مارس

‏‹گوسفندانی› که عیسی در مَتّی ۲۵:‏۳۱-‏۳۶ به آن‌ها اشاره می‌کند،‏ درستکارانی هستند که در روزهای آخر زندگی می‌کنند و امید زندگی روی زمین را دارند؛‏ یعنی همان «گوسفندانی دیگر.‏» آن‌ها با وفاداری از باقی‌ماندۀ مسح‌شدگان حمایت می‌کنند و در موعظۀ جهانی و شاگردسازی کمکشان می‌کنند.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ هر سال چند هفته قبل از مراسم یادبود،‏ «گوسفندانی دیگر» در یک فعالیت ویژه در سراسر جهان شرکت می‌کنند تا علاقه‌مندان را به مراسم یادبود دعوت کنند.‏ آن‌ها به این شکل حمایتشان را از مسح‌شدگان نشان می‌دهند.‏ همین طور آن‌ها برای برگزاری این مراسم در جماعت خود تدارک می‌بینند.‏ آن‌ها با اشتیاق زیادی از مسح‌شدگان حمایت می‌کنند،‏ چون می‌دانند که عیسی حمایت از مسح‌شدگان را حمایت از خودش می‌داند.‏—‏مت ۲۵:‏۳۷-‏۴۰‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

ما باید از خصوصیات عیسی و نحوۀ برخورد او با دیگران سرمشق گیریم.‏ برای مثال،‏ او دلش به حال یک جذامی سوخت،‏ با زنی که به بیماری‌ای جانکاه مبتلا بود همدردی کرد و به داغداران،‏ رحمت و شفقّت نشان داد.‏ در واقع،‏ ما با سرمشق گرفتن از عیسی،‏ از یَهُوَه سرمشق می‌گیریم.‏ (‏مرق ۱:‏۴۰،‏ ۴۱؛‏ ۵:‏۲۵-‏۳۴؛‏ یو ۱۱:‏۳۳-‏۳۵‏)‏ هر چه بیشتر از یَهُوَه سرمشق گیریم،‏ به او نزدیک‌تر می‌شویم.‏ با گام برداشتن در جای پای عیسی،‏ اجازه نمی‌دهیم که دنیای شیطان تمرکزمان را در خدمت به یَهُوَه بر هم زند.‏ عیسی در آخرین شب زندگی زمینی‌اش گفت:‏ «من بر دنیا غالب آمده‌ام.‏» (‏یو ۱۶:‏۳۳‏)‏ منظور او این بود که هرگز تحت تأثیر افکار،‏ اهداف و اعمال دنیای شیطان قرار نگرفت.‏ او همواره بر دلیلی که به زمین آمده بود تمرکز داشت؛‏ یعنی اثبات برحق بودن یَهُوَه.‏ ما چطور؟‏ چیزهای زیادی در دنیای امروز می‌تواند تمرکزمان را در خدمت به یَهُوَه بر هم زند.‏ اما اگر همچون عیسی بر انجام خواست یَهُوَه تمرکز کنیم،‏ ما نیز می‌توانیم ‹بر دنیا غالب آییم.‏›—‏۱یو ۵:‏۵‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۴ ¶۷-‏۸

پولُس رسول می‌دانست که ‹هر که به [عیسی] ایمان بورزد،‏ زندگی جاودان می‌یابد.‏› (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ روم ۶:‏۲۳‏)‏ بله،‏ پولُس به فدیۀ عیسی ایمان داشت و مطمئن بود که یَهُوَه مشتاق است آنانی را که توبه می‌کنند ببخشد.‏ (‏مز ۸۶:‏۵‏)‏ پولُس می‌دانست که یَهُوَه خیلی دوستش دارد،‏ زیرا پسرش را فرستاد تا جانش را برای او فدا کند.‏ دقت کنید که پولُس در انتهای غَلاطیان ۲:‏۲۰ گفت:‏ ‹پسر خدا مرا دوست داشت و جان خود را برای من داد.‏› پولُس فکر نکرد که لیاقت محبت یَهُوَه را ندارد و با خود نگفت،‏ ‹می‌دانم که یَهُوَه هم‌ایمانانم را دوست دارد،‏ اما چطور ممکن است مرا دوست داشته باشد!‏› او در نامه‌اش به رومیان گفت:‏ «وقتی هنوز گناهکار بودیم،‏ مسیح جان خود را برای ما داد.‏» (‏روم ۵:‏۸‏)‏ به راستی که محبت خدا هیچ حد و مرزی ندارد!‏ پولُس به محبت یهوه کاملاً اطمینان داشت.‏ او می‌دانست که یهوه با قوم اسرائیل بسیار صبورانه رفتار کرده است.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۸-‏۱۰

هنگام مطالعه با شاگردتان به او کمک کنید که یَهُوَه را دوست داشته باشد.‏ در هر فرصتی سعی کنید او را بیشتر با خصوصیات یَهُوَه آشنا کنید.‏ به او کمک کنید تا درک کند که یَهُوَه خدایی شاد است و به کسانی که دوستش دارند کمک می‌کند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱؛‏ عبر ۱۱:‏۶‏)‏ به شاگردتان نشان دهید که عمل کردن طبق اصول یَهُوَه،‏ به نفع خودش است و در واقع این اصول نشانۀ محبت یَهُوَه به اوست.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ هر چه محبت شاگردتان به یَهُوَه بیشتر شود،‏ راحت‌تر می‌تواند تغییرات لازم را در زندگی‌اش ایجاد کند.‏ شاگردی که می‌خواهد تعمید بگیرد باید ازخودگذشتگی‌های زیادی بکند.‏ شاید لازم باشد مادیات را کنار بگذارد.‏ شاید خیلی از شاگردان هم با دوستانشان قطع رابطه کنند.‏ بعضی‌ها هم شاید از طرف خانواده طرد شوند.‏ عیسی قول داد که آن‌ها نه تنها هیچ‌وقت پشیمان نمی‌شوند؛‏ بلکه یَهُوَه به آن‌ها خانواده‌ای روحانی می‌دهد.‏—‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۴-‏۵ ¶۸-‏۹

