Ήμουν Λάτρης μιας Ινδουιστικής Θεάς

Όπως το αφηγήθηκε στον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στη Γουιάνα

ΜΠΟΡΕΙΤΕ να οραματισθήτε τη σκηνή; Ο ρυθμικός κτύπος των τυμπάνων από κατσικόδερμα φαινομενικά ανάγκαζε τον καθένα να εγκαταλείψη τις Κυριακάτικες μικροδουλειές. Νέοι και ηλικιωμένοι γέμιζαν τους δρόμους του χωριού. Ταλαντεύονταν ακολουθώντας τους ήχους των τυμπάνων και τεντώνοντας τον λαιμό τους για να συλλάβουν μια φευγαλέα ματιά της Ινδουιστικής θεάς Κάλι. Ένας λευκός πετεινός είχε σφαγή, και το αίμα του που έτρεχε το είχε πιή ο ιερεύς. Και τώρα η Κάλι και ο πετεινός μεταφέρονταν στον ναό, συνοδευόμενοι από τύμπανα και ανθρώπους ντυμένους με πολύχρωμες φορεσιές.

Μετά την τελετουργία του ναού, το πλήθος κινήθηκε, σε κοντινή περιοχή, όπου ο ιερεύς έκαμε τις μαγείες του, ενώ δυο άλλοι νεαροί κι εγώ σταθήκαμε ακίνητοι στο κέντρο. Περιμέναμε να μας καταλάβη το πνεύμα της Κάλι. Τότε Ξαφνικά τα δυο άλλα παιδιά άρχισαν να τρέμουν και να κουλουριάζωνται. Όταν η τυμπανοκρουσία έφθασε στον πιο μεγάλο τόνο, άρχισαν να συστρέφουν τα σώματα τους με μια άγρια διάθεσι. Φαίνονταν να είναι σε έκστασι. Εγώ είχα τρομάξει, και βρήκα καταφύγιο ανάμεσα στο πλήθος εωσότου η πομπή γύρισε πάλι στον ναό. Εκείνη η θεά Κάλι αξιούσε μόνον δυο μεσάζοντας. Εγώ επρόκειτο να είμαι ο τρίτος.

Πως συνέβη να είμαι εκεί; Να πώς. Μετά την κατάργησι της δουλείας στη Γουιάνα το 1838, οι ιδιοκτήτες φυτειών ζαχάρεως στρατολογούσαν ιθαγενείς από την Ινδία για να εργάζωνται στα κτήματα για ένα συμφωνημένον χρόνο. Κάτω από μια τέτοια διευθέτησι οι γονείς μου γεννημένοι στην Πολιτεία του Μαδράς, στην ανατολική ακτή της Ινδίας, ήλθαν στην τότε Βρεττανική Γουιάνα στη διάρκεια των ταραχωδών ετών 1914-1918. Εγώ γεννήθηκα το 1925.

Έτσι από τη γέννησί μου είχα επηρεασθή από τις πεποιθήσεις και τις συνήθειες της θρησκείας στις οποίες ησχολείτο ο λαός του Μαδράς. Η λατρεία της Κάλι, Ινδουιστικής θεάς της καταστροφής, ήταν δημοφιλής στους ανθρώπους του χωριού μου, επειδή απέδιδαν στην Κάλι τη δύναμη να θεραπεύση όλα τα είδη των ασθενειών, περιλαμβανομένων και εκείνων που περιγράφονται ως αθεράπευτες από τους γιατρούς. Οι χωρικοί επίστευαν ότι η Κάλι μπορούσε να χορηγή γονιμότητα σε στείρες μήτρες και επίσης ότι είχε τη δύναμι να εξορκίζη δαίμονες που είχαν καταλάβει λάτρεις της θεάς.

Η τελετή που μόλις περιέγραψα δεν ήταν βέβαια η πρώτη μου πείρα σχετικά με τέτοιες τελετές. Όταν ήμουν ηλικίας τριών ετών έλαβα μέρος στην πρώτη μου τελετή της Κάλι.

Ήταν συνήθεια τα αγόρια σε μικρή ηλικία να έχουν τρυπημένους τους λοβούς των αυτιών και τα κεφάλια τους τελείως ξυρισμένα. Τα μαλλιά τότε αφιερώνονταν στην Κάλι. Ενώ έτρεχα γύρω στο χωριό Άλβιον επί της Παραλίας Κούρανταϋν, δεν προκαλούσα καμμιά περιέργεια ανάμεσα στους συντρόφους των Ανατολικοϊνδών. Και μάλιστα οι Ευρωπαίοι ιδιοκτήτες των φυτειών δεν έδειχναν καμμιά έκπληξι, επειδή ήξεραν πολύ καλά αυτή την Ινδουιστική συνήθεια.

