ژانویه

با نزدیک‌تر شدن به انتهای نظام حاضر،‏ ‹شریران چون علف می‌رویند.‏› (‏مز ۹۲:‏۷‏)‏ پس جای تعجب نیست که معیارهای اخلاقی رو به زوال است.‏ ما در چنین دنیایی چگونه می‌توانیم ‹در بدی همچون کودکان باشیم› و ‹در فهم بالغ گردیم؟‏› (‏۱قر ۱۴:‏۲۰‏)‏ پاسخ این سؤال را می‌توانیم در آیهٔ روز بیابیم که می‌گوید:‏ «جویندگان خداوند همه چیز را درک می‌کنند.‏» این بدین معنی است که جویندگان خدا هر آنچه را که برای خشنود ساختن خدا نیاز است درک می‌کنند.‏ در امثال ۲:‏۷،‏ ۹ نیز در این باره آمده است:‏ ‹او [یَهُوَه] خردمندی را برای صالحان می‌اندوزد .‏ .‏ .‏ آنگاه هر طریق نیکو را در خواهند یافت،‏ پارسایی و عدالت و انصاف را.‏› نوح،‏ دانیال و ایّوب نیز چنین حکمتی داشتند.‏ (‏حز ۱۴:‏۱۴‏)‏ ما چگونه می‌توانیم چنین حکمتی کسب کنیم؟‏ آیا هر آنچه را که برای خشنود ساختن خدا نیاز است ‹درک می‌کنیم؟‏› بدین منظور ابتدا باید شناختی دقیق از یَهُوَه کسب کنیم.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۳

شخصی که کتاب مقدّس را مطالعه می‌کند نباید از طرف والدین،‏ آموزگار یا اعضای جماعت برای تعمید تحت فشار قرار گیرد.‏ زیرا یَهُوَه هیچ کس را مجبور نمی‌کند که به او خدمت کند.‏ (‏۱یو ۴:‏۸‏)‏ در عوض،‏ باید همواره به شاگردمان کمک کنیم تا به اهمیت داشتن رابطه‌ای شخصی با یَهُوَه پی ببرد و تلاش کند تا رابطه‌اش را با یَهُوَه قوی‌تر سازد.‏ در واقع،‏ آنچه شاگرد را به تعمید برمی‌انگیزد عشق و علاقه‌اش به حقیقت و میل و رغبتش برای انجام خواست خداست.‏ (‏۲قر ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ تعمید شرایط سنی خاصّی ندارد.‏ به علاوه،‏ پیشرفت هر شاگرد با شاگرد دیگر متفاوت است.‏ روز تعمید روزی شاد و به‌یادماندنی است.‏ در آن روز شخص باید به این فکر کند که وقف و تعمیدش چه مسئولیت‌هایی به همراه دارد.‏ او برای این که بتواند مطابق با وقفش زندگی کند باید سخت تلاش کند.‏ به همین دلیل،‏ عیسی گفت که شاگردانش باید یوغ او را حمل کنند.‏ در واقع،‏ شخص پس از وقف و تعمیدش دیگر نباید ‹برای خود،‏ بلکه برای آن کسی زندگی کند که به خاطر او مرد و برخیزانده شد.‏›—‏۲قر ۵:‏۱۵؛‏ مت ۱۶:‏۲۴‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۶-‏۷ ¶۱۴-‏۱۷

آیا تا کنون پیش آمده است که به دلایلی از مهمان‌نوازی خودداری کنید؟‏ در این صورت فرصت‌های خوبی را برای معاشرت‌های لذّت‌بخش و ایجاد دوستی‌های بادوام از دست داده‌اید.‏ مهمان‌نوازی یکی از بهترین درمان‌ها برای مشکل تنهایی است.‏ اما شاید بپرسید ‹چه چیز ما را از این کار باز می‌دارد؟‏› در اینجا چند دلیل را بررسی می‌کنیم.‏ یک دلیل این است که خادمان یَهُوَه معمولاً برنامه‌ای شلوغ و مسئولیت‌های زیادی دارند.‏ برخی شاید فکر کنند که زمان و نیروی کافی برای مهمان‌نوازی ندارند.‏ اگر شما نیز چنین احساسی دارید شاید لازم باشد تغییراتی در برنامه‌تان ایجاد کنید تا بتوانید مهمان‌نوازی نشان داده و دعوت دیگران را بپذیرید.‏ این موضوع بسیار مهم است،‏ زیرا کلام خدا مسیحیان را ترغیب می‌کند که مهمان‌نواز باشند.‏ بنابراین مهمان‌نوازی و معاشرت با هم‌ایمانان در دید یَهُوَه عملی شایسته است.‏ اما شاید لازم باشد برای عمل به این پند از برخی فعالیت‌های غیرضروری بکاهید.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۶ ¶۱۳،‏ ۱۴

از لحاظ روحانی،‏ والاترین نمونه در طول همهٔ اعصار عیسی است.‏ او در طول زندگی و خدمت زمینی‌اش با میل و رغبت،‏ پدرش یَهُوَه را سرمشق خود قرار داد.‏ افکار،‏ احساسات و اعمال عیسی با مقاصد و معیارهای یَهُوَه هماهنگ بود.‏ (‏یو ۸:‏۲۹؛‏ ۱۴:‏۹؛‏ ۱۵:‏۱۰‏)‏ برای مثال،‏ می‌توانید احساسات عیسی را که در مَرقُس توصیف شده با حس همدردی و دلسوزی یَهُوَه که در اِشَعْیا توصیف شده است مقایسه کنید.‏ (‏اشع ۶۳:‏۹؛‏ مرق ۶:‏۳۴‏)‏ آیا ما نیز همچون عیسی آماده‌ایم تا با نیازمندان همدردی کنیم؟‏ آیا مانند عیسی،‏ ما نیز خود را وقف موعظهٔ خبر خوش و تعلیم کتاب مقدّس به دیگران کرده‌ایم؟‏ به‌راستی که چنین احساسات و اعمالی خصوصیات یک شخص روحانی است.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۱ ¶۱۲

