Πόσο Ουσιώδες Είναι να Υπακούωμε;
Ο ΠΑΙΚΤΗΣ του μπαίηζ μπωλ εγνώριζε πάρα πολύ καλά τι περίμεναν απ’ αυτόν. Μπορούσε να χρησιμοποιήση το «ρόπαλο» του όπως ήθελε εκτός αν του έδειχνε κάτι διαφορετικό ο αρχηγός του. Αλλ’ αυτός θεωρούσε αυτό το παιγνίδι πολύ σημαντικό και ήταν βέβαιος ότι θα μπορούσε να ενεργήση καλύτερα από τη κρίσι του αρχηγού του. Έτσι, μολονότι του δόθηκε η οδηγία να «κτυπήση ελαφρά,» αυτός έκανε ακριβώς το αντίθετο· έδωσε στη μπάλλα μια ισχυρή ώθησι που είχε ως αποτέλεσμα να κάνη η μπάλλα ένα πλήρη κύκλο κι έτσι να κερδηθή το παιγνίδι. Οι οπαδοί του μπαίηζ μπωλ τον απεθέωσαν σαν ήρωα, αλλά του επεβλήθη πρόστιμο 100 δολλαρίων επειδή δεν υπήκουσε στον αρχηγό του. Έτσι, έμαθε ότι, η υπακοή ήταν πιο σημαντική από το να κερδηθή ένα παιγνίδι.
Αυτό συνέβη πριν από πολλά χρόνια, αλλά και άλλοι παίκται από τότε υπεχρεώθησαν να πληρώσουν πρόστιμο για διαφόρους λόγους. Εντούτοις, μπορεί να ρωτήση κανείς, Ήταν δίκαιο, ορθό και λογικό να τιμωρηθή ένας παίκτης επειδή κέρδισε ένα παιγνίδι; Όχι, δεν τιμωρήθηκε επειδή κέρδισε το παιγνίδι, αλλά επειδή ενήργησε αντίθετα με τις διαταγές που έλαβε. Τι θα συνέβαινε στο άθλημα του μπαίηζ μπωλ, αν ο κάθε παίκτης ενεργούσε όπως του άρεσε; Πώς θα φαινόταν το παιγνίδι της ομάδας σαν σύνολο; Εκτός αυτού, μολονότι σ’ αυτή τη μεμονωμένη περίπτωσι η κρίσις του παίκτου μπορεί να ήταν καλύτερη, εν τούτοις, πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Επί πλέον, ποιος μπορεί να πη, αν το παιχνίδι, δεν θα κερδιζόταν αν ο παίκτης υπήκουε; Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μισθώνονται και πληρώνονται για να καθοδηγούν το παιγνίδι, διότι υποτίθεται ότι γνωρίζουν τους κανόνες του παιγνιδιού καλύτερα· άλλοι πληρώνονται για να συνεργάζωνται μ’ αυτούς. Η συνεργασία συχνά σημαίνει υπακοή, κάτι το οποίο αυτός ο παίκτης απέτυχε να κάνη.
Ο ήχος και μόνο της λέξεως «υπακοή» είναι ενοχλητικός σε πολλούς ανθρώπους. Πολλές σύγχρονες νεόνυμφες δεν συμπαθούν τη λέξι «υπακοή» όταν αυτή αναφέρεται στους γαμήλιους όρκους των. Διαρκώς περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι τους αρέσει, να «κάνουν το δικό τους.» Αλλ’ η ζωή αρχίζει και συνεχίζεται μόνο εφόσον υπακούομε. Πώς συμβαίνει αυτό; Διότι όλοι είναι ανάγκη να υπακούωμε στους νόμους της δημιουργίας—όπως είναι η βαρύτης, η αιτία και το αποτέλεσμα, ο μεταβολισμός κλπ.—για να μπορούμε να ζούμε.
