،‏ ۳۰‏)‏ با وجود همهٔ این‌ها،‏ آن مسیحیان از خود پایداری نشان می‌دادند.‏ (‏مکا ۲:‏⁠۳‏)‏ چطور؟‏ آن‌ها از شخصیت‌های کتاب مقدّس مثل ایّوب که پایدار ماند،‏ سرمشق گرفتند.‏ (‏یعقو ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ همچنین برای داشتن قدرت تحمّل دعا کردند.‏ (‏اعما ۴:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ به علاوه بر نتایج خوبی که از پایداری به دست می‌آید تمرکز کردند.‏ (‏اعما ۵:‏۴۱‏)‏ ما هم اگر مرتباً نمونه‌هایی را مطالعه کنیم که در کلام خدا و نشریاتمان آمده و روی آن‌ها تعمّق نماییم می‌توانیم پایدار بمانیم.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۳ ¶۵-‏۶

یَهُوَه و عیسی ما را رها نمی‌کنند.‏ بعد از این که پِطرُس رسول،‏ عیسی را انکار کرد باید تصمیم مهمی می‌گرفت.‏ آیا شاگرد عیسی می‌ماند یا دست از تلاش می‌کشید؟‏ عیسی در دعا التماس کرده بود که ایمان پِطرُس از بین نرود.‏ او به پِطرُس گفت که برایش دعا کرده و نشان داد که مطمئن است پِطرُس برادرانش را تقویت خواهد کرد.‏ (‏لو ۲۲:‏​۳۱،‏ ۳۲‏)‏ حتماً وقتی پِطرُس به حرف‌های عیسی فکر می‌کرد قوّت قلب می‌گرفت.‏ یَهُوَه از شبانان مهربان استفاده می‌کند تا هنگام رویارویی با تصمیمی مهم به ما قوّت قلب دهد تا وفادار بمانیم.‏ (‏افس ۴:‏​۸،‏ ۱۱‏)‏ یَهُوَه به نیازهای مادی پِطرُس و دیگر رسولان رسیدگی کرد.‏ به همین شکل وقتی ما هم خدمت موعظه را در اولویت قرار دهیم به نیازهای مادی ما رسیدگی خواهد کرد.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه حتی کوچک‌ترین محبت ما به دیگران را می‌بیند.‏ او محبت‌های ما را یک قربانی باارزش و مانند قرضی می‌بیند که به ما پس می‌دهد.‏ اگر شما قبلاً خادم یا پیر جماعت بوده‌اید،‏ یَهُوَه خدمت شما و محبتی را که در گذشته به دیگران نشان داده‌اید به یاد دارد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ او همچنین محبتی را که الآن نشان می‌دهید،‏ می‌بیند.‏ یَهُوَه می‌خواهد که محبت ما به او و دیگران عمیق‌تر شود!‏ ما می‌توانیم با خواندن کلام خدا،‏ تعمّق و دعای مرتب،‏ محبتمان را به یَهُوَه عمیق‌تر کنیم.‏ وقتی به برادران و خواهران کمک می‌کنیم،‏ محبتمان به آن‌ها بیشتر می‌شود.‏ در نتیجه به یَهُوَه و هم‌ایمانانمان نزدیک‌تر می‌شویم و از دوستی با آن‌ها تا ابد لذّت خواهیم برد!‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱؛‏ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۳؛‏ ص ۱۳ ¶۱۸

هر مسیحی باید شخصاً در خصوص حفظ سلامتی خود تصمیم بگیرد.‏ در کتاب مقدّس فقط چند قانون خاص مانند پرهیز از خون و ارتباط با ارواح شریر وجود دارد که روی انتخاب نحوهٔ درمان مسیحیان تأثیر می‌گذارد.‏ (‏اعما ۱۵:‏۲۰؛‏ غلا ۵:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ تصمیمات دیگر در مورد سلامتی جنبهٔ شخصی دارد.‏ صرف‌نظر از احساسی که داریم باید به تصمیمات برادران و خواهران در خصوص سلامتی‌شان احترام بگذاریم.‏ در این مورد باید چند نکته را در نظر داشته باشیم.‏ اول،‏ فقط پادشاهی خدا درمان کامل و دائم بیماری‌ها را خواهد آورد.‏ (‏اشع ۳۳:‏۲۴‏)‏ دوم،‏ هر مسیحی باید «کاملاً مطمئن باشد» که بهترین انتخاب برای او چیست.‏ (‏روم ۱۴:‏⁠۵‏)‏ سوم،‏ ما دیگران را قضاوت نمی‌کنیم و کاری انجام نمی‌دهیم که باعث لغزش آن‌ها شود.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۳‏)‏ چهارم،‏ مسیحیان محبت نشان می‌دهند و حق تصمیم‌گیری خود را مهم‌تر از اتحاد جماعت نمی‌دانند.‏—‏روم ۱۴:‏​۱۵،‏ ۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵

