‘Νίκα το Κακόν δια του Αγαθού’ στους Συγχρόνους Καιρούς

1, 2. (α) Ποια ήσαν μερικά από τα κακά που υπέστησαν μάρτυρες του Ιεχωβά σ’ αυτόν τον αιώνα; (β) Μήπως τους απέσπασαν αυτά από το να κάνουν το έργο των; (γ) Γιατί μάρτυρες του Ιεχωβά πήγαν σε δικαστήρια; (δ) Ποια λόγια του Ιησού τους παρηγορούσαν;

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ της εποχής μας έχουν υποχρέωσι να διαδίδουν το ευαγγέλιον της βασιλείας του Θεού και να ζουν σύμφωνα με τον Λόγο και το νόμο του Θεού. Εξαιτίας της ειλικρινούς λατρείας των προς τον Ιεχωβά Θεό, αντιμετώπισαν συχνά σκληρό διωγμό. Μερικοί εθανατώθησαν λόγω της πίστεώς των. Άλλοι αναγκάσθηκαν να υπομείνουν πολλούς ονειδισμούς και να υποφέρουν αδικίες. Εψεύσθησαν εναντίον των και τους αρνήθηκαν τα νόμιμα δικαιώματά των. Τα τέκνα των εξεδιώχθησαν από τα σχολεία. Τα σπίτια των και η ιδιοκτησία των κατεστράφησαν. Τους επεβλήθησαν παράνομες μεταγγίσεις αίματος. Μερικών κατεστράφησαν οι επιχειρήσεις ή έχασαν την κοσμική των εργασία εξαιτίας της πίστεώς των. Η ιστορία των υπήρξε μια εξαιρετική ιστορία διαπράξεως κακού εναντίον των. Αλλ’ ανάμεσα σ’ όλ’ αυτά η κοινωνία Νέου Κόσμου των μαρτύρων του Ιεχωβά δεν έχασε την όρασι της αποστολής των να κηρύττουν τ’ αγαθά νέα της Βασιλείας. Οι Χριστιανοί έχουν δικαίωμα να υπερασπίσουν τον εαυτό των νομίμως σε καιρούς διωγμού και οι μάρτυρες του Ιεχωβά υπεβλήθησαν σε μεγάλη δαπάνη για να υπερασπίσουν και να βεβαιώσουν νομίμως το ευαγγέλιον.​—Φιλιππησ. 1:7.

² Οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ευγνώμονες για την καλή συμβουλή και διδασκαλία του Λόγου του Θεού, η οποία τους έχει βοηθήσει ν’ αποφεύγουν να έχουν πνεύμα εκδικήσεως, έτσι ώστε δεν απευθύνθηκαν στα δικαστήρια της χώρας των με σκοπό να λάβουν εκδίκησι αλλά ενθυμούνται τα λόγια του Ιησού στα εδάφια Ματθαίος 10:18-28: «Και ενώπιον έτι ηγεμόνων και βασιλέων θέλετε φερθή ένεκεν εμού, προς μαρτυρίαν εις αυτούς, και εις τα έθνη. Όταν δε σας παραδίδωσι, μη μεριμνήσητε πώς, ή τι θέλετε λαλήσει· διότι θέλει σας δοθή εν εκείνη τη ώρα τι πρέπει να λαλήσητε. Επειδή σεις δεν είσθε οι λαλούντες, αλλά το πνεύμα του Πατρός σας, το οποίον λαλεί εν υμίν. Θέλει δε παραδώσει αδελφός αδελφόν εις θάνατον, και πατήρ τέκνον και θέλουσιν επαναστή τέκνα κατά γονέων, και θέλουσι θανατώσει αυτούς. Και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου· ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή. Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, Δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου. Δεν είναι μαθητής ανώτερος του διδασκάλου, ουδέ δούλος ανώτερος του κυρίου αυτού. Αρκετόν είναι εις τον μαθητήν να γείνη ως ο διδάσκαλος αυτού, και ο δούλος ως ο κύριος αυτού. Εάν τον οικοδεσπότην ωνόμασαν Βεελζεβούλ, πόσω μάλλον τους οικιακούς αυτού; Μη φοβηθήτε λοιπόν αυτούς· διότι δεν είναι ουδέν κεκαλυμμένον, το οποίον δεν θέλει ανακαλυφθή· και κρυπτόν, το οποίον δεν θέλει γνωσθή. Ό,τι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί· και ό,τι ακούετε εις το ωτίον, κηρύξατε επί των δωμάτων. Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη.» Εμφανίζονται ενώπιον αρχόντων και δικαστηρίων για να δώσουν μαρτυρία όπως ακριβώς έκαμε και ο ίδιος ο Ιησούς.

3. Δώστε ένα παράδειγμα που δείχνει γιατί είναι πρακτικό να μη επιτίθεται ένας κατά των διωκτών.