تأدیب فرزندان در دنیای امروز بسیار مشکل است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۵‏)‏ فرزندان از زمان تولّد قادر نیستند خوب را از بد تشخیص دهند و وجدانشان هنوز تربیت نشده است.‏ از این رو،‏ برای تربیت وجدانشان به آموزش و تأدیب نیاز دارند.‏ (‏روم ۲:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ یک محقق کتاب مقدّس می‌گوید که در زبان یونانی ریشهٔ واژهٔ «تأدیب» با «تربیت فرزند» در ارتباط است.‏ اگر تأدیب والدین با مهر و محبت همراه باشد،‏ فرزندان احساس امنیت می‌کنند.‏ در چنین شرایطی فرزندان می‌آموزند که آزادی حد و مرز دارد و رفتار و تصمیماتشان می‌تواند عواقب خوب یا بدی داشته باشد.‏ پس چقدر اهمیت دارد که والدین برای تربیت فرزندانشان به دنبال راهنمایی‌های یَهُوَه باشند.‏ البته باید در نظر داشته باشیم که در کشورهای مختلف از روش‌های متفاوتی برای تربیت فرزندان استفاده می‌شود و این روش‌ها نسل‌به‌نسل تغییر می‌کند.‏ با این حال،‏ والدینی که از حکمت یَهُوَه بهره می‌گیرند اطمینان دارند که روش درستی را برای تربیت فرزندشان انتخاب کرده‌اند که بر اساس تجربیات و معیارهای انسانی نیست.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۳۰ ¶۸،‏ ۹

شما نوجوانان از زمان وقف و تعمیدتان به یَهُوَه،‏ مسئول نجات خود هستید؛‏ حتی اگر هنوز با والدینتان زندگی می‌کنید.‏ چرا مهم است که همیشه این نکته را به یاد داشته باشید؟‏ زیرا با امیال و احساسات دوران بلوغ و مشکلات این دوران مواجه هستید.‏ دختری نوجوان در این باره می‌گوید:‏ «برای بچه‌ای که شاهد یَهُوَه است نخوردن کیک تولّد در مدرسه چندان سخت نیست.‏ اما چند سال بعد که فشارها و امیال جنسی به سراغش می‌آید،‏ باید کاملاً اطمینان داشته باشد که اطاعت از فرامین یَهُوَه بهترین تصمیم است.‏» ایمان آنانی که در بزرگسالی تعمید گرفته‌اند نیز به شکل‌های غیرمنتظره‌ای تحت آزمایش قرار می‌گیرد.‏ ممکن است ایمان آنان به خاطر مشکلات زندگی مشترک،‏ بیماری یا مشکلات شغلی تحت آزمایش قرار گیرد.‏ همهٔ ما در هر سنی که باشیم هنگام رویارویی با مشکلات باید وفاداری خود را به یَهُوَه نشان دهیم.‏—‏یعقو ۱:‏۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۴،‏ ۵

به‌ندرت می‌توان کسی را یافت که همچون داوود مورد ظلم قرار گرفته باشد.‏ با این حال،‏ او اجازه نداد خشم و کینه بر او غلبه کند.‏ او گفت:‏ «از خشم بازایست و غضب را ترک نما!‏ خویشتن را مکدر مساز،‏ که جز به شرارت نمی‌انجامد.‏» (‏مز ۳۷:‏۸‏)‏ انگیزهٔ اصلی ما برای خشمگین نشدن این است که می‌خواهیم از یَهُوَه سرمشق گیریم،‏ یعنی کسی که «با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند.‏» (‏مز ۱۰۳:‏۱۰‏)‏ دوری از خشم و عصبانیت برای ما مزایای دیگری نیز دارد.‏ خشم می‌تواند مشکلاتی همچون فشار خون بالا یا اختلالات تنفسی در ما ایجاد کند.‏ همچنین ممکن است به لوزالمعده و کبد ما آسیب رساند یا مشکلات گوارشی برایمان ایجاد کند.‏ از آنجا که شخص خشمگین قادر نیست به‌درستی فکر کند،‏ شاید هنگام عصبانیت حرفی بزند یا کاری کند که دیگران را برنجاند و برای مدتی دچار افسردگی شود.‏ در مقابل،‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «دلِ آرام به بدن حیات می‌بخشد.‏» (‏امث ۱۴:‏۳۰‏)‏ حال،‏ اگر از کسی رنجیده‌ایم چه باید بکنیم و چطور می‌توانیم صلح را با هم‌ایمانانمان حفظ کنیم؟‏ به‌کارگیری پند حکیمانهٔ کتاب مقدّس به ما کمک خواهد کرد.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۰ ¶۱۴،‏ ۱۵

داوود نگفت که خودش هیچ گاه نخواهد مرد و به قبر یا هاویه نخواهد رفت.‏ کلام خدا به روشنی نشان می‌دهد که داوود پیر شد و مرد.‏ او بعد از مرگ «با پدران خود آرمید و او را در شهر داوود به خاک سپردند.‏» (‏۱پاد ۲:‏۱،‏ ۱۰‏)‏ پس مزمور ۱۶:‏۱۰ در مورد چه کسی صحبت می‌کند؟‏ چند هفته پس از مرگ و رستاخیز عیسی،‏ پِطرُس با هزاران یهودی و کسانی که تازه به مسیحیت گرویده بودند صحبت می‌کرد.‏ (‏اعما ۲:‏۲۹-‏۳۲‏)‏ او به آنان یادآوری کرد که داوود درگذشت و در مقبره‌اش دفن شد و شنوندگانش این را می‌دانستند.‏ او همچنین به آنان گفت که داوود «آینده را از پیش دید و در مورد رستاخیز مسیح گفت.‏» در گزارش کتاب مقدّس نیامده است که کسی از مخاطبان پِطرُس با این گفتهٔ او مخالفتی کرده باشد.‏ پِطرُس با نقل مزمور ۱۱۰:‏۱ به گفتهٔ خود استحکام بخشید.‏ (‏اعما ۲:‏۳۳-‏۳۶‏)‏ پِطرُس بسیاری را با استدلال متقاعد ساخت که عیسی «سَرور و مسیح» است.‏ مردم دریافتند که پیشگویی مزمور ۱۶:‏۱۰ با رستاخیز عیسی به تحقق پیوست.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۲

