Ο Ιεχωβά με Εκπαιδεύει από τη Νεότητά Μου

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γεννήθηκα στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στο Κάλγκαρι του Καναδά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ένας νεαρός σκαπανέας, ο Ντόναλντ Φρέιζερ, χτύπησε την πόρτα μας, και η μητέρα μου δέχτηκε Γραφική μελέτη. Αγάπησε την αλήθεια, αλλά είχε σοβαρά προβλήματα υγείας που την εμπόδιζαν να είναι πολύ δραστήρια στην εκκλησία. Παρ’ όλα αυτά, προόδευσε και βαφτίστηκε το 1950. Δυστυχώς, πέθανε λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα. Ο πατέρας μου δεν ήταν στην αλήθεια, αλλά συμφώνησε να τελέσουν οι Μάρτυρες την κηδεία της.

Λίγες μέρες μετά την κηδεία, μια ηλικιωμένη χρισμένη αδελφή, η Άλις, με προσκάλεσε σε μια συνάθροιση. Με γνώριζε επειδή πήγαινα στις συναθροίσεις του σαββατοκύριακου με τη μητέρα μου όταν η υγεία της τής επέτρεπε να παρευρίσκεται. Ρώτησα τον πατέρα μου αν μπορούσα να πάω. Εκείνος συμφώνησε και αποφάσισε να έρθει μαζί μου «μόνο μια φορά» για να ευχαριστήσει τον αδελφό που είχε εκφωνήσει την ομιλία στην κηδεία της μητέρας μου. Εκείνο το βράδυ, είχαμε τη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας και τη Συνάθροιση Υπηρεσίας. Αυτή η συνάθροιση ήταν ό,τι έπρεπε για τον πατέρα μου, που ερχόταν για πρώτη φορά. Στο παρελθόν, είχε παρακολουθήσει μια σειρά μαθημάτων για την εκφώνηση ομιλιών, και τον εντυπωσίασαν τα όσα άκουσε στη συνάθροιση. Αποφάσισε να παρακολουθεί εκείνη τη συνάθροιση κάθε εβδομάδα. Σιγά σιγά, άρχισε να έρχεται και στις άλλες συναθροίσεις.

Εκείνη την εποχή, ο υπηρέτης Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας ξεκινούσε τη συνάθροιση διαβάζοντας τα ονόματα των αδελφών που ήταν εγγεγραμμένοι, και ο καθένας τους απαντούσε: «Παρών». Ένα βράδυ, ζήτησα να ακουστεί και το δικό μου όνομα στην επόμενη συνάθροιση. Ο αδελφός με επαίνεσε θερμά, αλλά δεν ρώτησε αν καταλάβαινα τι περιλάμβανε αυτό.

Δεν είχα ιδέα ότι προσφέρθηκα να εκφωνώ ομιλίες στη σχολή. Ήθελα απλώς να ακουστεί το όνομά μου. Την επόμενη εβδομάδα, όντως ακούστηκε το όνομά μου, και εγώ απάντησα με καμάρι: «Παρών». Μετά τη συνάθροιση, με επαίνεσαν θερμά. Μερικές εβδομάδες αργότερα, έλαβα τον διορισμό ομιλίας που ανέφερα στην αρχή.