³ Ενώ οι Χριστιανοί επιστηρίζονται πλήρως στον Ιεχωβά Θεό και δεν φοβούνται εκείνους οι οποίοι θανατώνουν το σώμα, δεν αποκτούν ποτέ τόσο σαρκικό πνεύμα ώστε να οργανώσουν επιθέσεις εναντίον των διωκτών των. Ένας από τους εξέχοντας διώκτας των πρώτων Χριστιανών ήταν ο Σαούλ ο Φαρισαίος από τη φυλή του Βενιαμίν. Μολονότι, οι Χριστιανοί εγνώριζαν ότι ο Σαούλ ήταν εχθρός και διώκτης, ποτέ δεν προσπάθησαν να τον θανατώσουν. Αν οι Χριστιανοί είχαν πατάξει τον διώκτη Σαούλ και τον είχαν θανατώσει σε ανταπόδοσι, αυτό θα ήταν πράγματι κακό. Εφ’ όσον οι άνθρωποι ζουν, μολονότι είναι πιθανόν να είναι διώκται, ο Χριστιανός μπορεί να ζη με την ελπίδα ότι ο διώκτης ίσως κάποια μέρα μάθη τα γεγονότα σχετικά μ’ αυτούς που διώκει και, αν έχη καλή καρδιά, είναι πιθανόν να γίνη όπως ο Σαούλ, ο οποίος, όταν είδε το φως, ανέλαβε την αγνή λατρεία ως ένας Χριστιανός. Μπορούμε να ελπίζωμε πάντοτε ότι θα υπάρξουν πολλοί άλλοι ακόμη όπως αυτός που πιθανόν να μεταστραφούν και να λατρεύσουν τον αληθινό Θεό, Ιεχωβά.​—Πράξ. κεφ. 9.

4. Ποια είναι η ορθή άποψις των δούλων του Θεού απέναντι στους πονηρούς;

⁴ Όσον αφορά εκείνους οι οποίοι δεν έχουν το είδος της ειλικρινούς καρδιάς που είχε ο Σαούλ και είναι πράγματι πονηροί άνθρωποι, αδιόρθωτοι κακοποιοί, ακόμη και στην περίπτωσι αυτών των ανθρώπων είναι σπουδαίο να διατηρή ο Χριστιανός την ορθή στάσι της πίστεως, προσμένοντας τον Ιεχωβά, ο οποίος λέγει: «Μη αγανάκτει δια τους πονηρευομένους, μηδέ ζήλευε τους εργάτας της ανομίας. Διότι ως χόρτος ταχέως θέλουσι κοπή, και ως χλορά βοτάνη θέλουσι καταμαρανθή. Παύσον από θυμού, και άφες την οργήν· μηδόλως αγανάκτει ώστε να πράττης πονηρά. Διότι οι πονηρευόμενοι θέλουσιν εξολοθρευθή· οι δε προσμένοντες τον Ιεχωβά, ούτοι θέλουσι κληρονομήσει την γην.» (Ψαλμ. 37:1, 2, 8, 9, ΜΝΚ) Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ιεχωβά θ’ αναλάβη δράσι. Ο Ιεχωβά γνωρίζει τι υπάρχει στις καρδιές όλων των ανθρώπων και θα πολιτευθή προς τους πονηρούς με τον δικό του καλό τρόπο. Μπορούμε να είμεθα βέβαιοι γι’ αυτό. Ο Ιησούς μάς ενεθάρρυνε να σκεπτώμεθα ως εξής: «Ο δε Θεός δεν θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού, των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα, αν και μακροθυμή δι’ αυτούς; Σας λέγω, ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως. Πλην ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθη, άρά γε θέλει ευρεί την πίστιν επί της γης;»​—Λουκ. 18:7, 8.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ

5. Γιατί η εγκράτεια είναι επιθυμητή;

