Γιατί να Είμεθα Φιλόξενοι;

«Ο ΞΕΝΟΣ δεν διενυκτέρευεν έξω· ήνοιγον την θύραν μου εις τον οδοιπόρον.» (Ιώβ 31:32) Αυτό το είδος της φιλοξενίας που έδειχνε ο πιστός Ιώβ αποτελούσε διακριτικό γνώρισμα των αφωσιωμένων δούλων του Θεού στους αρχαίους χρόνους.

Η παροχή φιλοξενίας ήταν πραγματικά μια στοργική ανταπόκρισις στην ανάγκη ενός ξένου για ανάπαυσι και στέγασι. Πριν από πολλούς αιώνες οι ταξιδιώται σταματούσαν συνήθως σ’ ένα χωριό ή σε μια πόλι και πήγαιναν στη δημόσια πλατεία. Αυτό έδινε στους κατοίκους την ευκαιρία να προσκαλέσουν τον ξένο να μείνη μαζί τους τη νύχτα.

Η αφήγησις της Γραφής για ένα Λευίτη στην περίοδο των Κριτών του Ισραήλ το δείχνει αυτό. Στον δρόμο του από τη Βηθλεέμ ο Λευίτης, ο δούλος του και η παλακή του εστράφησαν προς τη Γαβαά του Βενιαμίν για να διανυκτερεύσουν. Διαβάζομε: «Και ότε εισήλθεν, εκάθισεν εν τη πλατεία της πόλεως και δεν ήτο άνθρωπος να παραλάβη αυτούς εις την οικίαν αυτού δια να διανυκτερεύσωσι.»—Κριταί 19:1, 2,14, 15.

Μια τέτοια αφιλόξενη στάσις ήταν πολύ ασυνήθιστη για μια Ισραηλιτική πόλι. Ο Λευίτης απέφυγε ιδιαίτερα μια μη Ισραηλιτική πόλι, νομίζοντας ότι θα είχε μια καλύτερη μεταχείρισι από τους Ισραηλίτας. (Κριταί 19:11, 12) Τελικά, όμως, ένας γέρος που δεν ήταν από τη φυλή του Βενιαμίν παρέσχε φιλοξενία λέγοντας: «Ειρήνη εις σε και παν ότι χρειάζεται εγώ φροντίζω· μόνον εν τη πλατεία μη διανυκτέρευσης.»—Κριταί 19:16-20.

Η απροθυμία του λαού της Γαβαά να δείξη φιλοξενία στους ξένους αποτελούσε ένδειξι σοβαρού ηθικού ελαττώματος. Αυτοί ιδιοτελώς πήγαιναν στη δουλειά τους και αρνούνταν να επωφεληθούν της ευκαιρίας να δείξουν καλωσύνη.

Το βάθος της ιδιοτέλειάς των έγινε ακόμη πιο φανερό όταν ο γέρος πήρε τους ταξιδιώτας στο σπίτι του. Ένας όχλος περιεκύκλωσε το σπίτι, απαιτώντας να δοθή σ’ αυτούς ο Λευίτης για ανήθικους σκοπούς. Αλλ’ ο γέρος δεν υποχωρούσε στις απαιτήσεις των. Εντούτοις, οι περιστάσεις εξελίχθηκαν με τέτοιον τρόπο ώστε η παλλακή του Λευίτη παραδόθηκε στα χέρια τους. Την εβίασαν όλη τη νύχτα σε τέτοιο βαθμό ώστε πέθανε.—Κριταί 19:22-28.