آیا برای رابطه‌تان با یَهُوَه ارزش قائلید؟‏ حتماً ارزش آن را می‌دانید.‏ از زمان قدیم افراد زیادی برای رابطهٔ خود با یَهُوَه ارزش قائل بوده‌اند.‏ (‏مز ۱۰۴:‏​۳۳،‏ ۳۴‏)‏ بسیاری در خدمت به یَهُوَه ازخودگذشتگی نشان داده‌اند.‏ نذیره‌ها یا برگزیده‌ها که در اسرائیل باستان زندگی می‌کردند در این مورد نمونه هستند.‏ این واژه به خوبی اسرائیلیانی را توصیف می‌کند که ازخودگذشتگی کردند تا یَهُوَه را به طور خاصّی خدمت کنند.‏ مطابق شریعت موسی یک مرد یا زن می‌توانست با نذر ویژه‌ای یَهُوَه را خدمت کند و برای مدتی به عنوان یک نذیره زندگی کند.‏ (‏اعد ۶:‏​۱،‏ ۲‏)‏ چنین کسی نذر می‌کرد که از یک سری قوانین که بقیه اسرائیلیان تحت آن‌ها نبودند پیروی کند.‏ چرا یک اسرائیلی تصمیم می‌گرفت که نذیره شود؟‏ به احتمال زیاد از روی محبت عمیقش به یَهُوَه و قدردانی از برکات او.‏—‏تث ۶:‏۵؛‏ ۱۶:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۲

در کتاب مقدّس کلمهٔ عبری‌ای که «وفاداری» یا «محبت پایدار» ترجمه شده،‏ معمولاً برای اشاره به رابطهٔ گرم و صمیمی یَهُوَه با خادمانش به کار می‌رود.‏ از همین کلمه برای بیان محبت بین خادمان خدا هم استفاده می‌شود.‏ (‏۲سمو ۹:‏​۶،‏ ۷‏)‏ وفاداری ما با گذشت زمان می‌تواند قوی‌تر شود.‏ ببینید که چطور وفاداری دانیال تقویت شد.‏ وفاداری دانیال در طی زندگی‌اش مرتباً مورد آزمایش قرار گرفت.‏ او بیشتر از ۹۰ سال داشت که با یکی از سخت‌ترین آزمایش‌ها روبرو شد.‏ درباریان از دانیال بیزار بودند و برای خدایی که دانیال می‌پرستید احترامی قائل نبودند.‏ پس نقشه‌ای برای کشتن دانیال کشیدند.‏ آن‌ها پادشاه را به صادر کردن حکمی قانع کردند که وفاداری دانیال را آزمایش می‌کرد.‏ واکنش او به آن حکم ثابت می‌کرد که آیا به یَهُوَه وفادار است یا به پادشاه.‏ او برای اثبات وفاداری به پادشاه می‌بایست به مدت ۳۰ روز به یَهُوَه دعا نمی‌کرد.‏ اما دانیال تصمیم گرفت به یَهُوَه وفادار بماند.‏—‏دان ۶:‏​۱۲-‏۱۵،‏ ۲۰-‏۲۲‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۲

یَهُوَه از ما می‌خواهد که حتی اگر آسان نباشد،‏ همچنان به برادران و خواهرانمان محبت نشان دهیم.‏ اگر کسی در رفتارش با ما خصوصیات مسیحی را نشان ندهد،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که او سعی می‌کند اصول کتاب مقدّس را دنبال کند و عمداً ما را نرنجانده است.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸‏)‏ خدا خادمان وفادارش را با وجود کوتاهی‌هایشان دوست دارد.‏ وقتی ما اشتباه می‌کنیم،‏ از ما قطع رابطه نمی‌کند و کینه به دل راه نمی‌دهد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏⁠۹‏)‏ ما از بخشش یَهُوَه قدردانیم و می‌خواهیم از او سرمشق بگیریم.‏ (‏افس ۴:‏۳۲–‏۵:‏⁠۱‏)‏ فراموش نکنید که با نزدیک شدن پایان این نظام،‏ باید به برادران و خواهرانمان نزدیک بمانیم.‏ ما انتظار داریم که آزار و اذیت بیشتر شود.‏ شاید حتی به خاطر ایمانمان زندانی شویم.‏ در این صورت،‏ بیش از هر زمان به حمایت برادران و خواهرانمان نیاز خواهیم داشت.‏—‏امث ۱۷:‏۱۷‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