Δεν ενδιαφερόμεθα απλώς να υπακούωμε στους νόμους της δημιουργίας, αλλά να υπακούωμε επίσης και στους νόμους που οι άνθρωποι έχουν θέσει για την εύτακτη λειτουργία της κοινωνίας. Οι αναρχικοί μπορεί να μη δίνουν καμμιά σημασία στους νόμους· αλλά πόση σύγχυσις και ταραχή θα μπορούσε να επέλθη! Ας πάρωμε για παράδειγμα το απλό ζήτημα των φωτεινών σηματοδοτών σε μια πολυσύχναστη διασταύρωσι. Χωρίς αυτούς τους σηματοδότες και την υπακοή των οδηγών των αυτοκινήτων, η κυκλοφορία σ’ αυτό το σημείο θα ήταν απελπιστικά περίπλοκη για να μην αναφέρωμε πόσα άτομα θα ήταν πιθανόν να φονευθούν σε δυστυχήματα. Ώστε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπακοή στους νόμους της κυκλοφορίας είναι κάτι ζωτικό!
Ή, ας πάρωμε για παράδειγμα τα μέλη μιας συμφωνικής ορχήστρας. Ο διευθυντής της ορχήστρας μπορεί να είναι μια ιδιοφυία, αλλά πόσο καλό θα προέκυπτε αν τα μέλη της ορχήστρας τον δεν υπήκουαν σ’ αυτόν; Οι μουσικοί γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τη σπουδαιότητα της υπακοής, διότι η δουλειά τους εξαρτάται από την υπακοή τους στον διευθυντή της ορχήστρας, στις νότες και στον πρώτο μουσικό της ομάδος των! Είναι η υπακοή κάτι πολύ ζωτικό γι’ αυτούς; Βεβαίως είναι!
Μπορούν ν’ αναφερθούν πολυάριθμα παραδείγματα, αλλά τα παραδείγματα που ελέχθησαν επαρκούν για να υπογραμμίσουν τη σπουδαιότητα της υπακοής στα ζητήματα της καθημερινής ζωής. Έτσι, θα ήταν λογικό ν’ αναμένεται ότι ο Θεός μέσα στον Λόγο του, την Αγία Γραφή, την οποία έδωσε ‘ως λύχνον εις τους πόδας μας και φως εις τας τρίβους μας’ θα έπρεπε να τονίζη τη σπουδαιότητα της υπακοής σε πνευματικά ζητήματα. (Ψαλμ. 119:105) Πραγματικά, το ρήμα «υπακούω» στους διαφόρους τύπους του, συναντάται περισσότερο από 160 φορές στην Αγία Γραφή και εκατοντάδες φορές βρίσκομε παραπομπές στις εντολές του Θεού, στους νόμους, στις διατάξεις, στις δικαστικές αποφάσεις και στους κανονισμούς του που όλοι απαιτούν την επίδειξι υπακοής από μέρους εκείνων που αγαπούν τον Ιεχωβά Θεό. Τα πρώτα ακριβώς κεφάλαια της Γενέσεως, του πρώτου βιβλίου της Αγίας Γραφής, λέγουν ότι όλη η θλίψις που επήλθε στους ανθρώπους πηγάζει από την ανυπακοή των πρώτων γονέων μας απέναντι στον Θεό.—Γεν. 2:17· 3:11-19.
Λόγω της φύσεως των πραγμάτων που υπάρχουν σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, αν πρόκειται να υπάρχη τάξις, αρμονία και αποτέλεσμα, πρέπει να υπάρχη συνεργασία και η συνεργασία περιλαμβάνει κάποιο μέτρο υπακοής. Αλλά ποιος θα καθορίζη κάθε φορά ποιος πρόκειται να δίνη τις εντολές και ποιος να υπακούη; Εφόσον ο Θεός εδημιούργησε τη γη και τους ανθρώπους πάνω σ’ αυτήν και αυτά όλα ανήκουν σ’ εκείνον δεν έχει αυτός το δικαίωμα ν’ απαιτή από τον άνθρωπο να τον υπακούη; Και εφόσον συμβαίνει αυτό, αυτός επίσης έχει το δικαίωμα να εξουσιοδοτήση κάποιον άλλον να εκδίδη εντολές και να απαιτήση από τους άλλους να υπακούουν σ’ αυτόν. Και όλα αυτά ο Θεός τα κάνει με σοφό και στοργικό τρόπο, όχι με σκληρότητα.