⁵ Εφόσον ο Ιεχωβά είναι μακρόθυμος προς τους πονηρούς, τότε υπήρξε και είναι το έξοχο παράδειγμα για μας, τα πλάσματά του στη γη. Ο Ιεχωβά γνωρίζει τη διάπλασι του ανθρώπου, ότι είναι αδύνατος και ατελής, αλλά κρίνει τον καθένα σύμφωνα μ’ αυτό που υπάρχει στην καρδιά του. Αν ο Ιεχωβά μπορή να είναι μακρόθυμος απέναντι σε ατελείς ανθρώπους, τότε αυτό είναι κάτι που οφείλομε, επίσης, να προσπαθήσωμε να μάθωμε. Αποτελεί μέρος της καρποφορίας του πνεύματος που συμβαδίζει με την εγκράτεια. Υπάρχουν οριστικά πλεονεκτήματα στο να μαθαίνωμε ν’ ανεχώμεθα τις προσβολές των άλλων και ν’ ασκούμε εγκράτεια. Ακόμη και οι Χριστιανοί είναι ατελείς άνθρωποι και είναι δυνατόν να διαπράξουν αδικία εναντίον άλλων. Λίγη αυτοεξέτασις μπορεί να βοηθήση να διαφωτισθή το σημείον. Υπάρχει κανείς που μπορεί να ισχυρισθή ότι ποτέ δεν έχασε την ψυχραιμία του με κάποιον μέσα στην ίδια του οικογένεια; Ενθυμείσθε κάποια τέτοια περίπτωσι, που μπορεί να είχατε χάσει την ψυχραιμία σας; Σκεφθήτε το και ρωτήστε τον εαυτό σας, Τι καλό έφερε αυτό; Προέκυψε κάποια ωφέλεια από την απώλεια ελέγχου του εαυτού μου; Μήπως κατέληξε σε φωνές ή σε φιλονεικία; Είχα μια ώριμη άποψι του τι συνέβη;

6. Πώς πρέπει να επιβάλλεται η πειθαρχία των παιδιών που συμπεριφέρονται κακώς;

⁶ Είναι γεγονός ότι είναι πραγματικά κακό για την υγεία να χάση ένας την ψυχραιμία του. Εκτός του ότι διαπράττεται κάποια προσωπική βλάβη στον ίδιον και στην υγεία του, αν οι γονείς έχουν τη συνήθεια να χάνουν την ψυχραιμία των με την οικογένειά των, αυτό μπορεί να κάμη τα παιδιά να γίνουν πολύ νευρικά, πιθανόν εσώστροφα, ή ακόμη ν’ ασθενήσουν πολύ σοβαρά. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς οφείλουν να συγχωρούν πάντοτε τα τέκνα των για κάθε αδίκημα που διαπράττουν. Αυτό θα ήταν αντίθετο προς τις Γραφές. Απαιτείται κατά καιρούς πειθαρχία και είναι Γραφικώς κατάλληλο να χρησιμοποιήται. Εν τούτοις, ο φρόνιμος γονεύς είναι ήρεμος καθώς επιβάλλει πειθαρχία στα τέκνα του. Μερικοί, που είχαν χάσει την ψυχραιμία των, επροξένησαν βλάβη στα τέκνα των και ακόμη εφόνευσαν τέκνα όταν επέβαλαν πειθαρχία. Αλλά το απειθάρχητο παιδί θα είναι μια αποτυχία σ’ όλη του τη ζωή και μια απογοήτευσις στους γονείς του καθώς μεγαλώνει· ώστε η πειθαρχία είναι πολύτιμη κι ένα κτύπημα στα χαμηλά είναι μερικές φορές αναγκαίο για τα μικρά παιδιά. Ας λάβουμε υπ’ όψιν τη συμβουλή των Γραφών: «Και οι πατέρες, μη παροργίζετε τα τέκνα σας, αλλά εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Ιεχωβά.» «Πάσα πικρία και θυμός και οργή και κραυγή και βλασφημία, ας αφαιρεθή από σας μετά πάσης κακίας· γίνεσθε δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαγχνοι, συγχωρούντες αλλήλους, καθώς ο Θεός συνεχώρησεν εσάς δια του Χριστού.»​—Εφεσ. 6:4, ΜΝΚ· 4:31, 32.

7. Ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να βλέπη ένας τις παραβάσεις των άλλων στην εκκλησία;

⁷ Ό,τι είπε ο Παύλος στα εδάφια Εφεσίους 4:31, 32 εφαρμόζονται, επίσης, στην εκκλησία. Καθώς φθάνομε πλησιέστερα στο τέλος αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων, οφείλομε να διδασκώμεθα να είμεθα πολύ ενωμένοι μαζί στην εκκλησία, ν’ αγαπούμε ο ένας τον άλλον και να είμεθα ευτυχείς να βλεπώμεθα. Ο Διάβολος είναι θυμωμένος και γνωρίζει ότι ο καιρός του είναι σύντομος, γι’ αυτό προξενεί πολλές δυσκολίες στο λαό του Θεού, αλλά στην εκκλησία υπάρχει ένας τόπος όπου μπορείτε να βρήτε αγάπη και παρηγορία και να εποικοδομηθήτε για ν’ αντιμετωπίσετε τις δοκιμασίες και τα προβλήματα των προσεχών ημερών. Ο Πέτρος το θέτει ως εξής: «Πάντων δε το τέλος επλησίασε· φρονίμως λοιπόν διάγετε, και αγρυπνείτε εις τας προσευχάς. Προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην· διότι η αγάπη θέλει καλύψει πλήθος αμαρτιών.» (1 Πέτρ. 4:7, 8) Ο Πέτρος με πολύ ώριμο τρόπο έλαβε υπ’ όψιν το γεγονός ότι θα υπάρχουν μερικά αμαρτήματα ή παραβάσεις, αλλά εδώ εισέρχεται η Χριστιανική αγάπη. Μερικοί άνθρωποι διαπράττουν σφάλματα, άλλοι είναι αδιάκριτοι, αλλά καθώς αυξάνομε σε ωριμότητα κι έχομε το πνεύμα του Ιεχωβά, μαθαίνομε ασφαλώς πώς να συγχωρούμε αλλήλους. Όλα τα οφέλη αυτής της συγχωρήσεως πιθανόν να πηγαίνουν αμέσως στον πταίστη ή παραβάτη, αλλά κατόπιν επανέρχονται σε μας. Με το ν’ ανταποδίδωμε κακό αντί κακού ή όμοια για όμοια αντί να εκδηλώσωμε συγχωρητικότητα, είναι δυνατόν να γίνωμε παραβάται ενώπιον του ουρανίου Πατρός μας. Γι’ αυτό ο Ιησούς συνεβούλευσε: «Διότι εάν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, θέλει συγχωρήσει και εις εσάς ο Πατήρ σας ο ουράνιος. Εάν όμως δεν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ σας θέλει συγχωρήσει τα πταίσματά σας.»​—Ματθ. 6:14, 15.

