Μια Οικογένεια Μετοικεί στην Τροπική Δυτική Αφρική
ΚΑΘΩΣ το αεροπλάνο διέτρεχε αργά τον διάδρομο απογειώσεως στο Αεροδρόμιο Γκάτουικ του Λονδίνου και σταθερά ανέπτυσσε ταχύτητα, η σύζυγός μου κι εγώ διερωτώμεθα τι είδους περιπέτεια αρχίζαμε. Αφήναμε πίσω όλους τους φίλους και συγγενείς μας και πετούσαμε προς την τροπική Δυτική Αφρική!
Τι μας είχε κάμει ν’ αποφασίσωμε να μετοικήσουμε στην Αφρική, ιδιαίτερα αφού έχομε δύο μικρά παιδιά; Εφόσον είχα ήδη μια πενταετή εκπαιδευτική πείρα, η σύζυγός μου κι εγώ αποφασίσαμε να τη χρησιμοποιήσωμε όσο το δυνατόν επωφελέστερα σ’ ένα άλλο μέρος του κόσμου, όπου η ανάγκη κηρύγματος των αγαθών νέων της Βασιλείας ήταν πιο μεγάλη. Και οι δύο μας είχαμε καλή υγεία, με δύο υγιή παιδιά, κι ένα διορισμό διδασκάλου στην Αφρική, ο οποίος προσέφερε κατάλληλη κατοικία και την εξασφάλισι ενός συμβολαίου εργασίας.
Εγνωρίζαμε ότι θα εχρειάζοντο πολλές προσαρμογές στη ζωή μας για ν’ ανταποκριθούμε στη νέα κατάστασι, αλλά, καθώς είχε ειπεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Λονδίνο στη διάρκεια της συναντήσεώς μας γι’ αυτή τη θέσι, «χρειάζεται ιεραποστολικό πνεύμα για να δεχθή ένας μια θέσι εκπαιδευτού στην Αφρική.» Δεν αντελαμβάνετο ότι αυτή ήταν η πιο σπουδαία αιτία, που μας είχε επηρεάσει για να κάμωμε αυτό το βήμα! Η πρωτίστη επιθυμία μας ήταν να βοηθήσωμε τον Αφρικανικό λαό να μάθη περισσότερα για τον Θεό και τους σκοπούς του για όλο το ανθρώπινο γένος.
Εφθάσαμε στο Φρητάουν, πρωτεύουσα της Σιέρρα Λεόνε, μέσα στην περίοδο των βροχών. Επρόκειτο να μάθωμε σύντομα ότι εδώ σε μια μέρα βρέχει περισσότερο από όσο βρέχει πολλές εβδομάδες στην Αγγλία. Εν τούτοις, την συνηθίζει κανείς γρήγορα, και είναι τουλάχιστον θερμή βροχή! Η βροχή εφαίνετο ότι δίνει αύξησι με αφθονία στο κάθε τι, στα φοινικόδενδρα, στις πορτοκαλιές, στις μπανανιές και στα δένδρα πάου-πάου. Μας έκανε έκπληξι η αφθονία του πρασίνου σε όλες τις διάφορες αποχρώσεις του, μια τόσο ευχάριστη αντίθεσις στο χείλος της Ερήμου Σαχάρας επάνω από την οποία είχαμε πετάξει προηγουμένως.
Υπήρχαν υψηλά, σύγχρονα κτίρια στο Φρητάουν, αλλά στο ταξίδι μας με το αυτοκίνητο προς το εσωτερικό της χώρας για τη νέα κατοικία μας συναντήσαμε πολλούς χωρικούς που ζούσαν σε σπίτια με τοίχους από λάσπη, σπίτια με αχύρινη στέγη, μερικά στρογγυλά, άλλα τετράγωνα. Τα περισσότερα ήσαν καθαρές κατοικίες. Η πόλις, στην οποία τώρα ζούμε κι εργαζόμεθα, βρίσκεται 200 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Φρητάουν σε πιο ανοιχτό μέρος, όπου παράγεται άφθονο ρύζι ως το κύριο μέρος του διαιτολογίου του τόπου.