هیئت اداره‌کننده امین و داناست.‏ این برادران همواره در دعاهای خود از یَهُوَه می‌خواهند که به آنان حکمتی بخشد تا به بهترین شکل از اعانات استفاده کنند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ بدین منظور،‏ آنان با تصمیماتی حکیمانه،‏ برای استفاده از اعانات برنامه‌ریزی می‌کنند.‏ (‏لو ۱۴:‏۲۸‏)‏ پولُس رسول برای کمک به برادران نیازمند یهودیه،‏ کمک‌های مالی جمع‌آوری کرد.‏ سپس اطمینان حاصل کرد تا مردانی که این اعانات را به یهودیه می‌برند ‹نه تنها در نظر یَهُوَه،‏ بلکه همچنین در نظر مردم،‏ در همهٔ امور صادقانه عمل کنند.‏› (‏۲قر ۸:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ امروزه نیز سازمان یَهُوَه همچون عِزرا و پولُس با احتیاط فراوان و به طور سازماندهی‌شده از اعانات استفاده می‌کند.‏ (‏عز ۸:‏۲۴-‏۳۳‏)‏ طی سال‌های اخیر،‏ تغییرات زیادی در سازمان رخ داده و پروژه‌های جدیدی آغاز گشته است.‏ از این رو،‏ سازمان یَهُوَه با ساده‌تر کردن فعالیت‌ها و کاهش هزینه‌ها همواره سعی می‌کند تا به بهترین شکل از اعانات سخاوتمندانهٔ شما استفاده کند.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۲،‏ ۱۳

محبت و مهربانی به ما کمک می‌کند که یکدیگر را ببخشیم.‏ برای مثال،‏ زمانی که سخنان یا اعمال هم‌ایمانی ما را می‌رنجاند،‏ باید به مواقعی فکر کنیم که خودمان نیز با سخنان و اعمالمان دیگران را رنجاندیم،‏ اما آنان ما را بخشیدند.‏ به‌راستی که از محبت و مهربانی آنان قدردان هستیم!‏ (‏جا ۷:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ ما به‌خصوص از لطف و محبت عیسی مسیح بسیار قدردانیم که پرستندگان حقیقی را متحد ساخته است.‏ همهٔ ما یَهُوَه را می‌پرستیم،‏ او را دوست داریم،‏ یک پیام را موعظه می‌کنیم و با مشکلات مشابهی روبرو می‌شویم.‏ اگر با محبت و مهربانی یکدیگر را ببخشیم،‏ می‌توانیم بر اتحاد مسیحی‌مان بیفزاییم و چشم‌انتظار جایزه یعنی زندگی ابدی باشیم.‏ نمونه‌های هشداردهنده در کتاب مقدّس به ما یادآوری می‌کند که حسادت می‌تواند ما را از رسیدن به جایزه محروم سازد.‏ برای مثال،‏ قائن به برادرش هابیل حسادت ورزید و او را کشت.‏ قورَح،‏ داتان و اَبیرام به موسی حسادت ورزیدند و با او مخالفت کردند.‏ شاؤل پادشاه نیز به دلیل موفقیت داوود به او حسادت ورزید و سعی کرد او را بکشد.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۹،‏ ۱۰

زمانی که پیران جماعت کمیتهٔ قضایی تشکیل می‌دهند باید به‌دقت تشخیص دهند که آیا شخصی که مرتکب گناهی جدّی شده،‏ پشیمان است یا خیر.‏ تشخیص این موضوع همیشه آسان نیست و بستگی به طرز فکر،‏ تمایلات و نیات قلبی شخص دارد.‏ (‏مکا ۳:‏۳‏)‏ اگر شخص گناهکار می‌خواهد مورد رحمت قرار گیرد باید ابراز پشیمانی کند و از ته دل توبه کند.‏ پیران جماعت نمی‌توانند همچون یَهُوَه خدا و عیسی دل افراد را ببینند.‏ اگر شما پیر جماعت هستید چطور تشخیص می‌دهید که توبهٔ شخص،‏ واقعی و از صمیم دل است؟‏ در ابتدا باید برای دریافت حکمت و قدرت تشخیص دعا کنید.‏ (‏۱پاد ۳:‏۹‏)‏ سپس کلام خدا و نشریات سازمان را مطالعه کنید تا بتوانید «اندوه خداپسندانه» یا توبهٔ واقعی را از «اندوهی که خاص این دنیاست» تشخیص دهید.‏ (‏۲قر ۷:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ توجه کنید که کتاب مقدّس افراد توبه‌کار و آنانی را که توبه نمی‌کنند چگونه توصیف کرده یا چگونه احساسات،‏ طرز فکر و اعمال آنان را شرح داده است.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۶،‏ ۱۷

گاهی اوقات فیلم‌ها،‏ برنامه‌های تلویزیونی و کتاب‌ها چنین رفتاری را کاملاً معمول و طبیعی جلوه می‌دهند.‏ اما اطاعت نکردن از والدین در واقع به ثبات خانواده که مهم‌ترین نهاد جامعه است صدمه می‌زند.‏ انسان‌ها سال‌ها پیش به حقیقت این امر پی برده‌اند.‏ جالب است که در یونان باستان،‏ اگر کسی والدینش را کتک می‌زد،‏ تمام امتیازاتی را که یک شهروند داشت از دست می‌داد.‏ در قوانین روم باستان نیز کتک زدن پدر،‏ مانند قتل،‏ جرمی سنگین محسوب می‌شد.‏ هم بخش عبری و هم بخش یونانی کتاب مقدّس فرزندان را ترغیب می‌کند که به والدین خود احترام بگذارند.‏ (‏خرو ۲۰:‏۱۲؛‏ افس ۶:‏۱-‏۳‏)‏ فرزندان می‌توانند به محبت‌ها و کارهای خوبی که والدینشان برای آنان انجام داده‌اند فکر کنند،‏ بابت آن قدردان باشند و مطیع والدینشان بمانند.‏ به این شکل خود را از تأثیر روحیهٔ نامطیع دنیا محفوظ نگاه می‌دارند.‏ آنان باید درک کنند که یَهُوَه خدا،‏ پدر همهٔ ما،‏ از فرزندان انتظار دارد که به والدینشان احترام بگذارند.‏ اگر فرزندان چنین کنند و جلوی دیگران چیزهای منفی دربارهٔ والدینشان نگویند،‏ الگوی خوبی برای جوانان دیگر نیز خواهند بود.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۹ ¶۸،‏ ۹

