ژانویه

عیسی با شجاعت،‏ رهبران مذهبی را به خاطر ریاکاری‌شان محکوم کرد.‏ برای مثال،‏ عیسی اشاره کرد که آن‌ها بیشتر از این که به فکر والدینشان باشند،‏ به نحوۀ شستن دست‌هایشان فکر می‌کنند.‏ (‏مت ۱۵:‏۱-‏۱۱‏)‏ با وجود عصبانیت رهبران مذهبی،‏ عیسی همچنان با شجاعت حقیقت را می‌گفت.‏ عیسی نشان داد که بعضی از تعالیم مذهبی اشتباه است و هر اعتقادی مورد قبول خدا نیست.‏ او گفت،‏ خیلی از مردم وارد راه وسیعی می‌شوند که به نابودی می‌انجامد؛‏ در حالی که فقط تعداد کمی از مردم وارد راه باریکی می‌شوند که به زندگی ابدی می‌انجامد.‏ (‏مت ۷:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ عیسی نشان داد که بعضی‌ها فقط در ظاهر خدا را می‌پرستند.‏ او گفت:‏ «از انبیای دروغین برحذر باشید.‏ آنان به لباس گوسفند نزد شما می‌آیند،‏ اما در باطن گرگ‌های درنده‌اند.‏ از میوه‌هایشان آنان را خواهید شناخت.‏»—‏مت ۷:‏۱۵-‏۲۰‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۹ ¶۷-‏۸

حَنّا همسر یک لاوی به نام القانَه بود.‏ اِلقانَه یک زن دیگر به نام فِنِنَّه داشت.‏ اما حَنّا را خیلی بیشتر از او دوست داشت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «فِنِنَّه فرزندان داشت،‏ اما حَنّا را فرزندی نبود.‏» برای همین فِنِنَّه مدام حَنّا را می‌رنجاند.‏ حَنّا به قدری ناراحت می‌شد که مدام گریه می‌کرد و چیزی نمی‌خورد.‏ اما کتاب مقدّس نمی‌گوید که حَنّا به فکر انتقام بود.‏ او سفرۀ دلش را پیش یَهُوَه باز کرد و همه چیز را به یَهُوَه سپرد.‏ (‏۱سمو ۱:‏۲،‏ ۶،‏ ۷،‏ ۱۰‏)‏ ما از حَنّا چه یاد می‌گیریم؟‏ اگر کسی با شما رقابت می‌کند،‏ احساساتتان را کنترل کنید و سعی نکنید با او رقابت کنید.‏ به جای این که بدی را با بدی جواب دهید،‏ سعی کنید صلح را برقرار کنید.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۷-‏۲۱‏)‏ به این شکل،‏ حتی اگر شخص رفتارش را تغییر ندهد،‏ شما احساس آرامش و شادی می‌کنید.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۷ ¶۱۳-‏۱۴

یهودای اِسخَریوطی به خاطر طمع،‏ به عیسی خیانت کرد.‏ اما او از اول،‏ طمعکار نبود.‏ (‏لو ۶:‏۱۳،‏ ۱۶‏)‏ یهودا توانایی‌های زیادی داشت و قابل‌اعتماد بود.‏ برای همین،‏ عیسی صندوقچۀ پول را به او سپرده بود.‏ اما یهودا هشدارهای عیسی را در مورد طمع نادیده گرفت و از آن پول‌ها دزدی کرد.‏ (‏مرق ۷:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ لو ۱۱:‏۳۹‏)‏ طمعکاری یهودا،‏ کمی قبل از مرگ عیسی آشکار شد.‏ عیسی به همراه مریم و مارتا و دیگر شاگردانش،‏ در خانۀ شَمعونِ جذامی مهمان بود.‏ موقع شام،‏ مریم عطر گرانقیمتی را بر سر عیسی ریخت.‏ شاگردان از دیدن این صحنه ناراحت شدند،‏ چون می‌توانستند پول آن را صرف خدمت موعظه کنند.‏ اما یهودا از چیز دیگری ناراحت بود.‏ او «دزد بود» و می‌خواست پول آن را از صندوق بدزدد.‏—‏یو ۱۲:‏۲-‏۶؛‏ مت ۲۶:‏۶-‏۱۶؛‏ لو ۲۲:‏۳-‏۶‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۸ ¶۱۲-‏۱۳

آیا تا به حال بار مسئولیت‌هایتان به قدری زیاد بوده است که فکر کنید نمی‌توانید از پس همۀ آن‌ها برآیید؟‏ در این صورت می‌توانید شرایط پولُس را درک کنید.‏ او نه تنها برای یک جماعت بلکه «برای همۀ جماعت‌ها» نگران بود.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۸‏)‏ آیا بیماری،‏ شادی را از شما گرفته است؟‏ پولُس نیز احتمالاً با بیماری‌ای دست و پنجه نرم می‌کرد و خیلی دوست داشت که بهبود یابد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۷-‏۱۰‏)‏ آیا به خاطر ناکاملی‌هایتان دلسرد شده‌اید؟‏ پولُس نیز گاه چنین احساسی داشت.‏ او وضعیت خود را ‹اسفبار› خواند،‏ زیرا مدام با ناکاملی‌هایش در جنگ بود.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۴‏)‏ پولُس رسول چگونه توانست علی‌رغم مشکلات و شرایط دلسردکننده،‏ همچنان بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کند؟‏ با این که او از ناکاملی‌هایش آگاه بود،‏ ایمانی مستحکم به فدیۀ عیسی داشت.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