پولُس رسول،‏ فعالیت شاگردسازی را به کار کشاورزی تشبیه کرد و گفت که نباید فقط به کاشتن بذر اکتفا کنیم.‏ او به مسیحیان قُرِنتُس گفت:‏ ‹من کاشتم،‏ آپولُس آبیاری کرد.‏ شما مزرعۀ زیر کشتِ خدا هستید.‏› (‏۱قر ۳:‏۶-‏۹‏)‏ ما کارگران ‹مزرعۀ خدا› هستیم؛‏ در موعظه بذر را می‌کاریم و با تعلیم دادن آن را آبیاری می‌کنیم.‏ در عین حال،‏ می‌دانیم که این یَهُوَه است که بذر را رشد می‌دهد.‏ موعظه و تعلیم حقایق کلام خدا به دیگران افتخار بزرگی است.‏ این کار شادی زیادی به ما می‌دهد.‏ پولُس رسول که به خیلی از مردم تِسالونیکی کمک کرد شاگرد مسیح شوند،‏ گفت:‏ «امید،‏ شادی و تاج افتخار ما در پیشگاه سَرورمان عیسی و هنگام حضورِ او چیست؟‏ آیا شما نیستید؟‏ آری،‏ افتخار و شادی ما به‌راستی شمایید.‏»—‏۱تسا ۲:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ اعما ۱۷:‏۱-‏۴‏.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۳ ¶۵؛‏ ص ۷ ¶۱۷

یَهُوَه تک‌تک ما را به سوی خود کشیده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ این یعنی یَهُوَه در بین میلیاردها نفر،‏ خصوصیت خوبی در تو دید و می‌دانست که می‌توانی از ته دل دوستش داشته باشی.‏ (‏۱توا ۲۸:‏۹‏)‏ پس مطمئن باش که یَهُوَه تو را به‌خوبی می‌شناسد،‏ درکت می‌کند و دوستت دارد.‏ این موضوع،‏ واقعاً دلگرم‌کننده است!‏ یَهُوَه برای تو و تک‌تک برادران و خواهرانت،‏ ارزش زیادی قائل است.‏ عیسی،‏ یَهُوَه را با شبانی که ۱۰۰ گوسفند داشت مقایسه کرد.‏ اگر یکی از آن‌ها گم شود،‏ شبان چه کار می‌کند؟‏ او ‹۹۹ گوسفندش را در کوهستان رها می‌کند تا در پی آن گمشده برود.‏› وقتی آن را پیدا می‌کند،‏ به جای این که خشمگین و عصبانی باشد،‏ بسیار شاد می‌شود.‏ به همین شکل،‏ تک‌تک ما هم برای یَهُوَه ارزشمندیم.‏ عیسی در ادامه گفت:‏ «پدر من که در آسمان است نیز نمی‌خواهد حتی یکی از این کوچکان از دست برود.‏»—‏مت ۱۸:‏۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

تعمّق بر وعده‌های یَهُوَه در مورد آینده و محبت پایدارش نسبت به ما،‏ باعث می‌شود که به او نزدیک‌تر شویم و بیشتر دوستش داشته باشیم.‏ (‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ ما تشویق می‌شویم که از عیسی سرمشق بگیریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ چند روز قبل از مراسم یادبود،‏ گزارش‌های کتاب مقدّس دربارۀ آخرین روزهای زندگی عیسی روی زمین و مرگ و رستاخیزش را مطالعه می‌کنیم.‏ بعد،‏ سخنرانی مراسم یادبود هم به ما یادآوری می‌کند که عیسی چقدر ما را دوست دارد.‏ (‏افس ۵:‏۲؛‏ ۱یو ۳:‏۱۶‏)‏ مطالعه و تعمّق در مورد فداکاری عیسی،‏ کمکمان می‌کند که ‹درست همان گونه رفتار کنیم که عیسی رفتار کرد.‏› (‏۱یو ۲:‏۶‏)‏ ما مصمم می‌شویم که در پناه محبت خدا بمانیم‏.‏ (‏یهو ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ برای این کار باید با تمام وجود از او اطاعت کنیم،‏ اسمش را مقدّس شماریم و دلش را شاد کنیم.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱؛‏ مت ۶:‏۹؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏)‏ ما با شرکت در مراسم یادبود مصمم می‌شویم که هر روز با روش زندگی‌مان به یَهُوَه بگوییم،‏ ‹می‌خواهم تا ابد دوستت بمانم!‏› ب۲۲/‏۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۷؛‏ ص ۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