امروزه مسیحی‌ای که مرتکب گناه جدّی شده است،‏ باید از پیران مسیحی کمک بطلبد تا از لحاظ روحانی بهبود یابد.‏ چرا این کار اهمیت دارد؟‏ نخست،‏ همان طور که در کتاب مقدّس آمده،‏ یَهُوَه است که مسئولیت رسیدگی به گناهی جدّی را به پیران مسیحی داده است.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ دوم این که این تدارک،‏ شخص توبه‌کار را مصمم می‌سازد که در پناه یَهُوَه بماند و از عادت به گناه بپرهیزد.‏ (‏غلا ۶:‏۱؛‏ عبر ۱۲:‏۱۱‏)‏ سوم این که پیران مسئولیت دارند و آموزش دیده‌اند که فرد توبه‌کار را قوّت‌قلب دهند و از رنج و ناراحتی او بکاهند.‏ یَهُوَه این مردان را «سرپناهی در برابر توفان» خوانده است.‏ (‏اشع ۳۲:‏۲‏)‏ آیا موافق نیستید که چنین تدارکی حقیقتاً نشانگر رحمت خداست؟‏ بسیاری از خادمان خدا از درخواست کمک از پیران و از کمکی که دریافت کرده‌اند،‏ آرامش فراوان یافته‌اند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۰ ¶۸،‏ ۹

حتی اگر برایتان سخت است،‏ نباید در مواقع غیرضروری با عضو خانواده‌تان که از جماعت اخراج شده است در ارتباط باشید؛‏ حال چه از طریق تلفن،‏ پیامک،‏ نامه،‏ ایمیل و چه در شبکه‌های اجتماعی.‏ با وجود این،‏ امیدتان را از دست ندهید.‏ محبت «همواره امیدوار است.‏» پس ما باید همواره امیدوار باشیم که عزیزمان به سوی یَهُوَه بازگردد.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۷‏)‏ اگر می‌بینید که شخص خطاکار تلاش می‌کند طرز فکرش را اصلاح کند،‏ برای او دعا کنید که با مطالعهٔ کتاب مقدّس قوّت یابد و به درخواست یَهُوَه پاسخ دهد که گفته است:‏ «نزد من بازگرد.‏» (‏اشع ۴۴:‏۲۲‏)‏ عیسی گفت که باید او را بیش از هر انسان دیگری دوست داشته باشیم.‏ او اطمینان داشت که شاگردانش با وجود مخالفت‌های خانوادگی شجاع بوده و به او وفادار می‌مانند.‏ اگر شما نیز با مخالفت خانواده‌تان روبرو هستید،‏ به یَهُوَه خدا توکل کنید.‏ او به شما کمک خواهد کرد که با مشکلاتتان مقابله کنید.‏ (‏اشع ۴۱:‏۱۰،‏ ۱۳‏)‏ آگاهی از این که یَهُوَه خدا و عیسی مسیح از شما خشنود هستند و وفاداری شما را پاداش خواهند داد،‏ باعث شادی شما می‌شود.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۶ ¶۱۹-‏۲۱

وقتی می‌بینیم که مردم به دلیل بیماری یا کهولت سن در رنج و عذاب هستند،‏ حس دلسوزی‌مان برانگیخته می‌شود.‏ ما در انتظار روزی هستیم که بیماری و پیری ریشه‌کن شود،‏ به همین دلیل برای آمدن پادشاهی خدا دعا می‌کنیم.‏ اما تا آن زمان می‌خواهیم تا جای ممکن به بیماران و سالمندان کمک کنیم.‏ نویسنده‌ای که مادرش آلزایمر دارد نوشت که یک روز مادرش لباس‌های خود را کثیف کرد.‏ هنگامی که می‌خواست لباس‌هایش را تمیز کند،‏ زنگ خانه به صدا درآمد.‏ دو خانم شاهد یَهُوَه که مرتباً به دیدن او می‌آمدند پشت در بودند.‏ آن دو خواهر پرسیدند که آیا کمکی از دستشان برمی‌آید؟‏ خانم مسن جواب داد:‏ «واقعاً شرمنده‌ام،‏ اما به کمک نیاز دارم!‏» آن دو خواهر برای تمیزکاری به او کمک کردند.‏ سپس چای آماده کردند و کمی آنجا ماندند تا با آن خانم صحبت کنند.‏ پسر آن خانم که از کمک‌های آن دو خواهر بسیار قدردان بود گفت:‏ «شاهدان یَهُوَه به آنچه موعظه می‌کنند،‏ واقعاً عمل می‌کنند.‏» آیا حس دلسوزی نسبت به بیماران و سالمندان شما را بر آن نمی‌دارد که تا آنجا که می‌توانید به آنان کمک کنید؟‏—‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۹ ¶۵؛‏ ص ۱۲ ¶۱۴