آدم که انسانی کامل بود گناه کرد.‏ او با این کار نه تنها خود زندگی ابدی را از دست داد،‏ بلکه این فرصت را از نوادگانش نیز گرفت.‏ او با آگاهی مرتکب گناه شد.‏ اما نوادگان او در گناهش هیچ نقشی نداشتند.‏ (‏روم ۵:‏۱۲،‏ ۱۴‏)‏ آدم سزاوار مرگ بود.‏ اما آیا یَهُوَه می‌توانست کاری کند که نوادگان آدم به زندگی ابدی دست یابند؟‏ بله!‏ یَهُوَه به‌تدریج نشان داد که چگونه نسل او را از گناه و مرگ نجات خواهد داد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵‏)‏ از طریق فدیه،‏ حتی با وجود ناکاملی‌مان می‌توانیم رابطۀ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم.‏ از طریق فدیه،‏ اعمال شیطان و تأثیرات آن کاملاً از بین می‌رود.‏ (‏۱یو ۳:‏۸‏)‏ از طریق فدیه،‏ مقصود یَهُوَه برای زمین به تحقق می‌رسد.‏ تمام زمین به بهشتی زیبا تبدیل می‌شود.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۹ ¶۱۷

افراد زیادی با ملیت‌ها و زبان‌های مختلف به اورشلیم سفر کرده بودند.‏ در آن روز،‏ اتفاق خارق‌العاده‌ای افتاد.‏ گروهی از یهودیان توانستند به زبان مادری آن افراد،‏ شروع به صحبت کنند!‏ اما چیزی که بیشتر باعث تعجب آن‌ها شد،‏ پیام آن یهودیان و همچنین گفتۀ پِطرُس رسول بود.‏ آن افراد پی بردند که با ایمان به عیسی مسیح می‌توانند نجات پیدا کنند.‏ آن پیام به‌قدری آن‌ها را تحت تأثیر قرار داد که پرسیدند:‏ «ما چه باید بکنیم؟‏» پِطرُس در جواب گفت:‏ «هر یک از شما .‏ .‏ .‏ تعمید بگیرد.‏» (‏اعما ۲:‏۳۷،‏ ۳۸‏)‏ بعد از گفتۀ پِطرُس،‏ حدود ۳۰۰۰ نفر در همان روز تعمید گرفتند و شاگرد مسیح شدند.‏ آن اتفاق،‏ شروع فعالیت شاگردسازی به شکلی گسترده‌تر بود که عیسی فرمان آن را به شاگردانش داده بود.‏ امروزه هم شاگردان عیسی به این فعالیت مشغولند.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲ ¶۱-‏۲

شاید در محدوده‌ای نه‌چندان ثمربخش زندگی می‌کنیم.‏ محدوده‌ای که شاید مردم به پیام ما علاقه‌ای نشان ندهند یا حتی با ما مخالفت کنند.‏ در چنین محدوده‌ای چطور می‌توانیم دید مثبتمان را حفظ کنیم؟‏ باید یادمان باشد که شرایط مردم در دنیای امروز مدام تغییر می‌کند و کسانی که قبلاً علاقه‌ای نداشتند شاید به پیام ما علاقه‌مند شوند.‏ (‏مت ۵:‏۳‏)‏ بعضی از کسانی که حتی نشریاتمان را قبول نمی‌کردند،‏ مطالعۀ کتاب مقدّس را شروع کرده‌اند.‏ همین طور می‌دانیم که یَهُوَه صاحب محصول است.‏ (‏مت ۹:‏۳۸‏)‏ او از ما می‌خواهد که بذر را بکاریم و آبیاری کنیم؛‏ اما خودش است که آن را رشد می‌دهد.‏ حتی اگر الآن با کسی مطالعه نمی‌کنیم،‏ باید بدانیم که یَهُوَه به خاطر تلاش‌هایمان به ما پاداش می‌دهد،‏ نه به خاطر نتیجۀ موعظه‌مان!‏ ب۲۱/‏۷ ص ۶ ¶۱۴

یَهُوَه انسان‌ها را طوری آفریده که صاحب فرزند شوند و محبت و خدمت به یَهُوَه را به آن‌ها یاد دهند.‏ با این که یَهُوَه فرشتگان را با توانایی‌های فوق‌العاده‌ای آفریده،‏ اما این هدیه را به آن‌ها نداده است.‏ یَهُوَه به والدین مسئولیت داده که فرزندانشان را با ‹تأدیب و نصایح او بزرگ کنند.‏› (‏افس ۶:‏۴؛‏ تث ۶:‏۵-‏۷‏)‏ سازمان یَهُوَه هم نشریات،‏ ویدیوها،‏ موسیقی‌ها و مقالات اینترنتی زیادی بر اساس کتاب مقدّس در اختیار والدین قرار داده است.‏ این موضوع نشان می‌دهد که یَهُوَه و عیسی برای بچه‌ها ارزش زیادی قائلند.‏ (‏لو ۱۸:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ وقتی والدین فرزندانشان را با اعتماد به یَهُوَه و با تمام تلاش بزرگ می‌کنند،‏ هم یَهُوَه را خوشحال می‌کنند و هم به فرزندانشان این فرصت را می‌دهند که در آینده عضوی از خانوادۀ یَهُوَه شوند!‏ ب۲۱/‏۸ ص ۵ ¶۹

