کتاب شمارهٔ ۵۱ کُولُسیان

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ روم

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۰‏–‏۶۱ م.‏

دو مرد با پشت سر گذاشتن شهر اَفَسُس از طریق آسیای صغیر و در امتداد رود مندرس به سمت شرق حرکت کردند.‏ آنان با رسیدن به فَرِیجیّه جایی که رودخانهٔ لُیکوس منشعب می‌شود به سمت جنوب شرقی تغییر مسیر دادند تا رودخانه را در درّه‌ای احاطه شده بین کوه‌ها دنبال کنند.‏ پیش روی آنان منظرهٔ زیبایی از مراتع سرسبز و حاصلخیز و گلّه‌های بزرگ گوسفندان قرار داشت.‏ (‏منبع درآمد اصلی این ناحیه از محصول پشم تأمین می‌شد.‏a‏)‏ آن دو مسافر با پیشروی در امتداد درّه به سمت راست تغییر جهت دادند و به شهر ثروتمند لائودِکیه رفتند که مرکز زمامداری روم در آن ناحیه بود.‏ سمت چپ و آن سوی رودخانه می‌توانستند شهر هیراپولِس را ببینند که به علّت داشتن معابد و چشمه‌های آب گرم معروف بود.‏ در این دو شهر و همچنین در شهر کوچک کُولُسی که در ۱۶ کیلومتری بالای درّه قرار داشت جماعات مسیحی وجود داشتند.‏

^۲ شهر کُولُسی مقصد آن دو مسافر مسیحی بود.‏ یکی از آنان آنجا را می‌شناخت زیرا از اهالی شهر کُولُسی بود.‏ این شخص که اُنیسیمُس نام داشت و غلام بود نزد آقای خود که عضو جماعت بود برمی‌گشت.‏ همراه وی تیخیکُس مردی آزاد بود.‏ آن دو فرستادگان پولُس بودند و نامه‌ای با خود داشتند که خطاب به «مقدّسان در کُولُسی و برادران امین در مسیح» بود.‏ تا جایی که می‌دانیم پولُس هرگز از شهر کُولُسی دیدن نکرد.‏ جماعتی که در اصل متشکل از غیریهودیان بود ظاهراً به وسیلهٔ اِپَفْراس بنیاد شده بود که همراه آنان بسیار زحمت کشیده بود و اکنون با پولُس در روم به سر می‌برد.‏ —‏ کول ۱:‏۲،‏ ۷؛‏ ۴:‏۱۲‏.‏

^۳ پولُس همان طور که در ابتدا و انتهای رساله ذکر می‌کند نگارندهٔ آن است.‏ (‏۱:‏۱؛‏ ۴:‏۱۸‏)‏ کلمات پایانی او همچنین نشان می‌دهند که رساله را در زندان نوشته است.‏ نگارش رسالهٔ فوق در طول اوّلین حبس او در روم و در سال‌های بین ۵۹-‏۶۱ م.‏ بوده است.‏ این زمانی است که وی تعدادی رساله به منظور تشویق جماعات نوشت و رسالهٔ کُولُسیان به همراه رسالهٔ فِلیمون در همان زمان فرستاده شد.‏ (‏کول ۴:‏۷-‏۹؛‏ فلی ۱۰،‏ ۲۳‏)‏ به نظر می‌رسد که این رساله همزمان با رسالهٔ اَفَسُسیان نوشته شد زیرا بسیاری از مطالب و عبارات یکی هستند.‏

^۴ در صحّت رسالهٔ کُولُسیان هیچ دلیلی برای تردید وجود ندارد.‏ بودن آن همراه با دیگر رساله‌های پولُس در پاپیروس چستربیتی شمارهٔ ۲ (‏⁴⁶P)‏ حدود سال ۲۰۰ م.‏ نشان می‌دهد که مسیحیان اوّلیه آن را یکی از رساله‌های پولُس پذیرفته بودند.‏ صحّت رسالهٔ کُولُسیان با همان مراجعی تأیید می‌گردد که صحّت رساله‌های دیگر پولُس را تأیید کرده است.‏

^۵ چه مواردی باعث شد که پولُس رساله‌ای به کُولُسیان بنویسد؟‏ یک مورد این بود که اُنیسیمُس به شهر کُولُسی برمی‌گشت.‏ دیگر این که اخیراً اِپَفْراس به پولُس ملحق شده بود و شکی نیست که پولُس را از وضعیت کُولُسی آگاه کرده بود.‏ (‏کول ۱:‏۷،‏ ۸؛‏ ۴:‏۱۲‏)‏ خطر به خصوصی جماعت مسیحی آنجا را تهدید می‌کرد.‏ ادیان آن زمان رو به انحلال بودند و با مخلوط کردن بخشی از اصول و عقاید هر یک از آن‌ها دائماً مذاهب جدیدی به وجود می‌آمد.‏ فلسفه‌های کافرانه و انسانی همچون ریاضت،‏ ارتباط با ارواح و خرافات بت‌پرستانه با تعالیم یهودی همچون امتناع از خوردن برخی خوراک‌ها و نگه‌داشتن روزها همراه شده بودند و بعضی از اعضای جماعات را تحت تأثیر قرار می‌دادند.‏ ظاهراً به اندازهٔ کافی مشکلات وجود داشت که اِپَفْراس برای دیدن پولُس سفر طولانی به روم را متقبل شود.‏ اما با گزارش تشویق‌آمیز اِپَفْراس از محبت و استقامت جماعت کُولُسیان مشخص شد که اکثر آنان در خطر جدّی نبودند.‏ با شنیدن آن گزارش پولُس این رساله را به جماعت کُولُسیان نوشت.‏ در این رساله پولُس قویاً به دفاع از معرفت دقیق و پرستش پاک می‌پردازد و برتری خدادادی مسیح را در مقابل فلسفه‌های کافرانه،‏ پرستش فرشتگان و رسوم یهودی تأکید می‌کند.‏

