اوت

در مزمور بالا دو نکتهٔ مهم برجسته می‌شود:‏ ۱)‏ درستکاران با سختی‌ها روبرو می‌شوند و ۲)‏ یَهُوَه ما را از سختی‌هایمان نجات می‌دهد.‏ اما یَهُوَه چطور ما را نجات می‌دهد؟‏ یک راه این است که به ما کمک می‌کند تا دیدی واقع‌بینانه نسبت به زندگی در این دنیا داشته باشیم.‏ یَهُوَه به ما قول می‌دهد که در خدمتمان به او از شادی برخوردار شویم،‏ ولی قول نمی‌دهد که هیچ نگرانی در زندگی نداشته باشیم.‏ (‏اشع ۶۶:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما به آینده چشم بدوزیم؛‏ زمانی که می‌توانیم تا ابد از زندگی لذّت ببریم.‏ (‏۲قر ۴:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ در عین حال،‏ به ما کمک می‌کند تا هر روز با مشکلاتمان کنار بیاییم.‏ (‏مرا ۳:‏​۲۲-‏۲۴‏)‏ از نمونه‌های بعضی از خادمان وفادار یَهُوَه در زمان باستان و در دوران ما چه یاد می‌گیریم؟‏ اگر با مشکلات غیرمنتظره روبرو شویم و به یَهُوَه توکّل کنیم او به ما قدرت تحمّل می‌دهد.‏—‏مز ۵۵:‏۲۲‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۴

ما می‌توانیم از یوسِف و مریم درس بگیریم.‏ آن‌ها حاضر بودند حتی وقتی که سخت بود از مقامات دولتی اطاعت کنند.‏ (‏لو ۲:‏​۱-‏۶‏)‏ آن‌ها در آخرین ماه بارداری مریم با تصمیم سختی روبرو شدند.‏ آگوستوس که حاکم امپراتوری روم بود مردم را برای سرشماری به زادگاهشان فراخواند.‏ یوسِف و مریم باید مسیری کوهستانی به مسافت ۱۵۰ کیلومتر را به طرف بیت‌لِحِم طی می‌کردند.‏ آن سفر مخصوصاً برای مریم سخت بود.‏ آن‌ها احتمالاً نگران سلامتی مریم و طفلی که در رَحِم داشت بودند.‏ اگر مریم در طول سفر زایمان می‌کرد،‏ چه می‌شد؟‏ او مسیح موعود را در رَحِم خود حمل می‌کرد.‏ آیا این دلیل موجهی بود تا از آن قانون دولتی نافرمانی کنند؟‏ یوسِف و مریم اجازه ندادند که نگرانی‌ها باعث شود آن قانون را رعایت نکنند.‏ یَهُوَه آن‌ها را به خاطر اطاعتشان برکت داد.‏ مریم به سلامتی به بِیت‌لِحِم رسید،‏ فرزند خود را به دنیا آورد و در تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس نقش داشت!‏—‏میکا ۵:‏⁠۲‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۸ ¶۹؛‏ ص ۹ ¶۱۱-‏۱۲

اگر جواب دادن در جلسات شما را مضطرب می‌کند باید چه کار کنید؟‏ شما می‌توانید خودتان را خوب آماده کنید.‏ (‏امث ۲۱:‏⁠۵‏)‏ هر چه بیشتر با مطالب آشنا باشید راحت‌تر می‌توانید جواب بدهید،‏ اما سعی کنید جواب‌های کوتاه بدهید.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۳؛‏ ۱۷:‏۲۷‏)‏ جواب‌های کوتاه اضطراب کمتری برایتان ایجاد می‌کند.‏ اگر با کلمات خودتان جوابی کوتاه بدهید نشان می‌دهید که مطلب را خوب آماده و درک کرده‌اید.‏ اگر این پیشنهادات را به کار برده‌اید،‏ اما هنوز برایتان سخت است که بیشتر از یک یا دو بار جواب دهید،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه برای تلاش‌هایتان ارزش قائل است.‏ (‏لو ۲۱:‏​۱-‏۴‏)‏ یَهُوَه از ما انتظار بیش از حد ندارد.‏ (‏فیلیپ ۴:‏⁠۵‏)‏ برای خودتان هدف بگذارید و در راه رسیدن به آن تلاش کنید.‏ همین طور دعا کنید تا آرامش‌تان را حفظ کنید.‏ در ابتدا یک جواب کوتاه هدف خوبی است.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۲۱ ¶۶-‏۸

پولُس ما را به سربازانی تشبیه می‌کند که هوشیارند و لباس جنگ پوشیده‌اند.‏ از یک سرباز انتظار می‌رود تا همیشه برای جنگ آماده باشد.‏ اگر ما هم سینه‌پوش ایمان و محبت را بر تن کنیم و کلاهخود امید را بر سر بگذاریم،‏ برای روز یَهُوَه آماده می‌مانیم.‏ سینه‌پوش از قلب سرباز محافظت می‌کند.‏ ایمان و محبت هم از قلب مجازی ما محافظت و برای خدمت به خدا و پیروی از عیسی کمکمان می‌کند.‏ ایمان به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه به کسانی که او را می‌جویند پاداش می‌دهد.‏ (‏عبر ۱۱:‏⁠۶‏)‏ همچنین ایمان به ما کمک می‌کند که در سختی‌ها به پیشوایمان عیسی وفادار بمانیم.‏ ما می‌توانیم با توجه به نمونهٔ اشخاصی که در دوران ما با وجود آزار و اذیت یا مشکلات اقتصادی وفاداری خود را حفظ کرده‌اند،‏ ایمان خود را تقویت کنیم.‏ همین طور می‌توانیم از کسانی که زندگی خود را برای خدمت به خدا ساده کرده‌اند سرمشق بگیریم و از خطر مادیگرایی دوری کنیم.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

