Νέα Ζηλανδία

Το 1769, όταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι πάτησαν στις ακτές της Νέας Ζηλανδίας, οι ερυθρόδερμοι Μαορί ήταν εκεί να τους συναντήσουν. Είχαν φθάσει σ’ αυτά τα απομακρυσμένα νησιά του Νότιου Ειρηνικού με κανό από τον 14ο αιώνα, πάνω από 400 χρόνια πριν από τους λευκούς. Ένας ιστορικός έφθασε στο συμπέρασμα ότι «οι αφηγήσεις των Μαορί για τον στόλο του 1350 μ.Χ. επιβεβαιώνονται απόλυτα από εξωτερικές αποδείξεις ώστε να κατέχουν την θέσι αυθεντικής ιστορίας.

Έως το 1840, όταν υπήρχαν μόνο 2.000 λευκοί στην Νέα Ζηλανδία, χιλιάδες Μαορί έδειχναν ενδιαφέρον για την Βίβλο. Στις αρχές της δεκαετίας 1840 τυπώθηκαν περίπου 60.000 αντίγραφα των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών στη γλώσσα Μαορί. Τότε ένα μεγαλύτερο ποσοστό Μαορί, σε σχέσι με τους λευκούς, μπορούσε να διαβάζη και να γράφη.»

Η προσέλευσι των Ευρωπαίων σε μεγάλους αριθμούς είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν πόλεμοι με τους Μαορί. Ο πληθυσμός των Μαορί ελαττώθηκε κατά πολύ, ενώ ο αριθμός των λευκών αυξάνετο πολύ γρήγορα. Σήμερα στην Νέα Ζηλανδία υπάρχουν πάνω από 3.000.000 άτομα, εκ των οποίων ένα 8 τοις εκατό είναι Μαορί. Υπάρχουν πολλοί που μεταναστεύουν κάθε χρόνο στη Νέα Ζηλανδία περίπου το 15 τοις εκατό του πληθυσμού έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζη στα δύο μεγαλύτερα νησιά, Βόρεια Νήσος και Νότια Νήσος. Ένα στενό μήκους 26 χλμ. (16 μιλίων) διαχωρίζει τα δύο νησιά. Περισσότερο από το 70 τοις εκατό των ανθρώπων ζουν στη Βόρεια Νήσο, παρ’ όλο που αυτή είναι η μικρότερη από τις δύο. Η συνολική επιφάνεια της Νέας Ζηλανδίας είναι 269.057 τετρ. χιλιόμετρα (103.884 τετρ. μίλια) περίπου στο μέγεθος του Κολοράντο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η γοητεία του σκηνικού αυτής της χώρας την οποία οι Μαορί ωνόμασαν aotearoa, «Η Γη του Μεγάλου Άσπρου Σύννεφου», προέρχεται από την ανάμιξι ενός καταπράσινου λοφώδους βοσκότοπου, γραφικών λιμνών και φιόρδ, θερμών περιοχών με θερμοπίδακες και λίμνες από αναβράζουσα λάσπη, μιας ξεχωριστής χλωρίδας αξιόλογης ομορφιάς, εκατοντάδων αμμουδιών, παραλίων ωκεανού, απότομων χιονισμένων βουνών, παγετώνων και πόλεων συγκριτικά χωρίς καυσαέρια. Οι μεγαλύτερες πόλεις των νησιών—οι οποίες έχουν πληθυσμό άνω των 100.000—σε σειρά μεγέθους είναι οι Ώκλαντ, Ουέλινγκτον, Κράιστ-Τσερτς και Ντάνεντιν.

Κατά μεγάλη πλειονότητα οι Νέο Ζηλανδοί ισχυρίζονται ότι πρεσβεύουν την Χριστιανοσύνη. Υπάρχουν πάνω από 900.000 που ανήκουν στην Εκκλησία της Αγγλίας, περίπου 570.000 Πρεσβυτεριανοί, 480.000 Ρωμαιοκαθολικοί και 170.000 Μεθοδισταί. Επίσης υπάρχουν περίπου 7.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά, εκ των οποίων περίπου 1000 είναι Μαορί. Η ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία αρχίζει πριν από 75 χρόνια και πλέον.

ΠΡΩΤΕΣ ΑΡΧΕΣ

Περίπου το 1904, ο Αδελφός και η Αδελφή Ρίτσαρντσον έφθασαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην πόλι Ώκλαντ της Βορείου Νήσου. Μια μικρή τάξι μελέτης της Βίβλου άρχισε να λειτουργή εκεί. Έως το 1907 μια ομάδα συναθροιζόταν στο σπίτι του Χ. Σ. Τάρλτον στην Κράιστ-Τσερτς της Νοτίου Νήσου. Εν τούτοις, λίγο αργότερα, μερικοί απομακρύνθησαν λόγω αμφισβητήσεων για τη σημασία του βαπτίσματος.

Εν τούτοις ο καλός σπόρος είχε σπαρεί στην Κράιστ-Τσερτς εκείνες τις μέρες. Ένας «κολπόρτερ», όπως ωνομάζοντο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που ευρίσκοντο σε ολοχρόνια υπηρεσία, πραγματοποίησε μια επίσκεψι στην οδό Κορονέητσον αριθμός 1. Η καλόκαρδη οικοδέσποινα, κυρία Μπάρρυ δέχθηκε τους έξη τόμους των βιβλίων του Πάστορας Ρώσσελ, ‘γιατί λυπήθηκε τον ηλικιωμένο κύριο’. Στις αρχές του 1909, ο γιος της Ουίλλιαμ και ένας φίλος του έφευγαν για ένα ταξίδι έξη εβδομάδων με πλοίο στην Αγγλία. Όταν είδαν τους έξη τόμους, και επειδή γνώριζαν ότι θα έπρεπε να ‘σκοτώσουν το χρόνο τους’ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, έρριξαν τους τόμους μέσα σε μια από τις ταξιδιωτικές τσάντες τους. Έως ότου πλεύσουν με το ιστιοφόρο το μισό γύρο της γης μέσω Βαλπαρέζο, Ακρωτηρίου Χορν, Ρίο ντε Τζανέιρο, Τένεριφ και τελικά Λονδίνο, ο Μπιλ Μπάρρυ είχε μελετήσει τους τόμους μέχρι του σημείου να δεχθή το άγγελμά τους ως αλήθεια.

Χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1914, ο φίλος του τού έγραψε: ‘Μπιλ, ο κόσμος ποτέ δεν φαινόταν τόσο ειρηνικός· ο Πάστωρ Ρώσσελ πρέπει να έκανε λάθος.’ Μετά ήρθαν ο Ιούλιος και ο Αύγουστος, και ο Μεγάλος Πόλεμος ξέσπασε σε ένα καιρό τρομερών δυσχερειών, κάτι το οποίο οι Σπουδασταί των Γραφών περίμεναν να συμβή εκείνο το έτος.

Κατά τη δεκαετία του 1920, η αλήθεια έγινε γνωστή στον εμπορικό κόσμο της Κράιστ-Τσερτς ως «η θρησκεία του Μπιλ Μπάρρυ». Όταν ήταν νεώτερος ο Αδελφός Μπάρρυ είχε ενωθή με μερικούς κληρικούς και συζητούσε την αλήθεια μαζί τους. Έλεγε ότι γνώριζε μερικούς ‘λογικούς’ εφημέριους πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να βρη ούτε έναν μετά από τότε. Αυτό το θεώρησε ως αποτέλεσμα της ενοχής αίματος που είχαν συνηγορώντας υπέρ του πολέμου· έτσι κρίθηκαν και απορρίφθηκαν από τον Ιεχωβά.

Αργότερα ο Μπιλ έκανε ένα καλό έργο εντυπώνοντας τις Βιβλικές αλήθειες στις καρδιές των παιδιών του. Με τον καιρό ο γιος του, Λόυντ, εισήλθε στην υπηρεσία Μπέθελ στην Αυστραλία, υπηρέτησε 25 χρόνια ως ιεραπόστολος στην Ιαπωνία, και τα τελευταία έξη χρόνια υπηρετεί στο Κυβερνών Σώμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης.

Στις πρώτες ημέρες του έργου, γύρω στο 1910, οι αδελφές Έβανς και Μπλικ ζούσαν στην πρωτεύουσα Ουέλινγκτον. Ένας περιοδεύων ‘κολπόρτερ’ πραγματοποίησε μια επίσκεψι σ’ ένα γεωργό στην Ταϊτή, περίπου 24 χλμ. (15 μίλια) έξω από την πόλι Ουέλινγκτον, που σύντομα έφερε μεγάλη χαρά στις αδελφές. Ο γεωργός τον οποίο επισκέφθηκε ο κολπόρτερ ήταν ο Τζακ Ουόλτερς. Ο Τζακ παρήγγειλε τρεις τόμους από τις «Γραφικές Μελέτες». Η σύζυγός του Έντιθ μάς λέει:

«Πέρασαν δύο μήνες έως ότου παραλάβουμε τα βιβλία και ο σύζυγός μου τα μελετούσε πρωί και βράδυ έως ότου τα τελείωσε κα δεν συζητούσαμε τίποτα άλλο εκτός από αυτά. Έγραψε στην Αμερική για να του στείλουν μια Βίβλο και μερικά άλλα βιβλία. Για μεγάλη του χαρά και έκπληξι του έστειλαν τον τέταρτο, πέμπτο και έκτο τόμο από τις «Γραφικές Μελέτες». Επίσης μάς έδωσαν την διεύθυνσι της Εταιρίας στη Μελβούρνη.»

Ο Τζακ Ουόλτερς έγραψε στη Μελβούρνη Αυστραλίας να του στείλουν ένα κιβώτιο βιβλία. Μόλις τα έλαβε, φόρτωσε το ποδήλατό του και ανέβηκε τον λόφο για να πάη στο γειτονικό λειβάδι της Ουαϊνουιομάτα για να μιλήση στους απομονωμένους γεωργούς για την νέα πίστι του. Σήμερα εκεί υπάρχει μια εκτενής οικιστική ανάπτυξι και μια Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Όταν έλαβαν την παραγγελία του Ουόλτερς για βιβλία, το γραφείο της Μελβούρνης έστειλε επιστολή στις αδελφές Έβανς και Μπλικ κάνοντάς τους γνωστό ότι ο Τζ. Φ. Ουόλτερς στη γειτονική Ταϊτή ενδιαφέρετο. Πόση μεγάλη χαρά ένοιωσαν όταν συνάντησαν αυτόν τον νεαρό, 26 χρονών άνδρα, να είναι αδελφός τους στην αλήθεια! Έτσι το 1911 η εκκλησία Ουέλινγκτον έκανε την αρχή της. Η μητέρα του Τζακ Ουόλτερς γνώρισε την αλήθεια, καθώς επίσης η αδελφή του, ο αδελφός του και άλλα μέλη της οικογενείας του.

ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΠΟΡΕΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ

Ο Εντ Νέλσον, ένας άνδρας γεμάτος ενέργεια και ζήλο, δεν ήταν προικισμένος υπερβολικά με λεπτότητα, αλλά ήταν ολόψυχα αφοσιωμένος στο έργο του Κυρίου, είχε πολλά να κάνη με την αρχική ανάπτυξι της αληθινής λατρείας στη Νέα Ζηλανδία. Η ομιλία του ήταν ασυμβίβαστη και χρωματισμένη από τη Φινλανδική προφορά. Βαπτισμένος το καλοκαίρι του 1902 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, πριν έρθη στη Νέα Ζηλανδία, το 1909 και 1910 εργάσθηκε στο γραφείο της εταιρίας στη Μελβούρνη. Ήταν σκαπανεύς για 50 χρόνια μέχρι το θάνατό του τον Αύγουστο του 1961. Από τα βόρεια της Νέας Ζηλανδίας, όπου καλλιεργούν τα δένδρα Κάορι για την γόμμα τους, μέχρι το Μπλουφ (το νοτιώτερο σημείο της Νέας Ζηλανδίας) κάποιος μπορεί ακόμη να συναντήση ανθρώπους που θυμούνται τις επισκέψεις του Εντ Νέλσον.

Το Δεκέμβριο του 1912 η πρώτη συνέλευσι του λαού του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία είχε διευθετηθή από τον αδελφό Εντ Νέλσον. Είχαν μαζευτή περίπου 20 άτομα στο πίσω μέρος ενός ιδιωτικού σπιτιού στην Ουέλινγκτον. Από αυτό τον όμιλο, οκτώ ήλθαν πρόθυμα να παρουσιασθούν για βάπτισμα. Σ’ εκείνες τις μέρες ήταν ένα σοβαρό γεγονός, γι’ αυτό και οι υποψήφιοι ήσαν ντυμένοι με μεγάλες μαύρες ρόμπες.

Το 1914, ο Εντ Νέλσον συνδέθηκε με τον Φρανκ Γκρόουβ, ο οποίος βαπτίστηκε το Δεκέμβριο του 1913. Ο Φρανκ λίγο αργότερα εγκατέλειψε την επιχείρησι του βιβλιοπωλείου του στην Κράιστ - Τσερτς. Ήθελε να απολαύση λίγους μήνες τουλάχιστον την υπηρεσία σκαπανέως πριν από το αναμενόμενο τέλος του συστήματος το Φθινόπωρο του 1914. Αργότερα ο Φρανκ ευχαριστείτο να μνημονεύη το Ιερεμίας 20:7: «Ιεχωβά με εδελέασας και εδελεάσθην.» Η υπηρεσία του σκαπανέως την οποία ανέμενε να είναι σύντομη, επεκτάθηκε για μια περίοδο γεμάτη ευλογίες, 50 και πλέον χρόνων έως το θάνατο του το 1967.

Κάποτε συμπληρώνοντας ένα ερωτηματολόγιο για την εταιρία ο Φρανκ Γκρόουβ σημείωσε σχετικά με την υγεία του: «Πολύ πτωχή όρασι.» Εκείνοι που τον ήξεραν θυμούνται την υπερβολική μεγέθυνσι των φακών των γυαλιών του και την διαπεραστική αρρενωπή φωνή του που ποτέ δεν έχασε τη δύναμί της. Όταν οι ομάδες μαρτυρίας διέκοπταν για ένα μεσημεριάτικο σάντουιτς, συνήθως συγκεντρώνονταν γύρω από τον Φρανκ, ο οποίος θα απήγγελλε από μνήμης μεγάλα κομμάτια των Γραφών στα όποια συμπεριλαμβάνονταν ακόμη και ολόκληρα κεφάλαια από το Λευϊτικό και από άλλα βιβλία της Βίβλου. Είχε την εποπτεία της εκκλησίας στην Κράιστ-Τσερτς για πολλά χρόνια και αργότερα, από το 1940 μέχρι το 1945, επίσης υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα στην πόλι Ινβερκάργκιλ.

