کتاب شمارهٔ ۳۱ عُوبَدْیا

نگارنده:‏ عُوبَدْیا

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۰۷ ق.‏د.‏م.‏

۱.‏ چه چیزی نشان می‌دهد که پیام نبی از خود نبی پراهمیّت‌تر است؟‏

کتاب عُوبَدْیا کوتاه‌ترین کتاب در متون مقدّس عبرانی است و در ۲۱ آیه هم داوری خدا را که به ختم یک امّت منجر شد اعلام می‌نماید و هم پیروزی ملکوت خدا را پیشگویی می‌کند.‏ در مقدّمه بسادگی می‌گوید:‏ «رؤیای عُوبَدْیا.‏» از اینکه او کِی و کجا به دنیا آمد،‏ از کدام طایفه بود و دیگر جزئیات زندگی او صحبتی نشده است.‏ مسلّم است که هویّت نبی مهم‌ترین موضوع نیست چرا که عُوبَدْیا به حق می‌گوید که این پیام «از جانب خداوند»‏ است.‏

۲.‏ موضوع نبوّت عُوبَدْیا بر چه سرزمینی تمرکز می‌کند و چه چیزی به ساکنانش احساس امنیّت می‌داد؟‏

^۲ موضوع این گزارش بر امّت اَدوم متمرکز شده است.‏ زمین اَدوم از جنوب بحرالمیّت تا عَرَبَه امتداد دارد و به کوه سَعیر نیز مسمّیٰ است؛‏ زمینی است ناهموار با کوه‌های مرتفع و دره‌های عمیق.‏ در برخی نقاط،‏ ارتفاع قلّه‌ها در شرق عَرَبَه به ۱۷۰۰ متر می‌رسد.‏ ناحیهٔ تیمان برای حکمت و شهامت مردمش بخوبی شناخته‌شده بود.‏ جغرافیای زمین اَدوم با حفاظ‌های طبیعی به ساکنانش احساس امنیّت و غرور می‌داد.‏a

۳.‏ آیا اَدومیان رفتاری برادرانه نسبت به اسرائیل داشتند؟‏

^۳ اَدومیان از اعقاب عِیسُو،‏ برادر یعقوب،‏ بودند.‏ نام یعقوب به اسرائیل تغییر یافته بود و اَدومیان با اسرائیلیان بستگی نزدیک داشتند؛‏ به حدّی که با دید «برادر» انگاشته می‌شدند.‏ (‏ تث ۲۳:‏۷‏)‏ ولی رفتار اَدومیان چیزی غیر از رفتار برادرانه بود.‏ کمی قبل از ورود اسرائیلیان به سرزمین موعود،‏ موسی از مَلِک اَدوم درخواست عبور صلح‌آمیز از زمینش را کرد،‏ ولی اَدومیان با دشمنی درخواستشان را برآورده ننمودند و با سردی ممانعت خود را با اِعمال زور ابراز نمودند.‏ (‏ اعد ۲۰:‏۱۴-‏۲۱‏)‏ گر چه اَدومیان تحت سلطهٔ داود در آمده بودند،‏ بعدها با عَمّون و مُوْآب در زمان یَهُوشافات علیه یهودا توطئه چیدند،‏ بر ضدّ پسرش یَهُورام پادشاه شورش نمودند،‏ اختیار اسیران اسرائیلی غَزَّه و صور را به دست گرفتند و در روزگار آحاز پادشاه به یهودا حمله‌ور شدند و اسرای بیشتری گرفتند.‏ —‏ ۲ توا ۲۰:‏۱،‏ ۲،‏ ۲۲،‏ ۲۳؛‏ ۲ پاد ۸:‏۲۰-‏۲۲؛‏ عا ۱:‏۶،‏ ۹‏؛‏ ۲ توا ۲۸:‏۱۷.‏

۴.‏ الف)‏ ظاهراً چه رفتار انزجارآمیزی از جانب اَدومیان موجب محکومیّتشان توسط‍ عُوبَدْیا شد؟‏ ب)‏ بر اساس چه شواهدی می‌توان گفت که تاریخ نگارش این کتاب به احتمال زیاد سال ۶۰۷ ق.‏د.‏م.‏ است؟‏

