Εντυπωσιασμένη από την Ακεραιότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά

ΤΟ 1978 η Κριστίν Ε. Κινγκ επισκέφθηκε το γραφείο τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Λονδίνο της Αγγλίας. Ζητούσε πληροφορίες για τις εμπειρίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου για να τις περιλάβει στη διατριβή που ετοίμαζε προκειμένου να πάρει ντοκτορά. Και ενώ συνέλεγε τις πληροφορίες της, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ασυμβίβαστη στάση των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Ναζιστική Γερμανία ώστε αποφάσισε να ετοιμάσει και να διευρύνει τη διατριβή της για να βγει σε βιβλίο. Αφού πήρε το ντοκτορά της, έγραψε σε μια επιστολή στο γραφείο του τμήματος: «Βρήκα την εργασία που έκανα σχετικά με τους Μάρτυρες πολύ συναρπαστική και το αποτέλεσμα ήταν να θαυμάσω πολύ τη στάση που κράτησαν οι Γερμανοί Μάρτυρες απέναντι στους Ναζί· ελπίζω ότι το βιβλίο μου θα το δείξει αυτό». Ο τίτλος του βιβλίου της Δρ Κινγκ είναι Το Ναζιστικό Κράτος και οι Νέες Θρησκείες: Πέντε Μελέτες για Μη Συμμόρφωση.

Μια από τις πιο αξιοσημείωτες πληροφορίες μεταξύ αυτών που βρήκε η Δρ Κινγκ είναι οι αριθμοί των θανάτων και των φυλακίσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αυτοί δείχνουν ότι οι αριθμοί που δημοσιεύτηκαν προηγουμένως από τους Μάρτυρες είναι πολύ πιο μικροί. Η πηγή αυτών των στατιστικών της Δρ Κινγκ ήταν ένας τόμοςa που κυκλοφόρησε στο Μόναχο της Γερμανίας, από τον Μάικλ Κάτερ. «Η έρευνα που έκανα στα αρχεία των δικαστηρίων και της Γκεστάπο», ομολόγησε, «υποστηρίζει με βεβαιότητα αυτούς τους μεγαλύτερους αριθμούς».

Και ποιοι είναι αυτοί οι αριθμοί; «Κάπου 10.000 φυλακίστηκαν, και το σύνολο των ποινών έφτασε τα 20.000 χρόνια φυλάκιση. Ένας στους δύο Γερμανούς Μάρτυρες φυλακίστηκε, ένας στους τέσσερις έχασε τη ζωή του.

«Παρ’ όλες τις δυσκολίες», συνέχισε, «οι Μάρτυρες στα στρατόπεδα συναθροίζονταν και προσεύχονταν μαζί, παρήγαν έντυπα και έκαναν προσήλυτους. Οι Μάρτυρες διατηρήθηκαν με τη συναναστροφή τους, και, σε αντίθεση με τους πολλούς άλλους φυλακισμένους ήταν καλά ενήμεροι για τους λόγους που υπήρχαν τέτοιοι τόποι και γιατί θα έπρεπε να υποφέρουν έτσι, και απέδειξαν ότι ήταν μια μικρή αλλά αξέχαστη ομάδα φυλακισμένων, που φορούσαν το μωβ τρίγωνο και διακρίνονταν για το θάρρος και τις πεποιθήσεις τους».

Η Δρ Κινγκ έκανε και την εξής σκέψη: «Αυτοί παρέμειναν προσκολλημένοι στις θεολογικές αρχές· οι Μάρτυρες παρέμειναν ‘ουδέτεροι’, ήταν έντιμοι και πλήρως αξιόπιστοι και επειδή ήταν έτσι, περιέργως, τους χρησιμοποιούσαν για να εργάζονται σαν υπηρέτες των Ες-Ες (η οργάνωση που διοικούσε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης). Ένας αξιωματικός των Ες-Ες σχολίασε ότι μόνο τους Μάρτυρες του Ιεχωβά εμπιστευόταν για να ξυρίζουν τον ανώτερό του με μεγάλο ξυράφι χωρίς να το μπήξουν στο λαιμό του».

Αφού σχολίασε ότι το Ναζιστικό καθεστώς είχε εκφοβίσει και είχε κάνει άλλα δόγματα να συμβιβαστούν, η Δρ Κινγκ ανέφερε: «Μόνο εναντίον των Μαρτύρων δεν μπόρεσε η κυβέρνηση να σημειώσει καμιά επιτυχία, γιατί αν και είχαν σκοτώσει χιλιάδες απ’ αυτούς, το έργο [του κηρύγματος της Βασιλείας του Ιεχωβά] συνεχίστηκε και το Μάιο του 1945 η κίνηση των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν ακόμη ζωντανή, ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν ήταν. Οι αριθμοί των Μαρτύρων είχαν αυξηθεί και δεν είχαν γίνει συμβιβασμοί. Η κίνηση αυτή είχε κερδίσει Μάρτυρες και είχε πετύχει μια ακόμη νίκη στον πόλεμο του Ιεχωβά Θεού».

[Υποσημειώσεις]