یَهُوَه به ما حق انتخاب داده است.‏ ما می‌توانیم مسیر زندگی‌مان را خودمان انتخاب کنیم.‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند که ما به انتخاب خودمان او را می‌پرستیم خیلی خوشحال می‌شود.‏ (‏مز ۸۴:‏۱۱؛‏ امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ ما با حق انتخاب می‌توانیم تصمیمات خوب زیادی بگیریم.‏ ما از عیسی یاد می‌گیریم که به دیگران بیشتر از خودمان اهمیت دهیم.‏ یک بار عیسی و رسولانش که خیلی خسته بودند،‏ به جایی خلوت رفتند تا استراحت کنند.‏ اما مردم آن‌ها را پیدا کردند و از عیسی خواستند که به آن‌ها تعلیم دهد.‏ عیسی از این که نتوانست استراحت کند ناراحت نشد.‏ او دلش به حال مردم سوخت و «تعالیمی بسیار به آنان داد.‏» (‏مرق ۶:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ وقتی ما هم مثل عیسی از وقت و انرژی‌مان برای کمک به دیگران استفاده می‌کنیم به یَهُوَه جلال می‌دهیم.‏—‏مت ۵:‏۱۴-‏۱۶‏.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۳،‏ ۵ ¶۷-‏۸

یَهُوَه تنوع را خیلی دوست دارد.‏ این موضوع را می‌توانیم در آفرینش هم ببینیم.‏ او هر کدام از ما را منحصربه‌فرد آفریده است.‏ برای همین،‏ یَهُوَه هیچ‌وقت تو را با دیگران مقایسه نمی‌کند.‏ او از انگیزه‌ها و نیات دلت خبر دارد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷‏)‏ همین طور از نقاط قوّت و ضعف و پیشینۀ تو آگاه است.‏ او از تو توقع بیش از حد ندارد.‏ ما هم می‌خواهیم «دیدی معقول» نسبت به خودمان داشته باشیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۳‏)‏ مطمئناً تعمّق بر نمونۀ خوب برادران و خواهران،‏ به ما کمک می‌کند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۷‏)‏ ما می‌توانیم از آن‌ها یاد بگیریم که مؤثرتر به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۱۷‏)‏ اما نباید خودمان را با آن‌ها مقایسه کنیم؛‏ چون ممکن است حسادت کنیم،‏ ناامید شویم یا حتی احساس بی‌ارزشی کنیم.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

اگر با دقت به حیوانات،‏ گیاهان و ستارگان نگاه کنید،‏ می‌توانید ایمانتان را به آفریدگار قوی کنید.‏ (‏مز ۱۹:‏۱‏)‏ هر چه بیشتر در این مورد تحقیق کنید،‏ بیشتر قانع می‌شوید که یَهُوَه آفریدگار است.‏ وقتی در مورد آفرینش تحقیق می‌کنید،‏ دقت کنید که در مورد آفریدگار چه یاد می‌گیرید.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ برای مثال،‏ خورشید گرما و نور لازم را برای زندگی به ما می‌دهد.‏ اما بعضی از اشعه‌های خورشید مثل اشعۀ ماورای بنفش،‏ برای ما مضر است.‏ ما چطور از آن محفوظ می‌مانیم؟‏ لایۀ اوزون در اطراف زمین،‏ اجازه نمی‌دهد این اشعه‌های مضر به زمین برسند.‏ هر چه این اشعه‌ها قوی‌تر شوند،‏ لایۀ اوزون هم ضخیم‌تر می‌شود.‏ آیا فکر نمی‌کنید که یک آفریدگار مهربان و هوشمند چنین چیزی را آفریده است؟‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۷ ¶۹-‏۱۰

وقتی کسی تعمید می‌گیرد ما باید همچنان به او محبت کنیم و به او احترام بگذاریم.‏ (‏۱یو ۴:‏۲۰‏)‏ اما چطور؟‏ یک راه این است که هیچ وقت انگیزۀ آن‌ها را زیر سؤال نبریم.‏ برای مثال،‏ اگر کاری می‌کنند که ما دلیلش را نمی‌دانیم نباید آن‌ها را قضاوت کنیم.‏ بلکه باید به آن‌ها حرمت بگذاریم و آن‌ها را بهتر از خودمان بدانیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۰؛‏ فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ در واقع ما باید با همه مهربان و رحیم باشیم.‏ اگر می‌خواهیم برای همیشه عضوی از خانوادۀ یَهُوَه باشیم باید کلامش را در زندگی‌مان به کار ببریم.‏ برای مثال،‏ عیسی گفت که ما باید به همه محبت و رحمت نشان دهیم،‏ حتی به دشمنانمان.‏ (‏لو ۶:‏۳۲-‏۳۶‏)‏ اگر این کار برایمان آسان نیست،‏ باید طرز فکر و رفتاری مثل عیسی داشته باشیم.‏ اگر تلاش کنیم از یَهُوَه اطاعت کنیم و عیسی را سرمشق خودمان قرار دهیم،‏ به یَهُوَه نشان می‌دهیم که می‌خواهیم تا ابد عضو خانواده‌اش باشیم.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

