فصل ۱

اتحاد در پرستش —‏ چه مفهومی باید برای تو داشته باشد؟‏

۱،‏ ۲.‏ الف)‏ در روزگار ما،‏ بر چه اساسی اتحاد حقیقی پرستش به وجود می‌آید؟‏ ب)‏ کتاب مقدس آنچه را که به وقوع می‌پیوندد،‏ چگونه توصیف می‌کند؟‏

در سرتاسر کرهٔ زمین جنبش هیجان‌انگیزی به سوی اتحاد در پرستش وجود دارد.‏ این جنبش،‏ مردم همهٔ امتها،‏ طایفه‌ها و زبانها را گرد هم می‌آورد.‏ اتحاد آنها،‏ نتیجهٔ سازش در اعتقادات نیست.‏ همچنین این اتحاد نتیجهٔ انتقاد نکردن از شیوه‌هایی از زندگی نیست که با کلام خدا متناقض باشد.‏ پس این اتحاد چگونه امکان‌پذیر بوده است؟‏ به این صورت که مردمی با زمینه‌های متفاوت،‏ یَهُوَه را به عنوان تنها خدای حقیقی شناخته‌اند و مایل هستند که زندگی‌شان را با طریقهای عادل او هماهنگ سازند.‏ —‏ با مکاشفه ۱۵:‏⁠۳،‏۴ مقایسه کن.‏

^۲ این اتحاد در انجام نبوتی که حدود ۲۷۰۰ سال پیش توسط میکاه نبی ثبت شد،‏ صورت می‌گیرد.‏ او با اشاره به «ایّامِ آخرْ» نوشت:‏ «امّتهای بسیار عزیمت کرده خواهند گفت بیائید تا بکوه .‏ .‏ .‏ [یَهُوَه] و بخانهٔ خدای یعقوب برآئیم تا طریقهای خویشرا بما تعلیم دهد و براههای وی سلوک نمائیم.‏» (‏میکاه ۴:‏⁠۱،‏۲‏)‏a آیا شاهد به وقوع پیوستن این نبوت هستی؟‏

۳،‏ ۴.‏ الف)‏ چگونه این مطلب که «امّتها» به سوی یَهُوَه برمی‌گردند صحت دارد؟‏ ب)‏ چه سؤالاتی باید از خودمان بپرسیم؟‏

^۳ هیچ کدام از «امّتها» خودشان را به صورت کامل برای پرستش در خانهٔ روحانی یَهُوَه تقدیم نمی‌کنند.‏ اما افرادی از این امتها این کار را می‌کنند.‏ هنگامی که از مقصود بامحبت یَهُوَه خدا و شخصیت پرجذبه‌اش اطلاع می‌یابند،‏ قلبهایشان عمیقاً برانگیخته می‌شود.‏ آنها با فروتنی در طلب یافتن چیزهایی هستند که خدا از آنها انتظار دارد.‏ دعای آنها به دعای داوود که مردی باایمان بود،‏ شباهت دارد که گفت:‏ «مرا تعلیم ده تا ارادهٔ ترا بجا آورم زیرا خدای من تو هستی.‏» —‏ مزمور ۱۴۳:‏⁠۱۰‏.‏

^۴ آیا خودت را در میان این جمعیت کثیر پرستندگان یَهُوَه می‌بینی؟‏ آیا واکنش تو به تعلیمات دریافت‌شده،‏ گواهی می‌دهد که واقف هستی که یَهُوَه منبع آن است؟‏ تو تا چه حد در ‹طریقهای او سلوک می‌نمایی›؟‏

این اتحاد به چه طریقی بدست می‌آید

۵.‏ الف)‏ اتحاد در پرستش سرانجام به چه حد خواهد رسید؟‏ ب)‏ چرا فوریت دارد که از همین حالا یَهُوَه را بپرست‍ی‏،‏ و چگونه می‌توانیم به دیگران کمک کنیم تا این کار را بکنند؟‏

