ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Σε ποιες δύο διαθήκες αναφερόταν ο απόστολος Παύλος στο εδάφιο Γαλάτες 4:24;

Αφού αναφέρθηκε στη σχέση του Αβραάμ με τη Σάρρα και την Άγαρ, ο απόστολος Παύλος δήλωσε: «Αυτά τα πράγματα μπορούν να θεωρηθούν συμβολικό δράμα, καθώς αυτές οι γυναίκες σημαίνουν δύο διαθήκες». (Γαλ. 4:22-24) Προηγουμένως, είχαμε την κατανόηση ότι οι δύο διαθήκες ήταν η διαθήκη του Νόμου και η νέα διαθήκη. Ωστόσο, έπειτα από περαιτέρω εξέταση, πιστεύουμε ότι χρειάζεται να γίνει μια προσαρμογή. Φαίνεται πως ο Παύλος αναφερόταν, όχι στη νέα διαθήκη, αλλά στην Αβραμιαία διαθήκη. Προσέξτε μερικές λεπτομέρειες.a

Ο Παύλος συνέδεσε την υπηρέτρια Άγαρ με το όρος Σινά. (Γαλ. 4:25) Η Άγαρ σήμαινε τη διαθήκη του Νόμου η οποία συνάφθηκε στο όρος Σινά το 1513 Π.Κ.Χ. (Έξοδ. 19:5, 6) Κανένας ατελής άνθρωπος δεν μπορούσε να τηρήσει τέλεια εκείνον τον Νόμο. Επομένως, ο Νόμος υπενθύμιζε στους Ιουδαίους ότι ήταν δούλοι της αμαρτίας. Αυτή η διαθήκη θα βοηθούσε το έθνος του Ισραήλ να προσδιορίσει την ταυτότητα του Μεσσία, του μόνου ανθρώπου που θα ήταν σε θέση να τηρήσει τέλεια τον Νόμο. Όταν ο Μεσσίας θυσίασε την τέλεια ζωή του, έδωσε στους ατελείς ανθρώπους τη δυνατότητα να απελευθερωθούν από την αμαρτία και τον θάνατο. (Γαλ. 3:19, 24, 25) Από τη στιγμή που ο Ιησούς εκπλήρωσε τον σκοπό του Θεού, ο Νόμος δεν ήταν πια απαραίτητος.​—Ρωμ. 10:4.

Ο Παύλος αντιπαρέβαλε την Άγαρ με τη Σάρρα, «την ελεύθερη γυναίκα» που γέννησε «μέσω υπόσχεσης». (Γαλ. 4:23) Αυτή η υπόσχεση ήταν η Αβραμιαία διαθήκη. (Γαλ. 3:29· 4:28, 30) Συνοψίζεται στο εδάφιο Γένεση 22:18, όπου ο Ιεχωβά λέει στον Αβραάμ: «Μέσω του απογόνου σου όλα τα έθνη της γης θα αποκτήσουν ευλογία για τον εαυτό τους επειδή εσύ άκουσες τη φωνή μου».

Αυτή η διαθήκη που συνάφθηκε με τον Αβραάμ έριξε περισσότερο φως στην υπόσχεση που έδωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ. (Γέν. 3:15) Αποκάλυψε ότι ο προειπωμένος “απόγονος” θα προερχόταν από τον Αβραάμ. Ο Παύλος εξήγησε ότι αυτός ο “απόγονος” είναι πρωτίστως ο Ιησούς Χριστός. Αλλά σε αυτόν τον συμβολικό απόγονο περιλαμβάνονται και εκείνοι που «ανήκουν στον Χριστό», οι 144.000 κληρονόμοι οι οποίοι θα κυβερνήσουν μαζί με τον Ιησού στη Βασιλεία του. (Γαλ. 3:16, 29· Αποκ. 14:1-3) Η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Θεού στον Αβραάμ θα φέρει πολλές ευλογίες σε εκείνους που δέχονται τον Ιησού και υπακούν σε αυτόν.

Γιατί χρησιμοποίησε ο Παύλος αυτό το «συμβολικό δράμα»; Έδειξε ότι, αν οι Ιουδαίοι της εποχής του επέμεναν να τηρούν τον Νόμο, θα παρέμεναν σε δουλεία, όπως η Άγαρ. Αν όμως δέχονταν τον κύριο “απόγονο” του Αβραάμ, τον Ιησού Χριστό, θα ήταν ελεύθεροι, σαν τη Σάρρα. Θα αποκτούσαν αληθινή ελευθερία από την αμαρτία και το θάνατο. (Ιωάν. 8:32-34) Αν δεν δέχονταν τον Ιησού, θα τους διέφευγε ο βασικός σκοπός της διαθήκης του Νόμου: να τους οδηγήσει στον Χριστό.

Πολλοί από τους Γαλάτες στους οποίους έγραψε ο Παύλος δεν ήταν Ιουδαίοι και δεν ήταν ποτέ υπό τον Νόμο. Υπήρχαν κάποιοι Ιουδαΐζοντες που επέμεναν ότι οι Εθνικοί Χριστιανοί έπρεπε να υπακούν στον Νόμο, περιλαμβανομένης και της απαίτησης της περιτομής. Ο Παύλος ανέπτυξε το σκεπτικό ότι θα ήταν ανοησία να επιλέξουν τη «δουλεία» του Νόμου ενώ είχαν ήδη γευτεί την «ελευθερία» του να ανήκουν στον Χριστό.​—Γαλ. 5:1, 10-14.