Είναι Λαιμαργία;

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ μας, Ιεχωβά θεός θέλει ν’ απολαμβάνωμε την τροφή και το ποτό. Ο θεόπνευστος συγγραφεύς του βιβλίου Εκκλησιαστής παρετήρησε: «Δεν είναι αγαθόν εις τον άνθρωπον να τρώγη και να πίνη και να κάμνη την ψυχήν αυτού να απολαμβάνη καλόν εκ του μόχθου αυτού; Και τούτο . . . είναι από της χειρός του Θεού.»—Εκκλ. 2:24.

Αφού η τροφή και το ποτόν είναι πραγματικά θεία δωρήματα στον άνθρωπο, πρέπει να χρησιμοποιούνται σε αρμονία με το θέλημά του. Όπως ο Ιεχωβά Θεός δεν θέλει να χάση κανείς την αξιοπρέπειά του με το να πίνη υπερβολικά, έτσι δεν θέλει και να παρατρώγη, πράγμα που μπορεί να τον βλάψη. Αν ο Ιεχωβά Θεός δεν έθετε σε λειτουργία τους φυσικούς κύκλους για τη συντήρησι της ζωής, δεν θα είχαμε τροφή. Επομένως, δείχνομε κατάλληλη εκτίμησι γι’ αυτό τρώγοντας με μετριότητα. Εξ άλλου, εκείνος που επιδίδεται με λαιμαργία σε χονδροειδή πολυφαγία, όταν του δίδεται η ευκαιρία, είναι ένας αναίσθητος λαίμαργος.

Ο Μωσαϊκός νόμος δείχνει ακριβώς πόσο σοβαρό είναι αυτό. Στην περίπτωσι ενός στασιαστικού γυιου που ήταν λαίμαργος και μέθυσος, ο νόμος προέβλεπε την ποινή του θανάτου. (Δευτ. 21:19-21) Και στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, επίσης, η λαιμαργία καθαρά τονίζεται σαν κάτι που πρέπει ν’ αποφεύγεται. Ενώ ένας Κρητικός ποιητής ανέφερε την κοινή συνήθεια της λαιμαργίας μεταξύ του λαού του, ο απόστολος Παύλος συνεβούλευσε τον Τίτο ότι εκείνοι που είναι διορισμένοι να είναι Χριστιανοί επίσκοποι έπρεπε να είναι εγκρατείς.—Τίτον 1:7, 8, 12.

Υπάρχουν παράγοντες που καθιστούν τη λαιμαργία ή την πολυφαγία σοβαρό παράπτωμα. Στην περίπτωσι ενός ο οποίος τρώγει υπερβολικά με λαιμαργία, η επιθυμία του για φαγητό ξεφεύγει από τον έλεγχο. Με απληστία καταναλώνει την τροφή χωρίς να λαμβάνη υπ’ όψιν το γεγονός ότι δεν έχει δικαίωμα να κάνη κατάχρησι των θείων δωρημάτων. Επομένως, με το να επιδίδεται απειθώς στην πολυφαγία και να γίνεται λαίμαργος, παραλείπει να δείξη αγάπη στον Ιεχωβά Θεό. Γιατί; Διότι όπως λέγει η Γραφή: «Αυτή είναι η αγάπη του Θεού το να φυλάττωμε τας εντολάς αυτού.»—1 Ιωάν. 5:3.

Επίσης, η πολυφαγία συντελεί στη διανοητική και σωματική οκνηρία. Ιδιαίτερα εκείνος που παχαίνει λόγω πολυφαγίας τείνει να αδρανή και λίγο ασχολείται με σωματική άσκησι. Η παροιμία της Γραφής συνοψίζει καλά ποιο είναι συχνά το αποτέλεσμα: «Ο μέθυσος και ο άσωτος θέλουσι πτωχεύσει· και ο υπνώδης θέλει ενδυθή ράκη.»—Παροιμ. 23:21.