به یَهُوَه تکیه کنید‏.‏ یَهُوَه وعده داده که اگر به او تکیه کنیم و با دل و جان خدمت کنیم،‏ برکات زیادی به ما می‌دهد.‏ در کتاب مقدّس به افراد زیادی اشاره شده است که با تمام توان به یَهُوَه خدمت کرده‌اند.‏ خیلی از آن‌ها،‏ بعد از این که ثابت کردند که به یَهُوَه اعتماد دارند،‏ برکات او را دریافت کردند.‏ برای مثال،‏ «[ابراهیم] نمی‌دانست به کجا می‌رود.‏» اما بعد از این که خانه‌اش را ترک کرد،‏ برکات یَهُوَه را دریافت کرد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۸‏)‏ یعقوب هم بعد از این که با فرشتۀ یَهُوَه کشتی گرفت،‏ برکات یَهُوَه را دریافت کرد.‏ (‏پیدا ۳۲:‏۲۴-‏۳۰‏)‏ همچنین،‏ قوم اسرائیل درست قبل از ورود به سرزمین موعود باید از رود اردن رد می‌شدند؛‏ اما بعد از این که کاهنان پای خود را در جریان پرتلاطم رود فرو بردند،‏ آن‌ها توانستند از آن رود بگذرند.‏ (‏یوش ۳:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ ما می‌توانیم از نمونۀ خواهران و برادرانی که به یَهُوَه تکیه کرده‌اند و خدمتشان را افزایش داده‌اند،‏ درس بگیریم.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۸-‏۳۰ ¶۱۲-‏۱۴

شما برادران و خواهران سالمند شاهد تغییرات در سازمان یَهُوَه بوده‌اید و همچنان خودتان را با روش‌های جدید تطبیق می‌دهید.‏ اگر شما به‌تازگی تعمید گرفته‌اید،‏ جوان‌ترها از شنیدن تجربیات شما خیلی خوشحال می‌شوند.‏ وقتی با سخاوتمندی تجربیاتتان را در اختیار دیگران قرار می‌دهید،‏ یَهُوَه برکت زیادی به شما می‌دهد.‏ (‏لو ۶:‏۳۸‏)‏ وقتی شما عزیزان سالمند با جوان‌ترها وقت می‌گذرانید می‌توانید همدیگر را تشویق کنید.‏ (‏روم ۱:‏۱۲‏)‏ شما حکمت و تجربۀ زیادی دارید و جوان‌ترها هم انرژی و توانایی زیادی دارند.‏ وقتی در کنار هم به یَهُوَه خدمت کنید،‏ هم او را جلال می‌دهید و هم برکت بزرگی برای جماعت هستید.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۳؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

خیلی از یهودیان،‏ عیسی را به خاطر نحوۀ مرگش رد کردند.‏ چون انتظار نداشتند که مسیح موعود،‏ مثل یک گناهکار و مجرم بر تیر شکنجه کشته شود.‏ (‏تث ۲۱:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ یهودیانی که عیسی را رد کردند،‏ تشخیص ندادند که او بی‌گناه است و مورد بی‌عدالتی قرار گرفته است.‏ دادگاه عالی یهود با عجله و بدون رعایت قانون،‏ جلسه‌ای تشکیل داد تا عیسی را محکوم کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۵۴؛‏ یو ۱۸:‏۲۴‏)‏ قاضی‌ها به جای بررسی موضوع،‏ «در پی شهادت‌های دروغ علیه عیسی بودند تا او را بکشند.‏» (‏مت ۲۶:‏۵۹؛‏ مرق ۱۴:‏۵۵-‏۶۴‏)‏ بعد از رستاخیز عیسی،‏ قاضی‌ها به نگهبانان مقبرۀ عیسی،‏ «تعداد زیادی سکۀ نقره» دادند تا شایعاتی دربارۀ خالی بودن قبر عیسی پخش کنند.‏—‏مت ۲۸:‏۱۱-‏۱۵‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه می‌توانست تمام مشکلات دنیای شیطان را از بین ببرد.‏ اما صبر و تحمّل او به نفع ما بوده است.‏ همۀ نوادگان آدم و حوّا با ناکاملی به دنیا می‌آیند.‏ با این حال،‏ یَهُوَه دوستشان دارد و از آن‌ها مراقبت می‌کند.‏ همچنین وعده داده است که به زودی به این دنیای شریر پایان دهد.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ او زمانی را تعیین کرده است تا به همۀ سختی‌ها و مشکلات فرزندانش پایان دهد.‏ این محبت یَهُوَه،‏ به ما انگیزه می‌دهد که ما هم در کنار او،‏ تا آن زمان پایدار بمانیم.‏ یَهُوَه بهترین نمونۀ پایداری برای ماست.‏ عیسی از پایداری یَهُوَه سرمشق گرفت.‏ وقتی او روی زمین بود،‏ مخالفت‌ها،‏ توهین‌ها و حتی تیر شکنجه را به خاطر ما تحمّل کرد.‏ (‏عبر ۱۲:‏۲،‏ ۳‏)‏ همان طور که نمونۀ پایداری یَهُوَه،‏ به عیسی کمک کرد؛‏ به ما هم کمک می‌کند که پایدار بمانیم.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه هر روز خطاهای ما را می‌بخشد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ عیسی هم به شاگردانش که ناکامل بودند،‏ رحمت و بخشش نشان می‌داد.‏ او حتی حاضر شد جانش را بدهد تا امکان بخشش گناهانمان فراهم شود.‏ (‏۱یو ۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ وقتی ما همدیگر را «بدون قید و شرط» می‌بخشیم،‏ محبتمان نسبت به هم بیشتر می‌شود.‏ (‏افس ۴:‏۳۲‏)‏ البته بخشش دیگران همیشه آسان نیست و باید برای آن تلاش کنیم.‏ مقالۀ «‏یکدیگر را از دل ببخشید‏» در مجلّۀ برج دیده‌بانی به یک خواهر خیلی کمک کرد.‏ او می‌گوید:‏ «در این مقاله آمده بود که بخشش دیگران،‏ به این معنی نیست که اشتباهشان را تأیید کنیم یا آن را کم‌اهمیت جلوه دهیم.‏ بلکه به این معنی است که دیگر کینه به دل نگیریم.‏ به این شکل،‏ به آرامش درونی می‌رسیم.‏» وقتی ما مثل یَهُوَه،‏ برادران و خواهرانمان را بدون قید و شرط می‌بخشیم،‏ نشان می‌دهیم که آن‌ها را دوست داریم.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