کتاب مقدّس در مورد جوانانی صحبت می‌کند که به یَهُوَه نزدیک شدند،‏ مورد لطف او قرار گرفتند و موفق شدند.‏ داوود یکی از آن‌هاست.‏ او در جوانی تصمیم گرفت یَهُوَه را خدمت کند و بعدها پادشاهی وفادار شد.‏ (‏۱پاد ۳:‏۶؛‏ ۹:‏​۴،‏ ۵؛‏ ۱۴:‏⁠۸‏)‏ شما با مطالعهٔ زندگی داوود و خدمت وفادارانهٔ او می‌توانید تشویق شوید.‏ همین طور می‌توانید در مورد مَرقُس یا تیموتائوس مطالعه کنید.‏ آن‌ها از جوانی یَهُوَه را خدمت کردند و مورد تأیید او قرار گرفتند.‏ تصمیمات شما در زندگی روی آینده‌تان تأثیر می‌گذارد.‏ اگر به جای خود به یَهُوَه توکّل کنید او قدم‌هایتان را هدایت می‌کند.‏ به این شکل می‌توانید زندگی شاد و ثمربخشی داشته باشید.‏ فراموش نکنید که یَهُوَه برای خدمت شما ارزش قائل است.‏ واقعاً چیزی بهتر از این نیست که زندگی‌مان را در خدمت به یَهُوَه صرف کنیم.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

پولُس رسول می‌دانست که برادران و خواهرانش ناکاملند.‏ کمی بعد از آن که او مسیحی شد،‏ عده‌ای باور نکردند که پولُس واقعاً شاگرد عیسی شده است.‏ (‏اعما ۹:‏۲۶‏)‏ عده‌ای پشت سرش حرف زدند و خواستند وجههٔ او را خراب کنند.‏ (‏۲قر ۱۰:‏۱۰‏)‏ به علاوه پولُس شاهد رفتاری از یک پیر جماعت بود که می‌توانست باعث لغزش دیگران شود.‏ (‏غلا ۲:‏​۱۱،‏ ۱۲‏)‏ همین طور مَرقُس که یکی از همکاران نزدیکش بود او را خیلی مأیوس کرد.‏ (‏اعما ۱۵:‏​۳۷،‏ ۳۸‏)‏ پولُس در هر کدام از این شرایط می‌توانست تصمیم بگیرد که دیگر با آن‌ها رفت‌وآمد نکند.‏ با این وجود او دیدگاه مثبتش را نسبت به برادران و خواهرانش حفظ کرد و در خدمت به یَهُوَه فعال ماند.‏ چه چیزی به پولُس کمک کرد تا با وجود این سختی‌ها ادامه دهد؟‏ پولُس برادران و خواهرانش را دوست داشت.‏ محبت پولُس به او کمک کرد تا بر ناکاملی‌های آن‌ها تمرکز نکند.‏ همین طور به پولُس کمک کرد تا کاری را بکند که در آیهٔ روز آمده است.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

کتاب مقدّس شامل گزارشات زیادی است که اهمیت ملایمت را نشان می‌دهد.‏ اسحاق را در نظر بگیرید.‏ وقتی او ساکن جِرار واقع در سرزمین فلسطی‌ها بود،‏ همسایه‌های او از روی حسادت چاه‌هایی را که خادمان پدرش کنده بودند با خاک پر کردند.‏ اسحاق به جای این که برای گرفتن حقش بجنگد،‏ خانواده و همراهانش را به جای دیگری برد و چاه‌های جدیدی کند.‏ (‏پیدا ۲۶:‏​۱۲-‏۱۸‏)‏ اما فلسطی‌ها گفتند که آب‌های آن چاه‌ها هم متعلّق به آن‌هاست.‏ با این وجود اسحاق رفتار صلح‌آمیزی داشت.‏ (‏پیدا ۲۶:‏​۱۹-‏۲۵‏)‏ چه چیزی به او کمک کرد که در موقعیت‌های آزاردهنده ملایم بماند؟‏ او مطمئناً از پدر و مادرش الگو گرفته بود.‏ پدرش ابراهیم صلح‌جو بود و مادرش سارا «روحیه‌ای آرام و ملایم» داشت.‏—‏۱پطر ۳:‏​۴-‏۶؛‏ پیدا ۲۱:‏​۲۲-‏۳۴‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۵ ¶۴