Η πολυφαγία μπορεί επίσης να οδηγήση σε σωματική βλάβη. Σχετικά με το υπερβολικό βάρος ή την παχυσαρκία, η Εικονογραφημένη Ιατρική και Υγειονομική Εγκυκλοπαιδεία (στην Αγγλική) λέγει:

«Από μακρού χρόνου έχει αναγνωρισθή ως συντελεστικός παράγων πολλών ασθενειών, ιδιαίτερα μεταξύ των ενηλίκων και των γερόντων. Οι παχύσωμοι άνθρωποι γενικά διαπιστώθηκε ότι υπόκεινται περισσότερο σε καρδιακές ενοχλήσεις, σε ωρισμένους τύπους καρκίνου και σε ασθένειες του παγκρέατος, της χοληδόχου κύστεως και των νεφρών. Η πρόσφυσις λίπους γύρω από το συκώτι, την καρδιά, ή άλλα εσωτερικά όργανα μπορεί αμέσως να παρακωλύση την κατάλληλη λειτουργία των. Το ποσοστόν θνησιμότητος στη χειρουργική είναι υψηλότερο και γενικά η διάρκεια της ζωής είναι βραχύτερη. Οι παχύσαρκοι έχουν προδιάθεσι στον διαβήτη.»

Δεν πρέπει όμως να συμπεράνη κανείς ότι όλοι όσοι έχουν υπερβολικό βάρος είναι και λαίμαργοι. Μπορεί να είναι κακή λειτουργία των αδένων και κληρονομικοί παράγοντες ως υπαίτιοι του υπέρμετρου βάρους, μολονότι η εγκράτεια στο φαγητό πρέπει τακτικά να γίνεται. Ακόμη και το τι τρώγει ένα άτομο μπορεί να προξενήση διαφορά. Το βιβλίο Υπερσιτιζόμενοι αλλά Υποσιτιζόμενοι παρατηρεί τα εξής:

«Είναι ατυχές γεγονός ότι οι καλύτερες τροφές για κείνον που πρέπει να παρακολουθή το βάρος του είναι οι πιο δαπανηρές, ενώ οι λιγώτερο δαπανηρές τροφές είναι συνήθως πλούσιες σε θερμίδες και πτωχές σε πρωτεΐνες, βιταμίνες και μεταλλικά στοιχεία. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι . . . που δεν αντέχουν σε δίαιτα κρεάτων, λαχανικών και οπωρικών με τα οποία μπορούν να διατηρήσουν ένα υψηλό επίπεδο υγείας καθώς και ένα φυσιολογικό βάρος. Γι’ αυτό κάνουν χρήσι των φθηνών και αμυλωδών τροφών ως κυρία πηγή των αναγκαίων θερμίδων και όχι μόνον αποκτούν υπέρμετρο βάρος, αλλά και τελικά αναπτύσσουν καταστάσεις που οφείλονται σε διαιτητικές ελαττωματικότητες.»

Είναι πιθανόν επίσης ωρισμένες συνήθειες να προξενούν ένα ελάττωμα στον σωματικό μηχανισμό το οποίον προσδιορίζει αν έχη ληφθή αρκετή τροφή μέσα στον οργανισμό. Κατά καιρούς άνθρωποι που παύουν το κάπνισμα διαπιστώνουν ότι αρχίζουν ν’ αποκτούν υπερβολικό βάρος. Ο Δρ Ρότζερ Ι. Ουίλλιαμς, επεξηγώντας τούτο, λέγει στο βιβλίο του Η Διατροφή εναντίον του Νοσήματος τα εξής: «Είναι δυνατόν το συνεχές κάπνισμα επί πολλά χρόνια να δηλητηρίαση ελαφρά ολόκληρο τον ισορροπημένο μηχανισμό. Η θειογλυκόζη χρυσού επιλογικώς δηλητηριάζει τον επιβραδυντικό μηχανισμό όταν δίδεται στα ζώα, και όταν αποσύρεται, ο επιβραδυντικός μηχανισμός βλάπτεται.»