Ο Φρανκ Γκρόουβ ήταν παρών στη δεύτερη συνέλευσι της Νέας Ζηλανδίας, την οποία παρακολούθησαν 50 άτομα από όλη τη χώρα. Εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, έτσι αυτοί που θα παρακολουθούσαν τη συνέλευσι θα ταξίδευαν σιδηροδρομικώς έως το σιδηροδρομικό σταθμό του Λόουερ Χαττ. Εκεί συνάντησαν άμαξες τις οποίες έσερναν άλογα, που τους πήγαν στο κτήμα όπου θα διεξαγόταν η συνέλευσι. Πολύ λίγοι από τους παρευρισκομένους είχαν ξανά συναντήσει ο ένας τον άλλον, και πέρασαν χαρούμενες ώρες μαζί. Για τις συναθροίσεις είχε διευθετηθεί μια μεγάλη σιταποθήκη. Ένας αχυρώνας καθαρίστηκε και γέμισε με νοικιασμένα μονά κρεβάτια για τους αδελφούς· οι αδελφές βρήκαν κατάλυμα στο σπίτι του κτήματος, καθώς επίσης σ’ ένα νοικιασμένο επιπλωμένο σπίτι.

Έως το 1914 υπήρχε ένας πολύ μικρός αλλά γερός πυρήνας διαγγελέων της Βασιλείας. Υπήρχαν τέσσερις «κολπόρτερς», ενώ άλλοι οκτώ έκαναν αυτό που ονομαζόταν «εθελοντική» υπηρεσία. Αυτή αποτελείτο από τη διανομή του «Άμβωνος των Λαών» και του «Μηνιαίου Περιοδικού των Σπουδαστών των Γραφών», αφήνοντάς τα κάτω από τις πόρτες κάποιο πρωινό της Κυριακής. Αυτή η μικρή ομάδα ευαγγελιζομένων της Βασιλείας, 12 συνολικά, διαμοίρασαν το έτος 1914, 3.172 βιβλία και 37 περιοδικά.

«ΤΟ ΦΩΤΟΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ»

Το «Φωτόδραμα της Δημιουργίας» ήταν μια παρουσίασι του σκοπού του Θεού όπως διδάσκεται στη Βίβλο, μέσω σλάιντς και ταινίας κινηματογράφου. Ήταν παραγωγή της Εταιρίας Σκοπιά και κυκλοφόρησε το 1914. Η παρουσίασι αυτή φέρθηκε στη Νέα Ζηλανδία μέσω του αδελφού Λη από το Βανκούβερ του Καναδά. Παρουσιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1914 στο Δημαρχείο της πόλεως Ουέλινγκτον.

Μερικές φορές η μαγνητοφωνημένη φωνή του Πάστορος Ρώσσελ συγχρονιζόταν με το φιλμ, άλλες φορές όχι, πάντως ήταν μια καλή παραγωγή. Σαν αποτέλεσμα της παρακολουθήσεώς του ένας ικανός αριθμός ατόμων ήλθαν στην αλήθεια. Ένα από αυτά τα άτομα ήταν η Άλις Ουέμπστερ, η οποία ακόμα είναι μια πιστή ευαγγελιζομένη στην εκκλησία Λόουερ Χαττ.

Στην πόλι Κράιστ-Τσερτς υπήρχαν μόνο τρεις Σπουδασταί των Γραφών τότε, γι’ αυτό τρεις ακόμη ήλθαν από την Ουέλινγκτον για να βοηθήσουν στην παρουσίασι του φιλμ. Νοίκιασαν την μεγαλύτερη αίθουσα στην Κράιστ-Τσερτς, το Βασιλικό Θέατρο. Η αίθουσα ήταν υπερπλήρης κάθε βράδυ επί ένα ολόκληρο μήνα! Αυτό ήταν τις μέρες που ο νόμος δεν απαγόρευε το κάπνισμα σε δημόσιες αίθουσες θεάτρου. Γι’ αυτό η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή από τον καπνό, ώστε χρειάστηκε λυχνία βολταϊκού τόξου ισχύος 7.000 κεριών για να διαπεράση το σκότος.

Αφού η λυχνία βολταϊκού τόξου εργάζεται με 45 βολτ, οι αδελφοί χρειάστηκαν μεγάλα πηνία κατασκευασμένα από κοινό σύρμα φράκτου ώστε να ελαττώσουν την παροχή των 110 βολτ. Μερικές φορές τα πηνία υπερθερμαίνονταν και σε μια περίπτωσι δημιούργησαν πυρκαϊά στο κιβώτιο χειρισμού. Ένας πυροσβέστης που ήταν σε επιφυλακή έσβησε γρήγορα το ρεύμα. Μετά από αυτό οι αδελφοί είχαν πάντα βρεγμένες κουβέρτες έτοιμες ώστε να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις ανάγκης. Όμως, ούτε το σκότος, ούτε ο πρωτόγονος εξοπλισμός μπόρεσαν να ελαττώσουν τη δύναμι της παρουσιάσεως. Τα ακροατήρια συναρπάσθηκαν και έδωσαν εξαιρετική προσοχή.

ΚΑΙΡΟΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

Όταν ο πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά Τσαρλς Τέιζ Ρώσσελ πέθανε το 1916 και ο Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορδ τον διαδέχθηκε, τα κύματα διαφωνιών έφθασαν μέχρι τη Νέα Ζηλανδία. Μερικοί στην οργάνωσι απεδοκίμασαν δημόσια το διορισμό του αδελφού Ρόδερφορδ. Μερικοί ταραξίες των Ηνωμένων Πολιτειών έγραψαν επιστολές στους αδελφούς της Νέας Ζηλανδίας προσπαθώντας να εγείρουν διαιρέσεις. Συγχρόνως, υπήρχαν επιθέσεις εκ των έξω. Εφημερίδες της Νέας Ζηλανδίας έκαναν χυδαίες επιθέσεις εναντίον του λαού του Ιεχωβά. Σε μια περίπτωσι ντεντέκτιβς ήταν παρόντες σε μια Γραφική μελέτη στην πόλι Ουέλινγκτον, πιστεύοντας ότι θα βρουν στασιαστές μεταξύ των αδελφών.

Παρ’ όλα αυτά το έργο κηρύγματος προχώρησε επιτυχώς, με μια αύξησι του αριθμού των διαγγελέων της Βασιλείας από 12 το 1914 σε 18 το 1918. Ένας απ’ αυτούς που προστέθηκαν στη μικρή εκκλησία της Ουέλινγκτον κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου ήταν ο Όλιβερ Κέντι, ένας πρώην αρχηγός του Στρατού της Σωτηρίας. Αφού μελέτησε τις «Μελέτες των Γραφών» κατενόησε ότι είχε βρη την αλήθεια και παραιτήθηκε από το Στρατό της Σωτηρίας. Νυμφεύθηκε μια αδελφή από την εκκλησία Ουέλινγκτον το 1917 και μετεκόμισε στην πόλι Ντάνεντιν όπου υπηρέτησε ως επίσκοπος εκκλησίας ως το θάνατό του το 1934. Έτσι δημιουργήθηκε μια εκκλησία στην τέταρτη σε μέγεθος πόλι της χώρας, φθάνοντας σε ένα σύνολο έξη εκκλησιών από βορρά έως νότο. Αυτό θεμελίωσε έναν άξονα για το ενεργητικό έργο που ανέλαβαν κατά τη δεκαετία του 1920.

ΠΩΣ ΕΞΑΠΛΩΘΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Οι σκαπανείς τον πρώτο καιρό ήσαν ιχνηλάτες με την πραγματική έννοια της λέξεως. Διείσδυσαν στις πιο απρόσιτες γωνιές της χώρας σε ένα καιρό που τα μέσα μεταφοράς ήταν πρωτόγονα και οι δρόμοι ήταν λίγο καλλίτεροι από μονοπάτια ζώων. Η αδελφή Έρλη ήταν μια τέτοια ιχνηλάτις. Όταν αργότερα έφθαναν κάπου σκαπανείς ανακάλυπταν ότι η αδελφή Έρλη είχε ήδη πάει εκεί πριν απ’ αυτούς. Ένας σκαπανεύς είπε: «Η αδελφή Έρλη ήταν πάντα «έρλη» (πρώτη) είτε προφέρετε τα γράμματα του ονόματος της με κεφαλαίο ‘Ε’ είτε απλώς με ‘ε’.»

Όταν η αδελφή Ερλη πέθανε το 1943 σε ηλικία 74 ετών, είχε ήδη υπηρετήσει ως σκαπανεύς επί 34 χρόνια. Κάλυψε όλη τη χώρα με ποδήλατο. Όταν αργότερα ήταν ανάπηρη με αρθρίτιδα και δεν μπορούσε να το οδηγήση, χρησιμοποιούσε το ποδήλατο για να στηρίζη επάνω του και να μεταφέρη τα βιβλία δια μέσου του εμπορικού τομέα της Κράιστ-Τσερτς. Μπορούσε να ανέβη τις σκάλες, αλλά έπρεπε να τις κατέβη προς τα πίσω λόγω της αναπηρίας της! Μια νύκτα ο γιατρός την ρώτησε: «Δεσποινίς, είσαστε έτοιμη να πάτε στον ουρανό;»

«Αυτό δεν μπορεί να γίνη πολύ σύντομα, γιατρέ,» απάντησε. Αναμφιβόλως συνειδητοποιούσε την ελπίδα της και ‘τα έργα αυτής ακολούθησαν αυτήν’—Αποκ. 14:13.

Δημόσιες ομιλίες που εκφωνούντο από επισκέπτες αδελφούς από το Γραφείο Τμήματος της Αυστραλίας, βοήθησαν πολύ στην προώθησι της θεοκρατικής αναπτύξεως κατά τη δεκαετία του 1920. Επί παραδείγματι, ο Μπιλ Χούπερ παρευρέθηκε στην ομιλία «Εκατομμύρια Ζώντων Ποτέ Δεν Θέλουσι Αποθάνει» η οποία δόθηκε το 1920 από τον Ουίλλιαμ Τζόνσον στο Δημαρχείο της πόλεως Ουέλινγκτον. Ο Μπιλ ήρθε στην αλήθεια και για πολλά χρόνια ήταν προεδρεύων επίσκοπος στην Ουέλινγκτον.

Όταν η ίδια ομιλία εκφωνήθηκε στην πόλι των χρυσωρυχείων Ουαΐχη, ο νεαρός Μπιλ Σάμσον και η σύζυγός του ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησι να παρευρεθούν. Άφησαν το όνομα και την διεύθυνσί των, και ο Εντ Νέλσον με τη σύζυγό του τους επισκέφθηκαν. Αργότερα η επίσκεψι αφέθηκε στον Φρεντ Φρανκς ο οποίος βοήθησε τους Σάμσονς στην αλήθεια.

Μεταξύ αυτών που συνταυτίζονταν με την εκκλησία Κράιστ-Τσερτς κατά τη δεκαετία του 1920, όπως αυτή συναθροιζόταν σε ένα ελαφρά φωτισμένο δωμάτιο στο Επιμελητήριο των Οικοδόμων, ήταν ένας πρώην στρατιώτης που είχε χάσει ένα πόδι στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μάικλ Κασσίντι Οχάλοραν. Ναι, ο Μάικ ήταν Ιρλανδός και ήταν καθολικός. Αργότερα, όταν ήταν στο νοσοκομείο για να του αφαιρέσουν και το άλλο πόδι, το προσωπικό του νοσοκομείου δεν μπορούσε να κατανοήση πώς ένας άνθρωπος με τέτοιο όνομα μπορούσε να είναι Μάρτυς του Ιεχωβά. Παρ’ όλη την αναπηρία του, ο Μάικ δαπάνησε πολλά χρόνια σε ολοχρόνια υπηρεσία στη Νέα Ζηλανδία και Αυστραλία. Πάντα χαρούμενος, και με την Ιρλανδική ετοιμότητα πνεύματος, έκανε πολλά για να ενθαρρύνη άλλους, μικρούς και μεγάλους, στην οδό της αληθείας.

Τα έντυπα της Εταιρίας τα οποία διανέμονταν από ζηλωτές εργάτες βοήθησαν πολλούς να βρουν την οδό της αληθείας. Ο Ρεγκ Τζόνσον, ο οποίος ζούσε στην πόλι Τεμζ, μια άλλη πόλι χρυσωρυχείων κοντά στην Ουαΐχη, δεν θυμάται να υπήρξε καιρός που να έλειπαν οι έξη τόμοι των «Μελετών της Γραφής» από την βιβλιοθήκη της οικογενείας. Η μητέρα του, πριν από το θάνατό της το 1916, του μιλούσε για τα πράγματα που περιείχαν αυτοί οι τόμοι. Θέλοντας να μάθη περισσότερα, ο Ρεγκ ήλθε σ’ επαφή με τον «Παππού» Φρανκς, όπως ονομαζόταν ο πατέρας του Φρεντ Φρανκς. Ο Ρεγκ εξηγεί:

«Κάθε βράδυ αυτός ο ηλικιωμένος αδελφός με βοηθούσε να κατανοήσω τις αλήθειες τις οποίες θεωρούμε τόσο πολύτιμες. Συχνά όπως πλησίαζαν τα μεσάνυχτα, μου έλεγε ‘είναι ώρα να πας σπίτι Ρεγκ.’

«Ο πατέρας μου ζούσε ακόμη τότε, και αυτός και άλλοι συγγενείς ήταν θυμωμένοι για την αλλαγή θρησκείας, την οποία ωνόμαζαν στην Τεμζ ‘η θρησκεία του Φρανκς.’ Τελικά έφτασε η ανοικτή επίδειξι δυνάμεως. Ο πατέρας μου με έδιωξε από το σπίτι, επειδή δεν θα ήμουν προσκολλημένος στην εκκλησία της Αγγλίας.»

Αργότερα ο Ρεγκ Τζόνσον ενημφεύθη και υπηρέτησε με τη σύζυγό του, τη Ρίτα, για τριάμιση χρόνια στο Μπέθελ της Αυστραλίας. Το 1940 επέστρεψε στη Νέα Ζηλανδία και ήταν «υπηρέτης αδελφών» όπως ονομάζονταν οι επίσκοποι περιοχής από το 1940 έως το 1946.

Ο Κεν Πέπιν ήρθε στη Νέα Ζηλανδία το 1924 από την Αγγλία. Μια μέρα του Σεπτεμβρίου του 1928, καθώς γύριζε από την κοσμική του εργασία, μετά από μια κοπιαστική μέρα, άκουσε έναν άνθρωπο να αναστενάζη με ανακούφισι «Ουφ! Άλλη μια μέρα νωρίτερα στον τάφο!»

Ο Κεν γύρισε σ’ ένα συνάδελφό του που περπατούσε δίπλα του και του είπε: «Εννοεί μια μέρα νωρίτερα στον ουρανό, δεν είναι έτσι;»

«Όχι, αυτό που λέγει είναι σωστό» ήρθε η αναπάντεχη απάντησι. Η συζήτησι κράτησε λίγα λεπτά καθώς πλησίαζαν σε μια στάσι λεωφορείου. Από κει έπρεπε να ταξιδέψουν σπίτι ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές. Όμως, το άλλο πρωί ο συνάδελφος του Κεν του έφερε ένα αντίτυπο του βιβλιαρίου «Πού Είναι οι Νεκροί;» Όπως λέει ο Κεν:

«Διάβασα το βιβλιάριο για να το αποδείξω λανθασμένο εξετάζοντας κάθε έκθεσι και αναφορά, σε σύγκρισι με την Βίβλο. Όμως, βρήκα ότι απεδείκνυε την προηγούμενή μου πίστι λανθασμένη. Ποτέ δεν ξαναπήγα στην εκκλησία.» Ο Κεν αργότερα υπηρέτησε πολλά χρόνια ως σκαπανεύς στη Νέα Ζηλανδία.