8. Ποιος είναι ο ορθός τρόπος διευθετήσεως ενός προβλήματος μ’ ένα αδελφό ή μια αδελφή;

⁸ Ακόμη και όταν πρόκειται για κάποια σοβαρή παράβασι που κάποιος στην εκκλησία έκαμε κάτι που μπορεί να το θεωρήση εξαιρετικά προσβλητικό ή κακό, ο Ιησούς έδωσε τον κανόνα για τη διευθέτησι αυτών των προβλημάτων όταν είπε: «Εάν δε αμαρτήση εις σε ο αδελφός σου, ύπαγε, και έλεγξον αυτόν μεταξύ σου και αυτού μόνου· εάν σου ακούση, εκέρδησας τον αδελφόν σου· εάν όμως δεν ακούση, παράλαβε μετά σου έτι ένα ή δύο, δια να βεβαιωθή πας λόγος επί στόματος δύο μαρτύρων ή τριών. Και εάν παρακούση αυτών, είπε τούτο προς την εκκλησίαν.» (Ματθ. 18:15-17) Αυτή είναι μία πολύ καλή συμβουλή για τη Χριστιανική οικογένεια καθώς επίσης και για την εκκλησία. Τόσο στην εκκλησία όσο και στην οικογένεια, το να συζητούνται οι δυσκολίες είναι ο καλύτερος τρόπος για την υπερνίκησι ενός πταίσματος. Η ανταπόδοσις ή το να προξενή ένας βλάβη αντί βλάβης μπορεί να επιφέρη διάσπασι στην ενότητα της εκκλησίας και μπορεί επίσης να διαιρέση μια οικογένεια. Έτσι, όταν διαπράττεται μια παράβασις, αν δεν μπορή να συγχωρηθή (που σημαίνει να λησμονηθή επίσης) τότε είναι καλύτερα να συζητηθή και να διευθετηθή το ζήτημα και να μη επιτραπή ν’ αφαιρέση τη χαρά, η οποία πρέπει να υπάρχη μέσα σε κάθε αφιερωμένη οικογένεια και εκκλησία. Μπορεί ένας να προσεύχεται στον Ιεχωβά για ενθάρρυνσι κι ενίσχυσι για ν’ ακολουθήση τη συμβουλή του· τότε μ’ αυτή τη βάσι προχωρήστε προς μια διευθέτησι του προβλήματος, και το τελικό αποτέλεσμα θα είναι καλό.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

9. Και αν ακόμη ένας επίσκοπος βρεθή κάτω από μεγάλη πίεσι σχετικά με το έργο του, ποια συμβουλή του παρέχεται για τον χειρισμό των προβλημάτων του;

⁹ Μερικές φορές οι επίσκοποι στην εκκλησία έχουν ν’ αντιμετωπίσουν ένα άτομο που πλανάται στη διδασκαλία. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι από πολλή ανοησία ή αμάθεια αμφισβητούν την αλήθεια ή διαφωνούν με την Αγία Γραφή και προκαλούν μερικά πραγματικά προβλήματα στην εκκλησία. Αλλά και σ’ αυτή την περίπτωσι η κατεύθυνσις του Ιεχωβά είναι να ασκηθή εγκράτεια και να γίνη ήρεμος χειρισμός του ζητήματος. Δεν υπάρχει ανάγκη να προκληθή διαμάχη. Κανένα καλό δεν θα προέκυπτε απ’ αυτήν. Κάτω από την έμπνευσι του πνεύματος του Θεού, ο Παύλος συνεβούλευσε τον Τιμόθεο: «Τας δε μωράς και απαίδευτους φιλονεικίας παραιτού, εξεύρων ότι γεννώσι μάχας. Ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας· μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου.» (2 Τιμ. 2:23-26) Με το ν’ ακολουθή αυτή τη συμβουλή ο επίσκοπος εκδηλώνει τη Χριστιανική του ωριμότητα.

