Γιατί Πρέπει να “Συλλογιζώμεθα”;
ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ χρόνος για να συλλογιζώμεθα, δηλαδή να σταθμίζωμε ή να σκεπτώμεθα βαθειά ένα ζήτημα. Αλλά είναι χρόνος που δαπανάται με ωφέλεια. Ο στοχασμός ή η βαθειά σκέψις για υγιή ζητήματα φέρνει μια θαυμάσια ανταμοιβή.
Η Αγία Γραφή προμηθεύει εξαιρετική καθοδηγία όσον αφορά τα ζητήματα που θάπρεπε ν’ απασχολούν τη σκέψι μας. Διαβάζομε: «Το λοιπόν, αδελφοί, όσα είναι αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα καθαρά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, αν υπάρχη τις αρετή και εάν τις έπαινος, ταύτα συλλογίζεσθε.»—Φιλιππ. 4:8.
Όταν ένα άτομο κάνη αυτά τα εποικοδομητικά πράγματα αντικείμενο συνεχούς στοχασμού, αυτό έχει μια καλή επίδρασι στην καρδιά του. Η εκτίμησίς του για την ορθότητα αυτών των ευγενικών πραγμάτων αυξάνει, και διακρίνει ότι το να ενεργή σε αρμονία με τους στοχασμούς του έχει μια καλή επίδρασι στον ίδιο και στους συνανθρώπους του. Σαν αποτέλεσμα, όσα λέγει και όσα κάνει πλησιάζουν περισσότερο στο πρότυπο του Θεού για την αγνότητα και την καθαρότητα. Αυτό δείχνουν τα λόγια του Ιησού: «Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το αγαθόν, και ο κακός άνθρωπος εκ του κακού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το κακόν διότι εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα αυτού.»—Λουκ. 6:45.
Συνεπώς, όσο περισσότερο ένα άτομο συλλογίζεται εποικοδομητικά, θετικά πράγματα, τόσο περισσότερο αυτό αντανακλά στη συνομιλία του και στις πράξεις του. Είναι όπως λέγει η παροιμία της Αγίας Γραφής: «Η καρδία του δικαίου προμελετά δια να αποκριθή· το δε στόμα των ασεβών εξερεύγεται κακά.» (Παροιμ. 15:28) Ο επωφελής στοχασμός βοηθεί ένα άτομο ν’ αποφύγη να δίνη μη ισορροπημένες, παράλογες απαντήσεις. Δεν θα ομιλή ασυλλόγιστα από την παρόρμησι της στιγμής. Αντιθέτως θα σταθμίζη όλους τους παράγοντες που περιλαμβάνονται, θα λαμβάνη υπ’ όψι του τις περιστάσεις και τα αισθήματα των άλλων ατόμων που περιλαμβάνονται προτού απαντήση για σπουδαία ζητήματα. Η ενσυνείδητη απάντησίς του θα είναι τότε τέτοια ώστε αργότερα δεν θα μετανοήση γι’ αυτήν.
Εκτός του ότι ο βαθύς στοχασμός συντελεί στο να υπάρχουν καλές σχέσεις μεταξύ των συνανθρώπων, παίζει κι ένα ζωτικό ρόλο στο να διακρατούμε μια καλή στάσι ενώπιον του Δημιουργού. Όπως οι θεόπνευστοι ψαλμωδοί, κι εμείς επίσης θα κάνωμε καλά να χρησιμοποιούμε χρόνο με ησυχία και απομόνωσι για να συλλογιζώμεθα και να σκεπτώμεθα τις ιδιότητες και τις ενέργειες του Ιεχωβά Θεού. Ο ψαλμωδός Δαβίδ εδήλωσε: «Όταν σε ενθυμώμαι επί της στρωμνής μου, εις σε μελετώ εν ταις φυλακαίς της νυκτός. Επειδή εστάθης βοήθεια μου, δια τούτο υπό την σκιάν των πτερύγων σου θέλω χαίρει. (Ψαλμ. 63:6, 7) Ένας άλλος ψαλμωδός εδήλωσε: «Και θέλω μελετά εις πάντα τα έργα σου, και περί των πράξεων σου θέλω διαλογίζεσθαι.»—Ψαλμ. 77:12.