شخص خویشتندار بر احساسات و رفتار خود تسلّط دارد.‏ خویشتنداری ما را به رسیدن به اهدافمان ترغیب می‌کند؛‏ مخصوصاً وقتی انجام آن کار سخت است و انگیزهٔ کافی برایش نداریم.‏ به یاد داشته باشید که خویشتنداری جنبه‌ای از ثمرهٔ روح مقدّس است،‏ پس از یَهُوَه بخواهید که با روح مقدّس خود به شما کمک کند تا این خصوصیت مهم را در خود پرورش دهید.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳؛‏ غلا ۵:‏​۲۲،‏ ۲۳‏)‏ منتظر شرایط ایده‌آل نمانید.‏ چرا؟‏ چون ممکن است ایجاد نشود.‏ اگر منتظر شرایط ایده‌آل بمانیم،‏ ممکن است هیچ وقت به هدفمان نرسیم.‏ وقتی هدف دست‌نیافتنی به نظر برسد،‏ انگیزه برای ادامهٔ تلاش از بین می‌رود.‏ اگر این نکته برای شما صدق می‌کند،‏ آیا می‌توانید اهداف کوچک‌تری که قابل دسترسی باشد برای خود تعیین کنید؟‏ مثلاً اگر هدفتان پرورش یک خصوصیت است،‏ می‌توانید با قدم‌های کوچک‌تر شروع کنید یا اگر هدفتان خواندن کل کتاب مقدّس باشد،‏ می‌توانید با خواندن قسمت کوتاهی از آن شروع کنید.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۱-‏۱۳

یَهُوَه طی روزهای آخر از طریق سازمانش برای ما غذای روحانی فراهم می‌کند تا بتوانیم در «جادهٔ مقدّس» بمانیم.‏ (‏اشع ۳۵:‏۸؛‏ ۴۸:‏۱۷؛‏ ۶۰:‏۱۷‏)‏ هر وقت کسی مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع می‌کند،‏ در واقع فرصت دارد که در «جادهٔ مقدّس» قدم بگذارد.‏ بعضی‌ها بعد از طی کردن مسافتی کوتاه از این شاهراه خارج می‌شوند.‏ برخی دیگر مصمم هستند تا رسیدن به مقصد در این شاهراه بمانند.‏ آن مقصد کجاست؟‏ برای کسانی که امید آسمانی دارند،‏ مسیر این جاده به «بهشت خدا» که در آسمان است می‌رسد.‏ (‏مکا ۲:‏⁠۷‏)‏ این شاهراه در پایان ۱۰۰۰ سال،‏ کسانی را که امید زمینی دارند به کاملیت می‌رساند.‏ اگر شما هم در این شاهراه هستید،‏ به پشت سر خود نگاه نکنید و تا وقتی که به دنیای جدید نرسیده‌اید از این جاده خارج نشوید.‏ سفر بی‌خطری را برای شما آرزومندیم.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۱۷ ¶۱۵؛‏ ص ۱۹¶۱۶-‏۱۸

وقتی به همهٔ کارهایی که یَهُوَه برای ما انجام داده فکر کنیم،‏ طبیعی است که بخواهیم خودمان را به او وقف کنیم.‏ (‏مز ۱۱۶:‏​۱۲-‏۱۴‏)‏ کتاب مقدّس به درستی می‌گوید که یَهُوَه بخشندهٔ ‹همهٔ نعمت‌ها و هدیه‌های عالی است.‏› (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ بزرگ‌ترین هدیه‌ای که خدا به ما بخشیده،‏ فدا کردن جان پسرش عیساست.‏ بهای رهایی به شما این امکان را داده تا با یَهُوَه رابطهٔ نزدیکی داشته باشید!‏ همچنین به شما امید زندگی ابدی را داده است.‏ (‏۱یو ۴:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ شما با وقفتان به یَهُوَه می‌توانید قدردانی‌تان را بابت محبت عظیمش و نعمت‌هایی که به شما داده نشان دهید.‏—‏تث ۱۶:‏۱۷؛‏ ۲قر ۵:‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۵ ¶۸

هنگامی که به امور اخلاقی این دنیا نگاه می‌کنیم،‏ احساسی مانند احساس لوط درستکار داریم.‏ او «از رفتار بی‌شرمانهٔ شریران به ستوه آمده بود،‏» چون می‌دانست که پدر آسمانی ما از رفتارهای بد متنفر است.‏ (‏۲پطر ۲:‏​۷،‏ ۸‏)‏ از آنجا که لوط احترام عمیقی برای خدا قائل بود و او را دوست داشت،‏ از رفتارهای غیراخلاقی مردم اطرافش متنفر بود.‏ مردم اطراف ما هم یا احترام کمی برای معیارهای اخلاقی یَهُوَه قائلند،‏ یا اصلاً احترامی قائل نیستند.‏ وقتی ما محبت به خدا و احترام عمیق نسبت به او را در خودمان پرورش دهیم،‏ می‌توانیم از لحاظ اخلاقی پاک بمانیم.‏ یَهُوَه از طریق کتاب امثال به ما انگیزه می‌دهد تا خودمان را از لحاظ اخلاقی پاک نگه داریم.‏ همهٔ مسیحیان،‏ مرد،‏ زن،‏ پیر،‏ یا جوان،‏ می‌توانند از بررسی پندهای حکیمانهٔ کتاب امثال فایده ببرند.‏ خداترسی به ما کمک می‌کند تا مراقب باشیم و با کسانی که کارهای بد انجام می‌دهند دوستی نکنیم.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۲۰ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۲۱ ¶۵