Έμπλεξα! Εκείνη την εποχή, αναμενόταν από τους σπουδαστές να ετοιμάζουν ομιλίες έξι έως οχτώ λεπτών. Δεν υπήρχε διορισμός που να περιλαμβάνει μόνο ανάγνωση της Γραφής. Ο πατέρας μου με βοήθησε να ετοιμάσω την ομιλία και με έβαλε να κάνω 20 πρόβες προτού την εκφωνήσω. Έπειτα, έλαβα πολύτιμη συμβουλή. Στο διάβα των ετών, ο Ιεχωβά με έχει εκπαιδεύσει χρησιμοποιώντας τον πατέρα μου, ικανούς αδελφούς και αδελφές και την οργάνωσή Του.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη διακονία, με εκπαίδευσε η Άλις. Εκείνη την εποχή, μας δινόταν η προτροπή να διαβάζουμε τρία εδάφια στον οικοδεσπότη και κατόπιν να προσφέρουμε ένα βιβλίο. Όταν ήταν η σειρά μου να μιλήσω στην πόρτα, η Άλις συστηνόταν, άρχιζε τη συζήτηση και κατόπιν μου ζητούσε να διαβάσω το πρώτο εδάφιο. Από εκεί και έπειτα, συνέχιζα εγώ την παρουσίαση, διάβαζα το δεύτερο και το τρίτο εδάφιο και πρόσφερα το έντυπο. Αργότερα, έμαθα να συστήνομαι στην αρχή της επίσκεψης. Όταν ο πατέρας μου βαφτίστηκε στα τέλη του 1954, άρχισε και εκείνος να με εκπαιδεύει στην υπηρεσία αγρού. Ως μεμονωμένος γονέας, έκανε ό,τι μπορούσε για να με αναθρέψει στην αλήθεια. Σε ό,τι αφορά τις θεοκρατικές δραστηριότητες, ήταν πολύ πειθαρχημένο άτομο. Πάντα ήξερα τι θα κάναμε τα βράδια των συναθροίσεων και τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής.

Στο σχολείο, ήμουν μέτριος μαθητής. Ωστόσο, κάποια πράγματα που έμαθα στα 12 σχολικά μου χρόνια με έχουν ωφελήσει σε όλη μου τη ζωή. Για παράδειγμα, έμαθα πώς να κάνω μεγάλες προσθέσεις. Απέκτησα επίσης αρκετά καλές βάσεις στην αγγλική γραμματική. Τα μαθήματα αγγλικής γλώσσας και δημιουργικής γραφής που έκανα με βοηθούν στον τωρινό μου διορισμό στο Συγγραφικό Τμήμα.

Συχνά με ρωτούν πώς ασχολήθηκα με τη μουσική. Και οι δύο γονείς μου αγαπούσαν τη μουσική. Στα εφτά μου χρόνια, έκανα για λίγο μαθήματα πιάνου, αλλά η δασκάλα μου δεν εντυπωσιάστηκε με τις ικανότητές μου. Είπε στον πατέρα μου ότι θα ήταν καλύτερα να σταματήσω τα μαθήματα. Καταλαβαίνω το γιατί: Εκείνον τον καιρό, δεν το είχα πάρει πολύ ζεστά.

Λίγους μήνες αργότερα, ο πατέρας μου βρήκε μια άλλη δασκάλα. Αυτή τη φορά, έκανα μαθήματα πιάνου και τραγουδιού, και διέπρεψα. Ως παιδί σοπράνο, είχα ωραία φωνή και κέρδισα κάποιους διαγωνισμούς. Είχα στόχο να σπουδάσω μουσική και να πάρω ένα πτυχίο που θα μου επέτρεπε να διδάσκω για να συντηρούμαι στην ολοχρόνια διακονία. Καθώς όμως προχωρούσαν οι σπουδές μου, συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να αφιερώνω πάρα πολύ χρόνο μελετώντας για εξετάσεις αρμονίας, ιστορίας της μουσικής και σύνθεσης. Γι’ αυτό, σταμάτησα τις σπουδές μου και άρχισα το τακτικό σκαπανικό. Ήταν το έτος 1963.

ΤΟ ΣΚΑΠΑΝΙΚΟ ΦΕΡΝΕΙ ΧΑΡΕΣ

Αφού έκανα σκαπανικό επί έναν χρόνο, διορίστηκα ειδικός σκαπανέας στο Καπουσκάσινγκ του Οντάριο. Ο συνεργάτης μου, ο Ντάνιελ Σκίνερ, είχε πάνω από τα διπλά μου χρόνια. Με δίδαξε πολλά για το πώς λειτουργεί μια εκκλησία. Διορίστηκα στην Επιτροπή Υπηρεσίας της Εκκλησίας στα 20 μου χρόνια, οπότε είχα πολλά να μάθω. Είμαι ενθουσιασμένος που τώρα η οργάνωση δίνει ξανά έμφαση στην εκπαίδευση νεαρών αδελφών. Αν καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες, μπορούν να είναι χρήσιμοι στον Ιεχωβά ακόμα και σε πολύ νεαρή ηλικία!