یَهُوَه در زمان معین پسر نخست‌زادهٔ خود را به زمین فرستاد تا به مردم در مورد این پادشاهی تعلیم دهد و زندگی خود را برای رهایی انسان‌ها از گناه و مرگ فدا کند.‏ عیسی در آسمان رستاخیز شد تا بعدها به عنوان پادشاهِ پادشاهی خدا حکمرانی کند.‏ موضوع اصلی کتاب مقدّس این است که یَهُوَه با تحقق مقصودش از طریق پادشاهی مسیح،‏ حقانیت نام خود را به اثبات برساند.‏ هیچ‌کس نمی‌تواند مقصود یَهُوَه را تغییر دهد.‏ او تضمین کرده است که مقصود خود را با موفقیت به انجام خواهد رساند.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰؛‏ عبر ۶:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ به مرور زمان زمین به بهشت تبدیل می‌شود؛‏ جایی که نوادگان کامل و درستکار آدم و حوّا ‹تا ابد از زندگی لذّت خواهند برد.‏› (‏مز ۲۲:‏۲۶‏)‏ به علاوه یَهُوَه قصد دارد که تمام خادمان خود را در آسمان و بر زمین متحد کند.‏ در آن زمان همه یَهُوَه را به عنوان حاکم خود پذیرفته و از او اطاعت خواهند کرد.‏ (‏افس ۱:‏​۸-‏۱۱‏)‏ واقعاً که یَهُوَه به شکلی خارق‌العاده مقصود خود را به انجام می‌رساند.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۰ ¶۷-‏۸

وقتی یهودیان به اورشلیم رسیدند،‏ با مشکلات اقتصادی،‏ ناآرامی‌های سیاسی و مخالفت روبرو شدند.‏ پس برای بعضی‌ها سخت بود که به کار بازسازی معبد یَهُوَه اهمیت بدهند.‏ به همین دلیل یَهُوَه دو پیامبر،‏ یعنی حَجّای و زَکَریا را مأمور کرد تا غیرت قوم را بیشتر کنند و تشویق این پیامبران مؤثر واقع شد.‏ (‏حج ۱:‏۱؛‏ زکر ۱:‏⁠۱‏)‏ با این حال،‏ آن یهودیان حدود ۵۰ سال بعد دوباره غیرت خود را از دست دادند.‏ پس عِزرا که نسخه‌برداری ماهر بود،‏ برای تشویق قوم از بابل به اورشلیم رفت.‏ او می‌خواست که آن‌ها به پرستش حقیقی اولویت دهند.‏ (‏عز ۷:‏​۱،‏ ۶‏)‏ همان طور که نبوّت‌های حَجّای و زَکَریا به قوم اسرائیل کمک کرد تا همچنان در برابر سختی‌ها به یَهُوَه اعتماد کنند،‏ به ما هم کمک می‌کند که به پشتیبانی یَهُوَه در سختی‌ها اعتماد داشته باشیم.‏—‏امث ۲۲:‏۱۹‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۳