^۵ مقصود یَهُوَه برای همهٔ مخلوقات باهوش این است که در پرستش متحد شوند —‏ هیچ کس با کذب گمراه نگردد،‏ هیچ کس به علت عدم دست‌یابی به معنی واقعی زندگی در ظلمت باقی نماند.‏ چقدر در آرزوی روزی هستیم که همهٔ کسانی که زندگی می‌کنند،‏ تنها خدای حقیقی را متبارک گویند.‏ (‏مزمور ۱۰۳:‏⁠۱۹-‏۲۲‏)‏ اما پیش از آن که چنین شود،‏ یَهُوَه باید آفرینش خود را از همهٔ آنانی که پادشاهی بامحبت او را رد می‌کنند و در فاسد کردن زندگی دیگران مُصِر هستند،‏ پاک کند.‏ یَهُوَه از روی رحمت در مورد کاری که انجام خواهد داد،‏ از پیش اخطار می‌دهد.‏ در همه جا،‏ مردم برای تغییر دادن راه زندگی خود فرصت دارند.‏ به این ترتیب در زمان ما،‏ این درخواست در تمام دنیا با فوریت اعلام می‌گردد:‏ «از خدا بترسید و او را تمجید نمائید زیرا که زمان داورئ او رسیده است پس او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید پرستش کنید.‏» (‏مکاشفه ۱۴:‏⁠۶،‏۷‏)‏ آیا این دعوت را پذیرفته‌ای؟‏ چنانچه پذیرفته باشی،‏ اکنون این مزیت را داری که همراه با سازمان یَهُوَه کار کنی و به دیگران کمک کنی تا همان دعوت را بپذیرند.‏

۶.‏ پس از یادگرفتن تعلیمات اساسی کتاب مقدس،‏ برای چه پیشرفتی باید صمیمانه تلاش کنیم؟‏

^۶ مقصود خدا این نیست که مردمی را به سازمانش بیاورد که صرفاً می‌گویند به یَهُوَه ایمان دارند و اینکه می‌خواهند در بهشت زندگی کنند،‏ اما در عین حال به دنبال منافع خودخواهانهٔ خودشان باشند.‏ او می‌خواهد که مردم «کمال معرفت ارادهٔ او» را کسب کنند و آن را در زندگیشان منعکس سازند.‏ (‏کولسیان ۱:‏⁠۹،‏۱۰‏)‏ پس از اینکه اشخاص حق‌شناس تعلیمات اساسی کتاب مقدس را یاد گرفتند،‏ خواهان آن هستند که به سوی بلوغ مسیحی پیش بروند.‏ خواستشان این است که یَهُوَه را صمیمانه بشناسند،‏ درک‌شان را از کلام او عمیقتر و وسیعتر نمایند،‏ و آن را کامل‌تر در زندگی خودشان بکار ببرند.‏ آنها می‌خواهند مانند پدر آسمانیشان باشند،‏ و صفات او را منعکس کنند و به مسائل همان طور که او می‌نگرد،‏ بنگرند.‏ این امر آنها را برمی‌انگیزد تا در جستجوی روشهایی باشند که تا حد امکان بتوانند در کاری که او در روزگار ما بر روی زمین انجام می‌دهد،‏ سهیم شوند.‏ آیا این همان کاری است که تو انجام می‌دهی؟‏ —‏ افسسیان ۵:‏⁠۱؛‏ عبرانیان ۵:‏⁠۱۲–‏۶:‏⁠۳؛‏ ۱تیموتاؤس ۴:‏⁠۱۴‏.‏

۷.‏ اکنون به چه طریقهایی اتحاد حقیقی امکان پذیر است،‏ و این اتحاد چگونه حاصل می‌شود؟‏

^۷ کتاب مقدس نشان می‌دهد آنانی که یَهُوَه را خدمت می‌کنند باید متحد باشند.‏ (‏افسسیان ۴:‏⁠۱-‏۳‏)‏ اگر چه ما در دنیای منقسمی زندگی می‌کنیم و هنوز با ناکاملی‌های خود در مبارزه هستیم،‏ اما این اتحاد می‌بایست اکنون وجود داشته باشد.‏ عیسی قلباً دعا کرد تا همهٔ شاگردانش یک باشند،‏ و از اتحاد حقیقی لذت ببرند.‏ این به چه مفهومی بود؟‏ مفهومش این بود که در وهلهٔ اول آنها باید رابطه‌ای خوب با یَهُوَه و پسرش داشته باشند.‏ در وهلهٔ بعد آنها باید با یکدیگر نیز متحد باشند.‏ (‏یوحنا ۱۷:‏⁠۲۰،‏۲۱‏)‏ اکنون این امر با بکارگیری تعلیمات دریافتی از «خانهٔ» یَهُوَه،‏ حاصل می‌شود.‏