Ο Κλιφ Κέογκαν ήταν ένας κρεοπώλης που δούλευε στην Ταουμαρουνούι στο κέντρο της Βορείου Νήσου. Το 1928 η μνηστή του στην Ώκλαντ του έγραψε, λέγοντας ότι είχε διαβάσει ένα βιβλίο που εξηγούσε πολύ καθαρά τη Γραφή. Τύλιξε το βιβλίο «Η Κιθάρα του Θεού» και του το ταχυδρόμησε. Εκείνη την ημέρα το σπίτι της κάηκε εντελώς. Τα πάντα χάθηκαν, αλλά το βιβλίο ήταν στο δρόμο του στο ταχυδρομείο.

Αυτό το βιβλίο άλλαξε τη ζωή του Κλιφ. Γυρίζοντας στην Ώκλαντ, άρχισε να παρακολουθή συναθροίσεις με την τοπική εκκλησία που αποτελείτο από 30 άτομα. Τώρα είναι ένας επίσκοπος στην Ώκλαντ, η οποία έχει 21 εκκλησίες και περίπου 1.000 διαγγελείς της Βασιλείας.

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1920 ήρθε σοβαρή ανεργία στη Ν. Ζηλανδία, μια περίοδος κατά την οποία, κάτω από φυσιολογικές καταστάσεις, κανείς δεν θα εγκατέλειπε την εργασία του. Όμως το 1928 ο Μπερτ Κρίστενσεν το έκανε, και ανέλαβε υπηρεσία σκαπανέως. «Δεν το έχω μετανοιώσει ούτε στιγμή,» εξήγησε. Και ποιος ήταν ο διορισμένος τομέας του; Ολόκληρη η δυτική ακτή της Νήσου! Ο Μπερτ χρειάστηκε έξη μήνες για να καλύψη τον τομέα του, μένοντας όπου μπορούσε ή σε φίλους ή σε νοικιαζόμενα δωμάτια.

Έως το 1928 υπήρχαν 10 σκαπανείς και περίπου 63 εργάτες μικρού αριθμού ωρών στη Νέα Ζηλανδία. Διαμοίρασαν περίπου 12.000 βιβλία και 28.000 βιβλιάρια εκείνο τον χρόνο. Για να κρατηθούν αυτοί οι ζηλωτές κήρυκες εφωδιασμένοι, ιδρύθηκε το 1928 μια αποθήκη έντυπης ύλης στην Ουέλινγκτον. Τελικά ένα σπίτι στην οδό Κεντ Τέρρις 69, στην Ουέλινγκτον αγοράσθηκε για αποθήκη. Αυτό το μέρος ήταν τα κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία έως ότου σχηματίσθηκε το Τμήμα το 1947.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΙ ΤΩΝ ΜΑΟΡΙ

Η πρώτη συνέλευσι των Μαορί διεξήχθηκε το 1928 στο σπίτι του Τουιρί Ταρέχα στην Ταραντέιλ στην ανατολική ακτή της Βορείου Νήσου. Ο Τουιρί είχε πάρει τα έντυπα της Εταιρίας από συγγενείς και σύντομα πείσθηκε ότι βρήκε την αλήθεια. Έτσι παραιτήθηκε από την εκκλησία. Ο γιος του ο Τσαρλς περιγράφει τι έγινε:

«Αυτό προκάλεσε αναστάτωσι στην Αγγλικανική ιεραρχία εξ αιτίας της εξέχουσας θέσεως του πατέρα στην κοινωνία των Μαορί. Αμέσως έκαναν έκκλησι για μια ειδική συνάντησι με τον σκοπό να τον κάνουν να αποσύρη την παραίτησί του. Ο πατέρας συμφώνησε γι’ αυτή τη συνάντησι—όχι στην εκκλησία—αλλά στην ιδιοκτησία μας, όπου μια πελώρια εξέδρα φτιάχτηκε γι’ αυτή την περίπτωσι. Ένας αριθμός κληρικών περιλαμβανομένου του Φ. Μπέννετ, Αγγλικανού επισκόπου της Νέας Ζηλανδίας, μαζί με ένα μεγάλο πλήθος περίπου 400 άλλων, λευκών και Μαορί, παραβρέθηκαν.

«Ο Μαορί ομιλητής της εκκλησίας φαινόταν να αποφεύγη σκόπιμα τη χρησιμοποίησι της Βίβλου. Μάλλον έκανε έκκλησι συναισθημάτων. ‘Οι πρόγονοί μας πίστευαν ότι η ψυχή συνεχίζει μετά θάνατο’ υπενθύμισε ‘και όμως εσύ έχεις εκλέξει να υιοθετήσης μια θρησκεία που αρνείται την ύπαρξη της ψυχής’. Τότε ο πατέρας άρχισε να του δείχνη από τη Βίβλο ότι το ίδιο το άτομο είναι μια ψυχή, συνεπώς, όταν ένα άτομο πεθαίνη, η ψυχή πεθαίνει. Ο πατέρας επίσης του εξήγησε ότι ο θεός μπορεί να αναστήση ένα άτομο σαν μια ζώσα ψυχή και πάλι.

«Όταν έγινε φανερό ότι ο Αγγλικανός κληρικός δεν παρουσίαζε μια πειστική υπεράσπισι, έκανε μια ανυπόμονη χειρονομία προς την εκεί κοντά εκκλησία την οποία ο προπάππος μου είχε κτίσει και με μια φωνή γεμάτη συναισθήματα ξεφώνισε: ‘Σου κάνω μια τελευταία έκκλησι να μην εγκαταλείψης αυτή την ιερή κληρονομιά που σού δόθηκε από τους διακεκριμένους προγόνους σου.’

«Μετά από αυτό ο πατέρας σηκώθηκε πάνω, ευχαριστώντας όλους που ήρθαν, και εξήγησε ότι ήταν πεπεισμένος περισσότερο παρά ποτέ ότι είχε την αλήθεια. Πληροφόρησε τον καθένα σχετικά με την ημέρα και την ώρα της τακτικής μας Γραφικής Μελέτης, προσκαλώντας τους να παρευρεθούν. Πολλοί το έπραξαν.»

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΦΘΑΝΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟ ΠΟΙΜΕΝΑ

Πίσω στο 1929, ο Λιου Τζέιμς εργαζόταν σε μια μεγάλη στάνη κοντά στο Σέβιοτ στη Νότια Νήσο. Μια ζεστή ηλιόλουστη μέρα, αφού τελείωσε το μεσημβρινό του γεύμα, έπαιρνε ένα σύντομο υπνάκο στην κουκέτα του, όταν κάποιος παρουσιάστηκε στο κατώφλι. Ήταν ο Μπεν Μπρίκελλ, ένας νέος άνδρας ο οποίος είπε «ότι κατέβαλε προσπάθεια να φθάση όλους τους ανθρώπους βοηθώντας τους να λάβουν γνώσι του λόγου του Θεού, της Γραφής, μέσω προσωπικής ερεύνης.» Ο Λιου άρχισε να τον ζαλίζη με ερωτήσεις: «Τι θα συμβή όταν πεθάνης; Υπάρχει πραγματικά ένα μέρος για αιώνιο βασανισμό;»

«Η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος άνοιγε τη Βίβλο του και διάβαζε τα εδάφια σε απάντησι των ερωτήσεών μου με κατέπληξε» εξήγησε ο Λιου. «Για μια ώρα περίπου με κράτησε αμίλητο, λέγοντάς μου για την ανάστασι, τα μελλοντικά χίλια χρόνια ειρήνης, την αποκατάστασι της γης σε παράδεισο και πάνω από όλα, ότι ο Ιεχωβά είναι ο αληθινός Θεός.»

Ο Λιου πήρε τα τέσσερα βιβλία «Δημιουργία», «Προφητεία», «Απελευθέρωσι!» και «Κυβέρνησι» και παρακάλεσε να του σταλούν περισσότερα έντυπα ταχυδρομικώς. Σύντομα έμενε άγρυπνος μέχρι τα μεσάνυκτα συζητώντας για τη Βίβλο με τους ποιμένας συντρόφους του, προτρέποντάς τους να διαβάζουν τη Σκοπιά. Τελικά έγραψε στο Τμήμα της Αυστραλίας προσφέροντας τον εαυτό του ως σκαπανέα. Πληροφορήθηκε ότι θα εύρισκε τον Φρανκ Γκρόουβ στην Κράιστ-Τσερτς. Εγκαταλείποντας τη στάνη κατευθύνθηκε στην Κράιστ-Τσερτς για μια νέα σταδιοδρομία στην υπηρεσία του Ιεχωβά ως σκαπανεύς.

ΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΠΡΩΤΑ

Εκείνο τον καιρό περίπου ο Κλιφ Κέοχαν σκεπτόταν να νυμφευθή. Το μηνιαίο «Δελτίο» (τώρα η «Διακονία της Βασιλείας μας») έφερε την θαρραλέα επικεφαλίδα: «ΥΠΑΓΕ ΚΑΙ ΣΥ ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ.» «Αυτό εφαίνετο σε μας ότι ήταν η ενδέκατη ώρα,» εξήγησε ο Κλιφ. Έτσι το 1930 αυτός και η σύζυγός του Έτνα πέρασαν τον μήνα του μέλιτος των δύο εβδομάδων ως σκαπανείς. Ο τομέας τους ήταν από το Οποτίκι στο Ντάνεβιρκ γύρω στο ένα τέταρτο της Βορείου Νήσου! Ο Κλιφ περιέγραψε ένα από τα καταλύματα ύπνου των:

«Στο Οποτίκι νοικιάσαμε μια τενεκεδένια καλύβα όπου κοιμηθήκαμε πάνω σ’ ένα συρμάτινο σομμιέ. Ήταν τοποθετημένος πάνω σε κουτιά με μόνο μια κουβέρτα πάνω στο σύρμα. Το ωνομάσαμε ‘τυπογραφικό πιεστήριο’ εξ αιτίας των αποτυπωμάτων που σημειώθηκαν στα σώματά μας μετά από μιας νύκτας ανάπαυσι.»

Το 1931 γεννήθηκε ένας γιος στους Κέοχανς· έτσι πέρασαν το χειμώνα τους στην Ώκλαντ. Αλλά μερικούς μήνες αργότερα έβγαιναν με το νήπιο γιο τους, φέρνοντας το άγγελμα της Βασιλείας στους ανθρώπους.

ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΩΣ ΣΚΑΠΑΝΕΙΣ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Οι Κέοχανς ένωσαν τις δυνάμεις τους με άλλους σκαπανείς. Μεταξύ των σκαπανέων ήσαν οι Νόρμαν και Όλιβ Κόχραν, Γουώλι Γουντ και η κόρη του Αϊλήν, Λεν και Έρθουρ Ρόουε και Λεν Μπέλτσερ. Αρχίζοντας ακριβώς νότια της Ώκλαντ, ο όμιλος εργάστηκε σε όλες τις περιφέρειες από ακτή σε ακτή προς τα νότια.

Τότε η Νέα Ζηλανδία είχε υποστή οικονομική κρίσι και οι άνθρωποι αγωνίζονταν να επιβιώσουν. Είχαν ιδρυθή κατασκηνώσεις της κυβερνήσεως για ανακούφισι στις πεδιάδες Χοράκι, η οποία ήταν κυρίως αδιάσπαστη βαλτώδης γη. Οι άνδρες, περιλαμβανομένων των ιατρών και των δικηγόρων συνέρρεαν στην κατασκήνωσι από όλη τη Βόρεια Νήσο. Μερικοί είχαν περπατήσει από την Ουέλινγκτον περισσότερο από 480 χλμ. (300μίλια) απόστασι. Εργάζονταν σκάβοντας κανάλια και οχετούς κι’ έτσι άρχισαν να αναπτύσσουν την βαλτώδη γη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους άνδρες άκουγαν τους σκαπανείς, αλλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν για τα έντυπα.

Καθώς πλησίαζε ο Δεκέμβριος του 1942, οι σκαπανείς κατευθύνθηκαν για την εθνική συνέλευσι στην Ουέλινγκτον. Ο αδελφός ΜακΓκλίβρεϊ ο υπηρέτης τμήματος της Αυστραλίας και ο Χάρολντ Γκιλλ ο οποίος είχε διορισθή να διοργανώση το έργο κηρύγματος στη Νέα Ζηλανδία, παρευρέθησαν στη συνέλευσι. Εδώ οι σκαπανείς οργανώθηκαν να εργάζωνται και στα δυο κυριώτερα νησιά.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΝΗΣΟ

Μια ομάδα ειδικών σκαπανέων πήρε οδηγίες να εγκατασταθή 145 χλμ. (90 μίλια) βόρεια της πόλεως Ουέλινγκτον στο Βόρειο Πάλμερστον. Είχαν ένα Μπουίκ κάραβαν, ένα αυτοκίνητο Μπουίκ, δύο σκηνές και τέσσερα ποδήλατα. Τα ποδήλατα μεταφέρονταν με μια βάσι που ήταν τοποθετημένη στο μπρος μέρος του αυτοκινήτου. Στις παρόδους κατέβαζαν ένα ποδήλατο και ένας σκαπανεύς το έπαιρνε για να εργαστή σ’ αυτόν τον τομέα. Συνήθως οι αδελφές εργάζονταν στις πόλεις και οι αδελφοί στους αγρούς.

Ενώ κατασκήνωναν στην Εκεταχούνα, οι αδελφοί έφευγαν στις έξη το πρωί και έκαναν με ποδήλατο, κατά τη διάρκεια της ημέρας, περισσότερο από 42 χλμ. (26 μίλια) σε ανώμαλο χαλικώδη δρόμο. Συχνά επισκέπτοντο το ένα αγρόκτημα μετά το άλλο, μόνο που τα εύρισκαν εγκαταλειμμένα. Οι οικογένειες μόλις είχαν φύγει, αφού τα έχασαν όλα στην οικονομική κρίσι. Άφησαν τα σπίτια τους μαζί με τα έπιπλά τους μέσα. Όσα άτομα ήταν δυνατόν να βρεθούν συνήθως έχαιραν να ακούουν τα αγαθά νέα της Βασιλείας και να μαθαίνουν ότι στον ωρισμένο καιρό του Ιεχωβά «θέλουσι παλαιώσει το έργον των χειρών αυτών.»—Ησαΐας 65:22.

Εκείνο τον καιρό παρουσιάσθηκε μια απροσδόκητη ανάγκη. Εκδηλώθηκαν σοβαρές δυσκολίες στην εκκλησία Ώκλαντ λόγω στασιαστικών πράξεων από μερικούς εκλεγέντες πρεσβυτέρους. Έτσι το γραφείο τμήματος στην Αυστραλία είπε στην ομάδα των σκαπανέων να επιστρέψουν στην πόλι Ώκλαντ ώστε να ενδυναμώσουν τους πιστούς και να ιδρύσουν έναν οίκο σκαπανέων εκεί. Έτσι το ωργανωμένο έργο της ομάδος που ανέλαβε την Βόρειο Νήσο συντομεύθηκε.

Η ΟΜΑΔΑ ΣΚΑΠΑΝΕΩΝ ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΥ ΝΗΣΟΥ

Η ομάδα της Νοτίου Νήσου αποτελείτο από 12 περίπου έως 14 σκαπανείς. Ο Χάρολτ Γκιλλ ωργάνωσε αυτή την ομάδα, με την οποία αργότερα ενώθηκε ο Τζιμ Τέιτ.