Πριν από αιώνες ένα παρόμοιο αφιλόξενο πνεύμα επικρατούσε στα Σόδομα. Ένα βράδυ δύο ξένοι μπήκαν στα Σόδομα. Ο Λωτ τους είδε και τους προσκάλεσε στο σπίτι του και τους παρεκάλεσε επιμόνως να μη διανυκτερεύσουν στη δημόσια πλατεία. Οι ξένοι δέχθηκαν αλλά προτού αποσυρθούν για ύπνο ένας όχλος περιεκύκλωσε το σπίτι του Λωτ, «νέοι και γέροντες.» Έκραζον στον Λωτ να τους παραδώση τους επισκέπτας του για ανήθικους σκοπούς, αλλ’ αυτός σταθερά αρνήθηκε. (Γεν. 19:1-11) Αυτό ήταν μια απόδειξις της δικαιοσύνης που συνετέλεσε στο να διαφύγη ο Λωτ την καταστροφή που ο Ιεχωβά Θεός έφερε στα Σόδομα και σε άλλες τρεις γειτονικές πόλεις.—Δευτ. 29:23· 2 Πέτρ. 2:6-9.

Εν αγνοία του ο Λωτ εφιλοξένησε αγγέλους στο σπίτι του. Το παράδειγμά του καθώς και άλλα παρόμοια παραδείγματα φιλοξενίας τονίζονται στο εδάφιο προς Εβραίους 13:2 για να παρακινήσουν τους Χριστιανούς να είναι φιλόξενοι. Διαβάζομε: «Την φιλοξενίαν μη λησμονείτε επειδή δια ταύτης τινές εφιλοξένησαν αγγέλους μη γνωρίζοντες.»

Αληθινά, το πνεύμα της καλωσύνης και της γενναιοδωρίας που ωθεί σε γνήσια φιλοξενία αποτελεί ένα πολύτιμο εφόδιο. Η έλλειψίς του, όπως αποδεικνύεται στην περίπτωσι των κατοίκων της Γαβαά και των Σοδόμων, μπορεί να δώση αφορμή σε πράξεις μεγάλης ιδιοτέλειας. Αυτό συμβαίνει διότι η αληθινή αγάπη για τους συνανθρώπους υποκινεί ένα άτομο να εργάζεται για τα συμφέροντα των άλλων και το εμποδίζει να παραβιάση τα δικαιώματά τους. Ο απόστολος Παύλος το ετόνισε αυτό όταν είπε: «Ο αγαπών τον άλλον, εκπληροί τον νόμον. Επειδή το, Μη μοιχεύσης, Μη φονεύσης, Μη κλέψης, Μη ψευδομαρτυρήσης, Μη επιθυμήσης και πάσα άλλη εντολή, εν τούτω τω λόγω συμπεριλαμβάνεται, εν τω θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Η αγάπη κακόν δεν κάμνει εις τον πλησίον.»—Ρωμ. 13:8-10.

Μόνον αν καλλιεργούμε και διατηρούμε το πνεύμα της αγάπης που υποκινεί σε γνήσιες εκδηλώσεις φιλοξενίας, μπορούμε να αποκτήσωμε τη θεία επιδοκιμασία. Αυτό συμβαίνει επειδή η αγάπη για τον Θεό και τους συνανθρώπους είναι ακριβώς το θεμέλιο της αληθινής λατρείας. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είσθε μαθηταί μου, εάν έχητε αγάπην προς αλλήλους.»—Ιωάν. 13:35.

Όπως εγίνετο στους αρχαίους χρόνους, και σήμερα μεταξύ του λαού του Θεού υπάρχουν πολλές ευκαιρίες ν’ αναλαμβάνη κανείς πρωτοβουλία για παροχή φιλοξενίας. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι φυσικές καταστροφές, οι διωγμοί, οι ασθένειες και τα παρόμοια βυθίζουν ομοπίστους σε μεγάλη δυστυχία. Τι καλό είναι όταν οι πνευματικοί τους αδελφοί και αδελφές κάνουν ό,τι μπορούν για να τους βοηθήσουν! Επίσης μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις να φιλοξενήσωμε επισκέπτας ή περιοδεύοντας πρεσβυτέρους, με το να τους προσφέρωμε φαγητό ή κατάλυμα ή με κάποιο τρόπο να τους βοηθήσωμε στα έξοδά τους. Επίσης, μέσα ακριβώς στην εκκλησία υπάρχουν πάρα πολλές ευκαιρίες συμμετοχής σε γεύματα, επικοινωνία και τα παρόμοια με τους ομοπίστους. Αυτή η εκδήλωσις φιλοξενίας μπορεί να έχη ως αποτέλεσμα την αμοιβαία ενθάρρυνσι και εποικοδόμησι.