Ο Λόγος του Θεού προστάζει: «Τα τέκνα, υπακούετε εις τους γονείς κατά πάντα· διότι τούτο είναι ευάρεστον εις τον Κύριον.» (Κολ. 3:20) Δεν είναι αυτή μια στοργική και σοφή εντολή; Πραγματικά είναι, διότι οι γονείς όχι μόνο φέρουν τα παιδιά στον κόσμο, πράγμα που τους καθιστά υπευθύνους, αλλά έχουν τη μεγαλύτερη πείρα και την υποχρέωσι να προμηθεύουν στα παιδιά τους τροφή, ενδύματα, στέγη, μόρφωσι, εκπαίδευσι, θρησκευτική καθοδήγησι και αναψυχή. Πώς αυτοί θ’ αναλάβουν πρόθυμα αυτά τα καθήκοντα αν τα παιδιά τους δεν συνεργάζωνται με το να υπακούουν; Συμβαίνει δηλαδή το ίδιο που συμβαίνει σ’ ένα διευθυντή ορχήστρας, ο οποίος δεν μπορεί να παίξη ένα κομμάτι μουσικής αν τα μέλη της ορχήστρας του δεν υπακούσουν πλήρως σ’ αυτόν!
Αλλά υπάρχουν και άλλοι τομείς ανθρώπινης δραστηριότητος στις οποίες ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να υπακούουν. Επί παραδείγματι, υπακοή απαιτείται στη συζυγική σχέσι αν θέλωμε να υπάρχη ειρήνη, αρμονία και ευτυχία στην οικογένεια (Εφεσ. 5:21-23), μεταξύ των πολιτών εν σχέσει με την κυβέρνησί των για να επικρατή δικαιοσύνη (Ρωμ. 13:1-7), μεταξύ υπηρετών ή υπαλλήλων εν σχέσει με τους κυρίους των ή τους προϊσταμένους των, ώστε να γίνεται καλά η εργασία. (Εφεσ. 6:5-8) και μεταξύ των μελών μιας εκκλησίας εν σχέσει με τους επισκόπους ή πρεσβυτέρους για αμοιβαία ωφέλεια. (Εβρ. 13:17) Φυσικά, αυτή η υπακοή είναι σχετική, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούμε να την αποδίδωμε εφόσον δεν είναι αντίθετη σε όσα ο Θεός παραγγέλλει.—Πράξ. 5:29.
Υπάρχει ένα περιστατικό στην Αγία Γραφή που δείχνει πόσο ζωτικό είναι να δείχνουν οι αφιερωμένοι δούλοι του Θεού υπακοή προς αυτόν κατά πάντα. Ο πρώτος μονάρχης του Ισραήλ, ο Βασιλεύς Σαούλ, είχε διαταχθή από τον Ιεχωβά Θεό να εκτελέση ανταποδοτική δικαιοσύνη εναντίον του έθνους των Αμαληκιτών για την επιδρομή τους εναντίον των Ισραηλιτών όταν αυτοί ήσαν στην έρημο. Αντίθετα με τις οδηγίες του Θεού, ο Σαούλ απέτυχε να φονεύση τον βασιλέα και τα ποίμνια των Αμαληκιτών χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία ότι έσωσε τα ποίμνια για να τα προσφέρη στον Θεό ως θυσία. Αλλά ο προφήτης Σαμουήλ του είπε: «Η υποταγή είναι καλύτερα παρά την θυσίαν η υπακοή, παρά το πάχος, των κριών, . . . επειδή συ απέρριψας τον λόγον του Κυρίου, δια τούτο και αυτός απέρριψε σε από του να ήσαι βασιλεύς.»—1 Σαμ. 15:22, 23.
Πόσο σημαντική είναι η υπακοή; Πραγματικά, είναι πάρα πολύ σημαντική!
[Εικόνα στη σελίδα 356]
«Η υποταγή είναι καλύτερα παρά την θυσίαν,» είπε ο προφήτης Σαμουήλ στον Βασιλέα Σαούλ που παρήκουσε