Διαλεύκανση του Μυστηρίου του Κιμπιλικίτι

ΤΟ ΚΙΜΠΙΛΙΚΙΤΙ είναι η θρησκεία προγόνων της φυλής Ρέγκα στην επαρχία Κίβου, που βρίσκεται στο ανατολικοκεντρικό Ζαΐρ. Οι άντρες της φυλής Ρέγκα κυνηγούν στα πυκνά δάση, οι γυναίκες ψαρεύουν στα ποτάμια, και οι οικογένειες καλλιεργούν τη γη. Αλλά η ζωή όλων εξουσιάζεται πλήρως από τον Κιμπιλικίτι, το μεγάλο πνεύμα της φυλής στο οποίο πρέπει να δείχνουν απόλυτη υπακοή. Και πρέπει με ζήλο να προστατεύουν όλα τα μυστικά που σχετίζονται με την αφοσίωσή τους σ’ αυτόν, γιατί η αποκάλυψη οποιουδήποτε από αυτά τιμωρείται με άμεσο θάνατο. Μάλιστα, οποιαδήποτε διαμαρτυρία για το θάνατο ενός μέλους κάποιας οικογένειας στα χέρια του Κιμπιλικίτι οδηγεί σε άμεση εκτέλεση.

Πώς ξεκίνησε αυτή η ισχυρή θρησκεία; Για να έχουμε την απάντηση, πρέπει να κοιτάξουμε στο παρελθόν.

Ένα Μυστήριο σε Εξέλιξη

Σύμφωνα με τον μύθο, πολύ παλιά στην ιστορία της φυλής, κάποιος άνθρωπος είχε τρεις γιους. Ο Κατίμα Ρέγκα, ο πρωτότοκος, ήταν ένας απαίσιος νάνος, τόσο ανάπηρος που δεν μπορούσε να παντρευτεί. Διανοητικά, όμως, ήταν υπερβολικά έξυπνος και είχε πολύ γόνιμη φαντασία. Του άρεσε τόσο πολύ το φαΐ μέχρι του σημείου της λαιμαργίας. Για να βρίσκει τροφή χωρίς να εργάζεται, εφεύρε μερικά απλά καλαμένια όργανα σαν φλάουτο που έβγαζαν αλλόκοτους ήχους. Έφτιαξε επίσης ένα επίπεδο, σε σχήμα βάρκας, κομμάτι από ξύλο και προσάρτησε ένα σχοινί στο ένα άκρο. Όταν αυτό το επινόημα στροβιλιζόταν γρήγορα πάνω από το κεφάλι κάποιου, έβγαζε ένα δυνατό, υπερφυσικό, σαν βόμβο ήχο.

Αυτός ο θρυλικός εφευρέτης χρησιμοποίησε στην αρχή τις εφευρέσεις του στους δυο ανεψιούς του, και τους έπεισε ότι ο ήχος προερχόταν από ένα πνεύμα κι έτσι τους τρομοκράτησε κλέβοντάς τους τροφή και καπνό γι’ αυτόν και για τους δυο αδελφούς του. Αποφασίζοντας να μεγαλώσει τον τομέα της δράσης του, κρύφτηκε στο δάσος και περίμενε να πιάνουν οι γυναίκες ψάρια και να τα βάζουν στα καλάθια. Τότε έβαζε σε ενέργεια τις επινοήσεις του, και έκανε τις γυναίκες να γυρίζουν τρομοκρατημένες στο χωριό, αφήνοντας πίσω τα ψάρια που έπιασαν.