Ο Τζιμ ήταν ένας σοβαρός νέος άνδρας, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησι να ακούση μια ηχογραφημένη διάλεξι από τον Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορδ στο Δημοτικό Θέατρο της πόλεως Κράιστ-Τσερτς. Όταν έφθασε εκεί τον σύστησαν στον Χάρολτ Γκιλλ. Ο Χάρολτ ρώτησε αν θα μπορούσε να τον συναντήση το βράδυ της επομένης έξω από το Δημοτικό Θέατρο, διότι είχε ακούσει ότι ο Τζιμ ενδιαφερόταν πραγματικά για τα πράγματα που είχε ακούσει. Το βράδυ της επόμενης ο Τζιμ άρμεξε βιαστικά τις αγελάδες και διέτρεξε με ποδήλατο την απόστασι των έξη μιλίων έως το Δημοτικό Θέατρο. Κάθησαν στο αυτοκίνητο του Χάρολτ και συζήτησαν. Τελικά ο Γκιλλ του είπε: «Εάν είσαι βέβαιος ότι αυτή είναι η οργάνωσι του Θεού πρέπει να αρχίσης το έργο σκαπανέως τώρα!»

«Τι εννοείς ‘έργο σκαπανέως’;» ρώτησε ο Τζιμ.

Έτσι η διευθέτησι της ομάδος σκαπανέων εξηγήθηκε στον Τζιμ. Θα άφηνε όμως την κοσμική του εργασία και την ασφάλεια που αυτή αντιπροσώπευε σε τέτοιους καιρούς οικονομικής κρίσεως; Αποφάσισε να την αφήση, και μάς εξηγεί τι έγινε:

«Ο αδελφός Γκιλλ με επισκέφθηκε στο σπίτι όπως το είχαμε κανονίσει. Η μέρα ήταν ζεστή και ένας δυνατός Βορειοδυτικός άνεμος φυσούσε. Φορούσα ένα σκούρο μπλε κοστούμι και ένα καινούργιο καπέλο. Τα υπάρχοντά μου μαζί με το ποδήλατό μου στερεώθηκαν πάνω στο αυτοκίνητό του. Αποχαιρέτησα τους γονείς μου και έφυγα για να ενωθώ με την ομάδα των σκαπανέων, ακόμη μη γνωρίζοντας πλήρως τι πράγματι περιελάμβανε το έργο σκαπανέως. Υπήρχε ένα πράγμα που πραγματικά πίστευα. . . συνδεόμουν με την οργάνωσι του Θεού.»

ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΙ ΔΙΑΓΓΕΛΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΝΕΩΝ

Αυτοί οι σκαπανείς ήταν σκληραγωγημένα άτομα, πρόθυμοι και ικανοί να υποφέρουν σκληρή εργασία και ανώμαλες καταστάσεις. Εργάζοντο για οκτώ έως δέκα ώρες κάθε μέρα, χωρίς κανένα επίδομα, αλλά βασιζόμενοι μόνο στα έσοδα από τα έντυπα που προμηθεύοντο σε χαμηλότερες τιμές.

Η περίοδος του χειμώνα στη Νότια Νήσο ήταν μια δοκιμασία υπομονής. Οι σκαπανείς ξυπνούσαν το πρωί και εύρισκαν να κρέμωνται από το εσωτερικό της σκηνής κρύσταλλοι πάγου που είχαν δημιουργηθή από το πάγωμα της αναπνοής τους όταν εκοιμώντο. Τα τοιχώματα των σκηνών ήταν παγωμένα και σκληρά σαν σανίδα. Το πρωινό πλύσιμο σήμαινε να σπάσουν πάγο πάχους έως μισής ίντσας. Συνήθως οι αδελφοί έτρωγαν το πρωινό τους κουκουλωμένοι μέσα στα πανωφόρια τους ώστε να παραμένουν ζεστοί.

Μια μέρα της εβδομάδος ήταν προωρισμένη για γενική επιθεώρησι και επισκευή των «σιδερένιων αλόγων» (ποδηλάτων) και για την μπουγάδα. Η τελευταία ήταν μια πρωτόγονη δράσι που εγίνετο μέσα σ’ ένα ανοικτό τενεκέ φωτιστικού πετρελαίου πάνω σε ένα καυστήρα φωτισμού πετρελαίου. Οι αδελφές χρησιμοποιούσαν ένα σίδερο πετρελαίου, ενώ οι αδελφοί διατηρούσαν τα πανταλόνια τους σιδερωμένα κάτω από το στρώμα του κρεβατιού τους κάθε βράδυ.

Όταν οι σκαπανείς έφθασαν στη μικρή πόλι Τουαταπέρε που βρίσκεται στα Νότια, επαναλήφθηκε η πείρα του αποστόλου Παύλου που αναγράφεται στην 2 Κορινθίους 11:26, «εις κινδύνους ποταμών». Τότε αποτελούντο από δύο ομάδες των έξη ατόμων. Μερικοί από τους αδελφούς που κατασκήνωσαν ακριβώς έξω από την Τουαταπέρε, στην όχθη του Ποταμού Ουαϊάου, βρήκαν ένα εύθραυστο μικρό στέγαστρο, το οποίο δεν εχρησιμοποιείτο και μετακόμισαν εκεί.

Ο καιρός ήταν ασυνήθιστα ήπιος, και είχε ως αποτέλεσμα να λειώνουν τα χιόνια στα βουνά, εκτός εποχής. Η στάθμη του ποταμού ανέβηκε, αλλά οι σκαπανείς δεν ανησύχησαν υπερβολικά καθώς έπαιρναν το βραδυνό τους γεύμα. Αλλά όσο πλησίαζε το σκοτάδι, παρατήρησαν με ανησυχία ότι τα νερά έγλυφαν τα ξύλα του πατώματος. Ήταν παγιδευμένοι! Είχαν μόνο δύο κεριά για φως. Τελικά, αργά τη νύχτα, μετά από προσευχή στον Ιεχωβά κοιμήθηκαν.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο ποταμός ξεχείλισε. Σύντομα, συντρίμματα ξύλων και κορμοί δέντρων κτυπούσαν με θόρυβο το εύθραυστο μικρό στέγαστρό τους, γεγονός που τους ξύπνησε. Ένας από τους σκαπανείς ταράχθηκε, όταν απλώνοντας το χέρι του για να τραβήξη τις κουβέρτες πάνω στο κρεβάτι, άγγιξε νερό! Ήταν μια φοβερή εμπειρία! Το επόμενο πρωί ευχαρίστησαν τον Ιεχωβά όταν είδαν ότι το νερό είχε υποχωρήσει κάτω από το πάτωμα αφήνοντας ένα δύσοσμο στρώμα λάσπης και βορβόρου. Προσωρινά αποκλεισμένοι, έμειναν μια ακόμη νύχτα έως ότου έγινε ασφαλές να διασχίσουν το ποτάμι προς το δρόμο, ώστε, θαρραλέα, να συνεχίσουν την υπηρεσία του Ιεχωβά.

Η Νότιος Νήσος καλύφθηκε δύο φορές από την ομάδα. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν ήταν παρά το έτος 1933, αφού είχε κάνει έργο σκαπανέως για ένα ολόκληρο έτος μαζί με την ομάδα, που ο Τζιμ Τέιτ βαπτίστηκε στη θάλασσα μια κρύα μέρα του Οκτωβρίου. Τη δεύτερη φορά που έκαναν το γύρο του νησιού ο Τζιμ προσπάθησε να εξοικονομήση αρκετά χρήματα, από τη διάθεσι εντύπων, ώστε να αγοράση μια σειρά τεχνητής οδοντοστοιχίας. Όταν τελείωσαν το γύρο ανακάλυψε ότι είχε ακριβώς το απαραίτητο ποσό, 25 λίρες (50 δολλάρια). Πόσο ευχαριστημένος ήταν που ο Ιεχωβά τον ευνόησε, ώστε μ’ αυτόν τον τρόπο να μπορή να ανταποκριθή στην ανάγκη του! Τότε, προτού προλάβει να αγοράση την οδοντοστοιχία, πήρε μια επιστολή από την Εταιρία η οποία του ζητούσε να πάη, αν το επιθυμούσε, στα Νησιά Τσάδαμ, ένα ακατέργαστο τομέα εκείνο τον καιρό.

Τα Νησιά Τσάδαμ βρίσκονταν περίπου 800 χλμ. (500 μίλια) ανατολικά της Κράιστ-Τσερτς και θεωρούντο τμήμα της Νέας Ζηλανδίας. Τότε είχαν περίπου 800 Μαορί, οι οποίοι ενασχολούντο κυρίως με τη γεωργία και το ψάρεμα. Οι άνθρωποι εκεί ζούσαν σε πρωτόγονες καταστάσεις αφού ούτε καν είχαν δει ποδήλατο. Το μόνο μέσο μεταφοράς ήταν το άλογο. Ο Τζιμ έπρεπε να ταξιδέψη από το Λίττελτον στο Ουαϊτάνγκι, ένα μικρό λιμάνι στο κυρίως Νησί Τσάδαμ, και έπρεπε να πληρώση τα μεταφορικά του, ακριβώς 25 λίρες!

ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΣΑΔΑΜ

Έτσι ξεκίνησε ο Τζιμ για τα Νησιά Τσάδαμ, αφήνοντας τις τεχνητές οδοντοστοιχίες του σαν μια μελλοντική προσφιλή ελπίδα. Έφθασε με μερικά χαρτοκιβώτια βιβλίων και βιβλιαρίων. Εξηγεί:

«Δεν υπήρχε κανένας στο νησί, τον οποίο να γνώριζα. Κανένας να με συναντήση. Όλοι ίππευαν. Δεν υπήρχαν δρόμοι και ούτε κανένα άλλο είδος μηχανοκίνητου οχήματος. Πλησίασα ένα γεωργό και νοίκιασα ένα άλογο. Έκανα σάκκους μεταφοράς από σακούλες και τους γέμισα με βιβλία και βιβλιάρια και τους κρέμασα στις πλευρές της σέλλας. Είχα άλλο ένα σάκκο στη ράχη μου με τα ξυριστικά και μια πετσέτα, και έτσι ξεκίνησα να καλύψω το νησί με το άγγελμα της Βασιλείας. «Οι άνθρωποι ήταν περίεργοι και τα βράδια πάντα υπήρχε κάποιος που με προσκαλούσε. Πόσο ευγνώμων ήμουν γι’ αυτή την προμήθεια του Ιεχωβά! Μερικές μέρες ίππευα πολλά μίλια για να μπορέσω να επισκεφθώ μόνο ένα ή δύο σπίτια.

«Κάποτε πήρα τις πιο περίεργες οδηγίες για να φθάσω σε μια απομακρυσμένη στάνη 40 χλμ. (25 μίλια) μακριά. Επί παραδείγματι, ένα από τα οροθέσια ήταν μια στοίβα από ξερά οστά, στο σημείο που είχε πεθάνει ένα βόδι. Σ’ αυτό το μέρος έπρεπε να αλλάξω κατεύθυνσι ώστε να οδηγηθώ σ’ ένα ιδιαίτερο σημείο απ’ όπου θα έμπαινα σε μια ρηχή λίμνη, την οποία έπρεπε να διασχίσω επί 6 χλμ. (4 μίλια) σε ευθεία γραμμή ώστε να μην βγω από την πορεία μου, μήπως το άλογο και εγώ βουλιάξουμε σε ένα είδος κινούμενης άμμου. Άρχισα να διερωτώμαι, θα κάνη ο Ιεχωβά προμήθεια για μένα το βράδυ; Θα γίνω δεκτός σ’ αυτή την αγροικία; Τι θα γίνη αν δεν με δεχθούν;

«Είχε σκοτεινιάσει όταν έδεσα το άλογο μου στα κάγκελα του σπιτιού. Με ένα σάκκο βιβλίων, πλησίασα την πόρτα και κτύπησα. Μια γυναίκα άνοιξε την πόρτα με κοίταξε καλά και με κομμένη την ανάσα είπε: ‘Τζιμ Τέιτ! Τι γυρεύεις εδώ;’ Μάλιστα, ήταν μια νεαρή κυρία, η οποία όταν ήταν παιδί πήγαινε μαζί μου σχολείο. Με υποδέχτηκαν ένθερμα. Για μια ακόμη φορά ο Ιεχωβά Θεός είχε κάνει προμήθειες για μένα. Πόσο χαρούμενος ήμουν! Διέθεσα σ’ αυτή την αγροικία, περίπου όλα μου τα βιβλία και την επομένη πραγματοποίησα το ταξίδι της επιστροφής στο Ουαϊτάνγκι.»

Αφού δαπάνησε δύο μήνες κάνοντας μαρτυρία στα Νησιά Τσάδαμ, όπου διέθεσε πολλά χαρτοκιβώτια βιβλίων, ο Τζιμ επέστρεψε στο Λίττελτον, το λιμάνι της Κράιστ-Τσερτς. Και αφού ισοζύγισε τα έξοδα του με τις συνεισφορές των εντύπων βρήκε ότι είχε ακόμη, ακριβώς 25 λίρες. Έτσι μπόρεσε να αγοράση τις τεχνητές οδοντοστοιχίες! Χρόνια αργότερα σε μια συνέλευσι είχε τη χαρά να συναντήση μια αδελφή με τη νεαρή οικογένειά της, η οποία θυμήθηκε ότι τον πρωτοείδε όταν επισκέφθηκε το σπίτι της στα Νησιά Τσάδαμ.

ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΑΪΣΤ-ΤΣΕΡΤΣ

Η εκκλησία της Κράιστ-Τσερτς διωργάνωσε μια δημόσια διάλεξι σ’ ένα θέατρο στο κέντρο της πόλεως. Η ομιλία ήταν ένα αντίγραφο της διαλέξεως «Φασισμός ή Ελευθερία—Ποιο;» από τον πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορδ. Το Συμβούλιο της πόλεως χορήγησε την άδεια για μια πορεία πλανόδιων διαφημιστών, που έφεραν πινακίδες στη ράχη και στο στήθος τους, για την διαφήμισι της ομιλίας. Οι δρόμοι που θα ακολουθούσαν ήταν προκαθωρισμένοι ώστε να αποφευχθή σύγκρουσι με μια πομπή διαγωνισμού ορχήστρας που ήταν προγραμματισμένη περίπου εκείνη την ώρα.

Οι αδελφοί ξεκίνησαν, με τις πινακίδες στη ράχη και στο στήθος τους, ανά δύο πλάι - πλάι. Καθώς πλησίαζαν στον κεντρικό δρόμο μπορούσαν να ακούουν τη φωνή της ορχήστρας που πλησίαζε. Μόλις έφθασαν στη διασταύρωσι πέρασε μια ορχήστρα που έπαιζε διεγερτικό μουσικό εμβατήριο. Υπήρχε ένα κενό περίπου 50 ποδών μεταξύ αυτής και της επόμενης ορχήστρας με πνευστά. Τι θα έκαναν οι αδελφοί; Μπήκαν σ’ αυτό το κενό, μεταφέροντας πινακίδες που διαφήμιζαν την ομιλία. Δόθηκε μια μεγάλη μαρτυρία στις χιλιάδες ανθρώπων που είχαν παραταχθή και από τις δύο πλευρές κατά μήκος του δρόμου! Εκείνη την Κυριακή η μικρή εκκλησία της Κράιστ-Τσερτς είχε 500 παρόντες για την δημόσια ομιλία. Τι μεγάλη μαρτυρία!