چه عواملی به اتحاد کمک می‌کنند؟‏

۸.‏ الف)‏ وقتی ما شخصاً از کتاب مقدس استفاده می‌کنیم تا جوابهایی برای سؤالاتی که بر ما اثر می‌گذارند بیابیم،‏ چه چیز را پرورش می‌دهیم؟‏ ب)‏ با جواب دادن به سؤالاتی که در بالا آمده است عواملی را که به اتحاد مسیحی کمک می‌کنند تجزیه و تحلیل کن.‏

^۸ بعضی از عوامل اصلی که به این اتحاد کمک می‌کنند،‏ در ذیل درج شده‌اند.‏ ضمن پاسخ دادن به سؤالاتی که بعد از آنها مطرح شده است،‏ دربارهٔ اثر هر یک از آنها بر رابطه‌ات با یَهُوَه و با دیگر مسیحیان فکر کن.‏ استدلال کردن روی این نکات در پرتو آیاتی که به آنها اشاره شده است،‏ به تو کمک خواهد کرد تا درک و توانایی فکری خداگرایانه‌ای را پرورش دهی،‏ و اینها صفاتی هستند که همهٔ ما به آنها نیازمندیم.‏ (‏امثال ۵:‏⁠۱،‏۲؛‏ فیلپیان ۱:‏⁠۹-‏۱۱‏)‏ پس این عوامل را یک به یک در نظر بگیر:‏

‏(‏۱)‏ همهٔ ما یَهُوَه را می‌پرستیم و او را در وضع کردن معیارهای خوب و بد محق می‌دانیم.‏

اگر ما عمداً نصیحت یَهُوَه را در مورد موضوعی که به نظرمان بی‌اهمیت است نادیده بگیریم،‏ او به این امر چگونه خواهد نگریست؟‏ (‏لوقا ۱۶:‏⁠۱۰‏؛‏ با ملاکی ۱:‏⁠۶-‏۸ مقایسه کن.‏)‏

آیا اگر ما همیشه از فرامین یَهُوَه اطاعت نکنیم،‏ این امر بر دیگران تأثیر می‌گذارد؟‏ (‏با رومیان ۵:‏⁠۱۲؛‏ یوشع ۷:‏⁠۲۰-‏۲۶؛‏ ۱پادشاهان ۱۴:‏⁠۱۶ مقایسه کن.‏)‏

‏(‏۲)‏ در هر جای دنیا که باشیم،‏ کلام خدا را برای راهنمایی خود در اختیار داریم.‏

وقتی در انجام دادن آنچه که صرفاً «احساس» می‌کنیم درست است،‏ تصمیماتی اتخاذ می‌کنیم،‏ چه خطری وجود دارد؟‏ (‏ارمیا ۱۷:‏⁠۹؛‏ امثال ۱۴:‏⁠۱۲‏)‏

اگر نمی‌دانیم که کتاب مقدس دربارهٔ موضوع بخصوصی چه پندی می‌دهد،‏ در آن صورت باید چه کار بکنیم؟‏ (‏امثال ۲:‏⁠۳-‏۵‏)‏

‏(‏۳)‏ همهٔ ما از یک برنامهٔ تغذیهٔ روحانی منفعت می‌بریم.‏

وضعیت کسانی که از ترتیبات یَهُوَه دربارهٔ تغذیه روحانی قدردانی نمی‌کنند،‏ چگونه است؟‏ (‏با اشعیا ۱:‏⁠۳؛‏ ۹:‏⁠۱۶؛‏ ۶۵:‏⁠۱۴ مقایسه کن.‏)‏

‏(‏۴)‏ رهبر ما که توسط او در پرستش به یَهُوَه نزدیک می‌شویم عیسی مسیح است،‏ نه هر انسان دیگر.‏

آیا دلیل معتبری داریم که فکر کنیم به عنوان یک شخص،‏ برتر از دیگران هستیم؟‏ (‏رومیان ۳:‏⁠۲۳،‏۲۴؛‏ ۱۲:‏⁠۳؛‏ متی ۲۳:‏⁠۸-‏۱۰‏)‏

