Ερωτήσεις Από Αναγνώστας

● Μερικά ζώα έχουν χαρακτηριστικά που φαίνονται να προσαρμόζωνται ειδικά στο να φονεύουν, όπως οι λέοντες και τα δηλητηριώδη φίδια. Πώς μπορεί να συμβαίνη αυτό, αν όλα ήσαν κάποτε χορτοφάγα;​—Λ. Κ., Ολλανδία.

Είναι λογικό ότι μπορούσε να εγερθή ένα τέτοιο ερώτημα, διότι όπως έχουν τα πράγματα τώρα πολλά ζώα αλληλοφονεύονται για τροφή. Αλλά παρακαλείσθε να σημειώσετε ότι αυτό συμβαίνει όπως έχουν τα πράγματα τώρα. Υπάρχει κανένας στη γη που μπορεί να πη από προσωπική παρατήρησι πώς ενεργούσαν αυτά τα ζώα πριν από έξη χιλιάδες χρόνια;

Σ’ όλη τη γη οι άνθρωποι φονεύουν ζώα και τρώγουν το κρέας των. Αλλ’ αποδεικνύει άρά γε η ικανότης του ανθρώπου να μασά και να χωνεύη κρέας ότι όλοι οι άνθρωποι τρώγουν κρέας ή ότι οι άνθρωποι έτρωγαν πάντοτε κρέας: Όχι, διότι ο Λόγος του Θεού, η πιο παλαιά και πάρα πολύ αξιόπιστη ιστορία του ανθρωπίνου γένους, δείχνει ότι αρχικώς ο Ιεχωβά έδωσε στον άνθρωπο για τροφή «πάντα χόρτον κάμνοντα σπόρον» και «παν δένδρον, το οποίον έχει εν εαυτώ καρπόν δένδρου κάμνοντος σπόρον.» Μόνο χίλια εξακόσια και πλέον χρόνια αργότερα επέτρεψε ο Θεός αλλαγή στο διαιτολόγιο του ανθρώπου, που του επέτρεπε να θηρεύη ζώα για τροφή.​—Γεν. 1:29· 9:2, 3.

Πράγματι, εκείνοι, που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος και τα ζώα εξελίχθηκαν σε μια περίοδο εκατομμυρίων ετών, πιθανόν δεν θα ήθελαν να το παραδεχθούν αυτό, αλλ’ αυτά λέγει ο Λόγος του Θεού, και ο Ιησούς Χριστός είπε, «Ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια.» (Ιωάν. 17:17) Αν το παρόν διαιτολόγιο και η μόδα στη ζωή των ανθρώπων δεν αντιπροσωπεύουν αυτό που συνέβαινε αρχικώς, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνη το ίδιο και με τα ζώα;

Ας έχομε υπ’ όψιν ότι η γνώσις των επιστημόνων είναι περιωρισμένη. Ακόμη και αν ένας είναι αυθεντία σε κάποιον τομέα της ζωής των ζώων, δεν γνωρίζει όλα όσα πρέπει να είναι γνωστά για ένα ζώο όπως αυτό ζη τώρα, για να μη πούμε τίποτε για το πώς ζούσε πριν από χιλιάδες χρόνια στο παρελθόν. Εκείνοι που είναι ταπεινοί και ειλικρινείς τα παραδέχονται αυτό. Αυτό τούτο το γεγονός ότι οι επιστήμονες έχουν διάφορες γνώμες αποδεικνύει αυτό το σημείον.

Παραδείγματος χάριν, ηγέρθη το ερώτημα αν τα φίδια κόμπρα μπορούν ν’ ακούουν ήχους. Στις 27 Νοεμβρίου 1968, ένας Επικουρικός Έφορος του Μουσείου Ερπετών ενός από τους μεγάλους ζωολογικούς κήπους στις Ηνωμένες Πολιτείες έγραψε: «Όλα τα φίδια βρίσκονται σε αδυναμία ν’ ακούσουν ήχους· αυτό περιλαμβάνει και την Κόμπρα.» Αυτό φαίνεται πραγματικά τελική απάντησις. Εν τούτοις, την ίδια ακριβώς ημέρα ο Έφορος και ο Πρόεδρος του Τμήματος Ερπετολογίας του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής ιστορίας έδωσε την εξής εξήγησιν: «Υπήρξε γενικώς παραδεκτό . . . ότι τα φίδια είναι κωφά στους φερομένους από τον αέρα ήχους. Πρόσφατη απόδειξις λέγει, όμως, ότι μερικά φίδια μπορούν ν’ ακούσουν ήχους που προέρχονται από χαμηλά. Είναι αβέβαιο ποια σχέσι έχει αυτό με το πρόβλημα της κόμπρας. Το βάρος της αποδείξεως εξακολουθεί να είναι υπέρ της θεωρίας ότι μάλλον η κίνησις και όχι ο ήχος επηρεάζουν την κόμπρα, αλλά το ζήτημα βεβαίως δεν έχει κλείσει.»

Η Βίβλος πριν από πολύν καιρό υπέδειξε ότι η κόμπρα ακούει την «φωνήν των γοήτων,» αλλά μπορεί ν’ αρνηθή ν’ ακούση όπως ακριβώς ένας άνθρωπος μπορεί ν’ αρνηθή ν’ ακούση. (Ψαλμ. 58:4, 5) Θα ήταν σοφό ν’ απορρίψη ένας αυτό που λέγει η Γραφή απλώς επειδή μερικοί επιστήμονες νομίζουν ότι τα πράγματα έχουν διαφορετικά; Οι ανωτέρω παραπομπές δείχνουν ότι η απάντησις είναι, Όχι. Με τον ίδιο τρόπο, το ότι μερικές τωρινές αποδείξεις δεν φαίνονται να υποστηρίξουν αυτό που λέγει η Γραφή για τη ζωή των ζώων στο παρελθόν δεν θα έπρεπε να κάμη ένα ν’ απορρίψη τον εμπνευσμένο Λόγο του Θεού.