بعضی از مردم فکر می‌کنند که برای ایمان داشتن به چیزی،‏ باید آن را بدون مدرک قبول کنند.‏ اما کتاب مقدّس ایمان واقعی را این طور تعریف نمی‌کند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که ایمان باید بر اساس مدرک باشد.‏ مثلاً با وجود این که ما یَهُوَه،‏ عیسی و پادشاهی آسمان را نمی‌بینیم،‏ برای وجودشان گواهی قانع‌کننده داریم.‏ (‏عبر ۱۱:‏۳‏)‏ یک دانشمند بیوشیمی که شاهد یَهُوَه شده می‌گوید:‏ «ما کورکورانه به چیزی ایمان نمی‌آوریم و حقایق علمی را هم نادیده نمی‌گیریم.‏» اگر دلایل قانع‌کننده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد آفریدگاری وجود دارد و همه چیز را آفریده،‏ پس چرا خیلی از مردم این موضوع را قبول ندارند؟‏ چون بعضی‌ها هیچ وقت در این زمینه تحقیق نکرده‌اند.‏ رابرت که الآن شاهد یَهُوَه است می‌گوید:‏ «در مدرسه هیچ وقت در مورد آفرینش به ما چیزی نگفتند.‏ من فکر نمی‌کردم آفریدگاری وجود داشته باشد.‏ تا این که در ۲۲ سالگی فهمیدم که کتاب مقدّس با دلایل خوبی نشان می‌دهد که خدا همه چیز را آفریده.‏» ب۲۱/‏۸ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

ما با خواندن کتاب مقدّس تا حدّی در مورد نیکویی یَهُوَه یاد می‌گیریم.‏ همین طور از دیگران می‌شنویم که یَهُوَه چطور در زندگی به آن‌ها کمک کرده است.‏ اما تا وقتی که خودمان نیکویی یَهُوَه را ‹نچشیم› نمی‌توانیم آن را کاملاً درک کنیم.‏ برای مثال،‏ اگر هدفمان این است که به طور تمام‌وقت به یَهُوَه خدمت کنیم،‏ باید زندگی‌مان را ساده کنیم.‏ احتمالاً ما بارها وعدۀ عیسی را شنیده‌ایم که می‌گوید اگر به پادشاهی یَهُوَه در زندگی اولویت دهیم،‏ او به نیازهای ما رسیدگی می‌کند.‏ اما شاید خودمان این موضوع را تجربه نکرده‌ایم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ با این حال،‏ چون به وعدۀ عیسی ایمان داریم،‏ مخارج زندگی را پایین می‌آوریم و کمتر کار می‌کنیم تا بتوانیم بیشتر موعظه کنیم.‏ به این شکل،‏ خودمان شخصاً می‌بینیم که یَهُوَه چطور به نیازهایمان رسیدگی می‌کند و نیکویی او را می‌چشیم.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۲۶ ¶۲

آیا ما هم امروزه با این مشکل روبروییم؟‏ بله.‏ خیلی از رهبران مذهبی می‌خواهند افراد ثروتمند و سرشناس،‏ عضو جماعتشان شوند؛‏ حتی با این که می‌دانند معیارهای آن‌ها برخلاف معیارهای خداست.‏ اما این رهبران مذهبی،‏ برای شاهدان یَهُوَه که معیارهای پاکی دارند،‏ ارزش قائل نیستند؛‏ چون شاهدان یَهُوَه از دید دنیا،‏ افراد سرشناسی نیستند.‏ همان طور که پولُس گفته بود،‏ یَهُوَه کسانی را انتخاب می‌کند که از دید دنیا ‹حقیرند.‏› (‏۱قر ۱:‏۲۶-‏۲۹‏)‏ با این حال،‏ او برای تک‌تک آن‌ها ارزش قائل است.‏ حال،‏ ما چه باید بکنیم تا نگذاریم دیدگاه دنیا ما را منحرف سازد؟‏ (‏مت ۱۱:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ نباید اجازه دهیم که دیدگاه مردم دنیا نسبت به خادمان خدا،‏ بر ما تأثیر بگذارد.‏ باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه برای انجام مقصودش از انسان‌های فروتن استفاده می‌کند.‏ (‏مز ۱۳۸:‏۶‏)‏ به کارهایی که یَهُوَه کرده است فکر کنید؛‏ او آن‌ها را از طریق افرادی انجام داده است که از دید دنیا،‏ خردمند نیستند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۹ ¶۵-‏۶