Ίσως το πιο εντυπωσιακό πράγμα, που συναντήσαμε, ήταν η φιλική διάθεσις των εντοπίων ανθρώπων της φυλής Τέμνε. Αυτό το παρετηρήσαμε ιδιαιτέρως, όταν δαπανούσαμε χρόνο βοηθώντας τους να μάθουν περισσότερα για τον Λόγο του Θεού, τη Γραφή. Είναι πολύ εύθυμοι και φιλικοί παρά τη σκληρή ζωή που διάγουν. Με πολύ φιλόξενο τρόπο μας προσφέρουν κάθισμα, όταν τους επισκεπτώμεθα στα σπίτια των. Πολλές φορές μοιράζονται μαζί μας τα φρούτα που έχουν δίχως καμμιά σκέψι πληρωμής, μολονότι δεν έχουν πολλά από τ’ αγαθά αυτού του κόσμου.
Υπάρχει πολλή δεισιδαιμονία και παράδοσις μεταξύ του λαού της Δυτικής Αφρικής, όπως, πραγματικά, υπάρχει σε πάρα πολλές άλλες χώρες, μόνο σε διαφορετικές μορφές. Έτσι, όταν επισκεπτώμεθα τα τοπικά χωριά στο έργο μας κηρύγματος, προσπαθούμε να τονίσωμε τον τρόπο, που θέλει ο Θεός να ζούμε όπως αναφέρεται στον Λόγο του. Με το να επανεπισκεπτώμεθα συνεχώς αυτούς που δείχνουν ενδιαφέρον στις υποσχέσεις του Θεού, προσπαθούμε να τους βοηθήσωμε να τον λατρεύουν φανερά «εν πνεύματι και αληθεία.»
Πολλοί άνδρες και γυναίκες, που έφθασαν στο σημείο να πιστεύσουν στον Θεό, έχουν υπερνικήσει μεγάλες δυσκολίες για να μπορούν να τον λατρεύουν σύμφωνα με το ιδικό του Βιβλίο οδηγιών για καθαρό τρόπο ζωής. Πολλοί ασκούν φανερά πολυγαμία, η οποία εξακολουθεί να είναι ευρέως δεκτή στη Δυτική Αφρική. Εν τούτοις, μαθαίνοντας τον Χριστιανικό κανόνα του ενός ανδρός, μιας συζύγου, πολλοί έδειξαν την ειλικρίνειά των με το να κρατήσουν μόνο την πρώτη νόμιμο σύζυγό των και να εγκαταλείψουν τις άλλες. Άλλοι διέκοψαν πλήρως κάθε σχέσι με τη δεισιδαιμονία και την παράδοσι, δείχνοντας μ’ αυτό την σταθερότητα της πίστεώς των. Ύστερ’ από ένα χρόνο και πλέον παραμονής εδώ, βλέπομε ότι η μεγάλη πλειονότης των Αφρικανών είναι θεοφοβούμενοι άνθρωποι, που σέβονται τον Λόγο του Θεού, τη Γραφή, και χαίρουν όταν ακούουν τις υποσχέσεις του Θεού για τελεία ειρήνη κι ευτυχία μεταξύ όλων των φυλών του ανθρωπίνου γένους, εδώ σ’ αυτή τη γη.
Ανατρέχοντας πίσω στους μήνες που πέρασαν στην τροπική Δυτική Αφρική, διαπιστώνομε τώρα ότι οι περισσότερες δυσκολίες εξαφανίζονται καθώς ένας συνηθίζει στη νέα ζωή. Δεν διστάζομε πια να πηγαίνωμε να μιλήσωμε σε Αφρικανούς στο φυσικό περιβάλλον των, διότι αντιλαμβανόμεθα ολοένα περισσότερο πόσο ανήσυχοι είναι να προσφέρουν βοήθεια, ειδικώς όταν ένας μπορή να χρησιμοποιήση και λίγες μόνο λέξεις από την ιθαγενή γλώσσα των. Αυτό τους κάνει να αισθάνωνται ότι κάποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτούς.
Οι φόβοι μας για την υγεία και την ασφάλειά μας δεν είναι, βέβαια, μεγαλύτεροι από όσο ήσαν στην Αγγλία. Με το να είμεθα λίγο περισσότερο προσεκτικοί στην προσωπική μας υγιεινή, παρετηρήσαμε ότι έχομε λιγώτερες ασθένειες από όσες είχαμε προτού έλθωμε εδώ! Τα δύο μικρά παιδιά μας είναι εξαιρετικώς υγιή και αναπτύσσονται στον ήλιο, ο οποίος υπάρχει σχεδόν όλο το έτος εκτός από την εποχή των πολλών βροχών. Ακόμη και η εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία είναι υποφερτή. Πραγματικά, μας εκπλήσσει πώς το ανθρώπινο σώμα μπορεί να προσαρμόζεται τόσο καλά σε τόσο βραχύ χρονικό διάστημα.
