Επέτρεψα στον Ιεχωβά να Εκλεπτύνει την Προσωπικότητά Μου

Ανάμεσα στα πολλά πράγματα που τράβηξαν την προσοχή μου, τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκαναν οι άνθρωποι. Ήταν νεαροί αδελφοί και αδελφές που έκαναν μια φαινομενικά μονότονη εργασία. Δεν βρίσκονταν στο επίκεντρο της προσοχής, και όμως ήταν χαρούμενοι και ευχαριστημένοι. Το παράδειγμά τους με δίδαξε τι σημαίνει να υπηρετούμε ταπεινά τον Θεό.

Στο διάβα των ετών, ο Ιεχωβά έχει εκλεπτύνει την προσωπικότητά μου ώστε να γίνω καλύτερος υπηρέτης του. Πρώτα όμως θα ήθελα να σας πω πώς αναζητούσα την αλήθεια όταν ήμουν Βουδιστής.

ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΩΣ ΠΑΙΔΙ

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Σικάγο του Ιλινόις, στις ΗΠΑ. Ήμουν το μεγαλύτερο από τέσσερα παιδιά. Οι γονείς μου είχαν μεταναστεύσει στο Σικάγο από την Ιαπωνία για να κυνηγήσουν το λεγόμενο αμερικανικό όνειρο. Ήθελαν να λάβουν τα παιδιά τους την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και να πετύχουν στη ζωή.

Οι γονείς μου ήταν αφοσιωμένοι Βουδιστές. Το σπίτι όπου μεγάλωσε η μητέρα μου ήταν σε ένα συγκρότημα που περιλάμβανε και έναν Βουδιστικό ναό. Ο πατέρας της και τα δύο αδέλφια της υπηρετούσαν ως Βουδιστές μοναχοί. Έτσι ο Βουδισμός έπαιζε σημαντικό ρόλο στην παιδική μου ηλικία. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν γύριζα στο σπίτι από το σχολείο ήταν να κάψω θυμίαμα και να προσφέρω ρύζι και νερό στο Βουδιστικό είδωλο που είχαμε. Τις Κυριακές, πηγαίναμε σε έναν Βουδιστικό ναό όπου ψέλναμε συγκεκριμένες λέξεις και φράσεις μπροστά σε ένα παρόμοιο είδωλο, μόνο που εκείνο ήταν μεγαλύτερο και επιχρυσωμένο.

Θυμάμαι ότι κάποια φορά, όταν ήμουν περίπου εφτά χρονών, κοιτούσα το είδωλο που είχαμε στο σπίτι μας και αναρωτιόμουν: “Τι θα μου συμβεί όταν πεθάνω;” Ο Βουδισμός μού είχε διδάξει πως θα υπήρχα κάπου στο πνευματικό βασίλειο μετά τον θάνατό μου. Συνειδητοποίησα ότι κάποια μέρα η ζωή μου θα τελείωνε. Μπορεί να υπήρχα ως πνεύμα, αλλά δεν θα απολάμβανα πια τη ζωή ως άνθρωπος. Τι κρίμα! Ξαφνικά, ένιωσα τρομερή απελπισία.

Όταν ήμουν γύρω στα 15, οι Βουδιστικές τελετουργίες στις οποίες συμμετείχα μου φαίνονταν πλέον ανούσιες. Κάτι έλειπε από τη ζωή μου. (Ματθ. 5:3) Βαθιά μέσα μου, πίστευα ότι έπρεπε να υπάρχει ένας παντοδύναμος, ζωντανός Θεός. Ήθελα να τον γνωρίσω. Σκέφτηκα ότι ίσως η Αγία Γραφή να είχε τις απαντήσεις. Αγόρασα λοιπόν μια μεταχειρισμένη Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου, και δεν φαντάζεστε πού: σε Βουδιστική γιορτή!