Στην αρχή, οι άνθρωποι αμφέβαλαν γι’ αυτά που έλεγαν οι πανικοβλημένες γυναίκες. Αλλά όταν η ίδια κατάσταση επαναλαμβανόταν συνεχώς και οι χωρικοί δεν είχαν πια ψάρια να φάνε, οι άντρες πλησίασαν με πολλή προσοχή το «δαιμονικό ζώο», και διαπίστωσαν πώς ήταν ο Κατίμα Ρέγκα. Μερικοί ήθελαν να τον σκοτώσουν αμέσως, αλλά άλλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτό είχε εφεύρει ήταν πολύ έξυπνο και πρότεινε να υιοθετήσουν τη «φωνή» σαν το πνεύμα της φυλής τους. Θα το διαφύλατταν σαν μυστικό και θα ήταν μυστικό σε όλους τους μη μυημένους. Κάθε μέλος της φυλής έπρεπε να υπακούει σ’ όλες τις εντολές, στις οδηγίες, και στα διατάγματα που προέρχονταν από «τη φωνή», δηλαδή το πνεύμα του δάσους. Αλλά πώς θα έπρεπε να το λένε; Όλοι συμφώνησαν με τον σοφό ηλικιωμένο που πρότεινε «Κιμπιλικίτι».

Έτσι δημιουργήθηκε η θρησκεία της φυλής Ρέγκα. Ένα ολόκληρο σύστημα από κανόνες, πράξεις, και δεισιδαιμονίες οικοδομήθηκε γύρω από αυτή την απλή αρχή. Με τον καιρό, προστέθηκαν σαν σύντροφοι του Κιμπιλικίτι και άλλα τρία αόρατα «πνεύματα». Η Καμπίλε, που μερικές φορές θεωρούνταν σαν αδελφή του και άλλες φορές σαν γυναίκα του, ήταν πολύ όμορφη και εξαιρετική γυναίκα. Όλοι οι έφηβοι υποτίθεται ότι περιτέμνονταν θαυματουργικά έχοντας σεξουαλικές σχέσεις μαζί της! Ο Τουάμπα, ένας μικρότερος αδελφός του Κιμπιλικίτι, λέγεται ότι έχει τέτοια δύναμη που μπορεί να φέρνει καταιγίδες, να προκαλέσει την κατάρρευση σπιτιών, κλπ. Η «φωνή» του ακούγεται σαν στροβιλιστεί το κομμάτι ξύλου που έχει σχήμα βάρκας! Το τρίτο πνεύμα είναι ο Σαμπικάνγκουα, ή Μουκουνγκαμπούλου. Είναι ένας άλλος πιο μικρός αδελφός του Κιμπιλικίτι και φαίνεται να παίζει το ρόλο του αγγελιαφόρου του.

Μυστικές Τελετουργίες Μύησης

Στο ορατό βασίλειο, ο Κιμπιλικίτι αντιπροσωπεύεται από μια ιεραρχία αρχιερέων (τους σοφούς Μπάμι). Ένας από αυτούς, που λέγεται Μουκούλι, προΐσταται στις τελετουργίες περιτομής. Ο Κιτούμπου, ένας άλλος αρχιερέας, ενεργεί σαν γιατρός και στην πραγματικότητα αυτός κάνει την περιτομή των εφήβων. Ένας τρίτος, ο Κιλέζι, φροντίζει για τα αγόρια στα οποία έγινε πρόσφατα περιτομή. Ο ρόλος του μεσάζοντα μεταξύ του στρατοπέδου που γίνεται η τελετουργία της μύησης και των συνηθισμένων χωρικών παίζεται από τους Μπικούντι, που είναι μια ομάδα ατόμων που έχουν ήδη μυηθεί.

Οι τελετουργίες μύησης (που λέγονται Λουτέντε) γίνονται βαθιά μέσα στο δάσος, τη δήθεν κατοικία του Κιμπιλικίτι. Αυστηρή μυστικότητα καλύπτει αυτές τις τελετουργίες, και κάθε θηλυκό (ζώο ή άνθρωπος) που τολμάει να πλησιάσει στην τοποθεσία εκείνη στραγγαλίζεται αμέσως! Τη μέρα της τελετουργίας της μύησης, γίνονται μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις σε διάφορα χωριά, με ασταμάτητα παιχνίδια και χορούς από νωρίς το πρωί. Αυτό γίνεται για να δοκιμαστεί η αντοχή των νεαρών αγοριών στους οποίους θα γίνει η μύηση. Μετά, ακούνε προσεκτικά την ιστορία του Κιμπιλικίτι, συμπληρωμένη μ’ όλους τους μύθους που οικοδομήθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Τα αγόρια φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι ο Κιμπιλικίτι και η αδελφή–σύζυγός του Καμπίλε είναι πρόσωπα. Στα παιδιά αυτά λέγεται να ετοιμαστούν για να αγωνιστούν μαζί με την Καμπίλε, και μετά θα έχουν σεξουαλικές σχέσεις μαζί της και θα περιτμηθούν θαυματουργικά. Αν κάποιο από αυτά αποτύχει στις δυο αυτές δοκιμές, η Καμπίλε θα παραπονεθεί άγρια στον Κιμπιλικίτι, ο οποίος θα σκοτώσει τον ένοχο!