پولُس رسول از کمک دیگران قدردان بود.‏ تجربۀ زیاد پولُس باعث نشد که او مغرور شود و کمک دیگران را قبول نکند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۹-‏۲۲‏)‏ شما برادران و خواهران سالمند می‌توانید به شکل‌های مختلف نشان دهید که از وجود جوانان در جماعت قدردانید.‏ بگذارید آن‌ها در رفت و آمد،‏ خرید و کارهای دیگر به شما کمک کنند.‏ این کمک‌ها را از طرف یَهُوَه بدانید.‏ به این شکل،‏ با جوان‌ترها صمیمی‌تر می‌شوید و کمکشان می‌کنید که به یَهُوَه نزدیک‌تر شوند.‏ از آن‌ها بابت کارهایی که در جماعت انجام می‌دهند قدردانی کنید.‏ با آن‌ها وقت بگذرانید و تجربیاتتان را در اختیارشان قرار دهید.‏ به این شکل،‏ به یَهُوَه نشان می‌دهید که از وجود جوانان در جماعت «شکرگزار هستید.‏»—‏کول ۳:‏۱۵؛‏ یو ۶:‏۴۴؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۸‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه برادران و خواهرانمان را خیلی دوست دارد.‏ اما شاید برای ما همیشه آسان نباشد که آن‌ها را دوست داشته باشیم و محبتمان را به آن‌ها نشان دهیم.‏ چون ممکن است فرهنگ و پیشینۀ ما با آن‌ها یکی نباشد.‏ همین طور،‏ همۀ ما اشتباه می‌کنیم و باعث ناراحتی هم می‌شویم.‏ با این حال،‏ می‌توانیم تلاش کنیم تا محبتمان را به هم نشان دهیم.‏ برای این کار می‌توانیم در رفتار با هم‌ایمانانمان از یَهُوَه سرمشق بگیریم.‏ (‏افس ۵:‏۱،‏ ۲؛‏ ۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ شخص دلسوز به دیگران کمک می‌کند و دلگرمی می‌دهد.‏ رفتار عیسی با مردم،‏ در واقع نشانۀ محبت و دلسوزی یَهُوَه به آن‌ها بود.‏ (‏یو ۵:‏۱۹‏)‏ یک بار،‏ عیسی جمعیتی را دید و ‹دلش به حال آن‌ها سوخت؛‏ زیرا همچون گوسفندان بدون شبان،‏ رنج‌دیده و سرگشته بودند.‏› (‏مت ۹:‏۳۶‏)‏ دلسوزی عیسی باعث شد که به آن‌ها کمک کند.‏ او بیماران را شفا داد و به ‹زحمتکشان و گرانباران نیرویی تازه بخشید.‏›—‏مت ۱۱:‏۲۸-‏۳۰؛‏ ۱۴:‏۱۴‏.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۲ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه رحمت نشان دادن را دوست دارد.‏ پولُس رسول گفت که یَهُوَه «در رحمت دولتمند است.‏» با توجه به مضمون این آیات،‏ یَهُوَه با دادن امید آسمانی به مسیحیان مسح‌شده،‏ رحمتش را به آن‌ها نشان داده است.‏ (‏افس ۲:‏۴-‏۷‏)‏ اما یَهُوَه رحمتش را به دیگران هم نشان می‌دهد.‏ داوود گفت:‏ «خداوند برای همگان نیکوست،‏ و رحمت او بر تمامی کارهای دست اوست.‏» (‏مز ۱۴۵:‏۹‏)‏ از آنجایی که یَهُوَه انسان‌ها را دوست دارد،‏ همیشه آماده است تا در صورت امکان به آن‌ها رحمت نشان دهد.‏ عیسی بهتر از هر کس دیگری می‌داند که یَهُوَه چقدر رحمت نشان دادن را دوست دارد.‏ او هزاران سال در آسمان در کنار یَهُوَه بود.‏ (‏امث ۸:‏۳۰،‏ ۳۱‏)‏ همچنین در موقعیت‌های مختلف دیده بود که یَهُوَه چطور به انسان‌های گناهکار رحمت نشان می‌دهد.‏ (‏مز ۷۸:‏۳۷-‏۴۲‏)‏ برای همین،‏ عیسی در تعالیمش بارها به رحمت یَهُوَه اشاره کرد.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۹ ¶۴-‏۵

عیسی در یکی از دعاهایش گفت:‏ «ای پدر،‏ نام خود را جلال بده.‏» یَهُوَه در جواب این دعا،‏ از آسمان به عیسی وعده داد که نامش را جلال خواهد داد.‏ عیسی طی خدمت زمینی‌اش همیشه نام پدرش را جلال می‌داد.‏ (‏یو ۱۷:‏۲۶‏)‏ بنابراین مسیحیان حقیقی همیشه با افتخار نام یَهُوَه را به کار می‌برند و در موعظه دربارۀ آن با دیگران صحبت می‌کنند.‏ بعد از تأسیس جماعت مسیحی در قرن اول،‏ یَهُوَه «غیریهودیان را مورد توجه خود قرار داد تا از میان ایشان قومی برای نام خود گرد آورد.‏» (‏اعما ۱۵:‏۱۴‏)‏ آن‌ها با افتخار نام یَهُوَه را به کار می‌بردند و دربارۀ آن با دیگران صحبت می‌کردند.‏ همچنین رسولان و شاگردان،‏ هنگام نوشتن گزارشات کتاب مقدّس از نام خدا استفاده می‌کردند.‏ به این شکل،‏ مسیحیان قرن اول ثابت کردند که تنها کسانی هستند که نام خدا را به دیگران اعلام می‌کنند.‏ (‏اعما ۲:‏۱۴،‏ ۲۱‏)‏ به طور مشابه امروزه شاهدان یَهُوَه قومی برای نام یَهُوَه هستند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۸-‏۱۰

محبت پایدار یَهُوَه ابدی است.‏ این جنبه از محبت پایدار یَهُوَه ۲۶ بار در مزمور ۱۳۶ آمده است.‏ اولین آیۀ این مزمور می‌گوید:‏ «خداوند را سپاس گویید زیرا که نیکوست،‏ و [محبت پایدار] او جاودانه است.‏» (‏مز ۱۳۶:‏۱‏)‏ عبارت ‹محبت پایدار او جاودانه است،‏› در آیات ۲ تا ۲۶ تکرار شده است.‏ این مزمور نشان می‌دهد که یَهُوَه به شکل‌های مختلفی محبت پایدارش را ابراز می‌کند و هیچ‌وقت از این کار دست نمی‌کشد.‏ این عبارت نشان می‌دهد که محبت پایدار یَهُوَه هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند.‏ او تا ابد دوستمان دارد و در سختی‌ها و مشکلات در کنارمان است.‏ ما چه فایده‌ای می‌بریم؟‏ دانستن این که یَهُوَه همیشه در کنارمان است به ما قوّت لازم را می‌دهد تا با مشکلات مقابله کنیم و با شادی به خدمتمان ادامه دهیم.‏—‏مز ۳۱:‏۷‏.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