Όταν ήμουν 17 χρονών, κάποια φορά που είχα βγάλει βόλτα τον σκύλο μου, με πλησίασε ένας αδελφός, ο Γουίλσον Μπάσου. Με ρώτησε: «Ξέρεις τι υπόσχεται ο Θεός για το μέλλον;» Αυτή η ερώτηση οδήγησε σε μια βαθιά συζήτηση από την Αγία Γραφή. Ο Γουίλσον διάβασε το εδάφιο Αποκάλυψη 17:1 και με ρώτησε: «Τι συμβολίζουν τα “πολλά νερά” πάνω στα οποία κάθεται η πόρνη;» Δεν είχα ιδέα. Εκείνος μου έδειξε το εδάφιο 15, που λέει ότι τα νερά συμβολίζουν ανθρώπους. Εντυπωσιάστηκα βλέποντας ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αφήνουν την Αγία Γραφή να ερμηνεύει τον εαυτό της. Στο τέλος της συζήτησης, ο Γουίλσον μού έδωσε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Εκείνο το μικρό μπλε βιβλίο μού άλλαξε τη ζωή.

Δέκα μέρες αργότερα, παρακολούθησα την πρώτη μου συνάθροιση στην Αίθουσα Βασιλείας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο θερμά με υποδέχτηκαν όλοι. Από τότε και έπειτα, δεν έπαψα ποτέ να παρακολουθώ τις συναθροίσεις. Ο Γουίλσον άρχισε Γραφική μελέτη μαζί μου. Μου άρεσε τόσο πολύ να μαθαίνω για την Αγία Γραφή ώστε κάποιες φορές η μελέτη κρατούσε μέχρι και οχτώ ώρες. Οι γονείς μου θορυβήθηκαν και εναντιώθηκαν έντονα. Αλλά όσο περισσότερο μελετούσα τόσο πιο βέβαιος ένιωθα ότι αυτή ήταν η αλήθεια. Βαφτίστηκα το 1983.

ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΚΑΠΑΝΙΚΟ

Όταν βαφτίστηκα, σπούδαζα ιατρική σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο. Οι γονείς μου είχαν κάνει πολλές θυσίες για να μπορέσω να λάβω αυτή την εκπαίδευση. Θα μπορούσα να είχα συνεχίσει τις σπουδές μου, αλλά ήθελα να δώσω στον Ιεχωβά το καλύτερο και να τον υπηρετήσω ολοχρόνια.

Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει: «Αν παρατήσεις το πανεπιστήμιο, θα σε πετάξω έξω από το σπίτι!» Ήμουν λυπημένος και μπερδεμένος. Αγαπούσα τους γονείς μου και δεν ήθελα να τους απογοητεύσω. Γι’ αυτό, έβγαινα συχνά στους κήπους της πανεπιστημιούπολης αργά τη νύχτα και προσευχόμουν κάτω από τον έναστρο ουρανό: «Ιεχωβά, σε παρακαλώ, βοήθησέ με να πάρω αυτή την απόφαση». Όταν τελικά αποφάσισα να σταματήσω το πανεπιστήμιο, ο πατέρας μου με έδιωξε από το σπίτι. Τηλεφώνησα στον Γουίλσον και του είπα τι είχε συμβεί. Εκείνος με προσκάλεσε με καλοσύνη να μείνω μαζί του. Πήρα το λεωφορείο για να πάω εκεί με όλα μου τα υπάρχοντα σε έναν σάκο. Θυμάμαι ότι ξαφνικά ένιωσα απερίγραπτη γαλήνη. Ήξερα πως είχα πάρει τη σωστή απόφαση.

Ένιωθα σαν πουλί που βγήκε από το κλουβί! Επιτέλους, ήμουν ελεύθερος να αφοσιωθώ πλήρως στη διακονία. Άρχισα το σκαπανικό το 1984.

