Επιθέσεις Ναζιστών-Φασιστών στους Μάρτυρες

100 ΧΡΟΝΙΑ

ΟΙ βιαιότητες ενάντια στους Μάρτυρες στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν στην πραγματικότητα ήπιες σε σύγκριση μ’ αυτές που συνέβησαν λίγα χρόνια αργότερα στη Ναζιστική Γερμανία και στη Φασιστική Ισπανία και Ιταλία. Το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ άρχισε την 12χρονη δικτατορία του στη Γερμανία. Αμέσως έλαβε καταπιεστικά μέτρα ενάντια στις ομάδες που δεν υποτάχτηκαν στον Ναζισμό.

Τον Απρίλιο του 1933 η Ναζιστική αστυνομία κατέλαβε το εργοστάσιο της Εταιρίας Σκοπιά στο Μαγδεμβούργο με σκοπό να βρει αποδείξεις οι οποίες θα ταύτιζαν την Εταιρία με τον κομμουνισμό. Αυτή η προσπάθεια απέτυχε. Ωστόσο, τα τάγματα εφόδου επέστρεψαν τον Ιούνιο, έκλεισαν το εργοστάσιο και ύψωσαν στο κτίριο τη σημαία της σβάστικας. Στις 29 Ιουνίου η πράξη αυτή αναφέρθηκε στο Γερμανικό έθνος από το ραδιόφωνο. Η Γερμανική Λουθηρανική Εκκλησία συνεργάστηκε με τους Ναζιστές και πανηγύρισαν για την απαγόρευση που έγινε στους Ζηλωτές Σπουδαστές της Γραφής, όπως ήταν τότε επίσης γνωστοί οι Μάρτυρες στην Γερμανία.a Ο Λουθηρανός διάκονος Όττο ανέφερε: «Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας μπορούν ήδη να βεβαιωθούν από την απαγόρευση που έγινε σήμερα στον Διεθνή Σύλλογο των Ζηλωτών Σπουδαστών της Γραφής και των υποδιαιρέσεών του στη Σαξονία». Η μάχη ενάντια στους Μάρτυρες του Ιεχωβά είχε αρχίσει!

Στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης!

Προσκολλημένοι στον κανόνα του Ιησού να είναι χωρισμένοι από τον κόσμο, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Ναζιστική Γερμανία αρνήθηκαν να ψηφίσουν στις εκλογές. Οι Ναζιστές τους υπέβαλαν σε δημόσια ταπείνωση. Τον Μαξ Σούμπερτ από το Όσατζ της Σαξονίας τον διαπόμπευσαν πάνω σε μια άμαξα που την έσυραν άλογα με μια ταμπέλα που κρατούσαν τα τάγματα εφόδου και η οποία έλεγε, «Είμαι ένας αχρείος και προδότης της πατρίδας επειδή δεν ψήφισα». Τον διαπόμπευσαν στους δρόμους με το γνωστό τραγουδάκι, «Πού ανήκει;» Η απάντηση του όχλου; «Σε στρατόπεδο συγκέντρωσης!» Πολύ σύντομα χιλιάδες Μάρτυρες στάλθηκαν σ’ εκείνα τα διαβόητα στρατόπεδα. Πώς ήταν οι συνθήκες εκεί;

Μια επίσημη έκδοση της Βρετανικής κυβέρνησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατούσε στη Γερμανία δείχνει ότι ήδη το 1933 «η μαστίγωση και τα βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη, και ήταν πασίγνωστο στη Γερμανία ότι το Εθνικοσοσιαλιστικό [Ναζιστικό] κίνημα εκδικούνταν φρικτά εκείνους που είχαν την τόλμη να εναντιώνονται σ’ αυτό». Ένας πρώην φυλακισμένος, ο οποίος υπέφερε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, ανέφερε: «Οι ώρες εργασίας ήταν δεκαέξι τη μέρα, και τις Κυριακές και όλες τις άλλες μέρες της εβδομάδας. Στη διάρκεια αυτών των ωρών απαγορευόταν να πιει νερό κανείς ακόμη και όταν έκανε πάρα πολλή ζέστη. . . . Η δουλειά φυσικά, περιλάμβανε την μετακίνηση βαριών λίθων, και συχνά η δύναμη που χρειαζόταν ξεπερνούσε τη δύναμη ακόμη και ενός φυσιολογικού καλά τρεφόμενου ανθρώπου».