شاید شما با مخالفت خانواده روبرو شده‌اید یا شاید برای اول قرار دادن پادشاهی خدا از داشتن رفاه مالی گذشته‌اید.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ در این صورت مطمئن باشید که وفاداری شما از دید یَهُوَه پنهان نیست.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ یقیناً شما با سخنان عیسی موافقید که گفت:‏ «کسی که به خاطر من و به خاطر خبر خوش،‏ خانه یا پدر یا مادر یا برادر یا خواهر یا فرزند یا مزرعهٔ خود را رها کند،‏ الآن در این زمان،‏ ۱۰۰ برابر بیشتر خانه و مادر و برادر و خواهر و فرزند و مزرعه به دست می‌آورد؛‏ البته همراه با آزار و اذیت.‏ به علاوه،‏ در دنیای جدیدی که خواهد آمد به زندگی ابدی می‌رسد.‏» (‏مرق ۱۰:‏​۲۹،‏ ۳۰‏)‏ به راستی برکاتی که نصیب شما شده،‏ بیشتر از فداکاری‌هایی است که انجام داده‌اید.‏—‏مز ۳۷:‏⁠۴‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۹ ¶۵

وقتی مسیحیان یهودیه با قحطی شدیدی روبرو شدند برادران جماعت اَنطاکیه تصمیم گرفتند که هر کس در حد توان مالی‌اش «برای امدادرسانی به برادران و خواهران ساکن یهودیه هدیه‌ای بفرستد.‏» ‏(‏اعما ۱۱:‏​۲۷-‏۳۰‏)‏ با وجود این که یهودیه فاصلهٔ زیادی با آن‌ها داشت،‏ مسیحیان اَنطاکیه مصمم بودند که به هم‌ایمانانشان کمک کنند.‏ (‏۱یو ۳:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ ما هم وقتی هم‌ایمانانمان به مصیبتی دچار می‌شوند،‏ دلسوزی خود را در عمل نشان می‌دهیم.‏ مثلاً از پیران می‌پرسیم که چطور می‌توانیم در یک پروژهٔ امدادرسانی همکاری کنیم.‏ همین طور می‌توانیم از این فعالیت‌ها پشتیبانی مالی کنیم یا برای مصیبت‌زدگان دعا کنیم.‏ همچنین ممکن است برادران و خواهرانمان برای برآورده کردن نیازهای اولیه‌شان کمک بخواهند.‏ ما می‌خواهیم وقتی که پادشاهمان عیسی مسیح برای داوری می‌آید دلسوزی‌مان را ببیند و از ما دعوت کند تا ‹پادشاهی را به میراث ببریم.‏›—‏مت ۲۵:‏​۳۴-‏۴۰‏.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۴ ¶۹-‏۱۰؛‏ ص ۶ ¶۱۲

عیسی از معقول بودن یَهُوَه سرمشق گرفت.‏ او به زمین فرستاده شد تا به «گوسفندان گمشدهٔ قوم اسرائیل» موعظه کند.‏ اما عیسی در موعظه کردن معقول بود.‏ برای مثال یک بار زنی اسرائیلی به او التماس کرد که ‹دختر دیوزده‌اش› را شفا دهد.‏ عیسی با دلسوزی به خواهش او عمل کرد و دخترش را شفا داد.‏ (‏مت ۱۵:‏​۲۱-‏۲۸‏)‏ به یک مثال دیگر توجه کنید.‏ عیسی در اوایل خدمت خود گفت:‏ ‹هر که مرا انکار کند،‏ من نیز او را انکار خواهم کرد.‏› (‏مت ۱۰:‏۳۳‏)‏ اما با وجودی که پِطرُس سه مرتبه او را انکار کرده بود،‏ عیسی او را انکار نکرد.‏ او پشیمانی و ایمان پِطرُس را در نظر گرفت.‏ عیسی بعد از رستاخیزش به پِطرُس ظاهر شد و به احتمال زیاد به او اطمینان داد که او را بخشیده و دوستش دارد.‏ (‏لو ۲۴:‏​۳۳،‏ ۳۴‏)‏ هم یَهُوَه خدا و هم عیسی مسیح معقول هستند.‏ در مورد ما چطور؟‏ یَهُوَه از ما توقع دارد که معقول باشیم.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

به کسانی که به وعدهٔ خدا در مورد بهشت زمینی شک دارند،‏ چه اطمینانی می‌توانیم بدهیم؟‏ اول،‏ خود یَهُوَه این قول را داده است.‏ در کتاب مکاشفه می‌خوانیم:‏ «آن تخت‌نشین گفت:‏ ‹ببین!‏ من همه چیز را نو می‌سازم!‏›» یَهُوَه دارای حکمت،‏ قدرت و انگیزه برای عملی کردن وعدهٔ خود است.‏ دوم،‏ یَهُوَه از به تحقق رسیدن وعده‌اش چنان اطمینان دارد که از دید او انجام‌شده است.‏ یَهُوَه می‌گوید:‏ ‹این چیزها قابل اعتماد و درست هستند و به تحقق رسیده‌اند.‏› سوم،‏ وقتی یَهُوَه کاری را شروع می‌کند،‏ همیشه آن را با موفقیت به انجام می‌رساند؛‏ همان طور که خودش می‌گوید:‏ «من ‹الف› و ‹ی› هستم.‏» (‏مکا ۲۱:‏⁠۶‏)‏ یَهُوَه شیطان را شکست خواهد داد و ثابت خواهد کرد که او دروغگوست.‏ پس وقتی کسی می‌گوید:‏ «این وعده خیلی زیباست،‏ اما باورم نمی‌شود،‏» می‌توانیم با خواندن مکاشفه ۲۱:‏​۵،‏ ۶ برای او توضیح دهیم که یَهُوَه چطور تحقق وعده‌هایش را با امضای خودش تضمین کرده است.‏—‏اشع ۶۵:‏۱۶‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