Ο πατέρας μου απέκτησε μεγάλη φήμη στην περιοχή ως κατασκευαστής ειδώλων, και έως προ ολίγων ετών μια τεραστία εικόνα της Κάλι ήταν στημένη στο χωριό σαν μαρτυρία της τέχνης του. Η θεά, που ο πατέρας μου είχε σκαλίσει, φορούσε ένα λαμπρό στέμμα. Στο δεξιό της χέρι ήταν μια τρίαινα, και στο αριστερό χέρι έσφιγγε ένα κοντό σπαθί από τη λαβή. Τα πόδια της ήσαν σταυροπόδι κατά το στοχαστικό στυλ των Ινδουιστών.

Φυσικά από τις ημέρες της παιδικής ηλικίας βοηθούσα τον πατέρα μου στο σκάλισμα ειδώλων, και η ευχέρεια που αποκτούσα στην τέχνη μεγάλωνε, μαζί με την ηλικία. Είχα επιδοθή βαθειά στη λατρεία της Κάλι.

Βρίσκω μια Απάντησι στην Ερώτησί Μου

Ήμουν πιστός στις υπηρεσίες της Κάλι λόγω της υποταγής στους γονείς μου και της ατμοσφαίρας που υπήρχε στο σπίτι μας και στην κοινότητα. Εν τούτοις, όταν έγινα ένας νεαρός άνδρας, από καιρό σε καιρό απορούσα αν αυτή η μορφή ήταν ορθή στα μάτια του Υπέρτατου Θεού. Μερικές φορές ακόμη ρωτούσα τον πατέρα μου γι’ αυτό το ζήτημα. Πάντοτε προσπαθούσε να δικαιολογήση τις θρησκευτικές του πράξεις λέγοντας ότι οι γονείς του είχαν την ίδια θρησκεία και δεν εγνώριζε άλλον τρόπο λατρείας εκτός εκείνου που οι πρόγονοι του είχαν στην Ινδία.

Ο πατέρας μου επέμεινε ότι αν ήθελα να ευημερήσω στη ζωή, θα έπρεπε να παραμένω λάτρης της Κάλι και να υποστηρίζω τη λατρεία αυτή. Αλλ’ όταν μεγάλωσα, πήγαινα στις τελετές της Κάλι βασικώς σαν να ήταν ζήτημα οικογενειακού τοπικισμού και παραδόσεως.

Η ερώτησίς μου παρέμενε αναπάντητη. Αυτή η μορφή λατρείας ήταν ορθή στα μάτια του Υπερτάτου Θεού; Θα παρέμενα ένας λάτρης της Κάλι σε όλη μου τη ζωή; Μια απλή πρόσκλησις μ’ εβοήθησε να βρω τις απαντήσεις.

Μια Κυριακή απόγευμα το 1946 ένας από τους Χριστιανούς μάρτυρες του Ιεχωβά μ’ ενεθάρρυνε να παρακολουθήσω μια από τις συναθροίσεις των στην Αίθουσα των Βασιλείας. Ήμουν περίεργος και αποφάσισα να πάω και να ιδώ τι συνέβαινε σχετικά μ’ αυτούς. Φαντασθήτε την έκπληξί μου όταν μπήκα στο κτίριο και είδα ότι δεν υπήρχαν καθόλου είδωλα γύρω.

Ο Μάρτυς που με προσκάλεσε με αναγνώρισε και αμέσως ήλθε προς εμένα και με καλωσώρισε. Καθήσαμε μαζί στη διάρκεια του προγράμματος. Άκουσα προσεκτικά, επειδή ο ομιλητής επραγματεύετο το θέμα εκείνων που θ’ απολάμβαναν ουράνια ζωή. Η πληροφορία που ήκουσα ήταν νέα για μένα και ήθελα να μάθω περισσότερα. Επί παραδείγματι, στη διάρκεια αυτής της ομιλίας έμαθα ότι μόνον 144.000 θα πήγαιναν στον ουρανό.

Εκείνο που έμαθα ήταν διαφορετικό από τις πεποιθήσεις μου. Εγώ πίστευα ότι η οδός προς τον ουρανό απετελείτο από σειρά μετενσαρκώσεων. Γι’ αυτό μετά την ομιλία ζήτησα από τον Μάρτυρα που καθόταν πλάι μου να εξηγήση περισσότερο τι λέγει η Βίβλος για το ζήτημα αυτό. Διευθέτησε να έχη μια μελέτη της Βίβλου μαζί μου στο σπίτι μου. Αυτό το δέχθηκα με πολλή προθυμία. Τα πράγματα που έμαθα από τη Βίβλο ήσαν λογικά και με τον καιρό η περιέργειά μου για τη Βίβλο άλλαξε σε πίστι για τη Βίβλο.