Τα παιδιά μας έχουν άφθονο χώρο για να τρέχουν και είχαν μια πολύ μεγαλύτερη ποικιλία κατοικιδίων ζώων από αυτή, που θα ήταν δυνατόν να έχουν στην Αγγλία. Στα ζώα, που είχαμε αποκτήσει στη διάρκεια του παρελθόντος έτους, περιλαμβάνονται ένα βρέφος ελάφου, τρεις πίθηκοι, πουλερικά και πάπιες, ένας σκύλος, κουνέλια, μια γίδα ακόμη και ένα μικρό ζώο όμοιο με «ιγουάνα», το οποίο ευτυχώς μας εγκατέλειψε προτού έχη την ευκαιρία να μεγαλώση πάρα πολύ!
Ίσως μια από τις πιο μεγάλες δυσκολίες για ένα που μετοικεί σε μια μακρινή χώρα είναι το ότι εγκαταλείπει προηγουμένους φίλους και συγγενείς. Αυτό το έχομε υπερνικήσει μέχρις ενός σημείου με τη χρήσι μαγνητοφωνημένων μηνυμάτων. Εμάθαμε, επίσης, πώς να εμφανίζωμε και να εκτυπώνωμε τα δικά μας φωτογραφικά φιλμ, πράγμα που μας βοηθεί να προμηθεύωμε οπτικές αφηγήσεις της Αφρικής και των κατοίκων της στους φίλους μας στην Αγγλία.
Υπάρχει ένας μικρός όμιλος λευκών κατοίκων εδώ, αλλά πρέπει ένας να είναι προσεκτικός ώστε να μην αφήση οι συναναστροφές αυτές να του αφαιρέσουν το χρόνο για το κήρυγμα του Λόγου του Θεού, την παρακολούθησι των συναθροίσεων της εκκλησίας, την διεξαγωγή οικιακών Γραφικών μελετών και για επανεπισκέψεις σε άτομα, που δείχνουν ενδιαφέρον για το άγγελμα της Γραφής. Είμεθα στην Αφρική για να δώσωμε χείρα βοηθείας σ’ αυτούς που διψούν για γνώσι, ιδιαιτέρως τη γνώσι για τον Θεό που βρίσκεται στον Λόγο του, την Αγία Γραφή. Και εργαζόμενοι μαζί με τους αγαπητούς μας Αφρικανούς συμμάρτυρας, παρευρισκόμενοι στις ίδιες εκκλησιαστικές συναθροίσεις και Βιβλικές συνελεύσεις και μελετώντας μαζί τους βοηθούμεθα να διάγωμε μια πολύ γεμάτη και χαρούμενη ζωή, που αντισταθμίζει κάθε αίσθημα μοναξιάς.
Τελικά, θα μπορούσε, ένας να ρωτήση αν έχωμε κάποια συμβουλή να δώσωμε σε άλλους που σκέπτονται να μετοικήσουν σε μια άλλη χώρα όπως εκάμαμε εμείς. Ένα ζωτικό πράγμα για τον καθένα που έχει οικογενειακές ευθύνες είναι να εξασφαλίση πρώτα εργασία, κατά προτίμησι να καλύπτεται από ένα σταθερό συμβόλαιο. Πρέπει ένας να έχη ένα λογικό μέτρον υγείας και να είναι πρόθυμος να προσαρμοσθή στο ν’ αντιμετωπίση την πρόκλησι που κάνει μια χώρα όπως η Αφρική σ’ εκείνους που δεν έχουν μεγαλώσει εκεί. Πρέπει ένας να είναι πρόθυμος να εγκαταλείψη μερικές πολυτέλειες αυτού του συγχρόνου κόσμου. Αλλά, ενεργώντας έτσι, θ’ αποκτήση την εσωτερική ικανοποίησι ότι εκτελεί ένα έργο που αξίζει, και μαζί μ’ αυτό, επίσης, την εκπλήρωσι του ότι μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη. Αυτό είναι εκείνο που διαπιστώσαμε στην τροπική Δυτική Αφρική.—(«Άρθρον συνεργάτου μας».)