ΖΗΛΩΤΡΙΕΣ ΑΔΕΛΦΕΣ

Εν τω μεταξύ, στη Βόρειο Νήσο, η αδελφή Ίντα Θόμσον μαζί με τις αδελφές Μπάρτον, Τζόουνς και Πριστ προώθησαν το έργο κηρύγματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Δαπανούσαν εννέα συνεχόμενες ημέρες, μακριά από τα σπίτια τους, δίνοντας μαρτυρία σ’ όλες τις πόλεις και αγροκτήματα, μερικές εκατοντάδες μίλια βόρεια της Ουέλινγκτον. Έπαιρναν πολλά χαρτοκιβώτια με έντυπα μαζί τους και, περίπου κάθε φορά, τα διέθεταν όλα. Αρκετές νύχτες έστρωναν τα κρεβάτια τους σε αχυρώνες ή εκοιμώντο μέσα στο αυτοκίνητο τους. Ήταν προετοιμασμένες να «ζορισθούν» για χάρι της Βασιλείας, συνεχίζοντας αυτή τη δραστηριότητα από το 1932 έως το 1940. Ο γιος της Ίντα Θόμσον, ο Άντριαν, ήταν από τους πρώτους ιεραποστόλους που έφτασε στην Ιαπωνία το 1949, όπου επέδειξε ένα παρόμοιο πνεύμα «σκαπανέως», υπηρετώντας ως ο πρώτος επίσκοπος περιοχής των Μαρτύρων του Ιεχωβά σ’ εκείνη τη χώρα.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των πρώτων ετών εδίνετο πλήρης έμφασις στη διανομή εντύπων. Τα άτομα ενθαρρύνοντο να διαβάζουν και να μελετούν τα έντυπα, αλλά Γραφικές μελέτες όπως τις γνωρίζομε τώρα ήταν ανύπαρκτες. Εν τούτοις, είχε πραγματοποιηθή μια μεγάλη σπορά του σπόρου της αληθείας.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Το κυριώτερο μέσο διακηρύξεως του ευαγγελίου της Βασιλείας εκείνο τον καιρό ήταν μέσω διακηρύξεως από αυτοκίνητο. Οι ομιλίες του αδελφού Ρόδερφορδ ενισχύοντο ηχητικά έτσι ώστε, κατά καιρούς, ακούοντο σε απόστασι πάνω από 5 χλμ. (3 μίλια). Κάποτε μια οικοδέσποινα είπε στον Τζιμ Τέιτ: «Ξέρεις, άκουσα κάτι το πολύ περίεργο το πρωί. Άκουσα μουσική να έρχεται από τα σύννεφα και τη φωνή ενός ανθρώπου. Νόμιζα ότι ερχόταν το τέλος του κόσμου!» Αφού της εξηγήθηκαν τα γεγονότα δέχθηκε πρόθυμα Βιβλικά έντυπα.

Στην Ώκλαντ το έργο διακηρύξεως με αυτοκίνητο είχε ανάμικτη υποδοχή. Κατά καιρούς, όταν οι ευαγγελιζόμενοι έφθαναν, ακολουθώντας την ανακοίνωσι που γινόταν από το αυτοκίνητο, οι οικοδεσπότες περίμεναν τα έντυπα με τα λεπτά στο χέρι. Άλλες φορές, θυμωμένα πλήθη κουνούσαν το αυτοκίνητο, προσπαθώντας να τραβήξουν το μεγάφωνο από την οροφή του.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΙ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ Φ. ΡΟΔΕΡΦΟΡΔ

Το 1938, ο Ιωσήφ Φ. Ρόδερφορδ πραγματοποίησε τη μοναδική του επίσκεψι στη Νέα Ζηλανδία. Φθάνοντας τον Απρίλιο, ενώ ήταν καθ’ οδόν για μια συνέλευσι στην Αυστραλία, μίλησε στην εκκλησία της Ώκλαντ στην Αίθουσα της Πηγής Φιλίας. Εκείνο το ίδιο βράδυ το πλοίο του αδελφού Ρόδερφορδ ξεκίνησε για το Σύδνεϋ της Αυστραλίας μαζί με 14 αδελφούς από την Νέα Ζηλανδία σαν συνταξιδιώτες του. Στις 15 Απριλίου όλοι ήταν προσκεκλημένοι στην ιδιωτική σουίτα του στο πλοίο για να γιορτάσουν την Ανάμνησι.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού επιστροφής, δύο εβδομάδες αργότερα, πραγματοποιήθηκε μια ωργανωμένη μαρτυρία πάνω στο πλοίο. Νωρίς το πρωί, πριν καταλάβη κανείς τι συνέβαινε, ρίχτηκαν φυλλάδια κάτω από τις πόρτες σ’ όλο το πλοίο. Κατά την άφιξί τους στην Ώκλαντ, το μεσημέρι στις 2 Μαΐου 1938, επειδή είχε λίγες ώρες στο λιμάνι, ο αδελφός Ρόδερφορδ έδωσε μια δημόσια διάλεξι στο Δημαρχείο της Ώκλαντ.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΣ ΕΝΩ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΣΥΝΝΕΦΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΟΣ

Το 1939 είχε ανατεθή στον Ρόμπερτ Λάζενμπαϊ η φροντίδα της αποθήκης εντύπων της Νέας Ζηλανδίας στην Ουέλινγκτον. Ο Ρεγκ Τζόνστον, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο Μπέθελ της Αυστραλίας, συνεργάστηκε με τον Ρόμπερτ. Εκείνο τον καιρό υπήρχαν μόνο 12 αδελφοί συνταυτισμένοι με την εκκλησία Ουέλινγκτον. Συναθροίζοντο στο καθιστικό της οικίας, που βρισκόταν στην οδό Κεντ Τέρρις 69, η οποία χρησίμευε ως κεντρικό γραφείο αποθήκης. Έως το 1939 στη Νέα Ζηλανδία υπήρχαν 320 ευαγγελιζόμενοι της Βασιλείας, συμπεριλαμβανομένων 35 σκαπανέων, και ήταν οργανωμένοι σε 19 εκκλησίες.

Τώρα άρχισαν να μαζεύωνται σύννεφα καταιγίδας θρησκευτικής εναντιώσεως. Ιδιαίτερα, η Καθολική Εκκλησία, υπέφερε από την αποκάλυψι των διδασκαλιών της και των πράξεων της μέσω των εντύπων που διανέμοντο από τους Μάρτυρες. Στις 19 Απριλίου του 1939, το τεύχος του Καθολικού «Δελτίου» της Νέας Ζηλανδίας, αναφέρετο στους Μάρτυρες του Ιεχωβά και διατύπωνε: «Εν τω μεταξύ, είναι ευθύνη όλων των καλών πολιτών να διαμαρτυρηθούν στον αντιπρόσωπο τους στη Βουλή εναντίον αυτής της αυξανόμενης απειλής. Εάν θα εγίνοντο αρκετές διαμαρτυρίες η κυβέρνησι θα ήταν υποχρεωμένη να δράση.»

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ

Ένα έτος αργότερα, στις 13 Οκτωβρίου του 1940, οι αδελφοί διαφήμιζαν την ηχογραφημένη ομιλία του αδελφού Ρόδερφορδ με θέμα «Κυβέρνησις και Ειρήνη», σε μια μικρή πόλι της Νοτίου Νήσου, Οαμάρου. Εκείνη τη νύχτα περίπου 40 άτομα συμπεριλαμβανομένου και ενός αστυφύλακος, ήταν παρόντες για την παρουσίασι. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε αρχίσει στην Ευρώπη, και ο διωγμός των Μαρτύρων αυξάνετο. Έτσι ο Τζωρτζ Έντουαρτς και ο Χάλλεττ Ράιντλινγκ ήταν σε επιφυλακή στην πόρτα. Κάποιος Ουίλλιαμ Μίχαν, ωπλισμένος με τουφέκι .303 με την ξιφολόγχη τοποθετημένη, τους πλησίασε. «Σας σημαδεύω και τους δυο σας,» είπε, «γι’ αυτό ψηλά τα χέρια! Θα ρίξω αν δεν υπακούσετε.»

Επακολούθησε συμπλοκή κατά την οποία οι δύο αδελφοί προσπάθησαν να τον αφοπλίσουν. Το όπλο πυροδότησε, και ο Φρέντερικ Μακόλεϊ, που στεκόταν εκεί κοντά έπεσε τραυματισμένος στο πόδι. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με μεγάλη απώλεια αίματος. Έξη μέρες αργότερα βρισκόταν σε τέτοια κρίσιμη κατάστασι, που χρειάστηκε να του ακρωτηριάσουν το πόδι. Μετά από αυτό είχε μια καλή ανάρρωσι. Όταν ο Μίχαν φέρθηκε στο Δικαστήριο βρέθηκε ένοχος απλώς επειδή απείλησε τον Έντουαρτς και τον Μακόλεϊ με όπλο, και καταδικάστηκε σε δίμηνη φυλάκισι σε καταναγκαστικά έργα.

Τρεις μέρες μετά από το γεγονός του πυροβολισμού, ο γραμματεύς της Ενώσεως Στρατιωτικών Επιτροπών του Οαμάρου, κ. Α. Κ. Πάιπερ έγραψε στη Γενική Γραμματεία Ενώσεως Στρατιωτικών Επιτροπών της Νέας Ζηλανδίας στην Ουέλινγκτον. Έλεγε:

«Σε μια συνέλευσι της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ενώσεως Στρατιωτικών Επιτροπών Οαμάρου ελήφθη ομόφωνα η κάτωθι απόφασι: ‘Εν όψει του τραγικού γεγονότος που έλαβε χώρα σε μια συνάθροισι της αιρέσεως που ονομάζεται ‘Μάρτυρες του Ιεχωβά’ στο Οαμάρου στις 13 Οκτωβρίου 1940, και λαμβάνοντας υπ’ όψι την ισχυρή κοινή γνώμη εναντίον αυτής της αιρέσεως, παρακαλείται η Κυβέρνησι να απαγορεύση αυτή την αίρεσι σε όλη την Επικράτεια της Νέας Ζηλανδίας. . . Οι δραστηριότητες τους πρέπει να εμποδιστούν πριν δημιουργηθούν περισσότερα προβλήματα σε άλλα μέρη της Επικράτειας».

Έτσι τον Οκτώβριο του 1940 η δραστηριότης των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία απαγορεύθηκε. Εν τούτοις είναι αξιοσημείωτο, ότι έξη εβδομάδες αργότερα κατά τη διάρκεια της δημοσίας συζητήσεως για τους κανονισμούς Έκτακτου Ανάγκης Πολέμου, ο Πρωθυπουργός Π. Φρέιζερ είπε:

«Δεν αναλαμβάνω την υπεράσπισι καμιάς ιδιαίτερης Εκκλησίας, αλλά θεωρώ ότι είναι καθήκον μου ως Πρωθυπουργού. . . να φροντίσω ώστε κατά τη διάρκεια του πολέμου να ανασταλούν προσβολές κατά της θρησκείας ανθρώπων, και αν είναι δυνατόν να εξαλειφθούν προς το παρόν. . . Ελπίζω ότι ο Γενικός Εισαγγελεύς μπορεί να φθάση σε μια διευθέτησι με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, διότι δεν έχω αμφιβολία για την ειλικρίνειά τους ή την ευθύτητά τους. Δεν έχουμε να πούμε τίποτα εναντίον τους, και δεν θέτουμε υπό αμφισβήτησι το δικαίωμά τους για λατρεία σύμφωνα με τη συνείδησί τους.»

Στις 8 Μαΐου 1941 η κυβέρνησι τροποποίησε την απαγόρευσι για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αυτή νομιμοποίησε τη διεξαγωγή των συναθροίσεων «για μελέτη της Βίβλου, προσευχή ή λατρεία.» Στην πραγματικότητα επιτρέπετο στους αδελφούς και στις αδελφές να κάνουν μαρτυρία από σπίτι σε σπίτι υπό τον όρο να φέρουν μαζί τους μόνο τη Βίβλο. Και αυτό έκαναν.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ

Λίγο πριν από την απαγόρευσι, αγοράσθηκε ένα ακίνητο στην Οδό Ντάνιελ 177 για να χρησιμοποιηθή ως οίκος Μπέθελ. Το οίκημα της Κεντ Τέρρις ενοικιάζετο έως και μετά την ακύρωσι της απαγορεύσεως το 1945. Κατά την ανακοίνωσι της απαγορεύσεως τα έντυπα μεταφέρθηκαν στις εκκλησίες όλης της χώρας. Εκρύφθησαν κάτω από κρεββάτια, σε παράγκες και κάτω από τη στέγη σπιτιών. Στο οίκημα της Οδού Ντάνιελ, ο Ρεγκ Τζόνστον απομόνωσε με μεσότοιχο ένα μεγάλο τμήμα της στέγης πάνω από την οροφή, της έφτιαξε μια καταπακτή και αποθήκευσε εκεί έντυπα. Από αυτή την προμήθεια εκάλυπτε τις παραγγελίες με αλληλογραφία και την αναπλήρωνε όταν αυτό ήταν αναγκαίο, από τις προμήθειες που ήταν αποθηκευμένες στα σπίτια των αδελφών τριγύρω στην πόλι.

Κατά καιρούς η αστυνομία πραγματοποιούσε εφόδους στα σπίτια των ευαγγελιζομένων για να κάνη έρευνα για τα έντυπα της Εταιρίας. Συνήθως ήταν τόσο καλά κρυμμένα που δεν μπορούσαν να τα βρουν. Μια αδελφή είχε κρύψει έντυπα κάτω από τα χαλιά και οι αστυνομικοί περπατούσαν πάνω τους, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Ένας άλλος αδελφός θυμάται: « Ό,τι βρήκαν ήταν τα αντίγραφα της μελέτης μας. Αυτό που δεν γνώριζαν ήταν ότι υπήρχαν 50 χαρτοκιβώτια με έντυπα αποθηκευμένα στην οροφή.»

Η Μόλλυ Θόμσον ετοίμαζε την μεμβράνη του πολυγράφου για κάθε άρθρο μελέτης της Σκοπιάς. Πολυγραφούντο αντίγραφα και αποστέλλοντο στις εκκλησίες για μελέτη. Το νέο βιβλίο «Τέκνα» πολυγραφήθηκε και χίλια αντίγραφα παρήχθησαν και απεστάλησαν κατά τμήματα σε φίλους, μαζί με τις ερωτήσεις μελέτης για τις μεσοεβδομαδιαίες μελέτες βιβλίου. Ο τυπογραφικός και ανατυπωτικός εξοπλισμός ήταν κρυμμένος πίσω από διαχωριστικά στους τοίχους και στην οροφή του κάπως απομονωμένου σπιτιού του Τζωρτζ Κόβασιτς στην Ώκλαντ.