Η ζωή στο Καπουσκάσινγκ είχε τις δυσκολίες της. Τον χειμώνα, η θερμοκρασία έπεφτε ως και τους 44 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν, και όταν «ζέσταινε» κάποιες φορές, ανέβαινε στους 33 υπό το μηδέν. Ο Νταν και εγώ πηγαίναμε με τα πόδια σχεδόν παντού. Ωστόσο, μια από τις πολλές χαρές εκείνου του διορισμού ήταν το ότι γνώρισα μια αδελφή που λεγόταν Λίντα Κόουλ, η οποία αργότερα έγινε η Λίντα Σπλέιν.

Η Λίντα ήταν μια ζηλώτρια ευαγγελιζόμενη που είχε πολλές καλές επανεπισκέψεις. Ήταν γενναιόδωρη, καλόκαρδη και εξωστρεφής. Η μητέρα της, η Γκόλντι, ήταν μια πιστή αδελφή. Ο πατέρας της, ο Άλεν, αρχικά εναντιωνόταν στην αλήθεια. Παρά την εναντίωση του Άλεν, η Γκόλντι έπαιρνε τακτικά τη Λίντα και τα αδέλφια της, τον Τζον και τον Γκόρντον, στην Αίθουσα Βασιλείας και τους εκπαίδευε στην υπηρεσία αγρού. Η Γκόλντι, η Λίντα, ο Τζον και ο Γκόρντον έκαναν όλοι σκαπανικό κάποια στιγμή στη ζωή τους. Χρόνια αργότερα, ο Άλεν δέχτηκε την αλήθεια και έγινε πολύ δραστήριος στην εκκλησία.

Το 1965, προσκλήθηκα στο Μπέθελ του Καναδά για να παρακολουθήσω τη Σχολή Διακονίας της Βασιλείας, η οποία τότε διαρκούσε έναν μήνα, ώστε να λάβω περισσότερη εκπαίδευση. Σε εκείνη τη σχολή, μου προτάθηκε να συμπληρώσω αίτηση για τη Γαλαάδ. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ το ιεραποστολικό έργο​—πίστευα ότι δεν είχα τα προσόντα​—αλλά συμπλήρωσα την αίτηση. Έγινα δεκτός στην 42η τάξη. Στη Γαλαάδ, λαβαίναμε τακτικά εκθέσεις προόδου από τους εκπαιδευτές μας. Η πρώτη έκθεση που έλαβα με πρότρεψε να μάθω όλα όσα μπορούσα για την οργάνωση ενόσω ήμουν στη σχολή. Αυτή η συμβουλή ήταν ασφαλώς κατάλληλη για έναν αδελφό 21 ετών.

Μια από τις σειρές μαθημάτων στη Γαλαάδ περιλάμβανε εκπαίδευση για τις επαφές με τα μέσα ενημέρωσης: τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τους τηλεοπτικούς σταθμούς και τον τύπο. Έβρισκα συναρπαστικά εκείνα τα μαθήματα. Δεν φανταζόμουν τότε πόσο θα με ωφελούσαν στο μέλλον, όπως θα εξηγήσω παρακάτω.

ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΕΝΕΓΑΛΗ

Λίγες μέρες μετά την αποφοίτηση, μαζί με τον Μάικλ Χέλε, τον συνεργάτη μου στο ιεραποστολικό έργο, ξεκινήσαμε για τον διορισμό μας στη Σενεγάλη, στην Αφρική. Τότε υπήρχαν περίπου 100 ευαγγελιζόμενοι στη χώρα.