10. Πώς ο Παύλος είναι παράδειγμα χειρισμού ζητημάτων μ’ εκείνους που προκαλούν βλάβη;

¹⁰ Ακόμη και στην περίπτωσι εκείνων οι οποίοι, πιθανόν έχουν προχωρήσει, ως το σημείο να χάσουν την πίστι των και προσπαθούν να προξενήσουν βλάβη είναι ανάγκη να είναι κανείς συγκρατημένος και πράος. Ο απόστολος Παύλος είχε πείρα με τέτοια άτομα και υπάρχει απόδειξις ότι χειρίσθηκε το ζήτημα με ηρεμία, όπως λέγει στα εδάφια 1 Τιμόθεον 1:19, 20 και 2 Τιμόθεον 4:14 (ΜΝΚ): «Έχων πίστιν και αγαθήν συνείδησιν, την οποίαν τινές αποβαλόντες, εναυάγησαν εις την πίστιν εκ των οποίων είναι ο Υμέναιος και Αλέξανδρος, τους οποίους παρέδωκα εις τον Σατανάν, δια να μάθωσι να μη βλασφημώσι.» «Ο Αλέξανδρος ο χαλκεύς πολλά κακά μοι έκαμεν​—ο Ιεχωβά να αποδώση εις αυτόν κατά τα έργα αυτού.» Έτσι ο Παύλος εξεπλήρωσε τα καθήκοντά του ως επίσκοπος ορθώς χωρίς να βλάψη προσωπικώς τον παραβάτη.

11. Αν ένας επίσκοπος δεν λαμβάνη υποστήριξι σ’ αυτό που πράττει, πώς πρέπει ν’ αντιδράση απέναντι στους αδελφούς του;

¹¹ Μερικές φορές ένας επίσκοπος δεν λαμβάνει την υποστήριξι που θα ανέμενε από άλλους μέσα στην εκκλησία. Αυτό μπορεί να θέση σε σοβαρή δοκιμασία την εγκράτειά του και το πνεύμα του μακροθυμίας. Εδώ πάλι ο Παύλος είναι ένα παράδειγμα. Όταν ο Παύλος υφίστατο το κακό του διωγμού, άλλοι αφιερωμένοι δεν του προσέφεραν βοήθεια ή υποστήριξι. Μήπως ευχήθηκε τότε να τους συμβή κακό; Καθόλου, αλλά και πάλι εξεδήλωσε Χριστιανική ωριμότητα κι έλαβε παρηγορία και βοήθεια από μια ουρανία πηγή. Σχετικά μ’ αυτή την πείρα λέγει: «Εν τη πρώτη απολογία μου δεν με παρεστάθη ουδείς, αλλά πάντες με εγκατέλιπον· (είθε να μη λογαριασθή εις αυτούς·) αλλ’ ο Κύριος με παρεστάθη, και με ενεδυνάμωσε, δια να πληρωθή δι’ εμού το κήρυγμα, και να ακούσωσι πάντα τα έθνη· και ηλευθερώθην εκ του στόματος του λέοντος.» (2 Τιμ. 4:16, 17) Εξεδήλωσε ένα πνεύμα συγχωρητικότητος και δεν θέλησε αυτό να υπολογισθή εις βάρος των ενώπιον του Ιεχωβά.

12. Τι πνεύμα πρέπει να εξακολουθή να καλλιεργή ο επίσκοπος στην εκκλησία;

¹² Ο επίσκοπος οφείλει όχι μόνο να έχη αυτό το πνεύμα της ηρεμίας, της ωρίμου σκέψεως και μη ανταποδόσεως, αλλά οφείλει επίσης να φροντίζη να δείχνη στους άλλους στην εκκλησία πώς να συμπεριφέρωνται. Η συνεργασία της εκκλησίας σ’ όλα τα πνευματικά πράγματα εκτιμάται πάρα πολύ από τον επίσκοπο. Ο Παύλος ως ένας επίσκοπος ενεθάρρυνε το ορθό πνεύμα, λέγοντας: «Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, να γνωρίζητε τους όσοι κοπιάζουσι μεταξύ σας, και είναι προεστώτές σας εν Κυρίω, και σας νουθετούσι· και να τιμάτε αυτούς εν αγάπη υπερεκπερισσού δια το έργον αυτών. Ειρηνεύετε μεταξύ σας. Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, νουθετείτε τους ατάκτους, παρηγορείτε τους ολιγοψύχους, περιθάλπετε τους ασθενείς, μακροθυμείτε προς πάντας. Προσέχετε μη αποδίδη τις εις τινά κακόν αντί κακού· αλλά ζητείτε πάντοτε το αγαθόν και εις αλλήλους, και εις πάντας.»​—1 Θεσ. 5:12-15.