این وعده را یَهُوَه وقتی ابراهیم ۷۵ ساله بود و فرزندی نداشت به او داد.‏ آیا ابراهیم تحقق آن وعده را با چشمان خود دید؟‏ نه به طور کامل.‏ او بعد از این که از رود فُرات عبور کرد برای ۲۵ سال منتظر ماند تا به طوری معجزه‌آسا پسرش اسحاق به دنیا بیاید و ۶۰ سال دیگر منتظر ماند تا نوه‌هایش عیسو و یعقوب به دنیا بیایند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۵‏)‏ اما ابراهیم آنقدر عمر نکرد تا ببیند نوادگانش قومی بزرگی شده‌اند و سرزمین موعود را به ارث برده‌اند.‏ با این وجود او رابطه‌ای صمیمی با یَهُوَه داشت.‏ (‏یعقو ۲:‏۲۳‏)‏ وقتی ابراهیم رستاخیز پیدا کند از این که ایمان و صبر او باعث برکت برای تمام قوم‌ها شده است،‏ شادی می‌کند.‏ (‏پیدا ۲۲:‏۱۸‏)‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ شاید ما هم تحقق همهٔ وعده‌های یَهُوَه را نبینیم،‏ اما اگر مانند ابراهیم صبور باشیم مطمئنیم که یَهُوَه نه فقط الآن بلکه در دنیای جدید هم به ما برکت می‌دهد.‏—‏مرق ۱۰:‏​۲۹،‏ ۳۰‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۴ ¶۱۴

عُزّیای پادشاه در دوران جوانی فروتن بود و خداترسی را یاد گرفت.‏ او در ۶۸ سالگی فوت کرد و بیشتر عمر خود را از برکت یَهُوَه برخوردار بود.‏ (‏۲توا ۲۶:‏​۱-‏۴‏)‏ عُزّیا بسیاری از دشمنان قوم را شکست داد و قدرت دفاعی اورشلیم را تقویت کرد.‏ (‏۲توا ۲۶:‏​۶-‏۱۵‏)‏ او قطعاً از کارهای خوبی که به کمک یَهُوَه انجام داد راضی بود.‏ (‏جا ۳:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ عُزّیای پادشاه عادت داشت که به دیگران فرمان بدهد.‏ شاید این باعث شد فکر کند هر کاری که بخواهد می‌تواند انجام دهد.‏ یک روز عُزّیا تصمیم گرفت که وارد معبد یَهُوَه شود و با گستاخی روی مذبح بخور بسوزاند؛‏ کاری که پادشاهان اجازهٔ انجام آن را نداشتند.‏ (‏۲توا ۲۶:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ عَزَریای کاهن می‌خواست او را اصلاح کند،‏ ولی عُزّیا خیلی عصبانی شد.‏ متأسفانه عُزّیا سابقهٔ وفاداری خود را خراب کرد و یَهُوَه او را به جذام مبتلا ساخت.‏ (‏۲توا ۲۶:‏​۱۹-‏۲۱‏)‏ اگر او فروتن می‌ماند زندگی‌اش شکل دیگری داشت.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

پِطرُس رسول حتی بعد از این که مسح شد باید با ضعف‌های خود می‌جنگید.‏ وقتی کُرنِلیوس که یک غیریهودی ختنه‌نشده بود در سال ۳۶ میلادی با روح‌القدس مسح شد،‏ پِطرُس در آنجا بود.‏ مسح شدن او به روشنی نشان می‌داد که «خدا تبعیض قائل نمی‌شود» و غیریهودیان هم می‌توانند بخشی از جماعت مسیحی شوند.‏ (‏اعما ۱۰:‏​۳۴،‏ ۴۴،‏ ۴۵‏)‏ پِطرُس از آن موقع به بعد حاضر شد که با غیریهودیان هم‌سفره شود؛‏ کاری که قبلاً حاضر به انجام آن نبود.‏ اما بعضی مسیحیان یهودی‌نژاد می‌گفتند که مسیحیان نباید با غیریهودیان هم‌سفره شوند.‏ وقتی عده‌ای که این عقیده را داشتند به اَنطاکیه آمدند،‏ پِطرُس از هم‌سفره شدن با برادران غیریهودی خود اجتناب کرد،‏ چون نمی‌خواست مسیحیان یهودی‌نژاد را ناراحت کند.‏ پولُس رسول ریاکاری پِطرُس را دید و او را در حضور دیگران سرزنش کرد.‏ (‏غلا ۲:‏​۱۳،‏ ۱۴‏)‏ چه چیزی به پِطرُس کمک کرد که با وجود خطای خود دست از تلاش نکشد؟‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۲ ¶۸