Και κάτι άλλο, δικαιολογείται ένας να συμπεράνη ότι ο τρόπος που ένα ζώο χρησιμοποιεί σήμερα το σώμα του είναι ο μόνος δυνατός τρόπος; Παράδειγμα, μια τίγρις χρησιμοποιεί τα δόντια και τα νύχια της για να συλλαμβάνη, να φονεύη και να τεμαχίζη άλλα ζώα. Αλλά, δεν θα μπορούσαν αυτά τα ίδια δόντια και τα νύχια να χρησιμοποιούνται για να τεμαχίζουν χονδρή βλάστησι και να ξεσχίζουν φλοιούς και κελύφη;

‘Αλλά τι μπορεί να λεχθή για τα δηλητηριώδη φίδια;’ Ίσως θα ρωτήση κάποιος. Τα δηλητήρια των ζώων πιθανόν να φαίνωνται ότι χρησιμεύουν τόσο για να θανατώνουν όσο και για να προστατεύουν, αλλά είναι αυτό ορθό; Στο βιβλίο Ζώα Δηλητηριασταί ο Χ. Μούνρο Φοξ γράφει: «Σε μερικές περιπτώσεις που γνωρίζομε, αυτά τα δηλητήρια παίζουν ένα ρόλο στη λειτουργία του σώματος του ζώου που τα παράγει. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό μπορεί να είναι η πραγματική αιτία υπάρξεως των δηλητηρίων, τελείως χωριστά από κάθε προστατευτική αξία. Ο δηλητηριώδης σίελος των φιδιών, παραδείγματος χάριν, έχει να προσφέρη κάποια εργασία στην πέψι της τροφής του φιδιού.» Μια άλλη περιγραφή αφορά ένα ωρισμένο πράσινον θαλάσσιον σκώληκα που καλύπτεται εν μέρει από μια δηλητηριώδη γλοιώδη ουσία. Είναι μήπως αυτό το δηλητήριο για να το προστατεύση από το να φαγωθή; Πιθανόν να φαίνεται έτσι. Εν τούτοις, αν τα νεαρά αυτού του σκώληκος εγκατασταθούν επάνω σ’ αυτή τη γλοιώδη ουσία, το δηλητήριο τα αλλάζει σε μικροσκοπικά άρρενα αντί τα μεγάλα θήλεα στα οποία θ’ ανεπτύσσοντο αν επεκάθηντο στον πυθμένα της θαλάσσης.

Είναι γεγονός ότι εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες προβληματικές περιπτώσεις θα μπορούσαν να παρουσιασθούν, που φαινομενικά δείχνουν ότι τα ζώα αλληλοεφονεύοντο πάντοτε, και ότι αυτό είναι αναγκαίο για την «ισορροπία της φύσεως». Αλλά θα έπρεπε η εκ μέρους μας έλλειψις πλήρους γνώσεως της δημιουργίας του Θεού να μας κάμη να χάσομε την πίστι σ’ αυτόν και στον Λόγο του; Θα έπρεπε ν’ αφήνωμε ερωτήματα σχετικά με τ’ αρπακτικά θηρία να μας βασανίζουν;

Η Βίβλος εξηγεί ότι στον παράδεισο στην Εδέμ ο Θεός έδωσε «εις πάντα τα ζώα της γης, και εις πάντα τα πετεινά του ουρανού . . . πάντα χλωρόν χόρτον εις τροφήν.» (Γέν. 1:30) Αργότερα όλα τα βασικά είδη χερσαίων ζώων έζησαν μέσα στην κιβωτό του Νώε ένα ολόκληρο έτος χωρίς ν’ αλληλοσπαραχθούν. Και είναι καταφανές ότι ο Λόγος του Θεού, έχοντας υπ’ όψιν τις συνθήκες που υπήρχαν στην Εδέμ και που θ’ αποκατασταθούν στο μέλλον, λέγει: «Η δάμαλις και η άρκτος θέλουσι συμβόσκεσθαι, τα τέκνα αυτών θέλουσιν αναπαύεσθαι ομού, και ο λέων θέλει τρώγει άχυρον καθώς ο βους. Και το θηλάζον παιδίον θέλει παίζει εις την τρύπαν της ασπίδος [της κόμπρα, ΜΝΚ] . . . Δεν θέλουσι κακοποιεί, ουδέ φθείρει εν όλω τω αγίω μου όρει.»​—Ησ. 11:7-9.

Ασφαλώς ο μέγας Δημιουργός, ο οποίος έκαμε τους ουρανούς και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτούς, αυτός ο οποίος διευθέτησε την τελεία ισορροπία και τάξι των αστέρων και ο οποίος γνωρίζει πώς υπήρχαν αρμονία και ειρήνη στην Εδέμ, αυτός μπορεί ν’ αποκαταστήση παραδεισιακές συνθήκες. Το να επιφέρη «ισορροπία της φύσεως» όπου τα ζώα δεν θα αλληλοφονεύωνται δεν είναι πέραν από την ικανότητα Του· δεν νομίζετε; Έτσι, ας αποβλέπωμε σ’ εκείνο τον καιρό μ’ εμπιστοσύνη και πεποίθησι.