Η σύστασίς του για κείνους που παύουν να καπνίζουν είναι να «παρακολουθούν προσεκτικά την ποιότητα της τροφής που τρώγουν σε μακρές περιόδους χρόνου και ν’ αποφεύγουν τις κενές ή γυμνές θερμίδες (όπως είναι το σάκχαρον) όσο το δυνατόν περισσότερο.» Ο Δρ Ουίλλιαμς, τερματίζοντας με μια θετική σημείωσι, γράφει: «Είναι πιθανόν η βρώσις καλής τροφής, για μια περίοδο χρόνου, να επανορθώση τον βλαμμένο μηχανισμό.»

Έτσι γίνεται σαφές ότι το αν είναι κανείς λαίμαργος ή όχι δεν μπορεί να καθορισθή απλώς από την εξωτερική του εμφάνισι. Μερικοί παράγοντες μπορεί να προξενήσουν προβλήματα βάρους. Επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που φαίνεται ότι απολαμβάνουν πολύ καλύτερη υγεία όταν ζυγίζουν λίγο περισσότερο απ’ ό,τι θα ήταν συνηθισμένο για τους άλλους της αυτής ιδιοσυστασίας. Και πρέπει να ενθυμούμεθα ότι εκείνο που θεωρείται ως ιδεώδες ως προς το βάρος ή τη διάπλασι ενός ανθρώπου διαφέρει σημαντικά από τον έναν τόπο στον άλλο. Μεταξύ μερικών λαών το να είναι κανείς ισχνός θεωρείται ελκυστικό και ως ένδειξις υγείας, ενώ άνθρωποι από άλλες εθνικότητες και λαούς το να είναι παχουλοί θεωρούνται όμορφοι ή υγιείς.—Παράβαλε Ψαλμός 92:14.

Στην πραγματικότητα, είτε λιγνός είναι ένας άνθρωπος είτε παχύς, η στάσις του απέναντι της τροφής πολύ σχετίζεται με το αν είναι λαίμαργος. Είναι η τροφή το σπουδαίο πράγμα στη ζωή του; Αν είναι ενώπιον άλλων, αγνοεί ιδιοτελώς τις ανάγκες των και λαμβάνει πολύ περισσότερα από τη μερίδα του; Είναι υπερβολικά βαρύς αλλά δεν επιβάλλει κανένα περιορισμό στην τροφή τρώγοντας συνήθως πάρα πολύ; Μήπως δεν αισθάνεται άνεσι, ίσως και αρρωσταίνει, λόγω υπερβολικής τροφής; Αν αυτό συμβαίνη, όπως είναι φυσικό, το άτομο έχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Είναι ανάγκη να μάθη να εγκρατεύεται.

Σε τομείς τέτοιας φύσεως, ο Χριστιανός καλά θα κάμη να εξετάζη τις διαθέσεις του. Έχει τη θεία εντολή να πράττη τα πάντα, περιλαμβανομένης και της τροφής, προς δόξαν Θεού. (1 Κορ. 10:31) Προδήλως εκείνος που παρατρώγει, όταν του δίδεται ευκαιρία, δεν αποδίδει δόξα στον Θεό. Βλάπτει τις διανοητικές και σωματικές του δυνάμεις. Λόγω ελλείψεως εγκράτειας, οι άλλοι τον βλέπουν με καταφρόνησι, κι’ έτσι φέρει μομφή στον Ιεχωβά Θεό. Γι’ αυτό εκείνος που επιμένει να είναι λαίμαργος δεν έχει θέσι στην εκκλησία του λαού του Θεού. Η απληστία, με την οποία η λαιμαργία είναι θετικά συνδεδεμένη, αποτελεί ένα από τα έργα της ξεπεσμένης σαρκός. Για κείνους που επιδίδονται σε τέτοια έργα ο θεόπνευστος απόστολος Παύλος έγραψε στους Γαλάτας: «Οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.»—Γαλ. 5:21.

Ο Χριστιανός λοιπόν έχει σοβαρό λόγο ν’ αγωνίζεται σκληρά για ν’ αποτελή ένα καλό παράδειγμα μετριοπάθειας. Πρόκειται για τη σχέσι του με τον Θεό.