عیسی حقیقت را خیلی دوست داشت؛‏ این حقیقت شامل شناخت خدا و مقاصد او بود.‏ عیسی مطابق حقیقت زندگی می‌کرد و آن را به دیگران هم تعلیم می‌داد.‏ (‏یو ۱۸:‏۳۷‏)‏ پیروان عیسی هم حقیقت را دوست داشتند.‏ (‏یو ۴:‏۲۳‏)‏ پِطرُس گفت که مسیحیت همان «راه حقیقت» است.‏ (‏۲پطر ۲:‏۲‏)‏ مسیحیان قرن اول،‏ به خاطر عشق و علاقه‌ای که به حقیقت داشتند،‏ از هر عقیده‌ای که برخلاف آن بود دوری می‌کردند.‏ (‏کول ۲:‏۸‏)‏ امروزه هم مسیحیان حقیقی،‏ عقاید و روش زندگی‌شان را با حقایق کلام خدا هماهنگ می‌کنند و به این شکل «در حقیقت گام برمی‌دارند.‏» (‏۳یو ۳،‏ ۴‏)‏ شاهدان یَهُوَه ادعا نمی‌کنند که کلام خدا را به طور کامل درک می‌کنند.‏ آن‌ها گاهی در درک تعالیم کتاب مقدّس و سازماندهی جماعت‌ها اشتباه کرده‌اند.‏ ولی هر بار که درکشان از حقیقت روشن‌تر شده اصلاحات ضروری را انجام داده‌اند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۱-‏۱۲

در دوران باستان،‏ دیوارهای اطراف شهر از ساکنان آن در برابر دشمن محافظت می‌کرد.‏ محبت پایدار یَهُوَه هم ما را از هر چیزی که به رابطه‌مان با او صدمه می‌زند محافظت می‌کند.‏ به علاوه،‏ یَهُوَه به خاطر محبت پایدارش ما را به سمت خود جذب می‌کند.‏ (‏ار ۳۱:‏۳‏)‏ داوود مزمورنویس با تشبیه دیگری نشان داد که یَهُوَه چگونه از خادمانش محافظت می‌کند.‏ او گفت:‏ ‹خدایا،‏ تو دژ بلند منی،‏ خدایی که به من [محبت پایدار] می‌کند!‏› او همچنین گفت:‏ «اوست [محبت پایدار] من و دژ من،‏ قلعۀ بلند من و رهانندۀ من،‏ سپر من و کسی که در او پناه می‌جویم.‏» (‏مز ۵۹:‏۱۷؛‏ ۱۴۴:‏۲‏)‏ چرا داوود محبت پایدار یَهُوَه را به دژ و قلعه تشبیه کرد؟‏ چون در هر جای دنیا که زندگی کنیم،‏ یَهُوَه از لحاظ روحانی از ما محافظت می‌کند تا بتوانیم به او نزدیک بمانیم.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

وقتی عیسی و شاگردانش سوار قایق بودند دریا توفانی شد.‏ عیسی از آن فرصت استفاده کرد تا به آن‌ها بگوید که باید ایمانشان را قوی کنند.‏ (‏مت ۸:‏۲۳-‏۲۶‏)‏ توفان به‌قدری شدید بود که قایق پر از آب شد.‏ اما عیسی خوابیده بود.‏ شاگردانش که خیلی ترسیده بودند،‏ او را از خواب بیدار کردند و خواستند که نجاتشان بدهد.‏ عیسی با مهربانی گفت:‏ «چرا اینچنین ترسیده‌اید؟‏ چقدر ایمانتان کم است!‏» آیا شما با مشکلی جدّی روبرویید؟‏ مثلاً یک فاجعۀ طبیعی یا بیماری که باعث شده دلسرد شوید و ندانید که چه کار باید بکنید.‏ در این شرایط ممکن است نگران و مضطرب شوید،‏ اما اعتمادتان را به یَهُوَه از دست ندهید.‏ با دعا به او نزدیک‌تر شوید.‏ فکر کنید که یَهُوَه چگونه در گذشته به شما کمک کرده است.‏ (‏مز ۷۷:‏۱۱‏)‏ مطمئن باشید که او هیچ‌وقت شما را تنها نمی‌گذارد.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۲ ¶۷،‏ ۱۰

شاید بعضی‌ها با خود فکر کنند که برای اطاعت از این فرمان،‏ نباید چیزی را که متعلّق به خودشان نیست تصاحب کنند.‏ اما دزدی می‌تواند به شکل‌های دیگری هم باشد.‏ برای مثال،‏ در گذشته تاجری که در اندازه‌گیری تقلّب می‌کرد،‏ در واقع مشتریانش را فریب می‌داد و به نوعی از آن‌ها دزدی می‌کرد.‏ لاویان ۱۹:‏۱۳ هم دزدی و کلاهبرداری را مرتبط به هم می‌داند و می‌گوید:‏ «بر همسایۀ خود ستم مکن و مالَش را غصب منما.‏» این جزئیات به اسرائیلیان کمک می‌کرد تا اصلی را که در پس هشتمین فرمان بود درک کنند.‏ ما می‌خواهیم در این موارد دیدگاهی مثل دیدگاه یَهُوَه داشته باشیم.‏ برای همین می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹مطابق لاویان ۱۹:‏۱۱-‏۱۳‏،‏ آیا باید تغییراتی در روش زندگی یا معاملات کاری‌ام ایجاد کنم؟‏› ب۲۱/‏۱۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۸