Έπειτα από μερικούς μήνες, προσκλήθηκα να εργάζομαι στο γραφείο τμήματος μία ημέρα την εβδομάδα. Το «γραφείο τμήματος» ήταν μόνο ένα δωμάτιο σε έναν ιεραποστολικό οίκο. Παρότι το γραφείο ήταν τόσο μικρό, ο Εμμανουήλ Πατεράκης, ο υπηρέτης τμήματος, δεν με άφηνε ποτέ να ξεχάσω ότι το γραφείο τμήματος αντιπροσώπευε την οργάνωση του Ιεχωβά σε εκείνη τη χώρα. Σε μια περίπτωση, ο αδελφός Πατεράκης αποφάσισε ότι έπρεπε να γράψουμε μια γενική επιστολή ενθάρρυνσης στους ιεραποστόλους. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε εύκολος και φτηνός τρόπος να κάνουμε αντίγραφα των επιστολών, γι’ αυτό τις γράφαμε μία μία στη γραφομηχανή. Αυτό σήμαινε πολλή δουλειά, ιδίως επειδή δεν επιτρέπονταν σε καμιά περίπτωση τα σβησίματα!

Αργά εκείνο το βράδυ, καθώς ετοιμαζόμουν να επιστρέψω στον ιεραποστολικό οίκο όπου έμενα, ο αδελφός Πατεράκης μού έδωσε έναν φάκελο. Είπε: «Ντέιβιντ, έχεις επιστολή από την εταιρία». Όταν αργότερα άνοιξα τον φάκελο, βρήκα μια από τις επιστολές που είχα δακτυλογραφήσει! Εκείνο το περιστατικό με δίδαξε να σέβομαι την οργάνωση ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το τοπικό γραφείο.

Έγινα φίλος με αρκετούς ευαγγελιζομένους στην εκκλησία και τα περισσότερα σαββατόβραδα έκανα παρέα με ντόπιες οικογένειες. Τι ωραία που περνούσαμε! Κρατάμε επαφή μέχρι και σήμερα. Επίσης, εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τα γαλλικά που έμαθα εκεί όταν επισκέπτομαι γραφεία τμήματος σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Το 1968, η Λίντα και εγώ αρραβωνιαστήκαμε. Επί αρκετούς μήνες, προσπαθούσα να βρω εργασία μερικής απασχόλησης για να κάνουμε μαζί σκαπανικό στη Σενεγάλη, αλλά οι εργοδότες εκεί ήταν υποχρεωμένοι να προσλαμβάνουν ντόπιους και όχι ξένους. Τελικά, επέστρεψα στον Καναδά, παντρευτήκαμε και διοριστήκαμε ειδικοί σκαπανείς στο Έντμουντστον του Νιου Μπράνσγουικ, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με την επαρχία του Κεμπέκ.

ΣΚΑΠΑΝΙΚΟ ΣΤΟ ΝΙΟΥ ΜΠΡΑΝΣΓΟΥΙΚ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΜΠΕΚ

Στο Έντμουντστον δεν υπήρχαν καθόλου ευαγγελιζόμενοι, και οι Γραφικές μελέτες ήταν ελάχιστες. Η Καθολική θρησκεία κυριαρχούσε σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής των ανθρώπων. Σχεδόν κάθε σπίτι είχε την επιγραφή «Όχι Μάρτυρες του Ιεχωβά». Τότε δεν θεωρούσαμε ότι πρέπει να σεβόμαστε αυτή την επιγραφή όπως τώρα, γι’ αυτό πηγαίναμε σε κάθε σπίτι, είτε είχε την επιγραφή είτε όχι. Κάθε εβδομάδα, μια Καθολική οργάνωση έβαζε στην τοπική εφημερίδα την εξής ανακοίνωση: «Ας κάνουμε κυνήγι μαγισσών για Μάρτυρες του Ιεχωβά». Υπήρχαν μόνο τέσσερις «μάγισσες» στην πόλη​—ο Βίκτορ και η Βέλντα Νόρμπεργκ, η Λίντα και εγώ​—άρα σίγουρα εννοούσαν εμάς!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη επίσκεψη του επισκόπου περιοχής. Αφού πέρασε μια εβδομάδα μαζί μας, είπε: «Ίσως το περισσότερο που μπορείτε να αναμένετε ότι θα πετύχετε όσο είστε εδώ είναι να σπάσετε την προκατάληψη». Από τότε και έπειτα, αυτός έγινε ο στόχος μας, και είχαμε αποτελέσματα! Σιγά σιγά, οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν τη διαφορά ανάμεσα στους ταπεινούς Μάρτυρες του Ιεχωβά και στην προνομιούχα τάξη του Καθολικού κλήρου. Τώρα υπάρχει μια μικρή εκκλησία σε εκείνη την πόλη.