وقتی خود را محک می‌زنید شاید متوجه یک ضعف در خود شوید.‏ در این صورت ناامید نشوید.‏ «سَرور،‏ مهربان است» و به شما کمک خواهد کرد تا پیشرفت کنید.‏ (‏۱پطر ۲:‏⁠۳‏)‏ پِطرُس رسول به ما چنین اطمینان می‌دهد:‏ ‹خدا آموزشتان را به پایان خواهد رساند.‏› پِطرُس زمانی احساس می‌کرد که کفایت لازم برای ایستادن در حضور پسر خدا را ندارد.‏ (‏لو ۵:‏⁠۸‏)‏ اما او با حمایت و محبت یَهُوَه و عیسی،‏ همواره از مسیح پیروی کرد.‏ در نتیجه شایسته شمرده شد که به «پادشاهیِ جاودانِ سَرور و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح» دست یابد.‏ (‏۲پطر ۱:‏۱۱‏)‏ حقیقتاً که چه پاداش عظیمی!‏ اگر شما هم مانند پِطرُس دست از تلاش نکشید و اجازه دهید یَهُوَه شما را آموزش دهد،‏ زندگی جاودان را به دست می‌آورید.‏ بله،‏ «به هدف نهایی ایمان خود که نجاتتان است،‏ دست می‌یابید.‏»—‏۱پطر ۱:‏⁠۹‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۳۱ ¶۱۶-‏۱۷

خیمهٔ مقدّس یک صحن داشت که محوطه‌ای مجزا و باز برای خدمت کاهنان بود.‏ در درون صحن،‏ مذبح مسی بزرگ قربانی‌های سوختنی به همراه حوض مسی برای شست‌وشوی کاهنان،‏ قبل از انجام خدمت مقدّسشان وجود داشت.‏ (‏خرو ۳۰:‏​۱۷-‏۲۰؛‏ ۴۰:‏​۶-‏۸‏)‏ امروزه،‏ باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان قبل از رفتن به آسمان برای خدمت کهانت در کنار عیسی،‏ با وفاداری در صحن داخلی معبد روحانی خدمت می‌کنند.‏ وجود حوض آب بزرگ یادآور مهمی برای آن‌ها و برای همهٔ مسیحیان است که از نظر اخلاقی و روحانی پاک بمانند.‏ اما ‹گروه عظیم› در کجا یَهُوَه را می‌پرستند؟‏ یوحنای رسول آن‌ها را دید که ‹جلوی تخت ایستاده بودند،‏› یعنی جایی که بر روی زمین،‏ صحن بیرونی می‌باشد و مکانی است که ‹آن‌ها شبانه‌روز در معبد خدا به او خدمت می‌کنند.‏› (‏مکا ۷:‏​۹،‏ ۱۳-‏۱۵‏)‏ حقیقتاً که یَهُوَه چه افتخار بزرگی نصیب ما کرده است که می‌توانیم او را در معبد روحانی عظیمش خدمت کنیم!‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۵-‏۱۶

یک روش که یَهُوَه به شما قدرت می‌دهد از طریق پیران جماعت است.‏ (‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲‏)‏ پس وقتی که احساس اضطراب می‌کنید می‌توانید نگرانی‌هایتان را با پیران جماعت در میان بگذارید و کمک آن‌ها را بپذیرید.‏ یَهُوَه از این طریق شما را تقویت می‌کند.‏ امیدی که کتاب مقدّس به ما می‌دهد،‏ زندگی جاودانی است؛‏ چه در بهشت زمینی،‏ چه در پادشاهی آسمانی.‏ این امید به ما قدرت می‌بخشد.‏ (‏روم ۴:‏​۳،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ همچنین این امید به ما کمک می‌کند که سختی‌ها را تحمّل کنیم،‏ خبر خوش را موعظه کنیم و مسئولیت‌های مختلف را در جماعت انجام دهیم.‏ (‏۱تسا ۱:‏⁠۳‏)‏ این امید،‏ پولُس رسول را هم تقویت کرد.‏ او ‹سخت در فشار› و ‹تحت آزار› بود،‏ ‹متحیّر› و ‹به زمین افکنده شده بود.‏› حتی زندگی‌اش در خطر بود.‏ (‏۲قر ۴:‏​۸-‏۱۰‏)‏ پولُس با تمرکز بر امیدش نیرو گرفت تا پایدار بماند.‏ (‏۲قر ۴:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ تمرکز پولُس بر آینده بود.‏ امید زندگی ابدی در آسمان ‹بسیار والاتر› از سختی‌هایی بود که متحمّل می‌شد.‏ پولُس به امیدش تعمّق می‌کرد و ‹روز به روز تازه‌تر می‌گشت.‏› ب۲۳/‏۱۰ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۴-‏۱۷

وقتی دعا می‌کنی از خود بپرس:‏ آیا برای یَهُوَه زمان مناسبی است که به درخواستم جواب بدهد؟‏ شاید احساس کنیم که برای دعاهایمان به جواب فوری نیاز داریم،‏ اما در واقع یَهُوَه می‌داند که بهترین زمان برای کمک به ما چه وقت است.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶‏)‏ اگر بلافاصله جواب دعایمان را نگیریم،‏ شاید با خود فکر کنیم که جواب یَهُوَه «نه» است؛‏ اما ممکن است جواب او «فعلاً نه» باشد.‏ مثلاً برادر جوانی دعا می‌کند هر چه زودتر حالش خوب شود.‏ ولی بیماری‌اش بهتر نمی‌شود.‏ اگر یَهُوَه با معجزه او را شفا بدهد،‏ شیطان می‌تواند ادعا کند که آن برادر یَهُوَه را به دلیل این که شفا پیدا کرده است خدمت می‌کند.‏ (‏ایو ۱:‏​۹-‏۱۱؛‏ ۲:‏⁠۴‏)‏ به علاوه یَهُوَه وقت شفای تمام بیماری‌ها را از قبل تعیین کرده است.‏ (‏اشع ۳۳:‏۲۴؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ ما تا رسیدن آن زمان نمی‌توانیم توقع معجزه داشته باشیم.‏ پس آن برادر می‌تواند از یَهُوَه بخواهد که به او نیرو و آرامش فکری بدهد تا بیماری خود را تحمّل کند و با وفاداری به خدمتش ادامه دهد.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۱۳