ما باید همواره مشتاق باشیم که به دیگران محبت نشان دهیم،‏ حتی اگر کسی آن را نبیند یا از آن مطلع نشود.‏ (‏مت ۶:‏۱-‏۴‏)‏ همچنین باید در احترام گذاشتن به دیگران پیشقدم شوید.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۰‏)‏ عیسی مسیح پای شاگردانش را شست و به این شکل برای آنان احترام قائل شد.‏ (‏یو ۱۳:‏۳-‏۵،‏ ۱۲-‏۱۵‏)‏ ما نیز باید تلاش کنیم که مانند عیسی فروتن باشیم و به دیگران خدمت کنیم.‏ حتی رسولان عیسی نیز در ابتدا این موضوع را کاملاً درک نمی‌کردند،‏ تا این که روح‌القدس را دریافت کردند.‏ (‏یو ۱۳:‏۷‏)‏ ما زمانی می‌توانیم به دیگران احترام بگذاریم که خود را برتر از آنان ندانیم.‏ برای مثال،‏ نباید بیش از حد به تحصیلات،‏ دارایی یا اختیاراتمان در سازمان یَهُوَه فکر کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۳‏)‏ هنگامی که شخصی مورد تحسین قرار می‌گیرد،‏ به جای این که به او حسادت کنیم باید همراه او شادی کنیم؛‏ حتی اگر خود را نیز لایق تحسین بدانیم.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۹ ¶۹،‏ ۱۰

بسیاری به این نتیجه رسیده‌اند که استفاده از کلام خدا در موعظه روی مردم تأثیر زیادی می‌گذارد.‏ تجربهٔ برادری را در نظر بگیرید.‏ او به طور مرتب به بازدید مردی سالمند می‌رفت که مجلّات ما را به مدت چند سال می‌خواند.‏ آن برادر یک روز تصمیم گرفت به جای این که فقط مجلّهٔ برج دیده‌بانی را عرضه کند،‏ یکی از آیات آن مجلّه را از کتاب مقدّس برای آن مرد بخواند.‏ او دوم قُرِنتیان ۱:‏۳،‏ ۴ را خواند که می‌گوید:‏ «پدر رحمت‌ها و خدای همه گونه دلگرمی‌ها.‏ اوست که در تمام سختی‌هایمان به ما دلگرمی می‌بخشد.‏» آن مرد شدیداً تحت تأثیر آن جملات قرار گرفت و از آن برادر خواست که دوباره آیه را بخواند.‏ سپس گفت که او و خانمش واقعاً به تسلّی و دلگرمی نیاز داشتند.‏ از آن روز به بعد او علاقه‌مند شد که بیشتر در مورد کتاب مقدّس یاد بگیرد.‏ به راستی که استفاده از کلام خدا در خدمت موعظه بسیار مؤثر است.‏—‏اعما ۱۹:‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۶ ¶۹،‏ ۱۰

بدون شک ادعای شیطان باعث شد که فرشتگان وفادار خدا برآشفته و خشمگین شوند.‏ اما یَهُوَه عجولانه عمل نکرد.‏ واکنش او بسیار معقول و مناسب بود.‏ او در مقابل نافرمانی شیطان خشمگین نشد و کاملاً عادلانه عمل کرد.‏ (‏خرو ۳۴:‏۶؛‏ ایو ۲:‏۲-‏۶‏)‏ چرا یَهُوَه این چنین عمل کرد و اجازه داد مدت زمانی بگذرد؟‏ زیرا نمی‌خواهد هیچ انسانی از بین برود،‏ بلکه «می‌خواهد همگان فرصت توبه یابند.‏» (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ از خویشتنداری یَهُوَه می‌آموزیم که باید سخنان و قدم‌هایمان را به خوبی بسنجیم.‏ بنابراین برای این که بتوانید حکیمانه عمل کنید،‏ هیچ گاه عجولانه تصمیم نگیرید.‏ اگر می‌خواهید سخنان و اعمالتان شایسته و بجا باشد،‏ از یَهُوَه خدا درخواست حکمت کنید.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۳‏)‏ هنگامی که هیجان‌زده یا عصبانی هستید،‏ ممکن است از روی احساس تصمیم بگیرید.‏ متأسفانه بسیاری از ما به دلیل سخنان و رفتار عجولانه‌مان بعدها پشیمان شده‌ایم!‏—‏امث ۱۴:‏۲۹؛‏ ۱۵:‏۲۸؛‏ ۱۹:‏۲‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۴ ¶۶،‏ ۷

آیا با این تاج‌گذاری،‏ یِهوشَع که کاهن اعظم بود پادشاه شد؟‏ خیر.‏ او از خاندان سلطنتی داوود نبود و به این دلیل صلاحیت پادشاه شدن را نداشت.‏ تاج‌گذاری او نمادی بود از تاج‌گذاری کسی که در آینده پادشاه و کاهن ابدی می‌شد.‏ آن شخص «شاخه» نامیده شده است و آیات کتاب مقدّس به ما نشان می‌دهد که شاخه همان عیسی مسیح است.‏ (‏اشع ۱۱:‏۱؛‏ مت ۲:‏۲۳‏،‏ پاورقی)‏ عیسی هم پادشاه و هم کاهن اعظم است.‏ او فرماندهٔ لشکر آسمانی یَهُوَه خداست و سخت تلاش می‌کند که در این دنیای آشفته و پر از خشونت برای قوم خدا امنیت ایجاد کند.‏ (‏ار ۲۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ در آیندهٔ بسیار نزدیک،‏ عیسی مسیح برای پشتیبانی از حکمرانی خدا و دفاع از قوم او خواهد برخاست و همهٔ ملت‌ها را شکست خواهد داد.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۲-‏۱۴؛‏ ۱۹:‏۱۱،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏)‏ اما عیسی مسیح یا همان شاخه باید پیش از فرارسیدن آن روز کار بزرگی را به پایان برساند.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۲-‏۱۴