هر روز در دعاهای شخصی‌تان،‏ به اشتباهاتی که در طول روز مرتکب شده‌اید فکر کنید و بابت آن‌ها از یَهُوَه طلب بخشش کنید.‏ البته اگر مرتکب گناهی جدّی شده‌اید،‏ باید از پیران جماعت نیز کمک بگیرید.‏ آنان به صحبت‌های شما گوش می‌دهند و از کلام خدا پندهایی پرمهر به شما می‌دهند.‏ همچنین،‏ در حضور شما دعا می‌کنند و از یَهُوَه می‌خواهند که بر پایۀ فدیۀ عیسی گناهتان را ببخشد تا بتوانید دوباره رابطه‌ای نزدیک با او داشته باشید.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ همچنین تعمّق بر فدیۀ عیسی بسیار مفید است.‏ تصوّر درد و رنج عیسی،‏ شاید برای شما نیز بسیار دردناک باشد.‏ اما هر چه بیشتر بر فدیۀ او تعمّق کنید،‏ محبتتان نسبت به او و یَهُوَه بیشتر خواهد شد.‏ هر ساله با شرکت در مراسم یادبود مرگ عیسی و دعوت دیگران به این مراسم،‏ قدردانی‌مان را بابت فدیه افزایش می‌دهیم.‏ به راستی که باعث افتخار ماست که یَهُوَه این فرصت را به ما داده است تا دیگران را با پسرش آشنا کنیم!‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۳-‏۱۶

عیسی حتی وقتی خسته بود هم به دیگران کمک می‌کرد.‏ عیسی کل شب نخوابیده بود،‏ حتماً خیلی خسته بود.‏ در آن حال بسیاری برای دیدنش به دامنۀ کوه آمدند.‏ عیسی با دیدن آن جمعیت و بیماری و ناتوانی‌هایشان دلش به حال آنان سوخت.‏ آن‌ها را شفا داد و حتی بعد برای تعلیمشان سخنرانی‌ای داد.‏ یکی از مفیدترین و بهترین سخنرانی‌های تاریخ که به موعظۀ بالای کوه معروف است.‏ (‏لو ۶:‏۱۲-‏۲۰‏)‏ عیسی نیز از وقت خود می‌گذشت و برای دیگران وقت می‌گذاشت.‏ خبر کشته شدن یحیی به گوش عیسی رسید.‏ آن زمان عیسی چه احساسی داشت؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «عیسی با شنیدن آن خبر آنجا را ترک کرد و برای این که تنها باشد با قایق عازم مکانی خلوت شد.‏» (‏مت ۱۴:‏۱۰-‏۱۳‏)‏ اما جمعیت پیش از او به آن منطقه شتافتند.‏ او دید که آن‌ها محتاج کمک و تسلّی الٰهی‌اند.‏ پس فوراً نیازشان را برطرف کرد.‏—‏مرق ۶:‏۳۱-‏۳۳؛‏ لو ۹:‏۱۰،‏ ۱۱‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۲۱-‏۲۲ ¶ ۴،‏ ۶

اگر برادر یا خواهری از ما دلخور است،‏ چه کار باید بکنیم؟‏ باید از صمیم دل به یَهُوَه دعا کنیم و از او بخواهیم کمکمان کند تا با هم‌ایمانمان صلح کنیم.‏ همین طور می‌توانیم با این سؤالات خودمان را محک بزنیم:‏ ‹آیا حاضرم غرورم را زیر پا بگذارم و با فروتنی از هم‌ایمانم عذرخواهی کنم؟‏ وقتی برای برقراری صلح پیشقدم می‌شوم،‏ یَهُوَه و عیسی چه احساسی نسبت به من دارند؟‏› جواب این سؤالات به ما انگیزه می‌دهد تا به عیسی گوش دهیم و با هم‌ایمانمان صلح کنیم.‏ ما هم وقتی برای برقراری صلح پیش هم‌ایمانمان می‌رویم،‏ باید فروتن و افتاده باشیم.‏ (‏افس ۴:‏۲،‏ ۳‏)‏ باید هدفمان این باشد که دل هم‌ایمانمان را به دست آوریم.‏ باید یادمان باشد که برقراری صلح خیلی مهم‌تر از این است که ثابت کنیم حق با کیست.‏—‏۱قر ۶:‏۷‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۳-‏۱۶

عیسی چون می‌دانست که خیلی از مردم به پیام پادشاهی خدا واکنش مثبتی نشان نمی‌دهند،‏ در نتیجه اورشلیم نابود می‌شود و یهودیانی که زنده می‌مانند به اسارت برده می‌شوند.‏ (‏لو ۲۱:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ متأسفانه همان طور که عیسی گفت،‏ بیشتر مردم او را رد کردند.‏ مردم محدودۀ شما چه واکنشی نسبت به خبر خوش نشان می‌دهند؟‏ اگر تعداد کمی پیام شما را قبول می‌کنند،‏ اشک‌های عیسی در این گزارش چطور می‌تواند به شما کمک کند؟‏ یَهُوَه به انسان‌ها اهمیت می‌دهد.‏ اشک‌های عیسی هم این موضوع را ثابت می‌کند.‏ یَهُوَه «نمی‌خواهد هیچ کس هلاک شود،‏ بلکه می‌خواهد همگان فرصت توبه یابند.‏» (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ امروزه هم ما با پشتکار در موعظه نشان می‌دهیم که مردم را دوست داریم و به آن‌ها اهمیت می‌دهیم.‏—‏مت ۲۲:‏۳۹‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۲