Αν σας παρασχεθή φιλοξενία, τι πρέπει να έχετε υπ’ όψιν; Είναι φρόνιμο να προσέχωμε να μη μας κατηγορήσουν ότι επωφελούμεθα από κάποιον και, γινόμεθα ένα είδος ‘κοινωνικού παρασίτου.’ Ο απόστολος Παύλος και οι συνεργάται του έδωσαν ένα καλό παράδειγμα σ’ αυτό το ζήτημα. Ο απόστολος υπενθύμισε στους πρεσβυτέρους της εκκλησίας της Εφέσου τα εξής: «Σεις δε αυτοί εξεύρετε ότι εις τας χρείας μου και εις τους όντας μετ’ εμού αι χείρες αύται υπηρέτησαν.» (Πράξ. 20:34) Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Παύλος και οι σύντροφοι του απέρριψαν όλες τις προσφορές φιλοξενίας. Ότι εδέχοντο την γνήσια φιλοξενία είναι φανερό απ’ ότι συνέβη στους Φιλίππους. Σ’ αυτή την πόλι η Λυδία και ο οίκος της ασπάσθηκαν τη Χριστιανοσύνη. Κατόπιν αυτή παρεκάλεσε τον Παύλο και τους συντρόφους του: «Εάν με εκρίνατε ότι είμαι πιστή εις τον Ιεχωβά, εισέλθετε εις τον οίκον μου και μείνατε.» Μια τέτοια ανοιχτόκαρδη φιλοξενία δεν θα μπορούσε να τύχη αρνήσεως. Ο συγγραφεύς των Πράξεων, ο Ιατρός Λουκάς προσθέτει: «Και μας εβίασεν.»—Πράξ. 16:14, 15· ΜΝΚ.

Αφού ένα άτομο δεχθή τη φιλοξενία ενός άλλου αισθάνεται την υποχρέωσι να συμπεριφερθή σαν ένας επισκέπτης που εκτιμάται. Ο Ιησούς Χριστός επέστησε την προσοχή μας σ’ αυτό όταν είπε στους μαθητάς του: «Εν αυτή δε τη οικία μένετε τρώγοντες και πίνοντες τα παρ’ αυτών διδόμενα. . . μη μεταβαίνετε εξ οικίας εις οικίαν.» (Λουκάς 10:7) Ο Ιησούς, λέγοντας αυτά τα λόγια διεσαφήνισε ότι οι μαθηταί του δεν έπρεπε αδιάκριτα να εγκαταλείπουν το σπίτι εκείνο που τους εφιλοξένησε και να πηγαίνουν σε άλλον τόπο όπου ο οικοδεσπότης θα μπορούσε να τους παράσχη περισσότερη άνεσι και καλύτερο φαγητό. Εφαρμόζοντας την αρχή της νουθεσίας του Ιησού, μπορούμε να διακρίνωμε ότι θα ήταν αφιλάγαθο να ματαιώσωμε μια πρόσκλησι απλώς διότι αργότερα μας προσεφέρθη κάτι καλύτερο από υλική άποψι.

Έχοντας υπ’ όψιν αυτά που λέγει η Αγία Γραφή, πρέπει όλοι να θέλωμε να είμεθα φιλόξενοι επειδή αγαπούμε βαθειά τον Ιεχωβά και τους συνανθρώπους μας. Ακόμη κι αν έχωμε λίγα πράγματα, δεν πρέπει να διστάζωμε να δείξωμε πνεύμα φιλοξενίας—γνήσιο ενδιαφέρον για την ευημερία των άλλων. Κι όταν μας παρέχεται αληθινή φιλοξενία, πρέπει να τη δεχώμεθα με εκτίμησι και με έκφρασι αγάπης.