اگر لباس‌هایتان کثیف شود یا بوی بدی بگیرد چه می‌کنید؟‏ مسلّماً آن‌ها را هرچه سریع‌تر از تن درمی‌آورید.‏ به طور مشابه باید هر چه سریع‌تر از فرمان یَهُوَه اطاعت کنیم و شخصیت کهنه را از تن درآوریم،‏ یعنی عاداتی را که با شخصیت یَهُوَه هماهنگ نیست کنار بگذاریم.‏ می‌خواهیم راهنمایی پولُس رسول به مسیحیان را به گوش گیریم که گفت:‏ «باید همهٔ این‌ها را از خود دور کنید.‏» یک نمونه از این اعمال گناه‌آلود که پولُس به آن اشاره کرد،‏ اعمال نامشروع جنسی است.‏ (‏کول ۳:‏۵-‏۹‏)‏ عبارت «اعمال نامشروع جنسی» در زبان اصلی کتاب مقدّس،‏ شامل همجنسگرایی و یا رابطهٔ جنسی بین دو شخص می‌شود که قانوناً ازدواج نکرده‌اند.‏ پولُس رسول به هم‌ایمانانش گفت که ‹تمایلات خود را برای اعمال نامشروع جنسی بکُشید.‏› سخنان پولُس نشان می‌دهد که ریشه‌کن ساختن این تمایلات از دل،‏ مستلزم تلاش فراوان و ارادهٔ قوی است.‏ با این حال می‌توان در جنگ با این تمایلات پیروز شد.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۸ ¶۵،‏ ۶

وضعیت دنیای امروز همچون وضعیت دوران میکاه نبی است.‏ او در زمان سلطنت آحاز پادشاه زندگی می‌کرد؛‏ زمانی که همه گونه فساد در بین مردم رواج داشت و مردم «در شرارت‌ورزی چیره‌دست» شده بودند.‏ (‏میکا ۷:‏۱-‏۳‏)‏ میکاه می‌دانست که قادر نیست به تنهایی شرایط را عوض کند.‏ اگر ما نیز همچون میکاه ایمانی قوی داشته باشیم،‏ با میل و رغبت منتظر خواهیم ماند تا یَهُوَه وارد عمل شود.‏ شرایط ما همچون یک زندانی نیست که هیچ امیدی به آینده ندارد و تنها کاری که از دستش برمی‌آید این است که در سلولش منتظر بماند تا حکمش اجرا شود.‏ به راستی که شرایط ما کاملاً متفاوت است!‏ ما می‌خواهیم صبورانه منتظر یَهُوَه بمانیم،‏ زیرا می‌دانیم که او وعده‌اش را در مناسب‌ترین زمان به انجام خواهد رساند و به ما زندگی ابدی خواهد داد.‏ پس ‹در همه حال با بردباری و شادی پایداری می‌کنیم.‏› (‏کول ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ اما اگر مرتباً گله و شکایت کنیم که چرا یَهُوَه زودتر وارد عمل نمی‌شود،‏ باعث ناخوشنودی او می‌شویم.‏—‏کول ۳:‏۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۴ ¶۶،‏ ۷

چگونه می‌توانیم از یَهُوَه کمک دریافت کنیم؟‏ ما باید رابطه‌مان را با او قوی کنیم و برای این کار نیاز است که فروتنی را در خود پرورش دهیم.‏ (‏صف ۲:‏۳‏)‏ اشخاص فروتن به یَهُوَه اعتماد دارند و برای پایان دادن به بی‌عدالتی‌ها و درد و رنج منتظر او می‌مانند.‏ یَهُوَه از چنین اشخاصی خشنود است.‏ البته یَهُوَه خدا با شریران همچون فروتنان عمل نمی‌کند،‏ بلکه آنان را «بر زمین می‌افکند.‏» (‏مز ۱۴۷:‏۶ب‏)‏ مسلّماً هیچ یک از ما نمی‌خواهد چنین اتفاقی برای او بیفتد.‏ اگر می‌خواهیم محبت خدا شامل حال ما شود،‏ باید از آنچه او نفرت دارد نفرت داشته باشیم.‏ (‏مز ۹۷:‏۱۰‏)‏ برای مثال باید از اعمال نامشروع جنسی تنفر داشته باشیم.‏ بنابراین باید از هرزه‌نگاری یا هر چیز دیگری که باعث می‌شود مرتکب این اعمال نادرست شویم،‏ دوری کنیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۳۷؛‏ مت ۵:‏۲۸‏)‏ برای انجام این کار باید سخت با تمایلات نادرست جنگید.‏ مطمئناً چنین تلاشی بسیار پرارزش است،‏ چون برکت یَهُوَه خدا شامل حال ما می‌شود.‏ ما نمی‌توانیم با قدرت خود در این جنگ پیروز شویم و باید به یَهُوَه خدا توکل کنیم.‏ ما باید در دعا از یَهُوَه التماس کنیم تا به ما کمک کند.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۱-‏۱۳

با استفاده از دارایی‌مان برای حمایت از فعالیت موعظه می‌توانیم به دیگران کمک کنیم،‏ حتی اگر قادر نباشیم به خدمت تمام‌وقت بپردازیم یا به جایی که نیاز به مبشّر است نقل‌مکان کنیم.‏ اعانه‌های داوطلبانهٔ ما در زمینه‌های مختلفی به کار می‌رود؛‏ برای مثال،‏ چاپ و توزیع نشریات و حمایت از فعالیت موعظه در مناطق فقیرنشین دنیا که رشد روحانی چشمگیری دارد.‏ در کشورهایی همچون کنگو،‏ ماداگاسکار و روآندا برادران برای سال‌ها باید انتخاب می‌کردند که یا خوراک خانواده را تأمین کنند یا نسخه‌هایی از کتاب مقدّس تهیه کنند؛‏ گاهی اوقات قیمت کتاب مقدّس معادل درآمد هفتگی یا ماهیانهٔ آنان بود.‏ سازمان یَهُوَه با استفاده از اعانات و با برقراری «مساوات» قادر بوده است هزینه‌های ترجمه و پخش کتاب مقدّس را تأمین کند؛‏ طوری که اعضای خانواده‌ها و همچنین اشخاص علاقه‌مند بتوانند نسخهٔ شخصی خود را داشته باشند.‏—‏۲قر ۸:‏۱۳-‏۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۹ ¶۱۱