13. Πώς οι καρποί του πνεύματος είναι ωφέλιμοι για όλους στην εκκλησία;

¹³ Αν οι επίσκοποι και όλοι μέσα στην εκκλησία εκδηλώνουν τους καρπούς του πνεύματος, η εκκλησία θα είναι ισχυρή, ενωμένη και θα έχη ειρήνη. Σημειώστε τα πράγματα που λέγει ο Παύλος ότι είναι οι καρποί του πνεύματος: «Ο δε καρπός του πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια· κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος. Όσοι δε είναι του Χριστού, εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας. Εάν ζώμεν κατά το πνεύμα, ας περιπατώμεν και κατά το πνεύμα.» (Γαλ. 5:22-25) Όλ’ αυτά είναι για το καλό του Χριστιανού και για ωφέλεια εκείνων που τον περιβάλλουν. Μια πειθαρχημένη εκκλησία είναι μια ευλογία για όλους.

14. (α) Πώς τα έργα της σαρκός είναι επιβλαβή σε άλλους; (β) Πώς πρέπει να γίνεται χειρισμός τέτοιων ζητημάτων αν ευρεθούν μεταξύ αυτών που είναι σε μια εκκλησία;

¹⁴ Αντιθέτως, το καθένα από τα έργα της σαρκός καταλήγει σε βλάβη του ιδίου καθώς και των άλλων κι επομένως πρέπει ν’ αποφεύγεται. «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός· τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων· περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.» (Γαλ. 5:19-21) Το να εισαγάγη οποιοσδήποτε μέσα στις τάξεις της εκκλησίας οποιοδήποτε απ’ αυτά τα κακά πράγματα θα ήταν αμάρτημα όχι μόνο κατά της εκκλησίας αλλά επίσης κατά του Ιεχωβά. Τότε η εκκλησία οφείλει να επέμβη για να επιβάλη πειθαρχία, όχι με πνεύμα εκδικήσεως ή ανταποδόσεως κακού αντί κακού, αλλά, αντιθέτως, εφαρμογής της δικαιοσύνης του Θεού και διαφυλάξεως της δικαιοσύνης και της καθαρότητος της εκκλησίας. Και, πράγματι, αν ένας ασκή εγκράτεια, δεν θα πράξη κανένα απ’ αυτά τα πράγματα.

Η ΟΡΘΗ ΑΠΟΨΙΣ

15. Πώς πρέπει να βλέπουν οι Χριστιανοί τους διώκτας των και τον διωγμό;

¹⁵ Ίσως να φαίνεται πολύ δύσκολο να μάθωμε αυτή την εγκράτεια για την οποία μας ομιλούν οι Γραφές, αλλά μπορεί να γίνη αυτό και έχει γίνει από δούλους του Θεού επί πολλούς αιώνες. (Ιάκ. 5:10, 11) Κανείς μας δεν θέλει να ιδή κάποιον να πράττη οποιουδήποτε είδους κακό. Αισθανόμεθα κατά κάποιο τρόπο θλίψι για τα πλήθη των ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο που πράττουν κακό σ’ αυτές τις ‘έσχατες ημέρες.’ Είναι για να τους λυπάται ένας πράγματι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί που κακομεταχειρίζονται τον λαό του Θεού και κάνουν κακό σ’ αυτούς το πράττουν διότι είναι κακώς πληροφορημένοι. Μερικοί είχαν κακή ανατροφή ή πολύ εσφαλμένη εκπαίδευσι. Μερικοί ακολουθούν απλώς τις τάσεις της σαρκός χωρίς κάποια σκέψι όσον αφορά το αν κάτι είναι καλό ή κακό, ορθό ή εσφαλμένο. Ο Ιησούς είπε για τους διώκτας: «Θέλουσι σας κάμει αποσυναγώγους· μάλιστα έρχεται ώρα, καθ’ ην πας όστις σας θανατώση θέλει νομίσει ότι προσφέρει λατρείαν εις τον Θεόν. Και ταύτα θέλουσι σας κάμει, διότι δεν εγνώρισαν τον Πατέρα, ουδέ εμέ.» (Ιωάν. 16:2, 3) Μ’ αυτό μπορούμε ν’ αντιληφθούμε πώς έβλεπε ο Ιησούς τους διώκτας. Εστερούντο γνώσεως του Πατρός και του Χριστού, και γι’ αυτό θα εγίνοντο φονείς. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πάντοτε φρόνιμο να προσεύχεται ο Χριστιανός στον Ιεχωβά και να ζητή βοήθεια και καθοδήγησι και το πνεύμα του Θεού για να είναι μαζί του. Αυτό είναι εκείνο που έπρατταν οι πρώτοι Χριστιανοί όταν εδιώκοντο. (Πράξ. 4:24-31) Και επειδή είχαν κατανοήσει το ζήτημα, μπορούσαν να υπομένουν το κακό κι εν τούτοις να εξακολουθούν να χαίρουν χωρίς ν’ απομακρύνωνται από την αποστολή των. Οι διώκται «προσκαλέσαντες τους αποστόλους, έδειραν, και παρήγγειλαν να μη λαλώσιν εν τω ονόματι του Ιησού, και απέλυσαν αυτούς. Εκείνοι λοιπόν ανεχώρουν από προσώπου του συνεδρίου χαίροντες, ότι υπέρ του ονόματος αυτού ηξιώθησαν να ατιμασθώσι. Και πάσαν ημέραν εν τω ιερώ και κατ’ οίκον δεν έπαυον διδάσκοντες και ευαγγελιζόμενοι τον Ιησούν Χριστόν.»​—Πράξ. 5:40-42.