Αφού μείναμε περίπου έναν χρόνο σε εκείνον τον απομονωμένο διορισμό, προσκληθήκαμε να υποστηρίξουμε μια μεγάλη εκκλησία στην Πόλη του Κεμπέκ. Περάσαμε έξι ευχάριστους μήνες με τους φιλόξενους αδελφούς και αδελφές εκεί προτού προσκληθούμε στο έργο περιοδεύοντα επισκόπου.

Τα επόμενα 14 χρόνια, υπηρετούσαμε περιοχές στην επαρχία του Κεμπέκ. Τι συναρπαστικοί καιροί ήταν εκείνοι! Το έργο στο Κεμπέκ είχε απογειωθεί, και δεν ήταν σπάνιο να βλέπεις αρκετές οικογένειες στην ίδια εκκλησία να προοδεύουν προς το βάφτισμα!

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΤΟΣΟ ΣΚΛΗΡΑ

Οι Γαλλοκαναδοί αδελφοί και αδελφές είναι αξιαγάπητοι. Είναι ευθείς, χαρούμενοι και ενθουσιώδεις. Ωστόσο, δεν τους ήταν πάντα εύκολο να δεχτούν την αλήθεια, και η εναντίωση από την οικογένεια μπορεί να είναι πολύ έντονη. Μερικά πολύ νεαρά άτομα έχουν λάβει από τους γονείς τους το εξής τελεσίγραφο: «Ή σταματάς τη μελέτη με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή φεύγεις από το σπίτι!» Ελάχιστοι έχουν ενδώσει σε αυτή την πίεση, αν όχι κανένας. Ο Ιεχωβά είναι σίγουρα πολύ περήφανος για αυτούς!

Σε αυτό το σημείο, θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω την υπέροχη ομάδα τακτικών και ειδικών σκαπανέων που υπηρετούσαν στο Κεμπέκ εκείνα τα χρόνια. Οι περισσότεροι είχαν έρθει από άλλα μέρη του Καναδά. Εκτός από το να μάθουν τη γαλλική γλώσσα, χρειάστηκε να εξοικειωθούν με τον πολιτισμό και τη νοοτροπία των ντόπιων, που διαμορφώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την Καθολική θρησκεία.

Πολλές φορές, οι ειδικοί σκαπανείς διορίζονταν σε απομονωμένους τομείς όπου δεν υπήρχαν ευαγγελιζόμενοι. Εξαιτίας της προκατάληψης των ντόπιων, ήταν δύσκολο να βρουν κατάλυμα και ακόμα δυσκολότερο να βρουν εργασία μερικής απασχόλησης. Ακόμα και νιόπαντρα αντρόγυνα έμεναν σε ομάδες τεσσάρων, έξι ή οχτώ ατόμων για να μοιράζονται τα έξοδα. Δεν είχαν τη δυνατότητα να μείνουν μόνοι τους. Εκείνοι οι αφοσιωμένοι σκαπανείς εργάζονταν σκληρά. Όταν άρχιζαν μια μελέτη, της έδιναν την αμέριστη προσοχή τους. Τώρα που το Κεμπέκ δεν χρειάζεται πια εξωτερική βοήθεια, πολλοί από εκείνους τους σκαπανείς έχουν πάει σε άλλες περιοχές όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη.