سامسون مرتکب یک اشتباه جدی شده بود،‏ اما دست از تلاش نکشید.‏ او هنوز دنبال فرصتی بود تا طبق خواست خدا با فلسطی‌ها بجنگد.‏ (‏داو ۱۶:‏​۲۸-‏۳۰‏)‏ سامسون از یَهُوَه خواهش کرد ‹تا بتواند از فلسطی‌ها انتقام بگیرد.‏› خدا التماس سامسون را شنید و قدرت معجزه‌آسایش را به او برگرداند.‏ در نتیجه تعداد فلسطی‌هایی که سامسون در آن روز کشت بیشتر از تعداد کسانی بود که در تمام زندگی‌اش کشته بود.‏ سامسون عاقبت بد تصمیمش را دید،‏ اما همچنان سعی کرد خواست یَهُوَه را به جا بیاورد.‏ ما حتی اگر به خاطر اشتباهمان توبیخ شویم یا مسئولیتی را از دست دهیم،‏ هیچ وقت نباید از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم.‏ یَهُوَه آماده است که خطاهای ما را ببخشد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏​۸،‏ ۹‏)‏ بنابراین یَهُوَه می‌تواند از ما هم با وجود اشتباهاتمان استفاده کند تا اراده‌اش را انجام دهیم.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۶ ¶۱۵-‏۱۶

پایداری ما در سختی‌ها باعث می‌شود که «مورد قبول خدا» واقع شویم.‏ البته سختی‌ها و مشکلات ما باعث خوشحالی یَهُوَه نمی‌شود،‏ بلکه از پایداری ما در سختی‌ها خوشحال می‌شود.‏ چقدر تشویق‌کننده است که بدانیم پایداری‌مان باعث می‌شود که مورد قبول او واقع شویم.‏ (‏مز ۵:‏۱۲‏)‏ ابراهیم در سختی‌ها با وفاداری پایداری کرد و مورد قبول خدا قرار گرفت.‏ یَهُوَه او را درستکار شمرد و دوست خود خواند.‏ (‏پیدا ۱۵:‏۶؛‏ روم ۴:‏​۱۳،‏ ۲۲‏)‏ این موضوع در مورد ما هم صدق می‌کند.‏ ما بر اساس میزان خدمت یا مسئولیت‌هایی که داریم مورد قبول خدا قرار نمی‌گیریم،‏ بلکه به خاطر پایداری وفادارانه‌مان.‏ به علاوه همهٔ ما صرف‌نظر از سن،‏ شرایط یا توانایی‌مان می‌توانیم پایداری کنیم.‏ آیا در حال حاضر با وفاداری پایداری می‌کنید؟‏ در این صورت مطمئن باشید که مورد قبول خدا قرار دارید.‏ دانستن این موضوع می‌تواند به ما قدرت بدهد و امیدمان را بیشتر کند.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۱۱¶۱۳-‏۱۴

یک مرد مسیحی باید مهارت گفتگوی خوب را یاد بگیرد.‏ چنین شخصی به نظرات و احساسات دیگران توجه و آن‌ها را درک می‌کند.‏ (‏امث ۲۰:‏⁠۵‏)‏ او می‌تواند یاد بگیرد که لحن صدا،‏ حالت چهره و زبان بدن طرف مقابل را بخواند.‏ تنها وقتی می‌توانید چنین مهارتی کسب کنید که با دیگران وقت صرف کنید.‏ اگر دائماً از طریق ایمیل و پیامک با دیگران گفتگو کنید،‏ مهارت شما در گفتگوی رو در رو با دیگران ضعیف می‌شود.‏ بنابراین به دنبال فرصت‌هایی باشید که بتوانید با دیگران صحبت کنید.‏ (‏۲یو ۱۲‏)‏ یک مرد مسیحی بالغ باید همین طور خود و خانواده‌اش را از لحاظ مالی تأمین کند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏⁠۸‏)‏ در هر صورت مهم است مهارتی یاد بگیرید تا بتوانید شغلی پیدا کنید.‏ (‏اعما ۱۸:‏​۲،‏ ۳؛‏ ۲۰:‏۳۴؛‏ افس ۴:‏۲۸‏)‏ شهرت یک شخص سخت‌کوش را به دست آورید؛‏ یعنی کسی که کار را تمام می‌کند.‏ در این صورت احتمال پیدا کردن شغل و حفظ آن بیشتر است.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۷ ¶۱۲-‏۱۳

وقتی کتاب مقدّس در مورد «روز یَهُوَه» صحبت می‌کند،‏ به زمانی اشاره دارد که یَهُوَه دشمنانش را نابود می‌کند و قومش را نجات می‌دهد.‏ یَهُوَه در گذشته بعضی از ملت‌ها را داوری کرد.‏ (‏اشع ۱۳:‏​۱،‏ ۶؛‏ حز ۱۳:‏۵؛‏ صف ۱:‏⁠۸‏)‏ «روز یَهُوَه» در روزگار ما با حمله به بابل بزرگ شروع می‌شود و در جنگ حارمَگِدّون به اوج می‌رسد.‏ برای نجات در آن «روز» الآن باید آماده شویم.‏ عیسی تعلیم داد که باید برای «مصیبت عظیم» نه تنها آماده شویم بلکه «همواره آماده» بمانیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱؛‏ لو ۱۲:‏۴۰‏)‏ پولُس رسول در اولین نامهٔ خود به تِسالونیکیان از تشبیهات مختلفی استفاده کرد تا به مسیحیان کمک کند که برای روز عظیم داوری یَهُوَه همواره آماده باشند.‏ پولُس می‌دانست که روز یَهُوَه در آن زمان نخواهد آمد.‏ (‏۲تسا ۲:‏​۱-‏۳‏)‏ با این حال،‏ او به هم‌ایمانانش توصیه کرد که طوری برای آن روز آماده باشند که گویی فردا می‌رسد.‏ ما هم باید به این توصیه عمل کنیم.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۸ ¶۱-‏۲