Όλοι όσοι επιθυμούν να είναι επιδοκιμασμένοι δούλοι του Θεού πρέπει να ρωτήσουν τον εαυτό τους: Διαθέτω εγώ χρόνο, όπως και οι ψαλμωδοί, για να συλλογίζωμαι τον Δημιουργό και τις ενέργειες του; Αντανακλώ εκτίμησι για όσα έχει κάνει για μένα—που επρομήθευσε τον Υιό του ως αντίλυτρο, που άνοιξε την καρδιά μου για ν’ ανταποκριθώ στην αλήθεια του, που με βοηθεί ν’ αντιμετωπίζω τα καθημερινά προβλήματα της ζωής, που μου δίνει μια στερεή ελπίδα για το μέλλον και άλλα πολλά ακόμη; Σκέπτομαι την πολιτεία του Θεού με το ανθρώπινο γένος στο παρελθόν, και τον τρόπο με τον οποίο έδειξε αγάπη, έλεος, δικαιοσύνη, σοφία και τόσες άλλες θαυμαστές ιδιότητες;
Αυτός ο υγιής συλλογισμός μπορεί να εμβαθύνη την αγάπη μας για τον Ιεχωβά Θεό. Σαν συνέπεια, η σχέσις μας θα είναι όμοια με τη σχέσι ενός παιδιού που εμπιστεύεται και αγαπά τον πατέρα του και θέλει να τον ευαρεστή. Η σχέσις μας με τον ουράνιο Πατέρα μας θα είναι προσωπική, δηλαδή θα γνωρίσωμε πραγματικά Αυτόν και τον Υιό του, τον οποίο έδωσε για μας. Αν συμβή αυτό, θα είναι αδύνατον για μας να γίνωμε άνθρωποι που έχουν εσκεμμένες συνήθειες αμαρτίας. Ο απόστολος Ιωάννης το ετόνισε αυτό όταν έγραψε σχετικά με την επίδρασι που έχει η γνώσις μας ή η άγνοια μας για τον Ιησού Χριστό: «Πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει· πας ο αμαρτάνων δεν είδεν αυτόν ουδέ εγνώρισεν αυτόν.»—1 Ιωάν. 3:6.
Τα παιδιά που αγαπούν και εκτιμούν βαθειά τους γονείς των δεν στρέφονται με κακία εναντίον τους. Ομοίως, εκείνοι που γνωρίζουν τον Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό δεν στρέφουν τα νώτα τους σ’ αυτούς ακολουθώντας μια ανεξάρτητη πορεία, αντίθετη προς το θείο θέλημα.
Από την άλλη πλευρά, μια εξασθενημένη σχέσις με τον Δημιουργό μπορεί να οδηγήση σε μεγάλο κίνδυνο. Η αποτυχία μας να συλλογιζώμεθα πνευματικά ζητήματα μπορεί να έχη ως αποτέλεσμα να χάσωμε την επιδοκιμασία και την ευλογία του Ιεχωβά Θεού. Ο Ιησούς Χριστός το ετόνισε αυτό στην παραβολή του για τον σπορέα. Εξηγώντας αυτή την παραβολή είπε στους μαθητάς του: «Οι δε σπειρόμενοι παρά την οδόν είναι οι ακούοντες, έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί τον λόγον από της καρδίας αυτών, δια να μη πιστεύσωσιν και σωθώσιν. Οι δε επί της πέτρας είναι εκείνοι οίτινες, όταν ακούσωσι, μετά χαράς δέχονται τον λόγον, και ούτοι ρίζαν δεν έχουσιν, οίτινες προς καιρόν πιστεύουσι και εν καιρώ πειρασμού αποστατούσι. Το δε πεσόν εις τας ακάνθας, ούτοι είναι εκείνοι οίτινες ήκουσαν, και υπό μεριμνών και πλούτου και ηδονών του βίου υπάγουσι και συμπνίγονται και δεν τελεσφορούσι.»—Λουκ. 8:12-14.
Σε κάθε μια από τις τρεις καταστάσεις που περιέγραψε ο Ιησούς Χριστός, δεν υπήρχε επαρκής εκτίμησις από καρδιάς για τον ‘λόγο του Θεού’ ή τον ‘λόγον της βασιλείας.’ (Ματθ. 13:19· Λουκ. 8:11) Το σκληρό έδαφος στην άκρη του δρόμου είχε δημιουργηθή λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας. Ομοίως, όταν ένα άτομο επιτρέπη στους άλλους να παρεμβαίνουν στη ζωή του μέχρι του σημείου να έχουν ακατάλληλες απαιτήσεις από τον χρόνο του και τις ενέργειες του, και αυτός επίσης δεν θα έχη χρόνο ν’ αφιερώση σε σκέψεις για τον ‘λόγον του Θεού.’ Μολονότι μπορεί να τον ακούη, η παραλειψίς του να στοχάζεται πάνω σ’ αυτόν θα κρατήση την καρδιά του σε μια κατάστασι δυσμενούς ανταποκρίσεως. Όσον αφορά τις δύο άλλες καταστάσεις της παραβολής του σπορέως, κι αυτές επίσης κατέληξαν σε αποτυχία λόγω παραλείψεως στοχασμού για τα ορθά πράγματα. Έτσι, το μέτρο της εκτιμήσεως που αναπτύσσεται για τον ‘λόγον της βασιλείας’ δεν είναι αρκετό για να υπομείνη σε σοβαρές δοκιμασίες ή να εξαλείψη το υπερβολικό ενδιαφέρον για τις καθημερινές φροντίδες ή τις επιθυμίες για πλούτη και απολαύσεις.
Χωρίς αμφιβολία, έχομε σοβαρούς λόγους για ν’ αφιερώνωμε χρόνο για να στοχαζώμεθα υγιή πράγματα. Αυτού του είδους ο συλλογισμός μπορεί να ενισχύση τις σχέσεις μας με τον Δημιουργό και να μας κάνη ικανούς να παραμείνωμε καθαροί στους οφθαλμούς του. Μπορεί επίσης να συντελέση στο να μας κάνη πηγή ενθαρρύνσεως και ευλογίας για τους άλλους σε λόγο και σε έργα.