آیا اتفاقاتی مثل نابودی ادیان کاذب،‏ حملۀ جوج از ماجوج و جنگ حارمَگِدّون باعث نگرانی‌ات می‌شود؟‏ شاید از خودت پرسیده باشی،‏ ‹آیا هنگام این اتفاقات می‌توانم وفاداری‌ام را حفظ کنم؟‏› اگر این فکرها باعث نگرانی‌ات شده است،‏ گفتۀ عیسی در آیۀ روز کمکت می‌کند.‏ او گفت:‏ «اضطراب به دل خود راه مدهید .‏ .‏ .‏ ایمان بورزید.‏» ایمان قوی به ما کمک می‌کند تا در اتفاقات آینده پایدار بمانیم.‏ نحوۀ برخوردمان با مشکلات،‏ نشان می‌دهد که در چه زمینه‌هایی باید ایمانمان را قوی کنیم.‏ هر بار که با یک مشکل مقابله می‌کنیم ایمانمان قوی‌تر می‌شود.‏ به این شکل می‌توانیم در مشکلات آینده پایدار بمانیم.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

پولُس،‏ نه تنها تیموتائوس،‏ بلکه همۀ مسیحیان را تشویق کرد که تا جای ممکن در موعظه فعال باشند.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۵‏)‏ اما مشکلاتی بر سر راهمان است.‏ برای مثال،‏ بعضی از برادران و خواهرانمان در کشورهایی زندگی می‌کنند که فعالیتمان محدود یا حتی ممنوع است.‏ ما شاهدان یَهُوَه با مشکلات زیادی روبرو هستیم که می‌تواند ما را دلسرد کند.‏ برای مثال،‏ خیلی از برادران و خواهران باید سخت کار کنند تا فقط نیازهای اولیۀ خانواده‌شان را تأمین کنند.‏ آن‌ها دوست دارند بیشتر موعظه کنند،‏ اما انرژی آن را ندارند.‏ بعضی‌ها هم به خاطر بیماری یا سن بالا نمی‌توانند زیاد موعظه کنند؛‏ حتی شاید مجبور باشند همیشه در خانه بمانند.‏ بعضی‌ها هم شاید احساس بی‌ارزشی کنند.‏ با هر مشکلی که روبرو باشیم،‏ یَهُوَه به ما نیروی کافی می‌دهد تا بتوانیم در حد توانمان موعظه کنیم.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱-‏۳

بعضی وقت‌ها دیگران،‏ ما را تحت فشار می‌گذارند تا اصول یَهُوَه را زیر پا بگذاریم.‏ به قانونی که در لاویان ۱۹:‏۱۹ آمده است توجه کنید که می‌گوید:‏ «جامه‌ای را که از دو نوع نخ بافته شده باشد بر تن مکنید.‏» این قانون اسرائیلیان را از قوم‌های دیگر جدا می‌کرد.‏ امروزه ما تحت این قانون شریعت نیستیم،‏ اما نمی‌خواهیم با کسانی که طرز فکر و اعمالشان برخلاف تعالیم کتاب مقدّس است همفکر شویم؛‏ حتی اگر آن‌ها از دوستان و نزدیکان ما باشند.‏ البته به این معنی نیست که ما اعضای خانواده و نزدیکانمان را دوست نداریم،‏ اما مصممیم که در جنبه‌های مهم زندگی،‏ طرف یَهُوَه را بگیریم.‏ همان طور که در ابتدا اشاره کردیم برای مقدّس بودن باید خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کنیم.‏—‏۲قر ۶:‏۱۴-‏۱۶؛‏ ۱پطر ۴:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۴؛‏ ص ۶ ¶۱۶

عیسی نشان داد که راه حقیقت را که به زندگی می‌انجامد می‌توان پیدا کرد.‏ او گفت:‏ «اگر شما در کلام من بمانید،‏ به‌راستی شاگرد من هستید،‏ حقیقت را خواهید شناخت و حقیقت شما را آزاد خواهد ساخت.‏» (‏یو ۸:‏۳۱،‏ ۳۲‏)‏ شما هم دنباله‌رو مردم نشدید و دنبال حقیقت گشتید.‏ این کارتان قابل تحسین است!‏ شما کتاب مقدّس را با دقت مطالعه کردید تا ببینید که خدا چه انتظاری از شما دارد و به تعالیم عیسی گوش دادید.‏ شما یاد گرفتید که تعالیم کاذب را رد کنید و در مراسمی که ریشه در بت‌پرستی دارد و برخلاف اصول کتاب مقدّس است شرکت نکنید.‏ مطمئناً ایجاد این تغییرات برایتان آسان نبوده است.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۴-‏۳۶‏)‏ اما چون یَهُوَه را دوست داشتید پایداری کردید.‏ یَهُوَه واقعاً از این بابت خوشحال است!‏—‏امث ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۳؛‏ ص ۲۳ ¶۵