Τα χρόνια που έκανα τακτικό σκαπανικό, ο Ιεχωβά με βοήθησε να αναπτύξω πολύτιμες ιδιότητες, όπως είναι η επιμονή. Μια μέρα, φαινόταν ότι είχα κάθε λόγο να μη βγω στο έργο. Ήμουν αποθαρρυμένος επειδή δεν είχα βρει συνεργασία για το απόγευμα. Παρ’ όλα αυτά, πήγα. Έπειτα από μια δυο ώρες στο έργο, αποφάσισα να πάω σε μια τελευταία πολυκατοικία και έπειτα να σταματήσω. Ήμουν κουρασμένος και ένιωθα μοναξιά, συν ότι φαινόταν πως θα πιάσει βροχή. Σκέφτηκα: “Μήπως να σταματήσω τώρα;” Καθώς ανέβαινα τα σκαλιά προς τον τρίτο όροφο, είδα μπροστά μου έναν νεαρό Φιλιππινέζο. Σκέφτηκα: “Αποκλείεται να ενδιαφέρεται”. Πόσο λάθος έκανα! Άρχισα μελέτη μαζί του, και έγινε πνευματικός αδελφός μου.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΕΚΛΕΠΤΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΠΕΘΕΛ ΤΟΥ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ

Έμεινα δύο χρόνια με τον Γουίλσον και κατόπιν, το 1985, προσκλήθηκα στο Μπέθελ του Μπρούκλιν. Όπως ανέφερα στην αρχή, διορίστηκα στο βιβλιοδετείο. Κάποια μέρα, καθώς χειριζόμουν τη μηχανή ανάγλυφης αποτύπωσης, έκανα ένα λάθος και κατέστρεψα εκατοντάδες εξώφυλλα βιβλίων. Το Γραφείο Βιβλιοδετείου ζήτησε να αναφέρω τι συνέβη. Εξήγησα όλους τους λόγους για το λάθος που έκανα, αλλά παρέλειψα κάτι. Ο επίσκοπος του βιβλιοδετείου μού υπενθύμισε καλοσυνάτα: «Είναι πάντα καλό να ζητάμε συγνώμη». Εκείνη τη στιγμή, έμαθα πόσο σημαντικό είναι να παραδέχομαι τα λάθη μου και να λέω «Συγνώμη».

Η άποψή μου όσον αφορά το να υπηρετώ τους άλλους εκλεπτύνθηκε καθώς παρατηρούσα πιστά, μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα στην οικογένεια Μπέθελ. Κάποια φορά, ο αδελφός Μίλτον Χένσελ, μέλος του Κυβερνώντος Σώματος, καθόταν στο τραπέζι μας για το μεσημεριανό φαγητό. Εκείνη την ημέρα, είχαν έρθει στην τραπεζαρία περισσότερα άτομα από το αναμενόμενο, και οι σερβιτόροι εργάζονταν πυρετωδώς για να σερβίρουν το φαγητό. Εμείς οι νεότεροι αδελφοί στο τραπέζι παραπονιόμασταν ψιθυριστά για την αργή εξυπηρέτηση. Ο αδελφός Χένσελ, χωρίς να πει λέξη, σηκώθηκε και άρχισε να βάζει στα τραπέζια κανάτες με νερό και πιατέλες και ψωμί και βούτυρο μαζί με τους σερβιτόρους. Εκείνη η ταπεινή πράξη υπηρεσίας χαράχτηκε για πάντα στο μυαλό μου. Μου υπενθύμισε πώς είχε υπηρετήσει ο Ιησούς τους αποστόλους του.​—Ιωάν. 13:3-5.

«ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΙΑΠΩΝΙΚΑ!»

Το 1987, έκανα ένα ταξίδι στην Ιαπωνία και εντυπωσιάστηκα βλέποντας τον ζήλο και την ταπεινοφροσύνη των ευαγγελιζομένων εκεί. Ήθελα να τους βοηθήσω, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχα μάθει την ιαπωνική γλώσσα. Όταν επέστρεψα, μια αδελφή στο Μπέθελ, η Μίτσικο Όντα, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Να μάθεις ιαπωνικά!» Αυτό και έκανα. Δεν φανταζόμουν τότε πόσο θα άλλαζαν τη ζωή μου τα λόγια της.