Επίσης, οι φίλοι συναντούντο κρυφά αργά το βράδυ για να μοιράσουν βιβλιάρια στα γραμματοκιβώτια, μερικές φορές επιστρέφοντας σπίτι στις δύο η ώρα το πρωί. Την επομένη δημιουργείτο μεγάλη ταραχή, όταν ο κόσμος τηλεφωνούσε στην αστυνομία. Στην Κράιστ-Τσερτς η Αδελφή Μέσσερβεϊ συνελήφθη και φυλακίσθηκε για μια εβδομάδα. Η αστυνομία ήθελε να μάθη τους αρχηγούς των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία. Εκείνη είπε ότι θα τους το απεκάλυπτε. Όταν οι τρεις άνδρες ανυπόμονα μαζεύτηκαν γύρω της, για μεγάλη τους απογοήτευσι, τους ψιθύρισε ότι οι αρχηγοί ήταν ο Ιεχωβά Θεός και ο Ιησούς Χριστός.

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων μηνών που ακολούθησαν την απαγόρευσι υπήρξαν 14 δίκες! Πολλοί αδελφοί φυλακίσθηκαν τρεις μήνες, ενώ για άλλους οι καταδίκες ανεστάλησαν. Η Γκρέης Μπάγκναλ ήταν καθ’ οδόν δίνοντας μαρτυρία όταν τη συνέλαβε η αστυνομία, αφού πήρε ένα τηλεφώνημα από ένα Ρωμαιοκαθολικό άνδρα. Όταν αυτή αρνήθηκε να πληρώση το πρόστιμο των 5 λιρών (10 δολλαρίων) φυλακίσθηκε 14 μέρες.

ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΗ ΣΤΑΣΙ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΙ

Η κυβέρνησι κατά τη διάρκεια του πολέμου εγκατέστησε στρατόπεδα περιορισμού. Οι αδελφοί λόγω της αρνήσεώς τους να συμμετέχουν σε στρατιωτικές υπηρεσίες φυλακίσθηκαν σ’ αυτά τα στρατόπεδα για όλη τη διάρκεια του πολέμου και έξη μήνες μετά. Υπήρχαν περίπου οκτώ στρατόπεδα και περίπου 80 αδελφοί εδαπάνησαν ο καθένας τους περισσότερο από τεσσεράμιση χρόνια. Επιβάλλετο σ’ αυτούς εργασία κλαδέματος δέντρων σε δάση από πεύκα, εργασία σε δρόμους και άλλες τέτοιες εργασίες. Ο Ρόμπερτ Λάζενμπάι και ο Ρεγκ Τζόνστον μπορούσαν να επισκέπτωνται τους αδελφούς σ’ αυτά το στρατόπεδα μια φορά το μήνα και για μια ώρα την κάθε φορά.

Κατά την διάρκεια των χειμωνιάτικων μηνών η κατάστασι των αδελφών που ήταν υπό κράτησι ήταν σκληρή. Ζούσαν σε καλύβες, όμως δεν επιτρέπετο η φωτιά. Η μελάνη έπηζε στα μπουκάλια. Οι αδελφοί τοποθετούσαν φύλλα από εφημερίδες ανάμεσα στις κουβέρτες και από κάτω τους ώστε να πετύχουν καλλίτερη μόνωσι κατά του κρύου. Παρ’ όλο που τα στρατόπεδα ήταν περιτριγυρισμένα από αγκιδωτά συρματοπλέγματα και φύλακες περιπολούσαν 24 ώρες την ημέρα, περιοδικά «Σκοπιά» και άλλα έντυπα διείσδυαν σ’ αυτά τα στρατόπεδα.

Επινοήθηκαν πολλές μέθοδοι για να φθάνουν τα έντυπα στα στρατόπεδα. Όταν η Ντόρις Μπεστ επισκέπτετο τον σύζυγό της Κλιφ του εδίνετο το μωρό τους. Εκείνος με τη σειρά του το έδινε στους άλλους αδελφούς να το κρατήσουν για λίγο. Στα ρούχα του μωρού ήταν κρυμμένα έντυπα και αφού τα έπαιρναν, το μωρό επιστρέφετο στη μητέρα. Επίσης, περιοδικά πακετάροντο σε λαδόχαρτο και εψήνοντο στο κέντρο ενός κέικ το οποίο ταχυδρομείτο στους φυλακισμένους.

Ενώ βρίσκονταν στα στρατόπεδα οι αδελφοί κήρυτταν το άγγελμα της Βασιλείας σ’ όσους άκουαν. Διεξάγονταν επίσης συναθροίσεις, και στο στρατόπεδο Στράθμορ, περίπου 40 μίλια από το Ροτόρουα, ωργανώθηκε ακόμη και το πρόγραμμα μιας συνελεύσεως. Οι αδελφοί πήραν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν μια μακριά διπλή καλύβα, η οποία ήταν διαθέσιμη για θρησκευτικές συναθροίσεις. Ετοίμασαν ένα πρόγραμμα βασισμένο σε ένα άλλο που είχε μπει λαθραία στο στρατόπεδο. Κρυφά προσκάλεσαν άλλους τροφίμους να παρευρεθούν. Και έτσι πολλοί ενώθηκαν μαζί με τους 31 αδελφούς για το πρόγραμμα.

ΑΡΣΙ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ

Εν τω μεταξύ, οι αδελφοί έξω εξασκούσαν μια ισχυρή πίεσι πάνω στην κυβέρνησι ώστε να ακυρώση την απαγόρευσι. Τελικά, στις 29 Μαρτίου 1945 εφημερίδες σ’ όλη τη Νέα Ζηλανδία μετέδιδαν την είδησι της ακυρώσεως της απαγορεύσεως. Η «Επικράτεια» της Ουέλινγκτον ανάφερε κάτω από μια μικρή μονόστηλη επικεφαλίδα:

Η άρσι των ειδικών περιορισμών που επεβλήθη στους Μάρτυρες του Ιεχωβά ανακοινώθηκε χθες από τον Γενικό Εισαγγελέα, Κον Μέισον. Είπε ότι ανακαλεί την αναγγελία που εξεδόθη από αυτόν, κάτω από τους κανονισμούς Δημοσίας Ασφαλείας Εκτάκτου Ανάγκης, η οποία διεκήρυξε την οργάνωσί τους υπονομευτική. . . Στην Αυστραλία (όπως και σε άλλες χώρες) οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν ελεύθεροι από περιορισμούς για ένα αξιόλογο χρονικό διάστημα με πλήρως ικανοποιητικά αποτελέσματα. . . Η κυβέρνησι έλαβε πλήρεις διαβεβαιώσεις ότι τα ίδια καλά αποτελέσματα που είχαν επιτευχθή από την άρσι των απαγορεύσεων στην Αυστραλία, θα πραγματοποιούντο και στην Νέα Ζηλανδία.»

Ακόμα και μέχρι σήμερα οι εναντιούμενοι στο έργο μας, επιθυμούν να κατηγορούν λέγοντας ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν υπονομευτικοί κατά την διάρκεια του πολέμου. Αλλά αυτό αποκρούεται δυναμικά από το γεγονός ότι η απαγόρευσι ακυρώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το Καθολικό κίνημα και η Ένωσι Δικαστικών Επιτροπών, χέρι με χέρι, είχαν συνωμοτήσει στην προσπάθεια να δείξουν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υποκινούσαν ταραχές και ότι εκείνη η περίπτωσι του πυροβολισμού στο Οαμάρου ήταν ενδεικτική του είδους των ταραχών που η κυβέρνησι έπρεπε να περιμένη σ’ όλη τη χώρα, εάν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν περιωρίζοντο.

Η ακύρωσι της απαγορεύσεως δημιούργησε μερικές ασυνήθεις περιστάσεις για τους αδελφούς. Στην πόλι Κράιστ-Τσερτς η αστυνομία τηλεφώνησε στον Άντριου Ντάουνη για να του πη ότι μπορούσε να έλθη και να πάρη όλα τα έντυπα που είχαν κατασχεθή. Με μια αρμόζουσα Σκωτσέζικη αυστηρότητα, ο Αδελφός Ντάουνη είπε: «Μα κύριε, δεν σας τα φέραμε εμείς.» Προχώρησε να εξηγήση ότι αφού η αστυνομία είχε κατάσχει τα βιβλία, ο ίδιος τους περίμενε να τα φέρουν πίσω. Χρειάστηκαν δύο διαδρομές, με το φορτηγό της αστυνομίας για να επιστραφούν όλα.

Παρ’ όλη την απαγόρευσι, ο αριθμός των ευαγγελιζομένων της Βασιλείας αυξήθηκε από 320 το 1939 σε 536 το 1945. Με το τέλος του πολέμου, ακόμα μεγαλύτερες αυξήσεις επακολούθησαν. Έως το 1949 επετεύχθη ένα ανώτατο όριο 1131 ευαγγελιζομένων! Και εκείνο το έτος πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνέλευσι με αριθμό παρευρεθέντων πάνω από 1.000.

ΕΝΔΥΝΑΜΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙ

Τον Δεκέμβριο του 1946, έφθασε ο Τσαρλς Κλέιτον. Ήταν ο πρώτος απόφοιτος της Σχολής Γαλαάδ που διωρίσθηκε στη Νέα Ζηλανδία. Τον επόμενο Μάρτιο, ο Πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, ο Νάθαν Χ. Νορρ, επισκέφθηκε τη Νέα Ζηλανδία και ιδρύθηκε ένα γραφείο τμήματος στην Ουέλινγκτον. Ο Ρόμπερτ Λάζενμπάι έγινε υπηρέτης τμήματος. Λίγους μήνες αργότερα έφθασαν τρεις ακόμη απόφοιτοι της Γαλαάδ—οι Χόουαρντ Μπένεστ, Ορβίλλ Κρόσσουάιτ και Σάμουελ Μπέτλεϊ.

Ο αδελφός Μπέτλεϊ έμαθε την γλώσσα των Μαορί και μπόρεσε να βοηθήση στην ανάπτυξι του έργου μεταξύ των Μαορί. Το βιβλίο του έτους 1950 αναφέρει:

«Οι προοπτικές για μια μεγαλύτερη αύξησι μέσα στη φυλή των Μαορί είναι πολύ μεγάλες. . . Κατά την διάρκεια του έτους, διεξήχθησαν είκοσι δημόσιες ομιλίες Μαορί με μια συνολική παρακολούθησι από 470 άτομα, οι περισσότεροι των οποίων ήσαν ξένοι. Πριν αρχίση η ομιλία, σύμφωνα με τα έθιμα των Μαορί, ένας από τους πρεσβυτέρους του χωριού, πρώτα υποδέχεται τον ομιλητή και τους επισκέπτες από άλλα χωριά. Στο τέλος οι παρευρεθέντες δεν έφευγαν αμέσως, αλλά παρέμεναν να συζητήσουν την ομιλία. Πιθανώς ένας ή δύο έδιναν μια αυτοσχέδια ομιλία, ο καθένας εκφράζοντας τις απόψεις του για τα σημεία που ειπώθηκαν από τον ομιλητή. Ένας μπορεί να ήταν σε πλήρη αρμονία με αυτά που ελέχθησαν. Άλλος μπορεί να εξέφραζε αποδοκιμασία και να έκανε ερωτήσεις. Μετά ο ομιλητής είχε τον τελικό λόγο, ξεκαθαρίζοντας τα σημεία στα οποία εχρειάζετο περαιτέρω εξήγησι. Τέτοιες συζητήσεις, οι οποίες διεξάγονταν στη γλώσσα των Μαορί, συνήθως διαρκούσαν πολύ ώρα μετά το τέλος της δημοσίας συναθροίσεως.»

Η πρώτη Αίθουσα Βασιλείας στη Νέα Ζηλανδία οικοδομήθηκε από τους Μαορί αδελφούς στην Ουαΐμα, στο δικό τους τόπο.

ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΑΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΕΝΤΥΠΑ

Στις αρχές του 1954 η Βασίλισσα της Αγγλίας έμαθε από μια Μαορί αδελφή για τη δράσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία. Η εφημερίδα «Επικράτεια» της Ουέλινγκτον Νέας Ζηλανδίας εξηγεί:

«Μια Βίβλος και ένα βιβλίο εκδόσεως της Εταιρίας Σκοπιά παρεδόθησαν απροσδόκητα στη Βασίλισσα από μια Μαορί γυναίκα η οποία ήλθε σήμερα στην εξέδρα του Πάρκου Μακ Λιν, στο Νάπιερ για να την παρουσιάσουν στην Αυτής Μεγαλειότητα και στον Δούκα του Εδιμβούργου. Ο Κος και η Κα Τουίρι Ταρέχα ήσαν δύο από τα 74 άτομα που παρουσιάστηκαν στους Βασιλικούς επισκέπτες. Αντί να ανταλλάξουν χειραψία με την Βασίλισσα, η Κα Ταρέχα παρέδωσε στην Αυτής Μεγαλειότητα ένα μικρό, καλοτυλιγμένο με καφέ χαρτί, δέμα.»

Το δέμα περιείχε την Μετάφρασι Νέου Κόσμου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών και ένα αντίγραφο του βιβλίου «Νέοι Ουρανοί και Νέα Γη.» Ο αδελφός Ταρέχα εξηγεί, όπως ένας ανταποκριτής εφημερίδος παραθέτει : «Κάποτε η Βασίλισσα είπε ότι επιθυμούσε να είχε την σοφία του Σολομώντος ώστε να μπορή να διοική τον λαό της με ευθυδικία και δικαιοσύνη. Ήμεθα πεπεισμένοι ότι αυτά τα βιβλία θα την βοηθούσαν.»

ΑΝΑΠΤΥΞΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1950

Οι αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ήταν χρόνια αξιοσημείωτης Θεοκρατικής αναπτύξεως στη Νέα Ζηλανδία. Το 1951, στην εθνική συνέλευσι που διεξήχθη στο Δημαρχείο της Ουέλινγκτον, ένα ακροατήριο από 1645 άτομα άκουσαν τον Αδελφό Νορρ να εκφωνή την δημόσια ομιλία «Αναγγείλατε Ελευθερία Απ’ Άκρου ως Άκρον Όλης της Γης». Η εφημερίδα «Κήρυξ» της Νέας Ζηλανδίας στις 31 Δεκεμβρίου 1953, σχολιάζοντας μια πρόσφατη απογραφή, ήγειρε το ερώτημα του γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά απολαμβάνουν τέτοιες αυξήσεις σε αριθμούς. Έλεγε:

«Η αύξησι των μεταναστών αντικατοπτρίζεται σε μερικά από τα σύνολα. Η Εκκλησία της Ολλανδικής Μεταρρυθμίσεως, επί παραδείγματι, είχε 37 οπαδούς στη Νέα Ζηλανδία το 1945, αλλά έως το 1951 αξιούσε 264. Όμως, καμία τέτοια λογική δεν μπορεί να βρεθή στην αύξησι των Μαρτύρων του Ιεχωβά από 650 σε 1756 στην ίδια περίοδο.»

Πιθανώς μια μερική απάντησι για την αύξησι των Μαρτύρων του Ιεχωβά δόθηκε από ένα εξέχοντα Νέο - Ζηλανδό κληρικό, τον Ντιν Τσέντλερ. Γράφοντας στο περιοδικό «Άστρα - Ήλιος» της Κράιστ-Τσερτς, είπε:

«Πιθανώς η πιο σοβαρή παράλειψίς μας είναι εκείνη της ποιμαντικής επισκέψεως, διότι όπως είναι απαραίτητο για ένα ποιμένα να τριγυρίζη το ποίμνιό του συνεχώς, έτσι είναι απαραίτητο να βρίσκομε ευκαιρίες να συζητάμε με τα άτομα τα ζωτικά προβλήματα που βασανίζουν το μυαλό τους και να τους σώσουμε από μερικές αιρετικές περιπλοκές στις οποίες πιθανώς να πιαστούν. Έχοντας αναφέρει αυτά, με πόνο συναισθάνομαι την προσωπική μου παράλειψι σχετικά μ’ αυτό.»