در اواخر ۱۹۷۰ میلادی یک آسمان‌خراش ۶۰ طبقه‌ای در شهر توکیو ساخته شد.‏ خیلی‌ها از خود می‌پرسیدند که آیا آن ساختمان می‌تواند در برابر زلزله‌هایی که مرتباً رخ می‌دهد دوام بیاورد.‏ راز مقاومتش چه بود؟‏ مهندسان،‏ آن ساختمان را طوری طراحی کرده بودند که علاوه بر استحکام در برابر زلزله،‏ انعطاف‌پذیر هم باشد.‏ مسیحیان شبیه آن آسمان‌خراش هستند.‏ از چه لحاظ؟‏ یک مسیحی هم باید ثابت قدم و انعطاف‌پذیر باشد.‏ او باید در حفظ معیارهای یَهُوَه استوار و قوی باشد.‏ او «آمادهٔ اطاعت» از قوانین خداست و آن‌ها را زیر پا نمی‌گذارد.‏ در کنار این،‏ هم در صورت امکان و هم وقتی که لازم باشد،‏ «معقول» و انعطاف‌پذیر است.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ یک مسیحی با دیدی متعادل نه زیاد سخت‌گیر است،‏ نه سهل‌انگار.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

عیسی باید در مقابل وسوسه‌های شیطان ابلیس که می‌خواست وفاداری او به خدا را از بین ببرد،‏ می‌ایستاد.‏ (‏مت ۴:‏​۱-‏۱۱‏)‏ هدف شیطان این بود که عیسی گناه کند و دیگر قادر به پرداخت بهای رهایی نباشد.‏ عیسی در طی خدمت زمینی خود با آزمایش‌های بیشتری روبرو شد.‏ دشمنانش به او آزار و اذیت رساندند و می‌خواستند او را بکشند.‏ (‏لو ۴:‏​۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۱۳:‏۳۱‏)‏ او باید ناکاملی‌ها و اشتباهات شاگردانش را تحمّل می‌کرد.‏ (‏مرق ۹:‏​۳۳،‏ ۳۴‏)‏ وقتی او محاکمه می‌شد مورد شکنجه و تمسخر قرار گرفت.‏ سپس به شکلی بسیار دردناک و تحقیرآمیز اعدام شد.‏ (‏عبر ۱۲:‏​۱-‏۳‏)‏ او باید آخرین بخش آزمایش خود را به تنهایی و بدون حمایت یَهُوَه تحمّل می‌کرد.‏ (‏مت ۲۷:‏۴۶‏)‏ واضح است که عیسی بهای سنگینی را برای رهایی ما پرداخت.‏ آیا وقتی به فداکاری عیسی فکر می‌کنیم محبتمان به او عمیق‌تر نمی‌شود؟‏ ب۲۴/‏۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۷-‏۹

داشتن روابط خوب با دیگران مستلزم صبر است.‏ اگر صبور باشیم وقتی دیگران حرف می‌زنند با دقت گوش می‌کنیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۹‏)‏ صبر همچنین صلح را ترویج می‌دهد و کمک می‌کند که وقتی تحت فشاریم یا استرس داریم واکنش تندی نشان ندهیم و حرف نابجایی نزنیم.‏ اگر صبور باشیم وقتی کسی ما را ناراحت کند زود عصبانی نمی‌شویم.‏ به جای تلافی کردن همیشه با یکدیگر مدار می‌کنیم و ‹حتی اگر دلیلی برای شکایت از کسی داریم با میل و رغبت او را می‌بخشیم.‏› (‏کول ۳:‏​۱۲،‏ ۱۳‏)‏ همین طور صبر به ما کمک می‌کند تا تصمیمات بهتری بگیریم.‏ به جای عجله در تصمیم‌گیری باید تحقیق کنیم و همهٔ جوانب را در نظر بگیریم.‏ برای مثال اگر دنبال یک شغل هستیم شاید وسوسه شویم تا اولین پیشنهاد کاری را قبول کنیم.‏ اما اگر صبور باشیم همهٔ جوانب را که بر خانواده و برنامهٔ روحانی‌مان تأثیر می‌گذارد،‏ در نظر می‌گیریم.‏ وقتی صبور باشیم از گرفتن تصمیم اشتباه دوری می‌کنیم.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۲ ¶۸-‏۹

اگر شما به خاطر داشتن تمایلات نادرست دلسرد شده‌اید،‏ با فکر کردن به قولی که هنگام وقفتان به یَهُوَه دادید مصمم می‌شوید که تسلیم وسوسه‌ها نشوید.‏ در واقع،‏ شما با وقفتان به یَهُوَه خودتان را انکار می‌کنید؛‏ یعنی تمایلات و خواسته‌های شخصی خود را که برخلاف خواست یَهُوَه است رد می‌کنید.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۴‏)‏ وقتی با وسوسه روبرو شدید،‏ می‌توانید تصمیم درستی بگیرید،‏ چون از قبل انتخاب کرده‌اید که هیچ راهی بجز وفاداری به یَهُوَه انتخاب نکنید و مصممید با تصمیماتتان یَهُوَه را خوشحال کنید.‏ به این شکل مثل ایّوب خواهید بود که حتی بعد از سختی‌های طاقت‌فرسا با قاطعیت گفت:‏ «وفاداری‌ام را حفظ می‌کنم!‏»—‏ایو ۲۷:‏⁠۵‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۹ ¶۶-‏۷