Ο Μάρτυς επέμενε να με προσκαλή στις συναθροίσεις, και επειδή πήγαινα η γνώσις μου άρχισε ν’ αυξάνη. Έμαθα ότι η οδός για τον ουρανό ήταν με προσωπική εκλογή του Θεού και μέσω μιας αναστάσεως σε πνευματική ζωή με βάσι την απολυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού. Ειδικά συγκινήθικα όταν έμαθα από τη Βίβλο ότι, εκτός από τους 144.000 προωρισμένους για ουράνια ζωή, θα υπήρχε ένας «πολύς όχλος» ανθρώπων όλων των ειδών οι οποίοι θ’ απολάμβαναν ατελείωτη ζωή και ευτυχία ακριβώς εδώ επάνω στη γη. Αυτό με έλκυε πάρα πολύ.—Αποκάλ. 7:4, 9· 21:3, 4.

Καθώς ο καιρός περνούσε, κατενόησα ότι το όνομα του αληθινού Παντοδυνάμου Θεού είναι Ιεχωβά. Έμαθα από τη Βίβλο ότι ο Παντοδύναμος Θεός δεν επιδοκιμάζει τη λατρεία των ειδώλων. Η Βίβλος είναι σαφής: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά τούτο είναι, το όνομά μου και δεν θέλω δώσει την δόξαν μου εις άλλον ουδέ την αίνεσιν μου εις τα γλυπτά.» «Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων.» (Ησ. 42:8· 1 Ιωάν. 5:21) Το ερώτημά μου που επί πολύν καιρό με απασχολούσε είχε απαντηθή: Δεν ήταν ορθό στα μάτια του Υπερτάτου Θεού να λατρεύω την ειδωλολατρική θεά Κάλι.

Μεταδίδοντας τις Βιβλικές Αλήθειες με Άλλους

Από καιρό σε καιρό προσπαθούσα να πω στον πατέρα μου για τα πολλά και ωραία πράγματα που μάθαινα από τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα! και τα διάφορα Βιβλικά βοηθήματα μελέτης που εξέδιδε η Εταιρία Σκοπιά. Αλλ’ ο πατέρας μου εναντιωνόταν μανιωδώς. Συχνά με απειλούσε με προσωπική σωματική βλάβη. Κάποτε το μίσος του πατέρα μου για τον νέο μου τρόπο λατρείας ελαττώθηκε, και διάβασε μερικά περιοδικά της Εταιρίας. Έτρεφα ελπίδες ότι κι αυτός επίσης θα άλλαζε προς την καθαρή λατρεία, αλλ’ οι ελπίδες μου αργότερα έγιναν συντρίμμια όταν έγινε μάντης και έπεσε πιο βαθιά μέσα στις απόκρυφες ενέργειες—πράγματα καταδικασμένα από τον Λόγο του Θεού, τη Βίβλο. (Δευτ. 18:10-12· Γαλ. 5:19-21) Ο πατέρας μου μάλιστα μου ζήτησε να επιδοθώ σε μερικές απ’ αυτές τις ενέργειες, αλλ’ εγώ αρνήθηκα και αναγκάσθηκα ν’ αποσυρθώ σε άλλο δωμάτιο ή να φύγω από το σπίτι τελείως.

Σιγά Σιγά με την οικιακή μου Γραφική μελέτη και την παρακολούθησι των συναθροίσεων και με το να μιλώ αυτές τις αλήθειες σε άλλους αύξησε η πίστις μου και η γνώσις της Βίβλου, ώστε αποφάσισα να συμβολίσω την αφιέρωσί μου στον μόνον αληθινό Θεό με το εν ύδατι βάπτισμα σε μια συνέλευσι περιοχής των μαρτύρων του Ιεχωβά στη Τζώρτζταουν το 1954.

Εν τω μεταξύ είχα νυμφευθή και η σύζυγός μου με συνώδευσε σ’ εκείνη τη συνέλευσι. Συγκινήθηκε στην ομιλία που δόθηκε από τον πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά, ο οποίος επισκεπτόταν τότε τη χώρα εκείνη. Είχεν επίσης εντυπωσιασθή από την αγάπη και την ενότητα που επικρατούσε μεταξύ των Μαρτύρων. Έτσι αμέσως μετά την επιστροφή μας στο σπίτι μας, άρχισε να ερευνά τη Βίβλο. Γρήγορα ενώθηκε μαζί μου στην αληθινή λατρεία, βοηθώντας άλλους να μάθουν για το άγγελμα της Βίβλου. Το θεώρησα μάλιστα αυτό ως ευλογία όταν αργότερα και αυτή επίσης αφιέρωσε τη ζωή της στον αληθινό Θεό Ιεχωβά.

Βεβαίως έχω πολλές ευλογίες καθώς βοηθώ άλλους να μάθουν για τον αληθινό Θεό. Η μεγαλύτερη κόρη μου απολαμβάνει ολοχρονίως το έργο του κηρύγματος των αληθειών του Θεού από τη Βίβλο, και εγώ έχω ωραία προνόμια σε μια εκκλησία εδώ στη Γουιάνα. Πόσο ευγνώμων είμαι που βρήκα την αληθινή λατρεία του Ιεχωβά και που έπαυσα να είμαι λάτρης της Κάλι.