‏(‏۵)‏ صرف‌نظر از اینکه کجا زندگی می‌کنیم،‏ ما به ملکوت خدا به عنوان تنها امید بشر می‌نگریم.‏

چگونه این امید ما را از نفوذهای تفرقه‌انداز محافظت می‌کند؟‏ (‏متی ۶:‏⁠۹،‏۱۰؛‏ میکاه ۴:‏⁠۳‏)‏

‏(‏۶)‏ روح‌القدس در پرستندگان یَهُوَه صفاتی را تولید می‌کند که برای اتحاد مسیحی مهم هستند.‏

چگونه راه را برای روح خدا باز می‌کنیم تا ثمره‌اش را در ما تولید کند؟‏ (‏مزمور ۱:‏⁠۲؛‏ امثال ۲۲:‏⁠۴؛‏ مکاشفه ۳:‏⁠۶؛‏ اعمال ۵:‏⁠۳۲‏)‏

چگونه داشتن ثمرات روح در رابطهٔ ما با یَهُوَه موثر است؟‏ و تأثیر آن بر رابطهٔ ما با برادرانمان چگونه است؟‏ (‏غلاطیان ۵:‏⁠۲۲،‏۲۳‏)‏

‏(‏۷)‏ همهٔ ما مسئولیت داریم که بشارت ملکوت خدا را موعظه کنیم.‏

چگونه مشغول بودن در فعالیت موعظه همراه با دیگر مسیحیان،‏ بر احساس ما نسبت به آنها اثر می‌گذارد؟‏ (‏با کولسیان ۴:‏⁠۷،‏۱۱ مقایسه کن)‏

۹.‏ وقتی که ما واقعاً این حقایق را در زندگی خود بکار می‌بریم،‏ چه اثری دارد؟‏

^۹ اذعان این واقعیت‌ها یک چیز است و زندگی کردن بر طبق آن واقعیت‌ها چیزی دیگر.‏ اما وقتی که این کارها را انجام دهیم به یَهُوَه نزدیک می‌شویم.‏ معاشرت با هم‌ایمانان نیز،‏ منبعی از نشاط می‌شود.‏ همان طور که مزمور ۱۳۳:‏⁠۱ می‌گوید:‏ «اینک چه خوش و چه دلپسند است،‏ که برادران بیکدلی با هم ساکن شوند.‏» آیا شخصاً تجربه نکرده‌ای که دور شدن از دنیا با همهٔ خودخواهیهایش و حضور یافتن در جلسات با کسانی که حقیقتاً به یَهُوَه محبت دارند،‏ چقدر می‌تواند لذت‌بخش باشد؟‏

از عوامل تفرقه‌انداز اجتناب کن

۱۰.‏ چرا باید مواظب باشیم تا از روحیهٔ خودرأیی اجتناب کنیم؟‏

^۱۰ به خاطر اینکه به این اتحاد گرانبها آسیب نرسد،‏ ما باید از عوامل تفرقه‌انداز اجتناب کنیم.‏ یکی از مهمترین این عوامل روحیهٔ خودرأیی است.‏ یَهُوَه با برملا کردن منشأ آن یعنی شیطان ابلیس،‏ کمک می‌کند تا از روحیهٔ خودرأیی اجتناب کنیم.‏ او کسی است که حوا را فریب داد تا فکر کند که به نفع او خواهد بود،‏ اگر آنچه را که خدا گفته بود نادیده اِنگارد و خود تصمیمات لازم را اتخاذ کند.‏ آدم در سرکشی به حوا ملحق شد.‏ نتیجهٔ آن،‏ مصیبت برای آنها و برای ما بود.‏ (‏پیدایش ۲:‏⁠۱۶،‏۱۷؛‏ ۳:‏⁠۱-‏۶،‏۱۷-‏۱۹‏)‏ ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که با این روحیهٔ خودرأیی اشباع شده است،‏ پس این موضوع که این روحیه را باید در خودمان تحت کنترل دربیاوریم،‏ نباید ما را متعجب سازد.‏ یَهُوَه از روی محبت با پندی که از طریق سازمانش می‌دهد ما را کمک می‌کند تا این کار را بکنیم.‏

۱۱.‏ چه چیزی نشان خواهد داد که آیا ما صمیمانه برای زندگی در سیستم جدید عادلانهٔ خدا آماده می‌شویم؟‏