16. Εξηγήστε τη χρήσι της ορθής ομιλίας κάτω από δυσκολίες.

¹⁶ Με το ν’ ανταποδίδη ένας κατά κάποιον τρόπο ή να χρησιμοποιή βλάσφημη γλώσσα μπορεί να περιπλέξη τα προβλήματά του και να επιφέρη μερικές φορές βλάβη σ’ αυτόν. Γι’ αυτό είναι καλό να ενθυμούμεθα τη συμβουλή που βρίσκεται στο εδάφιο Παροιμίαι 15:1: «Η γλυκεία απόκρισις καταπραΰνει θυμόν· αλλ’ ο λυπηρός λόγος, διεγείρει οργήν.» Αυτό αληθεύει είτε ένας αντιμετωπίζει διωγμό ή προβλήματα στην οικογένεια ή στην εκκλησία. Οι έριδες δεν ωφελούν κανένα· ολόκληρες οικογένειες έχουν εξολοθρευθή μερικές φορές από έριδες, διαμάχες και από πνεύμα ανταποδόσεως. Υπάρχουν άλλοι που έχουν εκπέσει σ’ ένα τέτοιο πνεύμα που να μη θέλουν να μιλήσουν ο ένας στον άλλο. Αλλά η αποτυχία της επικοινωνίας απεργάζεται επίσης τη διάσπασι στην οικογένεια και την εκκλησία. Ενθυμείσθε τι συνέβη στον Πύργο της Βαβέλ; Μόλις οι άνθρωποι έπαυσαν να επικοινωνούν μεταξύ των, κάθε τι που προσπαθούσαν να κάμουν σταματούσε. Έτσι μπορούμε να διδαχθούμε απ’ αυτό. Είναι ωφέλιμο να επικοινωνούμε όταν προσπαθούμε να κάνωμε κάτι μαζί με άλλους και να φερώμεθα προς αλλήλους με πνεύμα πραότητος.​—Γέν. 11:7, 8· Μαλαχ. 3:16.

17, 18. Πώς η αλήθεια και η Χριστιανική υπομονή μπορούν να επηρεάσουν τους εχθρούς μας;

¹⁷ Είθε ο Λόγος και το πνεύμα του Θεού να είναι ο οδηγός μας. Καθώς προχωρούμε στη ζωή, πρέπει να έχωμε υπ’ όψιν ότι η αλήθεια μπορεί να μεταβάλη διώκτας σε λάτρεις του Θεού, εγκληματίαι μπορούν να γίνουν νομιμόφρονες πολίται, μαχηταί μπορούν να γίνουν ειρηνικοί, αλλά πρέπει πρώτα να εισχωρήση η αλήθεια στις διάνοιες και στις καρδιές των. Να είσθε πάντοτε πρόθυμοι να κάμετε το καλό σε όλους. Αυτό μπορεί να καταλήξη σε πολλές ευλογίες, σύμφωνα με τα εδάφια Παροιμίαι 25:21, 22. Το Βιβλίον του Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά παρουσίασε το εξής καλό παράδειγμα:

«Με το να δείχνουν φιλοξενία οι μάρτυρες του Ιεχωβά μερικές φορές έχουν την ευκαιρία να βοηθήσουν άτομα να γνωρίσουν την αλήθεια. (Εβρ. 13:2) Το κατωτέρω παράδειγμα το αποδεικνύει: Μια αδελφή επιστρέφοντας σπίτι της ύστερ’ από τη διεξαγωγή μιας οικιακής Γραφικής μελέτης, συνήντησε τη μητέρα μιας νεαράς γυναικός με την οποία διεξήγε μελέτη. Βλέποντας ότι αυτή η γυναίκα ήταν χλωμή και έτρεμε, και νομίζοντας ότι ήταν άρρωστη, η αδελφή την προσκάλεσε σπίτι της και της έδειξε όση περισσότερη καλωσύνη ήταν δυνατόν, μολονότι η γυναίκα αυτή ήταν εναντιουμένη στην αλήθεια.