چرا مفید است

^۱۲ می‌توانیم تصوّر کنیم که اخبار آمدن دو برادر از روم چقدر زود در بین برادران کُولُسی پخش شده بود.‏ آنان بسیار مشتاق بودند و احتمالاً در خانهٔ فِلیمون جمع شده بودند تا رسالهٔ پولُس را بشنوند.‏ (‏فلی ۲‏)‏ چه حقایق پرنشاطی در مورد مقام مسیح و نیاز به معرفت دقیق گفته شد!‏ به چه روشنی فلسفه‌های مردمی و رسوم یهودی برملا شد و صلح و کلام مسیح تجلیل گردید!‏ این رساله تغذیهٔ فکر و قلب برای تمامی اعضای جماعت یعنی سرپرستان،‏ شوهران،‏ زنان،‏ پدران،‏ فرزندان،‏ آقایان و غلامان بود.‏ مطمئناً پند خوبی برای فِلیمون و اُنیسیمُس بود چرا که آن‌ها دوباره به روابط آقا و غلامی بازگشتند.‏ واقعاً که چه راهنمایی عالی‌ای برای سرپرستان تا گلّه را با اصول صحیح هدایت کنند!‏ کلمات پولُس کُولُسیان را بسیار برانگیخت تا از داشتن افتخار خدمت به یَهُوَه با تمامی وجود سپاسگزار باشند!‏ پند سازندهٔ پولُس به کُولُسیان برای رهایی از بندگی افکار و اَعمال دنیوی،‏ نیز برای جماعات امروزه پیغامی زنده است.‏ —‏ کول ۱:‏۹-‏۱۱،‏ ۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۲:‏۸؛‏ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶،‏ ۱۸-‏۲۵؛‏ ۴:‏۱‏.‏

^۱۳ پندی عالی برای خادمان مسیحی در کُولُسیان ۴:‏۶ آمده است:‏ «گفتگوی شما همیشه با فیض باشد و اصلاح‌شده به نمک تا بدانید هر کس را چگونه جواب باید داد.‏» کلمات پرمهر حقیقت علاقهٔ اشخاص صادق را برمی‌انگیزاند و برای آن‌ها همیشه مفید خواهد بود.‏ همچنین،‏ دعای آگاهانهٔ فرد مسیحی که از قلبی قدردان ابراز می‌شود برکات بی‌شمار یَهُوَه را به همراه می‌آورد:‏ «در دعا مواظب باشید و در آن با شکرگزاری بیدار باشید.‏» معاشرت مسیحی چه شادی و طراوت بناکننده‌ای!‏ پولُس می‌گوید:‏ «یکدیگر را تعلیم و نصیحت کنید .‏ .‏ .‏ در دل‌های خود خدا را بسرایید.‏» (‏۴:‏۲؛‏ ۳:‏۱۶‏)‏ با بررسی رسالهٔ کُولُسیان تعلیمات باارزش دیگری را خواهیم یافت که بسیار مفید و عملی هستند.‏

^۱۴ این رساله در مورد نگه داشتن شریعت می‌گوید:‏ «این‌ها سایهٔ چیزهای آینده است،‏ لیکن بدن از آنِ مسیح است.‏» (‏۲:‏۱۷‏)‏ این مسیح است که در رسالهٔ کُولُسیان به طور برجسته مطرح می‌گردد.‏ این رساله که اغلب به امید باشکوه آسمانی اشاره می‌کند برای آنانی است که از آنِ مسیح هستند.‏ (‏۱:‏۵،‏ ۲۷؛‏ ۳:‏۴‏)‏ چنین کسانی باید شکرگزار باشند که پدر،‏ آنان را از ظلمت رهانیده و «به ملکوت پسر محبت خود منتقل» ساخته است.‏ بدین صورت آن‌ها مطیع کسی شده‌اند که «صورت خدای نادیده است،‏ نخست‌زادهٔ تمامی آفریدگان.‏ زیرا که در او همه چیز آفریده شد،‏ آنچه در آسمان و آنچه بر زمین است از چیزهای دیدنی و نادیدنی و تخت‌ها و سلطنت‌ها و ریاسات و قوّات.‏» این شخص شایسته است که در ملکوت خدا به عدالت حکمرانی کند.‏ به این دلیل پولُس به مسیحیان مسح‌شده هشدار می‌دهد:‏ «پس چون با مسیح برخیزانیده شدید،‏ آنچه را که در بالا است بطلبید در آنجایی که مسیح است،‏ به دست راست خدا نشسته.‏» —‏ ۱:‏۱۲-‏۱۶؛‏ ۳:‏۱‏.‏

‏[پاورقی]‏