موسی خطایی جدّی مرتکب شد،‏ و پند و تأدیب را پذیرفت.‏ او در شرایطی خاص از کوره در رفت و یَهُوَه را جلال نداد.‏ پس تأدیب شد و افتخار ورود به سرزمین موعود را از دست داد.‏ (‏اعد ۲۰:‏۱-‏۱۳‏)‏ موسی ناراحتی‌اش را بابت این تصمیم و تأدیب،‏ به یَهُوَه گفت.‏ پاسخ یَهُوَه این بود:‏ «دیگر در این باره با من سخن مگو.‏» (‏تث ۳:‏۲۳-‏۲۷‏)‏ واکنش موسی چه بود؟‏ موسی دلخور و عصبانی نشد،‏ تصمیم یَهُوَه را پذیرفت و یَهُوَه نیز برای رهبری قومش همچنان از او استفاده کرد.‏ (‏تث ۴:‏۱‏)‏ موسی در پذیرش پند نمونه بود.‏ موسی افتخاری را از دست داد که برایش مهم و باارزش بود،‏ اما باز هم پندپذیر و تأدیب‌پذیر بود و همچنان به یَهُوَه وفادار ماند.‏ اگر ایّوب و موسی را در پذیرش پند سرمشق قرار دهیم،‏ فایدۀ فراوان خواهیم برد.‏ (‏امث ۴:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ برادران و خواهران بسیاری مثل این دو مرد وفادار عمل کرده‌اند.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۱ ¶۹-‏۱۰

در زمستان ۳۲ میلادی،‏ ایلعازَر دوست صمیمی عیسی،‏ مریض شد و مرد.‏ عیسی او و خواهرانش مریم و مارتا را خیلی دوست داشت.‏ (‏یو ۱۱:‏۳،‏ ۱۴‏)‏ وقتی مارتا شنید که عیسی آمده،‏ فوراً به دیدن او رفت.‏ می‌توانیم احساس مارتا را تصوّر کنیم،‏ وقتی به عیسی گفت:‏ «سَرورم،‏ اگر اینجا بودی برادرم نمی‌مرد.‏» (‏یو ۱۱:‏۲۱،‏ ۳۲،‏ ۳۳‏)‏ دلیل گریۀ عیسی،‏ غم و اندوه مریم و مارتا بود.‏ اگر شما هم دوست صمیمی‌ای از دست داده‌اید،‏ یَهُوَه احساساتتان را درک می‌کند.‏ عیسی «تصویری دقیق» از پدرش است.‏ (‏عبر ۱:‏۳‏)‏ برای همین گریۀ او احساسات پدرش را نشان می‌داد.‏ (‏یو ۱۴:‏۹‏)‏ اگر شما هم عزیزی را از دست داده‌اید،‏ مطمئن باشید که یَهُوَه نه تنها غم و اندوهتان را می‌بیند،‏ بلکه درد شما را کاملاً حس می‌کند و می‌خواهد مرهمی برای دل شکسته‌تان باشد.‏—‏مز ۳۴:‏۱۸؛‏ ۱۴۷:‏۳‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۵-‏۷

وقتی شما با یَهُوَه صحبت می‌کنید،‏ به او گوش می‌دهید و در مورد او فکر می‌کنید،‏ فایدۀ زیادی می‌برید.‏ اول،‏ تصمیمات بهتری می‌گیرید.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «همنشینِ حکیمان حکیم گردد.‏» (‏امث ۱۳:‏۲۰‏)‏ دوم،‏ معلّم بهتری می‌شوید.‏ وقتی کتاب مقدّس را با کسی مطالعه می‌کنیم،‏ مهم‌ترین هدفمان این است که به او کمک کنیم تا به یَهُوَه نزدیک شود.‏ هرچه ما بیشتر با یَهُوَه صحبت کنیم،‏ محبتمان به او بیشتر می‌شود و بهتر می‌توانیم این محبت را به شاگردمان انتقال بدهیم.‏ نمونۀ عیسی را در نظر بگیرید.‏ او آنقدر با محبت و صمیمانه در مورد پدرش صحبت می‌کرد که شاگردانش هم جذب یَهُوَه شدند.‏ (‏یو ۱۷:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ سوم،‏ ایمانتان قوی‌تر می‌شود.‏ هر بار که از یَهُوَه،‏ راهنمایی،‏ آرامش و حمایت می‌خواهید و او جواب دعاهایتان را می‌دهد،‏ ایمانتان به او بیشتر می‌شود.‏—‏۱یو ۵:‏۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۳۰ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه خدا تأکید کرده که طرز فکر نادرست و عادات بد را از خود دور کنیم.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه دوستمان دارد و می‌خواهد زندگی‌ای خوب و شاد داشته باشیم.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ او به‌خوبی می‌داند که اگر راه را برای امیال نادرست باز بگذاریم،‏ به خود و اطرافیانمان آسیب می‌رسانیم.‏ دیدن این که ما آزار ببینیم و به خود و اطرافیانمان صدمه رسانیم،‏ برای پدر آسمانی‌مان دردناک است.‏ شاید در میان اقوام و دوستانمان بعضی ما را مسخره کنند که می‌خواهیم شخصیتمان را اصلاح کنیم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ شاید بگویند:‏ ‹تو آزادی،‏ حق داری هر کاری می‌خواهی بکنی،‏ نباید اجازه دهی دیگران برایت تعیین تکلیف کنند.‏› اما آیا کسانی که معیارهای خدا را رد می‌کنند،‏ واقعاً مستقل و آزادند؟‏ در واقع این افراد اجازه می‌دهند دنیا آن‌ها را شکل دهد؛‏ دنیایی که تحت تسلّط شیطان است.‏ (‏روم ۱۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ ما انسان‌ها فقط دو راه پیشِ رو داریم.‏ یکی این که شخصیت کهنه که گناه و دنیای شیطان آن را شکل داده،‏ حفظ کنیم.‏ دیگر این که اجازه دهیم یَهُوَه ما را تغییر دهد و از ما بهترین شخصیتی را بسازد که در حال حاضر ممکن است.‏ انتخاب با ماست.‏—‏اشع ۶۴:‏۸‏.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