Συνεχίζει:

«Είμαι πεπεισμένος περισσότερο παρά ποτέ, ότι ο έντυπος λόγος έχει πολλά να συμπληρώση στον προφορικό λόγο, με ένα συνεχώς αυξανόμενο βαθμό. Εάν θέλουμε τα μέλη μας να είναι ισχυρά στην πίστη πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να διαβάζουν και να μελετούν πολύ περισσότερο από ό,τι κάνουν τώρα.»

Φυσικά, αυτό ακριβώς είναι εκείνο, που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία, ενεθάρρυναν και βοηθούσαν τους ανθρώπους να κάνουν. Και πολλοί ανταποκρίνοντο και αυξάνοντο σε Χριστιανική ωριμότητα. Στην πραγματικότητα, η Νέα Ζηλανδία προμήθευε πνευματική βοήθεια και για άλλους αγρούς. Έως το 1951 ένα σύνολο από 13 Νεο-Ζηλανδούς σκαπανείς είχαν αποφοιτήσει από τη Σχολή Γαλαάδ και είχαν αποσταλεί για υπηρεσία σε άλλες χώρες. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πρώτος Μαορί απόφοιτος, ο Ρούντολφ Ραουίρι, ο οποίος αργότερα επέστρεψε στη Ζηλανδία για να αναλάβη έργο υπηρέτου περιοχής.

ΝΕΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ

Το 1956 ο Αδελφός Νορρ επισκέφθηκε για μια ακόμη φορά τη Νέα Ζηλανδία. Αυτή τη φορά 3.510 άτομα άκουσαν τη δημόσια ομιλία που εξεφώνησε στην εθνική συνέλευσι που διεξήχθη στο Πάρκο Κάρλοου της Ώκλαντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της επισκέψεως πάρθηκε η απόφασι να αγορασθή ένα κτήμα στην Ώκλαντ, ώστε εκεί να οικοδομηθή ένα νέο γραφείο.

Παρ’ όλο που η πάλι Ουέλινγκτον είναι η πρωτεύουσα της χώρας, και το γραφείο βρισκόταν εκεί, η Ώκλαντ, είναι μια πόλι που αναπτύσσεται με πιο γρήγορο ρυθμό. Έτσι τα νέα κτίρια για τον οίκο Μπέθελ, το γραφείο, την Αίθουσα Βασιλείας, το τμήμα αποστολών και το τυπογραφείο οικοδομήθηκαν στην Ώκλαντ. Όλα αυτά συμπληρώθηκαν και τον Μάρτιο του 1958 η οικογένεια Μπέθελ άρχισε να στεγάζεται εκεί.

Ένα τριήμερο υποκινητικό πρόγραμμα αφιερώσεως διεξήχθη στις 13-15 Ιουνίου, 1968, στη Νέα Αίθουσα Βασιλείας και στα κτίρια του τμήματος της Εταιρίας. Αυτό συνέπεσε με την μονοήμερη επίσκεψι των 150 αδελφών από την Αυστραλία που κατευθύνονταν προς τη Νέα Υόρκη για την διεθνή συνέλευσι του 1958. Εν καιρώ, 158 αντιπρόσωποι από τη Νέα Ζηλανδία, έφυγαν επίσης για κείνη την ιστορική Διεθνή Συνέλευσι Θείο Θέλημα. Αυτοί αντιπροσώπευαν περισσότερες από τις μισές (87) εκκλησίες της Ν. Ζηλανδίας. Οι αδελφοί ενθαρρύνθηκαν πολύ από αυτά τα γεγονότα, όπως αυτό έγινε φανερό με το νέο ανώτατο όριο των 3.346 ευαγγελιζομένων, τον Αύγουστο, στη Νέα Ζηλανδία. Αυτό σήμαινε ότι υπήρχε ένας ευαγγελιζόμενος για κάθε 616 άτομα στη χώρα.

Τον ίδιο εκείνο μήνα ενώ πολλοί από τους Νεο-Ζηλανδούς αδελφούς βρίσκονταν στη συνέλευσι Θείο Θέλημα, πέθανε ο υπηρέτης Τμήματος, Ρόμπερτ Λάζενμπάι. Αυτό συνέβη ξαφνικά, ενώ εκφωνούσε μια υπηρεσιακή ομιλία στην εκκλησία Όρος Άλμερτ της Ώκλαντ. Σ’ ένα γράμμα του Αδελφού Γκίμπους, ο οποίος ανέφερε το γεγονός, ο Αδελφός Νορρ απάντησε γράφοντας :

«Πάντα απελάμβανα την συντροφιά του Αδελφού Λάζενμπάι και χαίρομαι που μαθαίνω ότι πέθανε πιστός, φορώντας τις μπότες του, μια έκφρασι που χρησιμοποιούμε εδώ στην Αμερική, και ότι υπηρετούσε τους αδελφούς. Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να πεθάνη κανείς. Εγνώριζα ότι ήταν ασθενής. Θα χαιρόμουνα πολύ εάν θα μπορούσε να παρευρεθή στη συνέλευσι, αλλά αποτελεί χαρά το ότι ακούω ότι γνώριζε τα ωραία αποτελέσματα της συνελεύσεως και όσα συνέβησαν εδώ.»

Ο Μπέντζαμιν Μέισον, ένας απόφοιτος της Γαλαάδ, ο οποίος υπηρετούσε στο γραφείο τμήματος της Νέας Ζηλανδίας από το 1957, έγινε ο νέος υπηρέτης τμήματος.

ΝΟΜΙΚΗ ΜΑΧΗ

Τον Ιανουάριο του 1958 οι αδελφοί έκαναν αίτησι για τη χρησιμοποίησι της Αιθούσης Πολεμικού Μνημείου του Λέβιν και Περιχώρων για μια τριήμερη συνέλευσι. Το Συμβούλιο του Λέβιν Μπόροου ήταν ευνοϊκά διατεθημένο έως ότου η Ένωσι Εφορευτικών Υπηρεσιών (που αργότερα ωνομάσθηκε Ένωσι Εφορευτικών Επιτροπών) ύψωσε δυναμική αντίρρησι. Είχε παρθή απόφασι ότι «ένα Πολεμικό Μνημείο είναι ιερό στη μνήμη εκείνων που υπηρέτησαν την πατρίδα τους σε καιρό κινδύνου» και γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτραπή στους Μάρτυρες του Ιεχωβά η χρησιμοποίησι αυτών των εγκαταστάσεων. Ενώ μερικοί από το Συμβούλιο Μπόροου αντιστάθηκαν στις πιέσεις της Ενώσεως Εφορευτικών υπηρεσιών (Ε.Ε.Υ), πολλοί υποχωρούσαν ασθενώς. Αυτό σήμαινε ότι ένας μεγάλος αριθμός από αίθουσες Μνημείων ήσαν κλειστές για τους Μάρτυρες.

Οι αδελφοί ανέλαβαν νομική δράσι σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν αυτή την μεροληπτική προσπάθεια της χρήσεως αυτών των εγκαταστάσεων. Στην αγόρευσί του ο δικηγόρος της Εταιρίας, Φ. Χ. Χέιγκ, τον Μάρτιο του 1959, επιχειρηματολόγησε:

«Αυτή η απαγόρευσι μπορεί να θεωρηθή ως τίποτε λιγότερο από φανταστική, και δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία για να αποφασίζωνται, το 1958, τα δικαιώματα ατόμων για ένα ωφελιμιστικό μνημείο πολέμου, έχοντας ως κριτήριο το τι έκαναν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πράξις του Συμβουλίου είναι μια άρνησι έμφυτης δικαιοσύνης που πηγάζει από αδικαιολόγητη διάκρισι.»

Στις 21 Αυγούστου του 1969 ο Δικαστής Τ. Α. Γκρέσσον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Νέας Ζηλανδίας εξέδωσε την κάτωθι απόφασι:

«Δεν μπορεί να αμφισβητηθή ότι οι πολίται της Μπόροου που είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν ένα νόμιμο τμήμα της κοινωνίας, και, παρ’ όλο που είναι σχετικά μια μειονότητα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια νομικά δικαιώματα και να έχουν τις ίδιες νομικές υποχρεώσεις όπως τα μέλη της Ενώσεως Εφορευτικών Επιτροπών. Αποφεύγοντας να επιτρέψω στον μηνυτή τη χρησιμοποίησι της Αιθούσης, σύμφωνα με την άποψί μου το κατηγορούμενο Συμβούλιο παρεβίασε τους ευρύτερους όρους αυτής της παρακαταθήκης. . . .

«Κάτω από αυτές τις καταστάσεις κάνω την ακόλουθη δήλωσι: Ότι η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά. . . έχει το δικαίωμα εισόδου στην Αίθουσα Πολεμικού Μνημείου του Όρους Ρόσκιλλ ώστε να διεξάγη Βιβλικές διαλέξεις σε τέτοιους λογικούς χρόνους και υπό τέτοιες λογικές συνθήκες τις οποίες θα επιβάλλη το Συμβούλιο του Όρους Ρόσκιλλ της Μπόροου»

Την επομένη όλες οι ημερήσιες εφημερίδες είχαν ένα άρθρο γι’ αυτή την απόφασι. Κάτω από την επικεφαλίδα: «Μια Πολύ Εύκολη Εβδομάδα για τις Αρμόδιες Αρχές», η εφημερίδα «Κάτοικος της Ουαϊχέκε» της Ώκλαντ έλεγε:

«Ο Δικαστής Γκρέσσον εξέδωσε την απόφασι εν σχέσει με τη θρησκευτική μεροληψία που έγινε από τοπικά σωματεία, η οποία συγκλόνισε τα βυθισμένα στο σκοτάδι μέλη των, οκτώ εν συνόλω. . .. Το Συμβούλιο όπως τα πολλά άβουλα τοπικά σωματεία σ’ όλη τη χώρα, έσπευσε να υπακούση στην Ε.Ε.Υ. όταν τους είπε ότι δεν πρέπει να δοθή στους Μάρτυρες του Ιεχωβά άδεια να χρησιμοποιήσουν τις Αίθουσες Μνημείων. Ο Κος Γκρέσσον λέει ότι οι Μάρτυρες έχουν τα ίδια δικαιώματα με την Ε.Ε.Υ. Έτσι η Αρμόδια Αρχή πρέπει να ανοίξη τις θύρες της Αιθούσης των Μνημείων της Ουαϊχέκε στους Μάρτυρες ή απροκάλυπτα να περιφρονήσουν το νόμο όπως περιφρόνησαν τα δημοκρατικά δικαιώματα των Μαρτύρων. Τώρα οι Μάρτυρες μπορούν να λατρεύουν τον Θεό τους με το δικό τους τρόπο χωρίς να υπόκεινται στην τυραννία της Αρχής της Ουαϊχέκε.»

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΙ «ΑΙΩΝΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ»

Το μεγαλύτερο θέατρο της Νέας Ζηλανδίας, το Δημοτικό, ήταν ο τόπος της συνελεύσεως «Αιώνιον Ευαγγέλιον» στην Ώκλαντ το 1963. Αλλά επειδή δεν ήταν ικανοποιητικά μεγάλο, χρησιμοποιήθηκε επίσης το 2.000 θέσεων Δημαρχείο της Ώκλαντ ώστε να εξυπηρετηθούν τα πλήθη. Το ανώτατο όριο των 6.005 παρευρισκομένων περιελάμβανε 191 επισκέπτας από 115 χώρες. Μεταξύ των αντιπροσώπων που ταξίδεψαν σ’ όλο τον κόσμο για να παρευρεθούν σ’ αυτή τη σειρά συνάξεων «Αιώνιον Ευαγγέλιον» ήταν και ο Φρεντ Γ. Φραντς, ο τότε αντιπρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά.

Κατά την άφιξί του, τον Αδελφό Φραντς υποδέχθηκαν με τους παραδοσιακούς τύπους των Μαορί, στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Δημοτικό Θέατρο. Οι περαστικοί προσελκύοντο από τους Μαορί χορευτές που τραγουδούσαν ντυμένοι με ρούχα ιθαγενών. Ήταν δύσκολο να ιδή κανείς ποιος απελάμβανε περισσότερο αυτό τον ασυνήθιστο τρόπο καλωσορίσματος, οι ενθουσιώδεις θεατές ή ο Αδελφός Φραντς και οι Μαορί αδελφές που τον καλωσόριζαν με χειραψία και τρίψιμο της μύτης.

Αυτή η συνέλευσι ήταν πραγματικά ένα ορόσημο στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας. Πραγματοποιήθηκε μια χωρίς προηγούμενο ραδιοφωνική και τηλεοπτική κάλυψι, της οποίας το πιο ενδιαφέρον ήταν το φιλμ του Βαπτίσματος 95 δευτερολέπτων. Εδόθη μια καλή μαρτυρία από το κήρυγμα των παρευρισκομένων στη συνέλευσι και από την συμπεριφορά τους. Ο διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου είπε ότι «είσθε ο πιο οργανωμένος και ο πιο καλά συμπεριφερόμενος λαός που έχω ιδή.»

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΑΙΘΟΥΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

Όπως ελέχθη προηγουμένως, οι Μαορί έχτισαν την πρώτη Αίθουσα Βασιλείας στη Νέα Ζηλανδία πίσω στο 1950. Έφθασε το 1955 για ν’ αφιερωθή η δεύτερη Αίθουσα Βασιλείας της Νέας Ζηλανδίας στην πόλι Γκίσμπορν. Αλλά κατόπιν, στη δεκαετία του 1960, χτίσθηκαν 58 Αίθουσες Βασιλείας καθώς οι αδελφοί εγκατέλειπαν τις μισθωμένες αίθουσες—που συχνά ήταν γεμάτες από μυρωδιές καπνού και οινοπνευματωδών ποτών—και συναθροίζοντο σε ωραία, καθαρά, καινούργια κτίρια αφιερωμένα στη λατρεία του Ιεχωβά. Πόσο ευγνώμονες είναι οι αδελφοί γι’ αυτό!

Το οικοδομικό αυτό πρόγραμμα συνεχίσθηκε και τη δεκαετία του 1970. Τώρα υπάρχουν 119 εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία, και οι 112 απ’ αυτές έχουν τις συναθροίσεις τους στις ιδιόκτητες Αίθουσες Βασιλείας. Και στο στάδιο του προγραμματισμού βρίσκονται και άλλες Αίθουσες Βασιλείας.

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΙ «ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ»

Το Νοέμβριο του 1969 το γραφικό Πάρκο της Αλεξάνδρας, ο ιππόδρομος της Λέσχης Εκγυμνάσεως Ίππων της Ώκλαντ, μετετράπη σε ένα ωραίο χώρο συνελεύσεως από 1.500 εθελοντάς εργάτες. Πάνω από 5.000 γλάστρες λουλουδιών, 300 δένδρα και χαμόδενδρα και εκατοντάδες τετραγωνικά πόδια «στιγμιαίας χλόης» χρησιμοποιήθηκαν για να διακοσμήσουν το βήμα. Με γεράνια πράσινης αποχρώσεως και φόντο κόκκινες μπηγόνιες έγραφαν «HAERE-MAI» (Καλώς ωρίσατε» στη γλώσσα Μαορί). Όλα αυτά έγιναν με αφορμή την εξαήμερη Διεθνή Συνέλευσι «Επί Γης Ειρήνη» στην οποία παρευρέθηκαν ο Ν. Χ. Νορρ και ο Φ. Γ. Φραντς καθώς και ένας μεγάλος αριθμός εκπροσώπων από ξένες χώρες.