Όταν υπηρετούσαμε εκκλησίες στο έργο περιοχής, προσπαθούσαμε συνήθως να συνεργαζόμαστε με εφήβους τα πρωινά του Σαββάτου. Αυτό μας έδινε την ευκαιρία να μαθαίνουμε από πρώτο χέρι ποιες δυσκολίες αντιμετώπιζαν. Μερικοί από τους εφήβους με τους οποίους συνεργαστήκαμε υπηρετούν τώρα στο εξωτερικό ως ιεραπόστολοι ή σε άλλες υπεύθυνες θέσεις.

Εκείνη την εποχή, μερικές εκκλησίες δεν μπορούσαν να καλύψουν τα οδοιπορικά μας, και έτσι κάποιες φορές ξεμέναμε από χρήματα πριν από το τέλος του μήνα. Σε εκείνες τις περιπτώσεις έπρεπε να στηριζόμαστε ολοκληρωτικά στον Ιεχωβά, αφού ήταν ο μόνος που ήξερε τις περιστάσεις μας. Δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Με κάποιον τρόπο, πάντα καταφέρναμε να ταξιδέψουμε από τη μια εκκλησία στην επόμενη.

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΙΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ

Προηγουμένως ανέφερα πόσο ωφελήθηκα από τα μαθήματα δημοσίων σχέσεων στη Γαλαάδ. Εκείνη την εποχή στο Κεμπέκ, είχαμε πολλές ευκαιρίες να δώσουμε μαρτυρία στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στον τύπο. Πολλές φορές μου ανατέθηκε να συνεργαστώ με τον Λεόνς Κρεπό, έναν άλλον περιοδεύοντα επίσκοπο ο οποίος ήταν επιδέξιος στις επαφές με τα μέσα ενημέρωσης. Όταν πλησίαζε κάποιο σημαντικό στέλεχος στον χώρο της ενημέρωσης, αντί να προσπαθήσει να παραστήσει τον επαγγελματία, έλεγε: «Κύριε, ο συνεργάτης μου και εγώ είμαστε απλώς θρησκευτικοί διάκονοι. Ξέρουμε ελάχιστα πράγματα για τη δημοσιότητα. Αλλά μας ανατέθηκε να ενημερώσουμε το κοινό για μια μεγάλη συνέλευση που διοργανώνουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αν μπορείτε να μας βοηθήσετε να το κάνουμε αυτό, θα το εκτιμήσουμε ιδιαίτερα». Αυτή η ταπεινή προσέγγιση άνοιγε πολλές πόρτες που διαφορετικά ίσως θα έμεναν κλειστές.

Αργότερα, το γραφείο τμήματος με διόρισε να συνεργάζομαι με τον αδελφό Γκλεν Χάου, έναν από τους δικηγόρους μας, σε σχέση με ευαίσθητες υποθέσεις που θα μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Ωφελήθηκα από την εκπαίδευση που έλαβα στη Γαλαάδ καθώς και από την πείρα που απέκτησα με τον Λεόνς. Ήταν πραγματικό προνόμιο να συνεργάζομαι με τον αδελφό Χάου. Ήταν εντελώς άφοβος στις επαφές του με το νομικό σύστημα, αλλά πάνω από όλα ήταν άνθρωπος του Θεού. Είχε βαθιά αγάπη για τον Ιεχωβά.

Το 1985, διοριστήκαμε σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι του πατέρα μου στον δυτικό Καναδά και έτσι μπορούσαμε να τον φροντίζουμε. Πέθανε τρεις μήνες αργότερα. Συνεχίσαμε να υπηρετούμε περιοχές στον δυτικό Καναδά ως το 1989 που, προς έκπληξή μας, προσκληθήκαμε στην οικογένεια Μπέθελ των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό σήμαινε ότι θα αφήναμε το έργο περιοδεύοντα επισκόπου έπειτα από σχεδόν 19 χρόνια. Όλα εκείνα τα χρόνια, μείναμε σε εκατοντάδες σπίτια και μοιραστήκαμε χιλιάδες γεύματα με φιλόξενους αδελφούς και αδελφές. Είμαστε βαθιά ευγνώμονες σε όλους εκείνους που μας άνοιξαν το σπίτι τους και μας καλοδέχτηκαν στο τραπέζι τους!

ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Όταν φτάσαμε στο Μπρούκλιν, διορίστηκα στο Τμήμα Υπηρεσίας. Θα είμαι πάντα ευγνώμων για την εκπαίδευση που έλαβα εκεί. Ένα από τα διδάγματα που πήρα είναι να μη βγάζω κανένα συμπέρασμα προτού εξακριβώσω τα γεγονότα. Κατόπιν, το 1998, διορίστηκα στο Συγγραφικό Τμήμα, όπου εξακολουθώ να μαθαίνω την τέχνη της συγγραφής. Επί αρκετά χρόνια, είχα το προνόμιο να βοηθάω τον αδελφό Τζον Μπαρ, ο οποίος ήταν συντονιστής της Επιτροπής Συγγραφής. Θα θυμάμαι πάντα με εκτίμηση την εκπαίδευση που έλαβα και τον χρόνο που πέρασα μαζί του. Είχε υπέροχη Χριστιανική προσωπικότητα.

Είναι πραγματική ευχαρίστηση να συνεργάζομαι με τους ταπεινούς αδελφούς και αδελφές που υπηρετούν στο Συγγραφικό Τμήμα. Προσεγγίζουν τον διορισμό τους με προσευχή και έχουν πλήρη συναίσθηση του γεγονότος πως ό,τι επιτελούν οφείλεται στο πνεύμα του Ιεχωβά, όχι σε οποιεσδήποτε φυσικές ικανότητες έχουν.

Επιπρόσθετα, η Λίντα και εγώ είχαμε το προνόμιο να επισκεφτούμε πιστούς αδελφούς μας σε 110 χώρες. Έχουμε δει από πρώτο χέρι την αγάπη των ιεραποστόλων, των μελών Επιτροπών Τμήματος και άλλων ολοχρόνιων υπηρετών. Τι ευλογία ήταν να βλέπουμε επίσης τον ζήλο και τη σταθερότητα των ντόπιων ευαγγελιζομένων, οι οποίοι βάζουν τα συμφέροντα της Βασιλείας στην πρώτη θέση παρά την απειλή του πολέμου, τις οικονομικές δυσχέρειες και τον διωγμό. Ο Ιεχωβά σίγουρα τους αγαπάει πάρα πολύ!

Όλα αυτά τα χρόνια, η Λίντα με έχει βοηθήσει πάρα πολύ καθώς προσπαθώ να εκπληρώνω τους διορισμούς μου. Είναι άτομο που νοιάζεται για τους άλλους και πάντα αναζητάει τρόπους να τους βοηθήσει. Είναι επίσης πολύ καλή στο να αρχίζει ανεπίσημες συζητήσεις. Έχει καταφέρει να ελκύσει αρκετά άτομα στην αλήθεια, μεταξύ αυτών και κάποια που είχαν αδρανήσει. Είναι πραγματικό δώρο από τον Ιεχωβά! Καθώς γερνάμε, είμαστε βαθιά ευγνώμονες για τη βοήθεια που μας προσφέρουν νεότεροι αδελφοί και αδελφές στα ταξίδια μας και σε σχέση με άλλες ανάγκες.​—Μάρκ. 10:29, 30.

Καθώς αναπολώ τις τελευταίες οχτώ δεκαετίες, είμαι ευγνώμων. Συμφωνώ με τον ψαλμωδό που έγραψε: «Θεέ, με διδάσκεις από τα νιάτα μου, και μέχρι τώρα διακηρύττω τα θαυμαστά σου έργα». (Ψαλμ. 71:17) Αυτό σκοπεύω να κάνω για όσο ζω.