Ωστόσο, όταν τα αγόρια βρεθούν στο δάσος δεν βλέπουν τίποτα από τα πράγματα που λέγονται. Αντίθετα, οι τρεις αρχιερείς (ο Μουκούλι, ο Κιτούμπου, και ο Κιλέζι) πιάνουν καθένα με τη σειρά και τους κάνουν την περιτομή. Αυτό, λένε, είναι η πάλη με την Καμπίλε! Αν ένα αγόρι δεν γίνει καλά μέχρι τον καιρό που είχε προσδιοριστεί για να επιστρέψει στο χωριό, το στραγγαλίζουν και το σκοτώνουν, γιατί κάτι τέτοιο θα κατέστρεφε το μύθο της θαυματουργικής περιτομής μετά τις σχέσεις με τη θαυμάσια, υπερφυσική Καμπίλε.

Παρά τη μεγάλη αυτή εκτίμηση για την Καμπίλε, στη διάρκεια των τελετουργιών της μύησης τα αγόρια διδάσκονται αχρείες σεξουαλικές εκφράσεις να προφέρουν στις γυναίκες, ακόμη και στις ίδιες τις μητέρες τους και στις αδελφές τους. Όταν οι μυημένοι επιστρέφουν στα χωριά τους, οι γυναίκες αναγκάζονται να εμφανίζονται σχεδόν γυμνές μπροστά τους και να περπατούν με τα γόνατά τους και να χορεύουν και να είναι αντικείμενα των χειρονομιών που έμαθαν πρόσφατα.

Στη διάρκεια της μύησης, οι Μπικούντι (αυτοί που έχουν ήδη μυηθεί) πηγαίνουν από χωριό σε χωριό αποσπώντας τροφές ή άλλα πράγματα. Οι οικογένειες αναγκάζονται να δώσουν ό,τι τους ζητηθεί για τον Κιμπιλικίτι και γι’ αυτούς που βρίσκονται στο στρατόπεδο της μύησης. Μπλοκάρονται οι δρόμοι και οι περαστικοί υποχρεώνονται να πληρώσουν αυτό που τους ζητάνε οι οπαδοί του Κιμπιλικίτι. Μ’ αυτό τον τρόπο διαιωνίζεται ο αρχικός αντικειμενικός σκοπός «της φωνής»—να παίρνουν τροφή χωρίς να εργάζονται γι’ αυτή.

Τι είναι λοιπόν πραγματικά ο Κιμπιλικίτι; Μια απάτη οικοδομημένη γύρω από μερικά κομμάτια καλαμιού! Για να την υποστηρίξουν, όμως, επινόησαν ένα σύστημα τρόμου με βασικό όργανό του το φόβο του θανάτου. (Εβραίους 2:14, 15) Τα άλλα σύνεργα είναι η δεισιδαιμονία, η απληστία και η αισχρολογία. Και όλα αυτά διατηρούνται από μια ιεραρχία αρχιερέων. Αλλά πώς θα μπορούσε αυτό να έχει κάποια σχέση με το διωγμό που αντιμετώπισαν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά;

[Εικόνες στη σελίδα 6]

Τα «φλάουτα» του Κιμπιλικίτι

[Εικόνα στη σελίδα 7]

Οι Μάρτυρες που διακράτησαν ακεραιότητα στην περιοχή Πάνγκι