Για τους εκπροσώπους του εξωτερικού διευθετήθηκε ένα ειδικό πρόγραμμα το οποίο περιελάμβανε τραγούδια και χορούς των Μαορί. Ένας Μαορί αδελφός είπε στο ενθουσιώδες πλήθος ότι υπήρχαν 193 σαρκικοί συγγενείς του παρόντες στη συνέλευσι. Αυτό έδειχνε πόσο καλά αντιδρούν οι Μαορί στο άγγελμα της Βασιλείας.

Μερικά από τα μέλη της επιτροπής της Λέσχης Εκγυμνάσεως Ίππων της Ώκλαντ είχαν εκφράσει αμφιβολίες στο αν έπρεπε να επιτραπή στους Μάρτυρες του Ιεχωβά η χρησιμοποίησι των εγκαταστάσεών των. Αλλά το πώς αισθάνοντο μετά τη συνέλευσι γίνεται φανερό από την επιστολή που ελήφθη από τη γραμματεία της Λέσχης:

«Ενώ πλησιάζει το τέλος της συνελεύσεώς σας, επιτρέψατέ μου επί τη ευκαιρία να εκφράσω την εκτίμησι της επιτροπής σε σας και σε όλους τους εκπροσώπους σας για τον έξοχο τρόπο με τον οποίο διεξήχθησαν οι συναθροίσεις σας στον Ιππόδρομο του Πάρκου της Αλεξάνδρας.

«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε και τους εργάτες σας για την υπέροχη συνεργασία που επιδείξατε, και τον τρόπο με τον οποίο διατηρήσατε τις εγκαταστάσεις κατά την παραμονή σας.

«Εάν ποτέ θα επιθυμούσατε πάλι να διεξαγάγετε σ’ αυτή την περιοχή συνέλευσι, ελπίζουμε να χρησιμοποιήσετε τις εγκαταστάσεις του Πάρκου της Αλεξάνδρας.

«Τελικά επιτρέψατέ μου να εκφράσω εκ μέρους μου και εκ μέρους του Διευθυντού του Ιπποδρομίου, τις προσωπικές μας ευχαριστίες σ’ όλους τους ενδιαφερομένους και να γνωστοποιήσουμε ότι ήταν χαρά μας που σας φιλοξενήσαμε.»

Μάλιστα, οι υπάλληλοι του Ιπποδρόμου, οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων, οι αξιωματούχοι της τροχαίας και οι έμποροι εξέφρασαν ένα αυθόρμητο θερμό έπαινο για την καθαριότητα, φιλικότητα και για την παραδειγματική συμπεριφορά των Μαρτύρων. Ένας υπάλληλος ασφαλείας είπε ότι δεν είχε ιδή ποτέ κάτι παρόμοιο στα 40 χρόνια υπηρεσίας του. Μερικοί την περιέγραψαν σαν την πιο καλά ωργανωμένη συνέλευσι που διεξήχθη ποτέ στη Νέα Ζηλανδία.

Για μια ακόμη φορά δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα ενημερώσεως. Η βάπτισις 421 νέων Μαρτύρων κοινοποιήθηκε σ’ όλη τη χώρα. Κάποιος ομιλητής της συνελεύσεως τόνισε ότι ένας στους 10 απ’ όλους τους βαπτισμένους δραστήριους Μάρτυρες της Νέας Ζηλανδίας, βαπτίσθηκαν στις 7 Νοεμβρίου του 1969, κατά τη διάρκεια της συνελεύσεως. Στη δημόσια ομιλία «Η Οδός Επιστροφής στην Ειρήνη του Παραδείσου» που εκφωνήθηκε από τον Αδελφό Νορρ, παρευρέθη ένα μεγάλο πλήθος 8.400 ατόμων.

ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

Έως το 1973 πραγματοποιήθηκε ένα ανώτατο όριο 600 ευαγγελιζομένων της Βασιλείας και τα κεντρικά γραφεία του τμήματος, τα οποία είχαν ολοκληρωθή από το 1958 ήταν υπερπλήρη. Έτσι τον Ιούλιο του 1973 άρχισε η κατασκευή μιας μεγάλης προσθήκης στις αρχικές εγκαταστάσεις. Η Διακονία της Βασιλείας του Δεκεμβρίου 1973 ανέφερε:

«Το τελευταίο τούβλο τοποθετήθηκε την Κυριακή, 18 Νοεμβρίου. . . Το όλο έργο, στην πραγματικότητα, ολοκληρώθηκε σε 18 εβδομάδες εργασίμων ημερών και οι προκαταρκτικοί αριθμοί δείχνουν ότι 248 διαφορετικοί αδελφοί δαπάνησαν περίπου 16.000 ώρες εργασίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Πόσο ευγνώμονες είμεθα γι’ αυτή την υπέροχη υποστήριξι εκ μέρους των. Ήδη αισθανόμεθα τα πλεονεκτήματα του αυξημένου χώρου εργασίας.»

ΣΥΝΕΛΕΥΣΙ ΟΡΟΣΗΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1970

Η Διεθνής Συνέλευσι «Θεία Νίκη» του 1973 ήταν το μεγαλύτερο θεοκρατικό γεγονός που δοκίμασε ποτέ η μεγαλύτερη πόλι της Νοτίου Νήσου, η Κράιστ-Τσερτς, Οι 500 επισκέπτες από την Αυστραλία και οι 350 από τη Βόρειο Αμερική βοήθησαν στην αύξησι του αριθμού των παρευρεθέντων στο Πάρκο Λάνγκαστερ, σ’ ένα αξιόλογο σύνολο 11.640, δηλαδή 3.000 άτομα περισσότερα απ’ όσα είχαν παρευρεθή στη διεθνή συνέλευσι του 1969. Ο Λίο Κ. Γκρίνλις από το κυβερνών σώμα ήταν ο κύριος ομιλητής της συνελεύσεως.

Πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1978, η Διεθνής Συνέλευσι «Νικηφόρος Πίστις» στο Πάρκο Ιντεν της Ώκλαντ απετέλεσε τη μεγαλύτερη σύναξι των Μαρτύρων του Ιεχωβά που έγινε ποτέ στη Νέα Ζηλανδία. Το ανώτατο όριο παρευρεθέντων ήταν 12.328. Οι Λόιντ Μπάρρι, Τζόουν Μπουθ και Τεντ Τζάραζ, όλοι μέλη του Κυβερνώντος Σώματος, υπηρέτησαν στο πρόγραμμα της συνελεύσεως.

ΦΡΟΝΤΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Κατά την διάρκεια των περασμένων ετών περίπου 60.000 Πολυνήσιοι από τα νησιά Σαμόα, Τόνγκα, Νίουε και Ραροτόνγκα ήρθαν να ζήσουν και να εργασθούν στη Νέα Ζηλανδία· περίπου 36.000 απ’ αυτούς ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Ώκλαντ. Για να υπάρξη φροντίδα για τις πνευματικές ανάγκες αυτών των ανθρώπων, τον Φεβρουάριο του 1977 ιδρύθηκε μια Σαμοαόφωνη εκκλησία. Είναι μια από τις πιο γρήγορα εξελισσόμενες εκκλησίες της χώρας· 216 παρηκολούθησαν την Ανάμνησι τον Μάρτιο του 1980.

Για να εφοδιαστούν οι αδελφοί, ώστε να βοηθούν πιο αποτελεσματικά τα προβατοειδή άτομα, έχουν διεξαχθή ειδικά μαθήματα. Το 1978, στη Νέα Ζηλανδία 700 Χριστιανοί πρεσβύτεροι παρακολούθησαν την αναθεωρημένη, 15 ωρών, σειρά μαθημάτων Θεοκρατικής Διακονίας. Αργότερα, το 1979, 184 ολοχρόνιοι κήρυκες της Βασιλείας, επωφελήθηκαν πολύ από την δύο εβδομάδων σειρά μαθημάτων της Σχολής Υπηρεσίας Σκαπανέως. Και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περίπου, οι Τζόουν Ουίλλ, Εντ Γκίμπονς, Τσαρλς Ταρέχα και Τζόουν Κάμμινγκ, μέλη της επιτροπής του Τμήματος της Νέας Ζηλανδίας, παρακολούθησαν την διαρκείας πέντε εβδομάδων Σειρά Μαθημάτων της Σχολής Τμήματος Γαλαάδ στα κεντρικά γραφεία όλου του κόσμου στο Μπρούκλυν. Εκεί πήραν πρακτικές οδηγίες ώστε να βοηθηθούν να ασκήσουν τις ευθύνες τους φροντίζοντας για τις πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων στη Νέα Ζηλανδία.

Μια καλή προμήθεια για την προώθησι του εκπαιδευτικού έργου της Βασιλείας ήταν η νέα αίθουσα συνελεύσεων των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Ζηλανδία. Ο παλιός Κρατικός Κινηματογράφος ο οποίος βρισκόταν στα περίχωρα της Ώκλαντ και ο οποίος είχε αρχικά οικοδομηθή το 1934, αγοράσθηκε και ανακαινίσθηκε από 400 περίπου Μάρτυρες που πρόσφεραν εθελοντικές υπηρεσίες. Αυτές οι υπέροχες εγκαταστάσεις αφιερώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1978, και από τότε οι επτά περιοχές πραγματοποιούν τις συνελεύσεις τους εκεί κάθε εξάμηνο.

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΙ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Κάνοντας μια αναδρομή στο έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Νέα Ζηλανδία από την αρχή του, πάνω από 75 χρόνια πριν, είναι έκδηλες οι ευλογίες του Ιεχωβά Θεού. Τώρα κάθε εβδομάδα χιλιάδες άνθρωποι συνάγονται σε περισσότερες από 100 όμορφες Αίθουσες Βασιλείας για να μάθουν περισσότερα για τον Ιεχωβά Θεό και τους μεγαλειώδεις σκοπούς του. Στις 31 Μαρτίου 1980, ένα μεγάλο πλήθος 15.385 ατόμων παρευρέθηκαν στην Ανάμνησι. Πολλοί απ’ αυτούς διακηρύττουν δραστήρια την ελπίδα της Βασιλείας.

Τώρα υπάρχουν περισσότεροι από 7.000 ευαγγελιζόμενοι στη Νέα Ζηλανδία, οι οποίοι συμμετέχουν στην διακήρυξι του αγγέλματος της Βασιλείας. Περίπου 350 από αυτούς είναι σκαπανείς. Συνολικά, κάθε χρόνο δαπανούν περίπου ένα εκατομμύριο ώρες κηρύγματος και μοιράζουν πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα Σκοπιάς και Ξύπνα. Πρακτικά, κάθε σπίτι στη Νέα Ζηλανδία δέχεται μια επίσκεψι ενός Μάρτυρος του Ιεχωβά περίπου τρεις φορές το έτος.

Ό,τι πραγματοποιήθηκε στο έργο κηρύγματος των αγαθών νέων της Βασιλείας στη Νέα Ζηλανδία, καθώς επίσης και σ’ όλο τον κόσμο, δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα των προσπαθειών και των δυνατοτήτων οποιουδήποτε ανθρώπου ή ομάδος ανθρώπων. Μάλλον πραγματοποιήθηκε όπως λέγει ο ίδιος ο Ιεχωβά: «Ουχί δια δυνάμεως, ουδέ δια ισχύος, αλλά δια του πνεύματός μου.»—Ζαχ. 4:6.

[Χάρτης στη σελίδα 208]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

Νέα Ζηλανδία

ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ

ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ

Ώκλαντ

Τεμζ

Ουαΐχι

Ροτόρουα

Οποτίκι

Γκίσμπορν

Ταουμαρουνούι

Ταραντέιλ

Ντάνεβιρκ

Βόρεια Πάλμερστον

Εκεταχούνα

Λόουερ Χατ

ΟΥΕΛΙΝΓΚΤΟΝ

Μανακάου

Σέβιοτ

Κράιστ-Τσερτς

Λίττελτον

Οαμάρου

Ντάνεντιν

Τουαταπέρε

Ινβερκάργκιλ

[Εικόνα στη σελίδα 210]

Ο Μπιλ Μπάρρυ (δεξιά): Στην Κράιστ Τσερτς η αλήθεια έγινε γνωστή ως «η θρησκεία του Μπιλ Μπάρρυ». Ο γιος του Λόιντ (αριστερά) είναι τώρα μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά

[Εικόνα στη σελίδα 214]

Ο Φρανκ Γκρόουβ υπηρέτησε έως τον θάνατό του το 1967—περισσότερο από 50 χρόνια

[Εικόνα στη σελίδα 220]

Ο Τσαρλς Ταρέχα, ένας Μαορί, που τώρα υπηρετεί στο Μπέθελ της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ο πατέρας του, ένας εξέχων Μαορί γνώρισε την αλήθεια, προκάλεσε πραγματική αναστάτωσι στη θρησκευτική κοινωνία των Μαορί

[Εικόνα στη σελίδα 228]

Κάνοντας Σκαπανικό στη Νότιο Νήσο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930—«εις κινδύνους ποταμών»

[Εικόνα στη σελίδα 230]

Ο Τζιμ Τέιτ, άκουσε μόνο μία ομιλία από τον Ι. Φ. Ρόδερφορδ, άφησε την εργασία του και την ασφάλεια που του πρόσφερε για να κάνη σκαπανικό

[Εικόνα στη σελίδα 232]

Ένα από τα αυτοκίνητα διακηρύξεως που χρησιμοποιήθηκαν για τη διαφήμησι του ευαγγελίου της Βασιλείας

[Εικόνα στη σελίδα 237]

Το Μπέθελ της οδού Ντάνιελ 177 όπου ήταν κρυμμένα τα έντυπα, στην σκεπή πάνω από το ταβάνι, κατά την απαγόρευσι

[Εικόνα στη σελίδα 242]

Οι Μαορί αδελφοί έκτισαν την πώτη Αίθουσα Βασιλείας στη Νέα Ζηλανδία στην Ουαΐμα το 1950

[Εικόνα στη σελίδα 247]

Ο Ρόμπερτ Λάζενμπάι, ήταν υπηρέτης τμήματος για πολλά χρόνια μέχρι το θάνατό του το 1958

[Εικόνα στη σελίδα 249]

Ο αδελφός Φραντς καλοσωρίζεται με τον απαραδοσιακό τρόπο των Μαορί με χειραψία και τρίψιμο της μύτης, όταν επισκέφθηκε την Ώκλαντ για τη συνέλευσι «Αιώνιον Ευαγγέλιον»

[Εικόνα στη σελίδα 253]

Το κτίριο του γραφείου τμήματος στην Ώκλαντ

[Εικόνα στη σελίδα 255]

Ο παλαιός Κρατικός Κινηματογράφος, στα περίχωρα της Ώκλαντ, στο Ντέβενπορτ, αγοράστηκε και διαμορφώθηκε έτσι ώστε να γίνη αίθουσα συνελεύσεων