Λίγους μήνες αργότερα, μεταφέρθηκα σε ιαπωνική εκκλησία στη Νέα Υόρκη. Χάρη στο ότι έμαθα την ιαπωνική γλώσσα, ανοίχτηκαν μπροστά μου πολλές ευκαιρίες στην υπηρεσία του Ιεχωβά Θεού. Το 1989, παρακολούθησα την πρώτη μου ιαπωνική συνέλευση στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Η Μίγουακο Όναμι, μια σκαπάνισσα που έπαιζε στο δράμα, τράβηξε την προσοχή μου.

Η Μίγουακο και εγώ παντρευτήκαμε το 1992, και είχαμε το προνόμιο να υπηρετήσουμε μαζί στο Μπέθελ του Μπρούκλιν. Η Μίγουακο είναι ένα άτομο που δείχνει ενσυναίσθηση και ενδιαφέρον, και είναι πάντα πρόθυμη να βοηθάει τους άλλους. Το παράδειγμά της με έχει βοηθήσει να εκλεπτύνω τη συμπεριφορά μου προς τους άλλους. Είναι δώρο από τον Ιεχωβά, μια αστείρευτη πηγή ευτυχίας και παρηγοριάς για εμένα.

ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΡΟ

Αργότερα, και οι δύο γονείς της Μίγουακο, οι οποίοι ζούσαν στην Ιαπωνία, αρρώστησαν βαριά. Γι’ αυτό, μας επιτράπηκε στοργικά να μεταφερθούμε στο γραφείο τμήματος της Ιαπωνίας ώστε να είμαστε κοντά και να τους φροντίζουμε. Μετακομίσαμε εκεί το 1999.

Η οικογένεια Μπέθελ στην Ιαπωνία μάς αγκάλιασε αμέσως, και προσαρμοστήκαμε στο νέο μας σπίτι. Η εκλέπτυνση της προσωπικότητάς μου συνεχίστηκε, καθώς μιμήθηκα τις θετικές ιδιότητες των Ιαπώνων αδελφών, όπως είναι η εξαιρετική τους γενναιοδωρία και η φιλοξενία τους. Όσον αφορά την εργασία, είναι σοβαροί και προσηλωμένοι. Επίσης, εργάζονται καλά ως ομάδα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο ιαπωνικός πολιτισμός τονίζει την αξία του να εργάζεται κάποιος με τους άλλους με πνεύμα αρμονίας και συνεργασίας για το κοινό καλό αντί να εργάζεται μόνος του για προσωπικά επιτεύγματα. Το θαυμάσιο παράδειγμά τους με υποκίνησε να εργάζομαι ταπεινά με τους άλλους και να αντιλαμβάνομαι πώς η μικρή μου συμμετοχή συμβάλλει στον συνολικό σκοπό του Ιεχωβά.

Και πάλι, λόγω των πολιτισμικών διαφορών, υπήρχαν περιπτώσεις που δυσκολευόμουν να καταλάβω γιατί οι αδελφοί χειρίστηκαν τα πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Χρειάστηκε να μάθω να είμαι μακρόθυμος και να μην αντιδρώ υπερβολικά. Με τον καιρό, εκλέπτυνα την άποψή μου και αντιλήφθηκα ότι ο Ιεχωβά μπορεί να ευλογήσει οποιαδήποτε απόφαση αν υποτασσόμαστε στην κατεύθυνση που μας δίνει μέσω της οργάνωσής του. Σε τελική ανάλυση, χάρη στον Ιεχωβά επιτελούνται όλα.

Πολλές φορές, παρομοιάζω την εκλέπτυνση που έλαβα στο Μπέθελ με την εκλέπτυνση του προφήτη Μωυσή. Ο Ιεχωβά βοήθησε τον Μωυσή να καλλιεργήσει πραότητα τα 40 χρόνια που πέρασε ως βοσκός. Όπως ο Μωυσής, έτσι και εγώ έλαβα ανώτερη εκπαίδευση σε νεαρή ηλικία. Είχα επιτρέψει σε αυτή την εκπαίδευση να με κάνει υπερήφανο και άνθρωπο που στηρίζεται υπερβολικά στον εαυτό του. Το Μπέθελ μού έμαθε να είμαι ταπεινός και να στηρίζομαι στον Ιεχωβά. Όπως ο Ιεχωβά εκλέπτυνε υπομονετικά τον Μωυσή, έτσι έχει εκλεπτύνει και εμένα όλα αυτά τα χρόνια.