^۴ این رابطهٔ خصومت‌آمیز در سال ۶۰۷ ق.‏د.‏م.‏ به اوج خود رسید یعنی وقتی که اورشلیم توسط لشکرهای بابل به نابودی کشیده شد.‏ اَدومیان با رضایت به تماشای نابودی نشستند و اشغالگران را تشویق می‌کردند تا جای ممکن همه چیز را نابود کنند.‏ آنان چنین بانگ می‌زدند:‏ «منهدم سازید،‏ تا بنیادش منهدم سازید!‏» (‏ مز ۱۳۷:‏۷‏)‏ وقتی بر سر غنایم به دست آمده قرعه انداخته شد،‏ اَدومیان جزو کسانی بودند که در آنها سهیم شدند.‏ وقتی یهودیان قصد فرار از کشور می‌کردند،‏ اَدومیان راه‌ها را می‌بستند و آنها را به دست دشمن می‌سپردند.‏ به نظر می‌رسد که به دلیل این رفتار خشونت‌آمیزِ آنها در زمان نابودی اورشلیم بود که محکومیّتشان توسط عُوبَدْیا اعلام شد و بدون شک از آنجا که اَعمال انزجارآمیزِ آنها هنوز در افکار تازه بود به رشتهٔ تحریر درآمد.‏ (‏ عو ۱۱،‏ ۱۴‏)‏ از آنجا که پنج سال پس از نابودی اورشلیم اَدوم توسط نَبُوکَدْنَصَّر محاصره و غارت شد،‏ این کتاب باید قبل از این تاریخ نوشته شده باشد؛‏ گمان می‌رود که به احتمال زیاد این کتاب در سال ۶۰۷ ق.‏د.‏م.‏ تحریر شده است.‏

۵.‏ الف)‏ چه چیزی ثابت می‌کند که گزارش عُوبَدْیا اصیل و حقیقت محض است؟‏ ب)‏ عُوبَدْیا چگونه صلاحیّت نبی واقعی را از خود نشان داد و چرا نامش فراخور اوست؟‏

^۵ نبوّت عُوبَدْیا بر ضدّ اَدوم کاملاً به تحقّق رسید.‏ در آخر این نبوّت چنین آمده است:‏ «خاندان عِیسُو کاه خواهند بود و در میان ایشان مشتعل شده،‏ ایشان را خواهد سوزانید و برای خاندان عِیسُو بقیّتی نخواهد ماند زیرا خداوند تکلّم نموده است.‏» (‏ آیهٔ ۱۸‏)‏ اَدوم با شمشیر زندگی کرد و با شمشیر نابود شد و هیچ نشانی از آن خاندان باقی نماند.‏ به این سبب گزارش عُوبَدْیا اصیل و حقیقت محض است.‏ عُوبَدْیا صلاحیّت یک نبی واقعی را داشت:‏ او با نام خداوند یَهُوَه صحبت می‌نمود،‏ نبوّت او یَهُوَه را تجلیل می‌کرد و همانطور که تاریخ نشان می‌دهد نبوّت او به واقعیّت پیوست.‏ ظاهراً معنی نام او «خادم یَهُوَه» می‌باشد.‏

چرا مفید است؟‏

۱۰.‏ چه نبوّت‌های دیگری نابودی اَدوم را پیشگویی نموده‌اند و چرا بررسی این نبوّت‌ها به همراه نبوّت‌های عُوبَدْیا برای ما مفید می‌باشد؟‏

^۱۰ یَهُوَه برای تضمین تحقّق پیام‌های داوری بر ضدّ اَدوم،‏ توسط انبیای دیگر نیز داوری‌های مشابهی را اعلان نمود.‏ در میان این داوری‌ها یوئیل ۳:‏۱۹؛‏ عاموس ۱:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ اِشَعْیا ۳۴:‏۵-‏۷؛‏ اِرْمیا ۴۹:‏۷-‏۲۲‏؛‏ و حِزْقِیال ۲۵:‏۱۲-‏۱۴؛‏ ۳۵:‏۲-‏۱۵ از نبوّت‌های برجسته می‌باشند.‏ ظاهراً اظهارات قبلی به اَعمال خصومت‌آمیزی در گذشته اشاره می‌نماید،‏ ولی حکمی که توسط عُوبَدْیا بر اَدوم وارد شد از قرار معلوم به دلیل رفتار غیر قابل بخشش آنها هنگامی که بابل اورشلیم را تحت اختیار خود در آورد می‌باشد.‏ با بررسی چگونه به انجام رسیدن مصیبت‌های پیشگویی‌شدهٔ اَدوم،‏ ایمان ما به قدرت یَهُوَه و نبوّت‌هایش افزایش می‌یابد.‏ به علاوه،‏ یقین حاصل نمودن از اینکه یَهُوَه مقاصد خود را همیشه به انجام می‌رساند،‏ اطمینانمان را به وی بنا می‌کند.‏ —‏ اشع ۴۶:‏۹-‏۱۱‏.‏