یَهُوَه «خدای محبت،‏» با ماست.‏ (‏۲قر ۱۳:‏۱۱‏)‏ او به تک‌تک ما علاقه دارد.‏ ما مطمئنیم که او به خاطر «محبت پایدارش» حافظ ماست.‏ (‏مز ۳۲:‏۱۰‏)‏ هر چه بیشتر به محبتی که یَهُوَه به ما نشان داده است فکر کنیم،‏ او برایمان واقعی‌تر می‌شود،‏ خودمان را به او نزدیک‌تر حس می‌کنیم و راحت‌تر به او دعا می‌کنیم.‏ همین طور قدردانی‌مان را از محبتش ابراز می‌کنیم،‏ نگرانی‌هایمان را به او می‌سپاریم و مطمئنیم ما را درک می‌کند و می‌خواهد که به ما کمک کند.‏ (‏مز ۱۴۵:‏ ۱۹‏)‏ همان طور که در یک روز سرد جذب آتشی گرم می‌شویم،‏ محبت گرم یَهُوَه هم برای ما جذاب است.‏ یَهُوَه به ما محبتی عمیق دارد و بسیار دلسوز است.‏ پس به خاطر محبت یَهُوَه شاد باشید.‏ بیایید به خاطر محبت یَهُوَه بگوییم:‏ «یَهُوَه را دوست دارم.‏»—‏مز ۱۱۶:‏⁠۱‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۹-‏۲۰

عیسی کاری بیشتر از آشنا کردن مردم با نام یَهُوَه انجام داد.‏ یهودیانی که عیسی به آن‌ها آموزش می‌داد نام خدا را می‌دانستند،‏ اما عیسی «توضیح داد که خدا کیست.‏» (‏یو ۱:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ برای مثال نوشته‌های عبری نشان می‌دهند که یَهُوَه،‏ خدای رحیم و دلسوزی است.‏ (‏خرو ۳۴:‏​۵-‏۷‏)‏ عیسی این خصوصیات را در حکایت پسر گمشده برجسته کرد.‏ وقتی می‌خوانیم که آن پدر،‏ پسرش را از دور می‌بیند،‏ به سمتش می‌دود،‏ او را در آغوش می‌گیرد و از صمیم دل می‌بخشد،‏ رحمت و دلسوزی یَهُوَه را بهتر درک می‌کنیم.‏ (‏لو ۱۵:‏​۱۱-‏۳۲‏)‏ حقیقتاً که عیسی شخصیت واقعی پدرش را آشکار کرد.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

یَهُوَه به کسانی که در سختی‌ها هستند طراوت و دلگرمی می‌بخشد.‏ چطور می‌توانیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم و به دیگران دلسوزی و دلگرمی نشان دهیم؟‏ یک راه این است که در خود خصوصیاتی را پرورش دهیم.‏ چه خصوصیاتی؟‏چه چیزی به ما کمک می‌کند تا ‹پیوسته به هم محبت کنیم و به یکدیگر دلگرمی دهیم›؟‏ (‏۱تسا ۴:‏۱۸‏)‏ باید تلاش کنیم تا با دیگران همدردی کنیم و با آن‌ها مهربان باشیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۲؛‏ ۱پطر ۳:‏⁠۸‏)‏ وقتی احساس دلسوزی و خصوصیات مشابه جزوی از شخصیت ما شود،‏ حتماً به دیگران در هنگام سختی‌ها دلگرمی می‌دهیم.‏ عیسی در این رابطه گفت:‏ «انسان چیزهایی را به زبان می‌آورد که در دلش است!‏ یک شخص خوب حرف‌های خوب به زبان می‌آورَد.‏» (‏مت ۱۲:‏​۳۴،‏ ۳۵‏)‏ دلگرمی دادن به برادران و خواهرانمان در سختی‌ها یک راه مهم ابراز محبت به آن‌هاست.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

برای درک بهتر پیشگویی‌های کتاب مقدّس باید کمک بگیریم.‏ مثالی را در نظر بگیرید.‏ تصوّر کنید به جایی ناآشنا می‌روید،‏ اما دوستی که با آن منطقه آشناست و می‌داند هر مسیر به کجا می‌رسد همراهی‌تان می‌کند.‏ حتماً خوشحال و قدردانید که این دوست همراه شماست.‏ یَهُوَه چنین دوستی است؛‏ او از آینده کاملاً باخبر است.‏ ما باید با فروتنی برای درک پیشگویی‌های کتاب مقدّس از یَهُوَه کمک بگیریم.‏ (‏دان ۲:‏۲۸؛‏۲پطر ۱:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ یَهُوَه مثل هر پدر خوبی دوست دارد که فرزندانش آینده‌ای شاد داشته باشند.‏ (‏ار ۲۹:‏۱۱‏)‏ اما او برعکس انسان‌ها،‏ می‌تواند ما را از جزئیات وقایع آینده هم کاملاً باخبر کند.‏ یَهُوَه در کلامش پیشگویی‌هایی ثبت کرده است تا توسط آن‌ها از وقایع آینده آگاه شویم.‏—‏اشع ۴۶:‏۱۰‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