«Αιφνιδίως αυτή η κυρία εξερράγη σε κλάματα και είπε στην αδελφή: ‘Γιατί μου φέρεσθε έτσι; . . . Αν απλώς εγνώριζες . . .’ Η αδελφή απήντησε ότι ως μια μάρτυς του Ιεχωβά προσπαθούσε να δείξη αγάπη στον πλησίον της, και νομίζοντας ότι ήταν ασθενής, προσπάθησε να της προσφέρη κάποια περιποίησι. Τότε αυτή η γυναίκα έκραξε: ‘Δεν είμαι ασθενής. Ήλθα εδώ για να σε σκοτώσω γιατί έκλεψες την αγάπη της θυγατρός μου η οποία προτιμά τον Θεό.’ Η αδελφή εξήγησε στη γυναίκα ότι η Γραφή προτρέπει τα τέκνα να τιμούν τους γονείς των και, μάλλον αντί να χωρίζη η Γραφή τη μητέρα από την κόρη τις φέρει απλώς πλησιέστερα τη μία στην άλλη. Ύστερ’ από ένα λεπτό σκέψεως, η γυναίκα απήντησε: ‘Μου αποστερείς την παρουσία της θυγατρός μου ένα απόγευμα κάθε εβδομάδα, επειδή πηγαίνεις να την ιδής.’ Η αδελφή υπέδειξε τότε να παρακολουθή και αυτή η κυρία τη μελέτη, έκαμε διευθέτησι για την επομένη εβδομάδα και κατόπιν την πήγε σπίτι της.

«Η αδελφή είχε μερικές στενοχώριες στην αρχή, αλλά επέτυχε κάποια αποτελέσματα. Αυτή η γυναίκα είναι τώρα Μάρτυς καθώς και ο σύζυγος της. Επειδή είναι ηλικιωμένη, αυτή η αδελφή δεν μπορεί να γυρίζη όπως θα επιθυμούσε, αλλά είναι χρήσιμη με το να φροντίζη για τα παιδιά της θυγατρός της, διευκολύνοντας μ’ αυτό τον τρόπο την θυγατέρα της συχνά να κάνη έργο σκαπανέως διακοπών. Και κάτι ακόμη περισσότερο, η αγάπη της για την αλήθεια την κατέστησε ικανή να βοηθήση μια γειτόνισσά της, η οποία έχει γίνει επίσης διαγγελεύς της Βασιλείας.»

¹⁸ Αν η αδελφή είχε παραλείψει να κάμη καλό, μολονότι αυτή η γυναίκα ήταν εναντιουμένη στην αλήθεια, δεν θα είχε ενεργήσει σε αρμονία με τη συμβουλή του Ιησού στο 5ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ευαγγελίου. Αλλά με το να μη ανταποδώση κακό, αλλά να εκδηλώση αγάπη ακόμη και σ’ ένα εχθρό, ευλογήθηκε με καλά αποτελέσματα. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους οποίους ο Ιεχωβά θέλει ν’ αποδεικνύωμε ότι είμεθα τέκνα του με το ν’ αγαπούμε τους εχθρούς μας.

19. Πώς αποδεικνύομε ότι δεν έχομε νικηθή από το κακό αυτών των ‘εσχάτων ημερών’;

¹⁹ Μολονότι οι Χριστιανοί μπορεί να είναι περικυκλωμένοι από κάθε είδους κακό σ’ αυτές τις τελευταίες ημέρες της διακυβερνήσεως αυτού του συστήματος πραγμάτων από τον Σατανά, ας εξακολουθούμε να νικούμε το κακό δια του αγαθού. Ας μη μας κάμη το κακό ν’ απομακρυνθούμε από το αγαθοποιό έργο που έχει ανατεθή σε μας ως Χριστιανούς, να ομιλούμε για τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού. Σκεφθήτε τα λόγια του Παύλου: «Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα δια του αγαθού το κακόν.» Σύμφωνα μ’ αυτό, ο μόνος τρόπος να νικηθή ένας από το κακό είναι ν’ αφήση τον εαυτό του να νικηθή. Έτσι είναι κάτι που μπορούμε να το κρατήσωμε κάτω από έλεγχο με τη βοήθεια του Ιεχωβά, και πρέπει να συνεχίζωμε να προσευχώμεθα για τη βοήθειά του. Επομένως, μη νικάσθε από το κακό. Μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού σε κανένα.​—Ρωμ. 12:17-21.