۱۱،‏ ۱۲.‏ الف)‏ ‹صلح‌اندیشان› اَدوم چگونه بر او غالب آمدند؟‏ ب)‏ برای اینکه اَدوم ‹تا به ابد منقطع شود› چه مراحلی را می‌بایست می‌گذراند؟‏

^۱۱ عُوبَدْیا در مورد اَدوم پیشگویی نمود که ‹همهٔ آنانی که با او هم عهد بودند و صلح‌اندیشانش› بر او غالب خواهند آمد.‏ (‏ عو ۷‏)‏ صلحی که بین بابل و اَدوم برقرار بود دوام نیاورد.‏ در قرن ششم ق.‏د.‏م.‏،‏ نیروهای بابلی تحت فرمان نَبونیدوس پادشاه بر اَدوم پیروز گشتند.‏b با وجود این،‏ یک قرن پس از اِشغال سرزمین اَدوم توسط نَبونیدوس،‏ اَدوم اطمینان داشت که قدرت خود را باز خواهد یافت و مَلاکی در باب ۱،‏ آیهٔ ۴ در این مورد چنین گزارش می‌دهد:‏ «چونکه اَدوم می‌گوید:‏ منهدم شده‌ایم امّا خواهیم برگشت و مخروبه‌ها را بنا خواهیم نمود.‏ یَهُوَه صبایوت چنین می‌فرماید:‏ ایشان بنا خواهند نمود،‏ امّا من منهدم خواهم ساخت.‏» با وجود سعی زیادی که آنها برای بازسازی نمودند،‏ در قرن چهارم ق.‏د.‏م.‏ نبطی‌ها کاملاً در آن سرزمین مستقر شده بودند.‏ از آنجا که اَدومیان از سرزمین خود بیرون رانده شده بودند در محلّی در جنوب یهودیه سکنی گزیدند که بعداً اَدومیه خوانده شد.‏ آنها هرگز موفق به تسخیر دوبارهٔ سرزمین سَعیر نشدند.‏

^۱۲ به قول یوسِفوس در قرن دوّم ق.‏د.‏م.‏ اَدومیان تحت استیلای پادشاه یهودی یوحنّا هیرکانُس اوّل در آمدند و مجبور گشتند از رسم ختنه اطاعت کنند و بتدریج جذب قلمروی متعلّق به یهودیان و تحت فرمان حاکمی یهودی قرار گرفتند.‏ پس از نابودی اورشلیم به دست رومیان در سال ۷۰ د.‏م.‏ نام آنها نیز از صحنهٔ تاریخ ناپدید گشت.‏c عُوبَدْیا در پیشگویی خود به آنان گفت:‏ «تا به ابد منقطع خواهی شد.‏ .‏ .‏ .‏ و برای خاندان عِیسُو بقیّتی نخواهد ماند.‏» —‏ عو ۱۰،‏ ۱۸‏.‏

۱۳.‏ بین آینده‌ای که در انتظار یهودیان و اَدومیان بود چه تفاوتی وجود داشت؟‏

^۱۳ فرق نابودی اَدوم با نابودی یهودیان این بود که یهودیان در سال ۵۳۷ ق.‏د.‏م.‏ به سرزمین خود بازگشت نمودند و تحت حکومت زَرُبّابِل قرار گرفتند.‏ آنها معبد اورشلیم را بازسازی نمودند و در آن سرزمین مستحکم گشتند.‏

۱۴.‏ الف)‏ عاقبتی که شامل حال اَدوم شد چه هشداری می‌دهد؟‏ ب)‏ همانند عُوبَدْیا،‏ چه چیزی را همه اذعان خواهند کرد و چرا؟‏

^۱۴ براستی واضح است که غرور و گستاخی به نابودی منجر می‌شوند!‏ بجاست که همهٔ کسانی که خود را بالا می‌برند و با بی‌رحمی از سختی‌های خادمان خدا شادمان می‌گردند،‏ از عاقبتی که شامل حال اَدوم شد درس عبرت بگیرند.‏ همانند عُوبَدْیا،‏ آنان نیز اذعان کنند که «ملکوت از آن [یَهُوَه] خواهد شد.‏» کسانی که با یَهُوَه و امّتش سر دشمنی دارند کاملاً نابود خواهند شد،‏ ولی ملکوت شُکوهمند یَهُوَه و پادشاهی ابدی او حقاً تا به ابد استوار باقی خواهد ماند.‏ —‏ آیهٔ ۲۱‏.‏

‏]پاورقی‌ها]‏