تعمّق بر کتاب مقدّس کمکمان می‌کند که نگرش درستی نسبت به مشکلاتمان داشته باشیم.‏ این موضوع به خواهری که تازه همسرش را از دست داده بود کمک کرد.‏ یک پیر جماعت به او پیشنهاد داد که کتاب ایّوب را بخواند.‏ آن خواهر بعد از خواندن آن کتاب،‏ فوراً طرز فکر ایّوب را زیر سؤال برد.‏ او در تصوّر خودش به ایّوب گفت:‏ «اینقدر منفی فکر نکن!‏» اما متوجه شد که خودش هم مثل ایّوب فکر می‌کند.‏ به این شکل،‏ طرز فکرش را تغییر داد و قدرت پیدا کرد تا مرگ شوهرش را تحمّل کند.‏ به علاوه،‏ یَهُوَه از طریق هم‌ایمانانمان هم به ما قدرت می‌دهد.‏ پولُس مشتاق بود هم‌ایمانانش را ببیند تا ‹یکدیگر را تشویق کنند.‏›—‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۲۲،‏ ۲۴ ¶۱۰-‏۱۲

در شریعت موسی به اسرائیلیان گفته شده بود:‏ «سه بار همۀ ذکوران شما به حضور یهوه خدایتان در آن مکان که او برمی‌گزیند حاضر شوند.‏» (‏تث ۱۶:‏۱۶‏)‏ در آن زمان پرستندگان یَهُوَه،‏ خانه و مزرعه‌شان را رها می‌کردند و حتی نباید کسی را برای محافظت از آن اجیر می‌کردند.‏ یَهُوَه به آن‌ها این قول را داده بود:‏ «هنگامی که .‏ .‏ .‏ می‌روی تا در پیشگاه یهوه خدایت حاضر شوی،‏ هیچ‌کس به سرزمین تو دست‌اندازی نخواهد کرد.‏» (‏خرو ۳۴:‏۲۴‏)‏ اسرائیلیان خداترس با ایمان کامل به قول یَهُوَه،‏ به گردهمایی‌های سالانه‌شان می‌رفتند؛‏ کاری که برکات فراوانی برایشان به همراه داشت،‏ درکشان از قوانین خدا بیشتر می‌شد،‏ فرصتی بود که به خوبی‌ها و نیکویی‌های یَهُوَه تعمّق کنند و از هم‌نشینی و مصاحبت با هم‌ایمانانشان نیرو بگیرند.‏ ما هم اگر برای شرکت در جلسات هر آنچه از دستمان بر می‌آید بکنیم،‏ برکات مشابهی نصیبمان می‌شود.‏ فکر کنید یَهُوَه چقدر شاد می‌شود،‏ اگر نظر و جوابی کوتاه و پرمفهوم هم آماده کنیم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۲ ¶۹

یَهُوَه عیسی را آماده می‌کرد تا در آینده به عنوان کاهن اعظم خدمت کند.‏ عیسی به‌خوبی می‌دانست که اطاعت از خدا تحت آزمایش‌های سخت،‏ چقدر می‌تواند مشکل باشد.‏ او به‌قدری تحت فشار بود که با ‹فریادهای بلند و اشک› از یَهُوَه درخواست کمک کرد.‏ از آنجا که عیسی خود فشارهای روحی زیادی را متحمّل شد،‏ می‌تواند شرایطمان را درک کند و هنگامی که ‹آزموده می‌شویم› به ما «یاری رساند.‏» ما بسیار قدردانیم که یَهُوَه کاهن اعظمی برایمان برگزیده است که می‌تواند در «ضعف‌هایمان با ما همدردی کند.‏» (‏عبر ۲:‏۱۷؛‏ ۴:‏۱۴-‏۱۶؛‏ ۵:‏۷-‏۱۰‏)‏ یَهُوَه اجازه داد که عیسی درد و رنج زیادی را تحمّل کند تا به این سؤال مهم پاسخ داده شود:‏ آیا انسان تحت آزمایش‌های سخت به خدا وفادار می‌ماند؟‏ پاسخ شیطان به این سؤال منفی است!‏ او ادعا می‌کند که انسان‌ها به خاطر نفع شخصی،‏ به خدا خدمت می‌کنند و انسان‌ها به یَهُوَه محبت ندارند.‏ (‏ایو ۱:‏۹-‏۱۱؛‏ ۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ عیسی نیز با حفظ وفاداری‌اش ثابت کرد که شیطان دروغگویی بیش نیست.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۷ ¶۷-‏۸