اگر روی کارهایی که یَهُوَه برای قومش و برای شما انجام داده است تعمّق کنید،‏ ایمانتان قوی‌تر می‌شود.‏ مهم‌ترین فایده‌ای که می‌برید این است که محبتتان به یَهُوَه بیشتر می‌شود.‏ محبت بیشتر از هر خصوصیت دیگری باعث می‌شود که ما از یَهُوَه اطاعت کنیم،‏ با ازخودگذشتگی او را خوشحال کنیم و در سختی‌ها پایدار بمانیم.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹؛‏ ۱قر ۱۳:‏۴،‏ ۷؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏)‏ هیچ چیزی برای ما باارزش‌تر از رابطۀ نزدیک و صمیمی با یَهُوَه نیست!‏ (‏مز ۶۳:‏۱-‏۷‏)‏ یادتان باشد که دعا،‏ مطالعه و تعمّق بخشی از پرستش ماست.‏ مثل عیسی یک جای ساکت پیدا کنید تا بتوانید با یَهُوَه وقت بگذرانید.‏ هر چیزی را که باعث حواس‌پرتی‌تان می‌شود کنار بگذارید.‏ وقتی مشغول فعالیت‌های روحانی هستید،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا بتوانید تمرکز کنید.‏ اگر به بهترین شکل از وقتتان استفاده کنید،‏ یَهُوَه به شما زندگی ابدی را پاداش می‌دهد.‏—‏مرق ۴:‏۲۴‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۸-‏۲۰

افکار ما روی اعمالمان تأثیر می‌گذارد.‏ برای همین عیسی گفت،‏ افکاری را که می‌تواند به گناهی جدّی منتهی شود،‏ از خود دور کنید.‏ (‏مت ۵:‏۲۱،‏ ۲۲،‏ ۲۸،‏ ۲۹‏)‏ مسلّماً می‌خواهیم که پدر آسمانی‌مان از ما خشنود باشد.‏ پس مهم و ضروریست که هر فکر نابجایی که به ذهنمان خطور می‌کند،‏ فوراً از خود دور کنیم.‏ عیسی گفت:‏ «آنچه از دهان خارج می‌شود،‏ از دل برمی‌خیزد.‏» (‏مت ۱۵:‏۱۸‏)‏ حرف‌های ما خیلی چیزها در مورد باطن و شخصیت واقعی ما نشان می‌دهد.‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا از دروغ پرهیز می‌کنم،‏ حتی در مواقعی که گفتن حقیقت برایم دردسرساز باشد؟‏ اگر متأهل هستم،‏ آیا مراقبم که با حرف‌ها و رفتارم به کسی از جنس مخالف توجه نابجا و بیش از حد نشان ندهم؟‏ آیا حرف‌های زشت و غیراخلاقی را به هر شکل آن،‏ کاملاً کنار گذاشته‌ام؟‏ آیا وقتی کسی مرا ناراحت می‌کند،‏ آرام برخورد می‌کنم؟‏› فکر کردن به این سؤالات مهم است.‏ اگر سعی کنیم دوخت‌های لباس را باز کنیم،‏ درزهای آن می‌شکافد و به‌راحتی از تنمان بیرون می‌آید.‏ همین طور اگر ناسزاگویی،‏ دروغ و حرف‌های زشت را ترک کنیم،‏ می‌توانیم شخصیت کهنه را راحت‌تر از تن بیرون آوریم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۴

اگر به جای این که منتظر باشیم تا کسی به ما پندی دهد خود از فردی باکفایت پند بخواهیم،‏ از نظر روحانی پیشرفت خواهیم کرد.‏ پس خود پیشقدم شوید و به دنبال پند و مشورت باشید.‏ در اینجا به چند موقعیت اشاره می‌کنیم که می‌توانیم از هم‌ایمانانمان پند و مشورت بخواهیم.‏ ۱)‏ خواهری از مبشّری باتجربه می‌خواهد در مطالعه با شاگردش با او همکاری کند تا برای تعلیم مؤثرتر راهنمایی‌اش کند.‏ ۲)‏ خواهری مجرّد برای خرید لباس با خواهری بالغ و باتجربه مشورت می‌کند تا صادقانه نظرش را بگوید.‏ ۳)‏ برادری برای آماده کردن اولین سخنرانی عمومی‌اش از سخنرانی باتجربه می‌خواهد که دقیق به سخنرانی‌اش گوش دهد و پندهایی سازنده به او بدهد.‏ حتی برادری که سال‌هاست سخنرانی می‌دهد بجاست نظرات سخنرانی باتجربه را بخواهد و آن‌ها را به کار بندد.‏—‏امث ۱۹:‏۲۰‏.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۳ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه،‏ عیسی را دوست داشت و به او توجه می‌کرد.‏ (‏یو ۵:‏۲۰‏)‏ او به نیازهای روحانی،‏ عاطفی و مادی عیسی رسیدگی می‌کرد.‏ او به عیسی گفت که خیلی دوستش دارد و از او خشنود است.‏ (‏مت ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ عیسی می‌دانست که پدر مهربانش همیشه در کنارش است و از او حمایت می‌کند.‏ برای همین هیچ وقت احساس تنهایی نمی‌کرد.‏ یَهُوَه ما را هم دوست دارد و به ما توجه می‌کند.‏ همۀ ما مثل عیسی،‏ به شکل‌های مختلف محبت یَهُوَه را دیده‌ایم.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه ما را به سمت خودش جذب کرده و به ما یک خانوادۀ روحانی داده که باعث شادی و دلگرمی ما هستند.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ همین طور یَهُوَه به طور مرتب غذای روحانی را در اختیارمان قرار می‌دهد.‏ او حتی در تأمین نیازهای مادی زندگی به ما کمک می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۳۱،‏ ۳۲‏)‏ وقتی به محبت یَهُوَه فکر می‌کنیم،‏ عشق و محبتمان به او بیشتر می‌شود.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۲ ¶۸-‏۹