چطور به هم‌ایمانمان محبت نشان می‌دهیم؟‏ یک روش،‏ دلگرمی دادن به آن‌هاست.‏ اگر شخص دلسوزی باشیم می‌توانیم ‹پیوسته یکدیگر را دلگرمی دهیم.‏› (‏۱تسا ۴:‏۱۸‏)‏ چطور می‌توانیم محبتمان را نسبت به هم قوی نگه داریم؟‏ با بخشیدن خطاهای یکدیگر،‏ حتی وقتی که برای ما سخت باشد.‏ چرا به خصوص در این زمان نشان دادن محبت به یکدیگر اهمیت دارد؟‏ پِطرُس به دلیل آن اشاره کرد و گفت:‏ ‹پایان همه چیز نزدیک شده است.‏ پس با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید.‏› (‏۱پطر ۴:‏​۷،‏ ۸‏)‏ با نزدیک شدن پایان این دنیای شریر،‏ انتظار چه چیزی را داریم؟‏ عیسی در مورد پیروانش پیشگویی کرد:‏ «تمام ملت‌های دنیا از شما متنفر می‌شوند،‏ چون پیرو من هستید.‏» (‏مت ۲۴:‏⁠۹‏)‏ برای مقابله با چنین نفرتی،‏ باید متحد بمانیم.‏ اگر ما به برادران و خواهرانمان محبت داشته باشیم،‏ شیطان نمی‌تواند بین ما تفرقه بیندازد،‏ چون ‹محبت ما را واقعاً متحد می‌کند.‏›—‏فیلیپ ۲:‏​۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

حقایق کلام خدا قدرت بی‌نظیری دارند.‏ ما با آشنا کردن مردم با یَهُوَه و شخصیت واقعی او،‏ شاهد نتیجهٔ فوق‌العاده‌ای خواهیم بود.‏ دروغ‌های شیطان برای مردم کم‌کم برملا می‌شود و در نتیجه با شخصیت حقیقی و زیبای پدرمان آشنا می‌شوند.‏ برای مثال آن‌ها از قدرت بی‌نظیر یَهُوَه شگفت‌زده می‌شوند.‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۶‏)‏ به عدالت کامل یَهُوَه اطمینان پیدا می‌کنند.‏ (‏تث ۳۲:‏⁠۴‏)‏ از حکمت عظیم یَهُوَه فایده می‌برند.‏ (‏اشع ۵۵:‏۹؛‏ روم ۱۱:‏۳۳‏)‏ از این که او محبت است دلگرمی می‌یابند.‏ (‏۱یو ۴:‏⁠۸‏)‏ همچنین هر چقدر که به یَهُوَه نزدیک‌تر شوند،‏ امیدشان به زندگی جاودان بیشتر می‌شود.‏ چه افتخار بزرگی است که به مردم کمک کنیم تا به پدر آسمانی‌مان نزدیک شوند!‏ زمانی که این کار را کنیم یَهُوَه ما را ‹همکار› خود می‌داند.‏—‏۱قر ۳:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۲ ¶۱۵

اگر شما کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنید یا پدر و مادرتان شاهد یَهُوَه هستند،‏ آیا به تعمید فکر می‌کنید؟‏ این یک هدف فوق‌العاده است،‏ اما قبل از تعمید،‏ باید خودتان را به یَهُوَه وقف کنید.‏ شما چطور خودتان را به یَهُوَه وقف می‌کنید؟‏ در دعا به یَهُوَه قول می‌دهید که فقط او را بپرستید و به انجام ارادهٔ او در زندگی اولویت دهید.‏ در واقع شما به یَهُوَه می‌گویید که همواره ‹با تمام دل،‏ تمام جان،‏ تمام ذهن و تمام توانتان او را دوست خواهید داشت.‏› (‏مرق ۱۲:‏۳۰‏)‏ شما در خلوت،‏ خودتان را به یَهُوَه وقف می‌کنید،‏ ولی در عموم تعمید می‌گیرید تا دیگران از وقفتان آگاه شوند.‏ وقف یک عهد جدی است که یَهُوَه انتظار دارد به آن وفادار باشیم.‏ هدف شما باید این باشد که همیشه طبق قولتان زندگی کنید.‏—‏جا ۵:‏⁠۴‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۲ ¶۲؛‏ ص ۴ ¶۵

هیچ ازدواجی بدون سختی نیست.‏ کتاب مقدّس به وضوح می‌گوید کسانی که ازدواج می‌کنند «سختی‌هایی در زندگی خواهند داشت.‏» (‏۱قر ۷:‏۲۸‏)‏ ازدواج پیوند دو انسان ناکامل است که خصلت‌ها و علایق متفاوتی دارند.‏ بعضی‌ها از فرهنگ‌ها یا پیشینه‌های مختلفی هستند.‏ دیگران بعد از ازدواج متوجهٔ رفتار خاصّی در همسرشان می‌شوند.‏ هر کدام از این موارد ممکن است مشکل‌ساز شود.‏ شاید شخص به جای اینکه ضعف‌های خودش را ببیند و روی آن کار کند،‏ همسرش را مقصر بداند و حتی فکر کند که جدایی یا طلاق تنها راه حل است.‏ اما آیا مشکلات به این شکل حل می‌شوند؟‏ به هیچ وجه!‏ یَهُوَه می‌خواهد که زن و شوهرها به پیوند ازدواج احترام بگذارند و حتی اگر زندگی با همسرشان سخت باشد با هم بمانند.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۱۶¶۸؛‏ ص ۱۷ ¶۱۱