شاگردمان قبل از این که تعمید بگیرد،‏ باید طبق چیزهایی که یاد می‌گیرد عمل کند.‏ به این شکل،‏ شاگردمان مثل ‹مرد دانایی› می‌شود که عیسی گفت زمین را می‌کند و زیربنای خانه‌اش را روی سنگ‌های محکم می‌سازد.‏ (‏مت ۷:‏۲۴،‏ ۲۵؛‏ لو ۶:‏۴۷،‏ ۴۸‏)‏ به شاگردتان کمک کنید که تغییرات اساسی در زندگی‌اش ایجاد کند.‏ (‏مرق ۱۰:‏۱۷-‏۲۲‏)‏ عیسی به‌خوبی می‌دانست که یک شخص ثروتمند به‌راحتی نمی‌تواند از تمام دارایی‌هایش بگذرد.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۳‏)‏ با این حال،‏ او به شخصی ثروتمند گفت که هر چه دارد بفروشد!‏ چرا؟‏ چون عیسی او را دوست داشت.‏ شاید بعضی وقت‌ها فکر کنید که نباید از شاگردتان بخواهید تغییرات اساسی‌ای در زندگی‌اش ایجاد کند؛‏ چون فکر می‌کنید که آمادگی آن را ندارد.‏ (‏کول ۳:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ اما هر چه زودتر دربارۀ این تغییرات با شاگردتان صحبت کنید،‏ او هم زودتر می‌تواند این تغییرات را ایجاد کند.‏ به این شکل،‏ نشان می‌دهید که به او اهمیت می‌دهید و دوستش دارید.‏—‏مز ۱۴۱:‏۵؛‏ امث ۲۷:‏۱۷‏.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲-‏۴ ¶۳،‏ ۵

پِطرُس رسول در این آیه به نمونه‌ای که عیسی در تحمّل رنج و سختی از خود به جا گذاشت اشاره کرد.‏ با این حال،‏ عیسی در بسیاری از جنبه‌های دیگر نیز نمونه‌ای خوب برایمان به جا گذاشته است.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۸-‏۲۵‏)‏ به راستی که ما می‌توانیم از تمام سخنان و اعمال عیسی سرمشق گیریم.‏ آیا ما انسان‌های ناکامل واقعاً می‌توانیم از نمونۀ عیسی سرمشق گیریم؟‏ بله.‏ توجه کنید که پِطرُس نگفت که باید دقیقاً در جای پای عیسی گام بردارید،‏ بلکه گفت «به‌دقت» در جای پای او گام بردارید.‏ اگر ما انسان‌های ناکامل تمام تلاشمان را بکنیم که به‌دقت در جای پای عیسی گام برداریم،‏ مطابق پند یوحنای رسول عمل کرده‌ایم که می‌گوید:‏ ‹درست همان گونه گام بردارید که عیسی گام برداشت.‏› (‏۱یو ۲:‏۶‏،‏ پاورقی)‏ با گام برداشتن در جای پای عیسی به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ عیسی در خشنود ساختن یَهُوَه،‏ نمونه‌ای بارز برایمان به جا گذاشت.‏ (‏یو ۸:‏۲۹‏)‏ بنابراین ما نیز با سرمشق گرفتن از عیسی می‌توانیم یَهُوَه را خشنود سازیم.‏ همچنین می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه به آنانی که تلاش می‌کنند تا دوست او شوند نزدیک می‌شود.‏—‏یعقو ۴:‏۸‏.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۳ ¶۴-‏۶

یَهُوَه خصوصیات خوبمان را می‌بیند،‏ از قابلیت‌هایمان آگاه است و کمکمان می‌کند که دوست او شویم.‏ اگر ما همواره به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ او تا ابد در کنارمان خواهد بود!‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ اگر اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه دوستمان دارد و در کنارمان است،‏ علی‌رغم مشکلات،‏ با تمام وجود به او خدمت می‌کنیم.‏ اما اگر در این باره شک و تردید داشته باشیم،‏ قوّتمان کم می‌شود.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۰‏)‏ وقتی دلسرد شویم و فکر کنیم که یَهُوَه دوستمان ندارد،‏ نمی‌توانیم در برابر حملات شیطان مقاومت کنیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۶‏)‏ شک و تردید باعث شده است که برخی مسیحیان وفادار از لحاظ روحانی ضعیف شوند.‏ اگر چنین طرز فکری در شما رخنه کند،‏ چه باید بکنید؟‏ باید فوراً طرز فکرتان را تغییر دهید!‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا به جای این افکار،‏ بر ‹آرامش خدا که از دل و قوای ذهنی شما محافظت می‌کند› تمرکز کنید.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۲۳؛‏ فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ همچنین به یاد داشته باشید که تنها شما نیستید که چنین طرز فکری دارید.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۱ ¶۴-‏۶

تو چطور شاهد یَهُوَه شدی؟‏ شاید اولین بار،‏ خبر خوش را از والدینت،‏ همکارانت،‏ همکلاسی‌هایت یا در موعظۀ خانه‌به‌خانه شنیدی.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۰‏)‏ بعد،‏ یک نفر با تو مطالعه کرد.‏ به این شکل،‏ محبتت به یَهُوَه بیشتر شد و فهمیدی که او هم تو را دوست دارد.‏ یَهُوَه تو را به سمت حقیقت جذب کرد و الآن به عنوان یکی از شاگردان مسیح،‏ امید زندگی ابدی داری.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ مطمئناً از یَهُوَه قدردانی که از طریق یک نفر حقیقت را به تو تعلیم داد و اجازه داد که یکی از خادمانش باشی.‏ الآن که حقیقت را می‌دانیم،‏ این افتخار را داریم که آن را به دیگران هم یاد بدهیم.‏ شاید مطالعۀ کتاب مقدّس با دیگران،‏ به اندازۀ موعظه کردن برایمان راحت نباشد.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۲ ¶۱-‏۲