^۱۱ از طریق این سازمان بود که ما وعدهٔ عالی یَهُوَه را در مورد اینکه آسمانهای جدید و زمین جدید که در آنها «عدالت ساکن خواهد بود» جایگزین محیط کنونی خواهد شد،‏ فرا گرفتیم.‏ (‏۲پطرس ۳:‏⁠۱۳‏)‏ ما از این دورنما که بزودی این سیستم شریر از بین خواهد رفت و زمین به بهشت مبدل خواهد شد،‏ به وجد می‌آییم.‏ اما آیا طرز زندگی ما نشان می‌دهد که صمیمانه برای زندگی در دنیایی که در آن عدالت حکمفرما خواهد بود،‏ آماده می‌شویم؟‏ کتاب مقدس بوضوح به ما می‌گوید:‏ «دنیا را و آنچه در دنیاست دوست مدارید زیرا اگر کسی دنیا را دوست دارد محبّت پدر در وی نیست.‏» (‏۱یوحنا ۲:‏⁠۱۵‏)‏ در مورد دنیا،‏ این درست است که چیزهای بسیاری وجود دارند که هیچ یک از ما،‏ آنها را دوست ندارد.‏ اما آیا اساساً،‏ فقط از آن جنبه‌های دنیا بدمان می‌آید که لذات ما را از زندگی می‌رباید؟‏ یا اینکه ما از روحیهٔ این دنیا —‏ طرز فکر خودرأیانهٔ آن،‏ علاقهٔ افراطی به خود —‏ نیز اجتناب می‌کنیم؟‏ آیا به طور راستین عادت می‌کنیم که بر خلاف هر نوع تمایلات غلط جسمانی به یَهُوَه گوش دهیم،‏ و قلباً از او اطاعت کنیم؟‏ تمام زندگی ما —‏ صرف‌نظر از اینکه در کجا هستیم،‏ و چه می‌کنیم —‏ باید گواهی دهد که فکر ما و انگیزه‌های ما خداگرایانه هستند.‏ —‏ امثال ۳:‏⁠۵،‏۶‏.‏

۱۲.‏ الف)‏ چرا مهم است که اکنون فرصت را مغتنم بشماریم تا طریقهای یَهُوَه را یاد بگیریم و از آنها در زندگی خودمان پیروی کنیم؟‏ ب)‏ آیاتی که در بند اشاره شد،‏ برای شخص ما چه معنایی دارد؟‏

^۱۲ وقتی که زمان تعیین‌شدهٔ یَهُوَه برای نابودی این سیستم شریر و تمام آنانی که طریقهای آن را دوست می‌دارند،‏ فرا رسد،‏ او درنگ نخواهد کرد.‏ او قصد ندارد آن زمان را به تعویق اندازد یا معیارهایش را تغییر دهد تا آنانی را که هنوز سعی می‌کنند به این دنیا بچسبند و یا در یاد گرفتن ارادهٔ خدا و انجام دادن آن از خود بی‌میلی نشان می‌دهند،‏ بپذیرد.‏ اکنون زمان عمل است.‏ (‏لوقا ۱۳:‏⁠۲۳،‏۲۴؛‏ ۱۷:‏⁠۳۲؛‏ ۲۱:‏⁠۳۴-‏۳۶‏)‏ بنابراین چقدر دلگرم‌کننده است،‏ دیدن «گروهی عظیم» از اشخاصی که این فرصت گرانبها را مغتنم می‌شمارند و مشتاقانه در طلب تعلیماتی هستند که یَهُوَه به وسیلهٔ سازمان بامحبتش فراهم می‌کند و آنگاه متحداً در طریقهای او گام برمی‌دارند.‏

‏[پاورقی]‏

نکاتی برای مرور

‏• مقصود یَهُوَه دربارهٔ پرستش چیست؟‏

‏• پس از اینکه تعلیمات اساسی کتاب مقدس را یاد گرفتیم،‏ باید صمیمانه در طلب چه پیشرفت دیگری باشیم؟‏

‏• شخصاً چه کاری می‌توانیم انجام دهیم،‏ تا عوامل متحدکننده‌ای که در موردشان بحث کردیم به طور واقعی در زندگی ما اثر بگذارند؟‏

‏[تصویر تمام‌صفحه در صفحهٔ ۴]‏