بعد از وقف و تعمیدتان،‏ هر چه از لحاظ روحانی پیشرفت کردید،‏ امیدتان به زندگی تا ابد در بهشت روی زمین هم بیشتر شد.‏ (‏عبر ۵:‏۱۳–‏۶:‏⁠۱‏)‏ ممکن است آنچه را که در رومیان ۵:‏​۲-‏۴ آمده است،‏ تجربه کرده باشید.‏ شما با سختی‌های زیادی روبرو شدید،‏ ولی پایداری کردید و یَهُوَه نشان داد که مورد قبول او هستید.‏ حالا مطمئن‌تر هستید که یَهُوَه وعده‌هایش را در رابطه با شما عملی می‌کند.‏ امید شما از قبل بیشتر و حقیقی‌تر شده است.‏ امید شما روی هر جنبه از زندگی‌تان تأثیر می‌گذارد؛‏ روی رفتار با خانواده،‏ تصمیم‌گیری و نحوهٔ استفاده از وقتتان.‏ پولُس رسول به یک نکتهٔ بسیار مهم دیگر اشاره کرد.‏ او در مورد امید بعد از مورد قبول خدا واقع شدن،‏ صحبت کرد.‏ او به ما اطمینان داد که امیدمان به حقیقت می‌پیوندد.‏—‏روم ۱۵:‏۱۳‏.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶-‏۱۹

بعد از وقوع یک اتفاق بد ممکن است که تعادل فکری،‏ عاطفی و رفتاری‌مان به هم بخورد.‏ شاید احساساتمان بالا و پایین شود.‏ وقتی چنین احساساتی وجود ما را فرا بگیرد،‏ یَهُوَه چطور به ما کمک می‌کند؟‏ یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که به ما ثبات می‌بخشد.‏ وقتی یک کشتی با توفان روبرو می‌شود،‏ ممکن است به شکل خطرناکی به این سو و آن سو بغلتد.‏ بسیاری از کشتی‌ها برای خنثی کردن این حرکت باله‌هایی زیر آب دارند که به آن‌ها ثبات می‌دهد.‏ این باله‌ها غلتیدن کشتی را کاهش می‌دهد و سفر را راحت‌تر و امن‌تر می‌کند.‏ البته کارکرد باله‌ها وقتی که کشتی در حال حرکت است بهتر می‌شود.‏ به همین شکل وقتی که به یَهُوَه وفادارانه خدمت کنیم،‏ او در سختی‌ها به ما ثبات می‌دهد.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

هنگام ترس به کارهایی که یَهُوَه انجام داده است فکر کنید.‏ مثلاً در آفرینش به پرندگان و گل‌ها دقت کنید.‏ با وجود اینکه آن‌ها به صورت یَهُوَه آفریده نشده‌اند و او را نمی‌پرستند،‏ از آن‌ها نگهداری می‌کند.‏ بنابراین اعتماد ما به اینکه او از ما هم محافظت خواهد کرد بیشتر می‌شود.‏ (‏مت ۶:‏​۲۵-‏۳۲‏)‏ همچنین به کارهایی که یَهُوَه برای پرستندگانش انجام داده است فکر کنید.‏ برای مثال می‌توانید در مورد شخصیتی از کتاب مقدّس یا سرگذشت خادمان امروزی یَهُوَه که ایمانی قوی داشته‌اند مطالعه کنید.‏ علاوه بر آن توجه کنید که یَهُوَه چطور از شما مراقبت کرده است.‏ او چطور به شما کمک کرد تا با حقیقت آشنا شوید؟‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ او چطور به دعاهایتان جواب داده است؟‏ (‏۱یو ۵:‏۱۴‏)‏ چطور هر روز از فدیهٔ پسر عزیزش،‏ عیسی فایده می‌برید؟‏—‏افس ۱:‏۷؛‏ عبر ۴:‏​۱۴-‏۱۶‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۴ ¶۶؛‏ ص ۷ ¶۱۷