چرا تعمّق بر سرگذشت ایّوب باعث تسلّی و دلگرمی ما می‌شود؟‏ زیرا این گزارش نشان می‌دهد که سختی‌ها هرگز نشانهٔ ناخشنودی یَهُوَه خدا از ما نیست،‏ بلکه این امکان را برای ما فراهم می‌کند که حمایت‌مان را از حکمرانی خدا نشان دهیم.‏ پایداری ما در سختی‌ها سبب می‌شود که «مورد تأیید خدا قرار گیریم» و امیدمان را مستحکم می‌سازد.‏ (‏روم ۵:‏۳-‏۵‏)‏ کتاب ایّوب نشان می‌دهد که «یَهُوَه بسیار مهربان و رحیم است.‏» (‏یعقو ۵:‏۱۱‏)‏ اگر از حکمرانی او جانبداری کنیم،‏ او به ما پاداش خواهد داد.‏ دانستن این موضوع به ما کمک می‌کند که ‹در همه حال با بردباری و شادی پایداری کنیم.‏› (‏کول ۱:‏۱۱‏)‏ البته راحت نیست که همواره بر حق بودن حکمرانی خدا را مد نظر داشته باشیم.‏ از این رو،‏ وقتی که در شرایط سخت قرار می‌گیریم،‏ لازم است که اهمیت پشتیبانی از حکمرانی خدا را به طور مرتب به خود یادآوری کنیم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۶ ¶۱۵،‏ ۱۶

امروزه بسیاری از مردم به دنبال این هستند که لباس‌های مد روز و آخرین مدل دستگاه‌های الکترونیکی را داشته باشند.‏ بنابراین هر شخص مسیحی باید مرتباً خود را محک بزند و از خود چنین سؤالاتی بپرسد:‏ ‹آیا وقتم را بیشتر صرف جستجو و فکر کردن دربارهٔ آخرین مدل ماشین و لباس می‌کنم و وقت کمتری دارم تا خود را برای جلسات آماده کنم؟‏ آیا آنقدر درگیر امور روزمرهٔ زندگی شده‌ام که وقت کمتری برای مطالعهٔ کتاب مقدّس و دعا کردن دارم؟‏› اگر متوجه شویم که عشق به مادیات در ما بیش از عشق به مسیح شده است،‏ باید به سخنان عیسی مسیح که در آیهٔ روز آمده است توجه کنیم.‏ عیسی مسیح گفت:‏ «هیچ کس نمی‌تواند به دو ارباب خدمت کند.‏» (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ غیر ممکن است که بتوانیم هم یَهُوَه را به بهترین شکل خدمت کنیم و هم به دنبال مادیات باشیم.‏ ما انسان‌های ناکامل باید تمام تلاش خود را بکنیم تا با «امیال نفسانی» خود بجنگیم که شامل مادی‌گرایی نیز می‌شود.‏—‏افس ۲:‏۳‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۵،‏ ۱۶

با این که ما انسان‌ها ناکامل و مانند ظروف خاکی هستیم،‏ پیامی که موعظه می‌کنیم می‌تواند به زندگی ابدی بینجامد؛‏ هم برای ما و هم برای آنانی که پیام ما را می‌پذیرند.‏ عشق و علاقهٔ پولُس به خدمت موعظه او را برانگیخت که همواره در کار شاگردسازی تلاش کند.‏ (‏روم ۱:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۲تیمو ۴:‏۲‏)‏ همین عشق و علاقه بود که او را قادر ساخت مخالفت‌های بسیار را تحمّل کند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۲‏)‏ ما چگونه می‌توانیم چنین عشق و علاقه‌ای به خدمت موعظه داشته باشیم؟‏ یک راه که پولُس رسول نشان داد برای خدمت موعظه ارزش بسیار قائل است،‏ هوشیاری او در رساندن خبر خوش به دیگران بود.‏ ما نیز مانند رسولان و مسیحیان قرن اول به موعظهٔ غیررسمی،‏ موعظه در اماکن عمومی و موعظهٔ خانه‌به‌خانه می‌پردازیم.‏ (‏اعما ۵:‏۴۲؛‏ ۲۰:‏۲۰‏)‏ همچنین به دنبال راه‌هایی هستیم که در حد توانمان خدمت خود را افزایش دهیم؛‏ برای مثال پیشگام یا پیشگام کمکی شویم یا زبان دیگری بیاموزیم و در منطقه‌ای دیگر در کشورمان یا حتی در کشوری دیگر خدمت کنیم.‏—‏اعما ۱۶:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۸،‏ ۹

بیشتر شرارتی که در این دنیا روی می‌دهد نتیجهٔ اعمال سازمان‌هاست،‏ نه لزوماً اشخاصی خاص.‏ سازمان‌های مذهبی میلیون‌ها انسان را با تعالیم نادرست گمراه کرده‌اند،‏ تعالیمی در خصوص ماهیت خدا،‏ اعتماد به کتاب مقدّس،‏ آیندهٔ زمین و انسان‌ها و موضوعات بسیار دیگر.‏ حکومت‌ها نیز عامل بروز جنگ‌ها،‏ خشونت‌های قومی و نژادی بوده‌اند،‏ به فقرا و افراد بی‌دفاع ظلم کرده‌اند و رشوه‌خواری،‏ فساد و تبعیض را رواج داده‌اند.‏ شرکت‌های طمّاع نیز برای ثروتمند ساختن گروهی کوچک محیط‌زیست را آلوده می‌کنند،‏ منابع طبیعی را از بین می‌برند و از مصرف‌کنندگان زودباور بهره‌کشی می‌کنند.‏ کلام خدا پیشگویی می‌کند که این حکومت‌ها و سازمان‌های کوه‌مانندشان و تمام کسانی که بر ضدّ حکومت خدا هستند از بنیاد متزلزل و نابود خواهد شد.‏—‏ار ۲۵:‏۳۱-‏۳۳‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۱ ¶۷،‏ ۸