Τότε, σύμφωνα με τη Βρετανική Έκθεση, υπήρχαν περίπου 8.000 άντρες στο στρατόπεδο, ανάμεσα στους οποίους «1.500 Εβραίοι και 800 Ζηλωτές Σπουδαστές της Γραφής. . . . Οι Εβραίοι φυλακισμένοι έγραφαν και έπαιρναν γράμματα δυο φορές το μήνα. Οι Σπουδαστές της Γραφής δεν επιτρεπόταν να έχουν επικοινωνία καθόλου με τον έξω κόσμο. . . . Ο Κύριος Τάδε μίλησε με τον μεγαλύτερο σεβασμό γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Το θάρρος τους και η θρησκευτική τους πίστη ήταν αξιοσημείωτα, και ομολογούσαν ότι ήταν πρόθυμοι να πάθουν και το χειρότερο. . . . Οι θάνατοι ήταν στην ημερήσια διάταξη στο στρατόπεδο».

Ένας άλλος πρώην φυλακισμένος από το Μπούχενβαλντ είπε για την υποδοχή που έγινε στους φυλακισμένους στην «καινούργια Πόλη Θλίψης». Τους χαιρετούσε έξω από το στρατόπεδο ο υπεύθυνος Ρεντλ με τα λόγια: «Ανάμεσα σας υπάρχουν μερικοί που έχουν ήδη κάνει σε φυλακή. Αυτό που γευθήκατε δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτό που θα πάθετε εδώ. Μπαίνετε σ^’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και αυτό σημαίνει ότι μπαίνετε στην κόλαση. . . . Δυο είδη τιμωρίας έχετε σ’ αυτό το στρατόπεδο. Το μαστίγιο και την ποινή του θανάτου».

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θέρισαν εκατομμύρια ζωές, θύματα μιας διεστραμμένης πολιτικής φιλοσοφίας. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν συστηματικά διεφθαρμένοι, αφαιρούσαν κάθε αξιοπρέπεια απ’ αυτούς και κατόπιν τους εξολόθρευαν. Μπορείτε να φανταστείτε την προσωπική οδύνη και τα παθήματα καθενός απ’ αυτά τα εκατομμύρια των θυμάτων;

«Αυτή η Γενιά θα Εξολοθρευτεί!»

Μερικοί δεν ήταν μόνο θύματα αλλά και μάρτυρες επίσης, γιατί θα μπορούσαν να έχουν ελευθερωθεί. Αυτό συνέβαινε, σύμφωνα με μια πηγή, με τους 10.000 Μάρτυρες, άντρες και γυναίκες, που ήταν θύματα του σαδισμού και της κτηνωδίας που οργάνωσε ο Χίτλερ και οι οπαδοί του Ες-Ες. Σ’ εκείνους τους Μάρτυρες δόθηκε η ευκαιρία να υπογράψουν ένα χαρτί ότι αρνούνταν τη θρησκεία τους για να τους αφήσουν έτσι ελεύθερους. Πολύ λίγοι δέχτηκαν.—Βλέπε Το Ναζιστικό Κράτος και οι Νέες Θρησκείες: Πέντε Μελέτες για Περιπτώσεις μη Συμμόρφωσης, της Δρ Κριστίν Ε. Κινγκ.

Από τους 10.000, οι 2.500 περίπου ποτέ δεν ελευθερώθηκαν, σύμφωνα με την παραπάνω πηγή—πέθαναν στο Νταχάου, στο Μπέλσεν, στο Μπούχενβαλντ, στο Σάξενχαουζεν, στο Ράβενσμπρυκ, στο Άουσβιτς, στο Μάουτχαουζεν και σε άλλα στρατόπεδα—πιστοί στον Θεό τους, τον Ιεχωβά, και στο υπόδειγμα τους, τον Χριστό. Εκτός από εκείνους που πέθαναν με αέριο, πολλοί πέθαναν εξαιτίας των χτυπημάτων, της πείνας και επειδή τους χρησιμοποίησαν για ιατρικά πειράματα. Άλλοι, στους οποίους περιλαμβάνονται και γυναίκες, εκτελέστηκαν με κρέμασμα, αποκεφαλισμό ή πυροβολώντας τους. Γιατί; Επειδή δεν παραβίασαν τη Χριστιανική τους ουδετερότητα για να υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις του Χίτλερ ή για να αποδώσουν τη σωτηρία στον Χίτλερ. Κράτησαν τον εαυτό τους χωρισμένο από τον κόσμο και ήταν πιστοί μέχρι τέλους.—Ματθαίος 24:13.

Το 1934 οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γερμανία και σε άλλες χώρες έστειλαν τηλεγραφήματα στον Χίτλερ και διαμαρτύρονταν για την κτηνώδη μεταχείριση του στους Μάρτυρες. Ένας αυτόπτης μάρτυρας αναφέρει ότι όταν ο Χίτλερ το άκουσε αυτό «πήδησε όρθιος και με σφιγμένες τις γροθιές του φώναξε υστερικά: Ή γενιά αυτή θα εξολοθρευτεί στη Γερμανία!^’» Τώρα, μετά από 50 χρόνια, έχει άραγε εξαλειφθεί αυτή η «γενιά»;

Αντίθετα, είναι πιο ισχυρή από οποτεδήποτε άλλοτε. Αλλά ο Χίτλερ και ο Ναζισμός του έχουν πεθάνει εδώ και 40 χρόνια. Σε αντίθεση, υπάρχουν πάνω από 107.000 ενεργοί Μάρτυρες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και χιλιάδες περισσότεροι κάτω από απαγόρευση στην Ανατολική Γερμανία. Η «γενιά» δεν έχει εξαλειφθεί. Έχει πολλαπλασιαστεί! Είναι πιο ισχυρή από οποιαδήποτε άλλη φορά!