Φροντίζαμε και τους δύο γονείς της Μίγουακο επί 24 χρόνια ώσπου πέθαναν. Αυτά τα χρόνια ήταν γεμάτα τηλεφωνήματα, στιγμές αγωνίας και πήγαινε έλα στα νοσοκομεία. Η υγεία της πεθεράς μου, της Μάσακο, επιδεινώθηκε μέχρι του σημείου που της ήταν σχεδόν αδύνατον να σηκωθεί και να περπατήσει. Δεν της ήταν εύκολο να πηγαίνει στις συναθροίσεις και να βγαίνει στο έργο. Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της, ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ωστόσο, παρά τα όσα περνούσε, η αγάπη της για τον Ιεχωβά δεν εξασθένησε ποτέ. Το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά κάθε φορά που μιλούσε για την αλήθεια. Το παράδειγμά της εξακολουθεί να με εμπνέει, καθώς υπηρετούσε τον Θεό βρίσκοντας ικανοποίηση και χαρά όποιες και αν ήταν οι περιστάσεις της.

Το 2024 έφερε μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μας. Αφού υπηρετήσαμε στο Μπέθελ πάνω από 30 χρόνια, διοριστήκαμε στον αγρό. Τώρα υπηρετούμε ως ειδικοί σκαπανείς στο νησί της Οκινάβα και έχουμε το προνόμιο να δίνουμε μαρτυρία σε οικογένειες που μένουν στην τοπική στρατιωτική βάση. Χάρη στην καλή εκπαίδευση που λάβαμε στο Μπέθελ, αυτή η μετάβαση στον αγρό έγινε πολύ πιο ομαλά. Προσπαθούμε να διατηρούμε ένα καλό πρόγραμμα και να αξιοποιούμε τον χρόνο μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μένοντας προσηλωμένοι στη διακονία μας και καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες. Ο Ιεχωβά μάς ευλόγησε με σπουδαστές που έχουν γίνει σαν μέλη της οικογένειάς μας. Διαπιστώνουμε από πρώτο χέρι πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τους ανθρώπους. Η Μίγουακο και εγώ ευχαριστούμε τον Ιεχωβά κάθε μέρα για αυτόν τον υπέροχο διορισμό.

ΜΙΑ ΕΚΛΕΠΤΥΝΣΗ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ

Οι δικοί μου, αν και δεν εναντιώνονται πια, δεν έχουν ενωθεί ακόμα μαζί μου στην αγνή λατρεία. Παρ’ όλα αυτά, ο Ιησούς υποσχέθηκε ότι εκείνοι που αφήνουν την οικογένειά τους για να γίνουν μαθητές του θα λάβουν 100 φορές περισσότερα τώρα με τη μορφή μιας πνευματικής οικογένειας. (Μάρκ. 10:29, 30) Αυτό ασφαλώς αποδείχτηκε αληθινό στην περίπτωσή μου. Οι οικογένειες σε όλο τον κόσμο που με έχουν αγαπήσει και με έχουν φροντίσει όλα αυτά τα χρόνια σαν να ήμουν δικός τους άνθρωπος είναι πραγματικά αμέτρητες.

Έχω ακόμα το βιβλίο Αλήθεια που μου είχε δώσει τότε ο Γουίλσον. Όποτε το βλέπω, θυμάμαι με πόση καλοσύνη μού επέτρεψε ο Ιεχωβά να τον βρω. (1 Χρον. 28:9) Είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω να του επιτρέπω να εκλεπτύνει την προσωπικότητά μου καθώς και να βοηθάω άλλους να μάθουν την αλήθεια που οδηγεί στην αιώνια ζωή.