یَهُوَه خدا «آزمایندهٔ دلها» آن گونه که انصاف بود به اَخاب رحم کرد و تا حدّی او را بخشید.‏ (‏امث ۱۷:‏۳‏)‏ این داوری بر آنان که از جنایت اَخاب آگاه بودند،‏ چه تأثیری گذاشت؟‏ به نظر می‌رسید که این پیام بر خلاف آنچه بود که یَهُوَه خدا پیش‌تر گفته بود.‏ از این رو می‌توانست ایمان خویشان و دوستان نابوت را تحت آزمایش قرار دهد.‏ تواضع و اطمینان به این که یَهُوَه خدایشان هیچ گاه ناعادلانه عمل نمی‌کند،‏ می‌توانست موجب شود که همچنان با وفاداری یَهُوَه خدا را پرستش کنند.‏ (‏تث ۳۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ زمانی که یَهُوَه خدا درستکاران را رستاخیز دهد نابوت،‏ پسران و خانوادهٔ او از عدالت واقعی و کامل بهره خواهند برد.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ شخص متواضع همواره به یاد دارد که «خدا هر عمل و هر امرِ مخفی را،‏ چه نیک و چه بد،‏ به محاکمه خواهد آورد.‏» (‏جا ۱۲:‏۱۴‏)‏ آری،‏ در خصوص داوری،‏ یَهُوَه خدا حقایقی را در نظر می‌گیرد که ما از آن آگاه نیستیم.‏ پس تواضع به ما کمک می‌کند که ایمانمان را به یَهُوَه خدا از دست ندهیم.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۴ ¶۸،‏ ۹

به دلیل وضعیت وخیم دنیا،‏ بسیاری از هم‌ایمانان ما پناهنده شده‌اند.‏ چنین تغییری می‌تواند برای آنان بسیار دشوار باشد.‏ تصوّرش را بکنید که آنان نه تنها باید زبانی جدید یاد بگیرید،‏ بلکه باید همزمان خود را با قوانین و رسوم جدید در آن کشور تطبیق دهند؛‏ قوانینی همچون پرداخت مالیات یا قبض‌ها،‏ قوانین مدارس و تربیت فرزندان،‏ وقت‌شناسی و طرز رفتار با دیگران.‏ آیا می‌توانید برای یاری رساندن به برادران و خواهرانی که با چنین مشکلاتی روبرویند،‏ صبور باشید و محترمانه با آنان رفتار کنید؟‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ علاوه بر این،‏ مقامات دولتی گاه وضعیت را چنان برای پناهندگان هم‌ایمان سخت می‌کنند که شرکت در فعالیت‌های روحانی برایشان دشوار می‌شود.‏ برخی مؤسسات دولتی آنان را مجبور کرده‌اند تا شغلی را بپذیرند که مانع شرکت در جلسات جماعت می‌شود.‏ آنان را تهدید کرده‌اند که اگر شغل پیشنهادشده را نپذیرند،‏ حمایت‌ها و کمک‌های مالی را قطع می‌کنند و یا درخواست پناهندگی‌شان را نمی‌پذیرند.‏ برخی برادران و خواهران به دلیل ترس و درماندگی با چنین فشارهایی سازش کرده‌اند.‏ از این رو،‏ اگر هم‌ایمانانی به شهر یا کشورمان پناهنده شده‌اند،‏ لازم است که هر چه زودتر از آنان دیدن کنیم.‏ وقتی آنان توجه،‏ علاقه،‏ همدردی و کمک‌های ما را ببینند،‏ ایمانشان تقویت می‌شود.‏—‏امث ۱۲:‏۲۵‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۵ ¶۹،‏ ۱۰

عیسی مسیح در بخشی از نشان مرکب که در رابطه با «دوران پایانی نظام حاضر» بود،‏ چنین گفت:‏ «محبت اکثر مردم به سردی خواهد گرایید.‏» (‏مت ۲۴:‏۳‏)‏ یهودیان قرن اول میلادی که ادعا می‌کردند قوم خدا هستند،‏ اجازه دادند محبتشان به خدا سرد شود.‏ اما اکثر مسیحیان آن زمان همواره به ‹بشارت دادن دربارهٔ اینکه عیسی همان مسیح است› مشغول بودند و محبتشان را به خدا،‏ هم‌ایمانان خود و حتی کسانی که با آنان هم‌ایمان نبودند،‏ نشان دادند.‏ (‏اعما ۲:‏۴۴-‏۴۷؛‏ ۵:‏۴۲‏)‏ اما متأسفانه برخی مسیحیان قرن اول اجازه دادند که محبتشان به خدا سرد شود.‏ عیسی مسیح پس از رستاخیزش،‏ به مسیحیان اِفِسُس در قرن اول چنین گفت:‏ «با این حال،‏ این عیب را در تو می‌بینم که محبت نخستین خود را از دست داده‌ای.‏» (‏مکا ۲:‏۴‏)‏ چرا محبت آنان سرد شده بود؟‏ یک دلیل آن شاید این باشد که آنان تحت نفوذ دنیایی قرار داشتند که همه به فکر ارضای امیال نَفْسانی خود بودند.‏—‏افس ۲:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۷ ¶۱-‏۳

او مردی دلاور بود و دیگری زنی مطیع.‏ او رهبر و جنگاوری شجاع بود و دیگری زنی خانه‌دار و متواضع.‏ این دو که هستند؟‏ در اینجا سخن از یَفتاح و حَنّاست که هر دو پرستندهٔ یَهُوَه خدا بودند.‏ نقطهٔ مشترک دیگر آنان این بود که هر دو به یَهُوَه خدا نذر کرده بودند و به نذرشان پای‌بند و وفادار ماندند.‏ آنان امروزه برای مردان و زنانی که به یَهُوَه خدا نذر کرده‌اند،‏ نمونه‌ای فوق‌العاده‌اند.‏ در کتاب مقدّس واژهٔ نذر به معنی عهد و قولی جدّی به خداست.‏ برای مثال شخص برای انجام دادن کاری خاص،‏ اهدای قربانی،‏ دادن هدیه‌ای،‏ شروع به خدمتی خاص،‏ و یا پرهیز از چیزی با خدا عهد می‌بندد.‏ نذر،‏ داوطلبانه و به میل شخص انجام می‌شود و در چشم یَهُوَه مقدّس است و اَدای آن همچون پای‌بندی به سوگند بسیار اهمیت دارد،‏ چرا که سوگند نیز قولی است که شخص می‌دهد تا کاری را انجام دهد یا از آن پرهیز کند.‏ پیدا ۱۴:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ عبر ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۳ ¶۱،‏ ۲