پیش از مطالعۀ کتاب مقدّس با شاهدان یَهُوَه زندگی‌تان چطور بود؟‏ برای بسیاری از ما حتی فکر کردن به آن دوران هم ناخوشایند است.‏ احتمالاً معیارمان از درستی و نادرستی،‏ معیار دنیا بود و همین معیارها طرز فکر و شخصیتمان را شکل داده بود.‏ در اصل می‌توان گفت:‏ ‹در این دنیا بی‌امید و بی‌خدا بودیم.‏› (‏افس ۲:‏۱۲‏)‏ مطالعۀ کتاب مقدّس زندگی‌مان را دگرگون کرد.‏ اما با مطالعۀ کتاب مقدّس به وجود پدر آسمانی‌مان پی‌بردیم؛‏ پدری که تک‌تکمان را خیلی دوست دارد و می‌خواهد که عضوی از خانواده‌اش باشیم.‏ متوجه شدیم برای رضایت او باید از جهاتی شیوۀ زندگی و طرز فکرمان را تغییر دهیم.‏ در واقع باید یاد می‌گرفتیم که مطابق معیارهای والای او زندگی کنیم.‏ (‏افس ۵:‏۳-‏۵‏)‏ یَهُوَه خدا در مقام پدر و آفریدگار ما حق دارد معیارِ اخلاق و رفتار درست را تعیین کند و از اعضای خانواده‌اش انتظار داشته باشد آن‌ها را رعایت کنند.‏ خداوند خواسته پیش از تعمیدمان تلاش کنیم ‹شخصیت کهنه را با اعمال آن از تن در آوریم.‏› ب۲۲/‏۳ ص ۲-‏۳ ¶۱-‏۳

‏«گوسفندانی دیگر» از حضور در مراسم یادبود لذّت می‌برند و به امیدشان فکر می‌کنند.‏ آن‌ها مشتاقند که سخنرانی مراسم یادبود را بشنوند،‏ چون این سخنرانی در مورد کارهایی است که عیسی و ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده طی دورۀ هزار ساله برای انسان‌های وفادار انجام می‌دهند.‏ مسح‌شدگان با فرمان عیسی زمین را بهشت می‌کنند و کاملیت را به انسان‌ها برمی‌گردانند.‏ حضور در مراسم یادبود واقعاً هیجان‌آور است،‏ چون شرکت‌کنندگان می‌توانند پیشگویی‌های کتاب مقدّس را در ذهنشان تجسّم کنند؛‏ برای مثال پیشگویی‌هایی در اِشَعْیا ۳۵:‏۵،‏ ۶؛‏ ۶۵:‏۲۱-‏۲۳ و مکاشفه ۲۱:‏۳،‏ ۴‏.‏ همین طور می‌توانند تصوّر کنند که زندگی در دنیای جدید در کنار عزیزانشان چطور خواهد بود.‏ به این شکل امیدشان به آینده بیشتر می‌شود و مصمم می‌شوند که همیشه به خدمتشان ادامه دهند.‏—‏مت ۲۴:‏۱۳؛‏ غلا ۶:‏۹‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۵-‏۷

بهای رهایی چیست؟‏ بهایی است که عیسی پرداخت تا آنچه را که آدم از دست داده بود،‏ پس بگیرد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۲‏)‏ چرا ما به بهای رهایی نیاز داریم؟‏ زیرا یَهُوَه بر اساس عدالتش،‏ قانون جان به عوض جان را در شریعت موسی وضع کرده بود.‏ (‏خرو ۲۱:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ آدم زندگی کاملش را از دست داد.‏ از این رو برای اجرای عدالت یَهُوَه،‏ عیسی زندگی کاملش را فدا کرد.‏ (‏روم ۵:‏۱۷‏)‏ به این شکل،‏ او «پدر سرمدی» همۀ کسانی شد که به فدیۀ او ایمان دارند.‏ (‏اشع ۹:‏۶؛‏ روم ۳:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ عیسی به دلیل محبت عمیقی که به پدر آسمانی‌اش و انسان‌ها داشت،‏ حاضر بود جانش را قربانی کند.‏ (‏یو ۱۴:‏۳۱؛‏ ۱۵:‏۱۳‏)‏ او تا پای مرگ وفادار ماند و خواست پدرش را به انجام رساند.‏ تنها از این طریق است که مقصود یَهُوَه برای انسان‌ها و زمین به تحقق می‌رسد.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۴،‏ ۱۶ ¶۲-‏۳