Ο Φασισμός Προσπαθεί να Σταματήσει τους Μάρτυρες

Θυμηθείτε ότι ο Ιησούς είπε: «Επειδή όμως δεν είσθε εκ του κόσμου, . . . δια τούτο σας μισεί ο κόσμος». Αυτό έχει αληθεύσει στους Μάρτυρες του Ιεχωβά όχι μόνο στη Ναζιστική Γερμανία αλλά σε όλο τον κόσμο—επειδή έχουν προσκολληθεί στις αρχές και στο παράδειγμα του Χριστού.

Πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν επίσης κάτω από απαγόρευση στην Ιταλία. Όταν η Καθολική Εκκλησία υπόγραψε ένα κονκορδάτο με τη Φασιστική κυβέρνηση του Μουσσολίνι το 1929, ακολούθησε μια περίοδος θρησκευτικής καταπίεσης που έκοψε την επικοινωνία της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλιν με τους Μάρτυρες στην Ιταλία. Ένας όμιλος από 25 πιστούς Ιταλούς Μάρτυρες καταδικάστηκαν σε φυλάκιση από 2 ως 11 χρόνια. Μερικοί δεν ολοκλήρωσαν την ποινή τους. Γιατί; Επειδή ο φασισμός έπεσε πρώτος και οι Μάρτυρες αποφυλακίστηκαν.b

Μετά τον πόλεμο, το 1946, υπήρχαν 120 Μάρτυρες στην Ιταλία και ήταν συνταυτισμένοι με 35 μικρές εκκλησίες. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τώρα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στην Ιταλία, με πάνω από 115.000 ενεργούς Χριστιανούς που είναι συνταυτισμένοι με 1.600 περίπου εκκλησίες—ναι, πιο ισχυροί από οποιαδήποτε άλλη φορά!

Παρόμοιες ιστορίες θα μπορούσαν να λεχθούν για πολλές χώρες. Για παράδειγμα, το 1959 το Υπουργείο Εσωτερικών της Ισπανίας έδωσε τις ακόλουθες οδηγίες στον Γενικό Διευθυντή της Ασφάλειας σχετικά με τις δραστηριότητες των Μαρτύρων του Ιεχωβά: «Κατά συνέπεια, και προκειμένου να σταματήσει ριζικά η περαιτέρω ανάπτυξη του κακού που αναφέραμε, η Αυτού Εξοχότητά σας πρέπει να στείλει μια εγκύκλιο [σ’ όλα τα Αστυνομικά Κεντρικά Τμήματα] . . . στην οποία να διατάζετε, όχι απλώς την επαγρύπνηση γι’ αυτές τις δραστηριότητες τους, αλλά και τη λήψη μέτρων που θα οδηγούσαν στη συντριβή τους».—Τα πλάγια γράμματα δικά μας.

Ένα ανανεωμένο κύμα διωγμού σάρωσε την Ισπανία και συνεχίστηκε μέχρι το 1970. Εκατοντάδες Μάρτυρες υποβλήθηκαν σε πρόστιμο ή φυλακίστηκαν απλώς επειδή μελετούσαν τη Βίβλο, κήρυτταν σε άλλους ή παρέμεναν ουδέτεροι σε πολιτικά ζητήματα. Συντρίφθηκαν οι Μάρτυρες και η δράση τους; Αντίθετα—το 1970 τους δόθηκε αναγκαστικά νομική αναγνώριση. Ενώ το 1959 ήταν 1.400 περίπου Μάρτυρες, το 1970 υπήρχαν 11.000! Τώρα, μόλις 15 χρόνια αργότερα, υπάρχουν πάνω από 56.000 Μάρτυρες οργανωμένοι σε πάνω από 840 εκκλησίες! Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά έχει ένα θαυμάσιο γραφείο τμήματος κοντά στη Μαδρίτη όπου τυπώνονται τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα! για την Ιβηρική Χερσόνησο. Σύντριψε λοιπόν το κύμα των Ναζιστικών-Φασιστικών επιθέσεων πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη διάρκεια αυτού τους Μάρτυρες του Ιεχωβά; Όχι, αυτοί είναι πιο ισχυροί από οποιαδήποτε άλλη φορά!

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 13]

Πολλοί Μάρτυρες πέθαναν στα διαβόητα στρατόπεδα συγκέντρωσης